Πέθανε ο σκηνοθέτης Χρίστος Σιοπαχάς

Έφυγε από τη ζωή σε ηλικία 72 ετών ο γνωστός σκηνοθέτης του θεάτρου και του κινηματογράφου και πρώην διευθυντής του ΘΟΚ, Χρίστος Σιοπαχάς. Ο σκηνοθέτης πέθανε ξαφνικά στο σπίτι του στο Φρέναρος από ανακοπή καρδιάς. Τα τελευταία χρόνια αντιμετώπιζε προβλήματα με την καρδιά του.

Ο Σιοπαχάς γεννήθηκε στο Φρέναρος Αμμοχώστου το 1947. Σπούδασε Πολιτικές Επιστήμες στην Πάντειο Ανωτάτη Σχολή Πολιτικών Επιστημών, Υποκριτική στη Σχολή Λυκούργου Σταυράκου και Σκηνοθεσία Κινηματογράφου – Τηλεόρασης στο Πανενωσιακό Κρατικό Ινστιτούτο Κινηματογράφου της Μόσχας (M.A.) στο εργαστήρι του Γιoύρι Γιεγκόροφ.

Έκανε πρακτική στην ΜΟΣΦΙΛΜ κοντά στον σκηνοθέτη Μιχαήλ Σβέϊτσερ. Δούλεψε σαν σκηνοθέτης στο ραδιόφωνο, τηλεόραση, θέατρο και κινηματογράφο. Έχει γράψει κριτική θεάτρου και κινηματογράφου για εφημερίδες και σενάρια για τον κινηματογράφο και την τηλεόραση.

Διετέλεσε Διευθυντής του Θεατρικού Οργανισμού Κύπρου την περίοδο 1995-1998.

Διακρίθηκε με το Βραβείο Σκηνοθεσία για τη μεσαίου μήκους ταινία του «Κόκκινο στο Άσπρο» στο 12ο Φεστιβάλ Φοιτητών Κινηματογράφου, Μόσχα 1978 (η πρώτη φορά που βραβεύτηκε μη Ρώσος σκηνοθέτης), ενώ έλαβε επίσης Χρυσή Σφαίρα για την ταινία «Η κάθοδος των εννιά» στο 14ο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου της Μόσχας (1985), Βραβείο του Ιδρύματος της Γαλλίας για την ίδια ταινία στο Φεστιβάλ της Αιξ-αν-Προβάνς και Βραβείο Σκηνοθεσία Πρωτοεμφανιζόμενου Σκηνοθέτη στο Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης του 1984 για την ίδια ταινία. Το 1995 η ταινία του «Το φτερό της μύγας» έλαβε Βραβείο Σκηνοθεσίας στο Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης.

Άλλη ταινία του είναι η «Κόκκινη Πέμπτη» (2003). Η τελευταία του ταινία «Πέντε Σελίνια Νάιλον» ολοκληρώθηκε το 2016, αλλά δεν έχει προβληθεί εξαιτίας νομικών διαφορών με τον παραγωγό.

Έχει υπογράψει επίσης τις ταινίες μικρού μήκους «Ο ήρωας της σιωπής» (1976), «Πολίτες» (1977), τις ταινίες ντοκιμαντέρ «Καθρέπτες» (1975), «Μια άλλη Κύπρος» (1976), «Υπάρχει ένα αστέρι» (1979), «Η Χαρίτα Μάντολες στέκεται δίπλα μου» (1980), «Ο χρόνος της πραγματικότητας» (1987), «Μαουτχάουζεν» (1988), «Χαρίλαος Φλωράκης- Η προσωπογραφία ενός ηγέτη» (1989), «Το 1940 και η Κύπρος» (1993), «Το χρήμα και οι τράπεζες» (2000), ενώ είχε κάνει και σειρές ντοκιμαντέρ για λογαριασμό της ΕΡΤ.

Η τελευταία του παράσταση στον ΘΟΚ ήταν ο «Ρινόκερος» του Ιονέσκο το 2014 ενώ η πρώτη ήταν το 1994 με το έργο του Μπράιαν Φρίελ «Χορεύοντας στη Λουνάσα» που θεωρείται ιστορική.

Έχει επίσης σκηνοθετήσει στο ελεύθερο θέατρο στην Κύπρο, στη Μόσχα, αλλά και στο Εθνικό Θέατρο της Ελλάδας.

Η κηδεία του θα γίνει την Πέμπτη στις 11π.μ. στον ιερό ναό του Αρχαγγέλου Μιχαήλ στη γενέτειρά του το Φρέναρος.
ΘΟΚ: Χαρισματικός σκηνοθέτης και άνθρωπος

«Η πρόεδρος και τα μέλη του Διοικητικού Συμβουλίου, ο καλλιτεχνικός διευθυντής, το διοικητικό και τεχνικό προσωπικό του ΘΟΚ εκφράζουν τη βαθιά τους θλίψη και τα ειλικρινή τους συλλυπητήρια για την απώλεια του Χρίστου Σιοπαχά, ενός χαρισματικού ανθρώπου και σημαντικού σκηνοθέτη του κυπριακού θεάτρου, που υπηρέτησε με συνέπεια και αφοσίωση το θέατρο, διατελώντας Διευθυντής του Οργανισμού από το 1995 έως το 1998» αναφέρει συλλυπητήρια ανακοίνωση του Θεατρικού Οργανισμού Κύπρου.

Στον ΘΟΚ σκηνοθέτησε τις παραγωγές: «Χορεύοντας στη Λουνάσα» (1994), «Δύο άλλες φωνές» (1996), «Ρομπέρτο Τσούκκο» (1996), «Ντα» (1996), «Λυσιστράτη» (1997), «Ο Θείος Βάνιας» (1998), «Ο υπολοχαγός του Ίνισμορ» (2006), «Περιμένοντας τον Γκοντό» (2007), «Η μικρή μας πόλη» (2008), «Ο ρινόκερος» (2014).

«Για το Θεατρικό Οργανισμό Κύπρου, ο Χρίστος Σιοπαχάς θα παραμείνει ένας φίλος και ένας εμπνευσμένος συμπαραστάτης» προστίθεται στην ανακοίνωση.

ΑΝΤΙΟ ΣΤΟΝ ΧΡΙΣΤΟ ΣΙΟΠΑΧΑ, πρώτο δάσκαλο… [του Αλέξανδρου Λαμπρίδη στο facebook]

πριν δύο ή τρεις μέρες γκούκλαρα το όνομά του να δω που βρίσκεται, τι κάνει. και μόλις μαθαίνω ότι χθες ¨εφυγε» από καρδιά στα 72του χρόνια. ο ΧΡΙΣΤΟΣ ΣΙΟΠΑΧΑΣ – ο πρώτος μου δάσκαλος στην σκηνοθεσία, στο σινεμά….

πίσω στο 1985, μόλις είχε τελειώσει την «ΚΑΘΟΔΟ ΤΩΝ ΕΝΝΕΑ» – μια τελείως διαφορετική προσέγγιση στον εμφύλιο, μεταφορά του βιβλίου του Θανάση Βαλτινού. πίσω του εξαίρετες σπουδές στην VGIK – όνειρο όλων μας τότε, το Πανενωσιακό Ινστιτούτο Κινηματογραφίας της Μόσχας. και βραβεύσεις σξαιρετικές για τις πρώτες του μικρού μήκους.

με το που τελειώνει την «Κάθοδο», στήνουμε το πρώτο Κινηματογραφικό Εργαστήρι μαζί του, με μαθήματα στον χώρο του Πολιτιστικού Γραφείου Ε.Μ.Π. (Γκίνη 12). εκεί τότε είμασταν φοιτητές πέντε από τα μέλη του εργαστηρίου – ο διόσκουρος μου τότε, αξέχαστος Χρήστος Χρηστάκης, ο Ιβάν (σήμερα Γιάννης, σπουδαίος τεχνικός στο σινεμά) Τσολάκης, η Αννίτα Καλπάκα (σήμερα στις Βρυξέλλες), η Μαρία Βλάσση (στην Χάγη πια). ήρθαν κι άλλοι φίλοι από το Πανεπιστήμιο, είμασταν καμιά δεκαριά και αρχίσαμε να μαθητεύουμε κοντά στον Χρίστο. ο τρόπος του ευρηματικός – για παράδειγμα, δεν θα ξεχάσω όταν μας έδινε πίνακες του Μεσσαίωνα να τους δώσουμε δραματουργία, να τους κάνουμε ταινίες. ή όταν μας δίδασκε δραματουργία των τοπίων – των αρσενικών και θηλυκών τοπίων, πράγματα που δεν ξαναβρήκαμε στις μετέπειτα σπουδές μας σε διάφορες σχολές του κόσμου.

το εργαστήρι που ξεκίνησε με φιλόδοξους στόχους είχε άδοξο τέλος. το Κόμμα αποφάσισε να δημιουργήσει σχολή Κινηματογράφου, με δάσκαλο τον αείμνηστο ΣΩΤΗΡΗ ΔΗΜΗΤΡΙΟΥ (εξαιρετική εμπειρία) και, σε κάποιους από εμάς που προτάθηκε η συμμετοχή στην σχολή, τέθηκε σαν προϋπόθεση η αποκλειστική μας παρακολούθηση σε αυτήν. εκεί συναντηθήκαμε πια με άλλους εξαίρετους κατοπινούς φίλους και συνεργάτες (πχ Δημήτρης Σπύρου, Δημήτρης Καλαντίδης Κώστας Γασπαρινάτος και πολλοί άλλοι). έτσι το εργαστήρι του ΣΙΟΠΑΧΑ φυλλορρόησε και σταμάτησε.

ο δάσκαλός μας όμως δεν μας ξέχασε. σχεδόν δέκα χρόνια μετά, στην επόμενη ταινία του μεγάλου μήκους, δύο από τους ήρωες του σεναρίου είμασταν μέλη εκείνου του εργαστηρίου – ο «Αλέκος» κι ο «Γιάννης» είμασταν εγώ κι ο Γιάννης Καραμπίτσος. η ταινία με τίτλο «ΤΟ ΦΤΕΡΟ ΤΗΣ ΜΥΓΑΣ» βραβεύθηκε κι αυτή αλλά ο δάσκαλος επέστρεψε δημιουργώντας στην Κύπρο, αναλαβάνοντας και τον Θεατρικό της Οργανισμό. τα` νέα του έφταναν όλο και αραιότερα, τόσο που κάθε τόσο γκούγκλαρα το όνομά του, όπως πριν λίγες μέρες. και πάλι, πριν λίγες μέρες, έγραφα σε τοίχο του Γιαννη κάτι για τον Σιοπαχά. τον είχα έγνοια. νιώθοντας απέναντί του μια μικρή ενοχή γιατί ποτέ δεν του εξήγησα την αποχώρησή μου τότε, το δίλλημα που μου τέθηκε. εκείνος όμως, όσες φορές ανταμώσαμε από τότε, είχε το πιο γλυκό χαμόγελο στους τότε μαθητές του.

αντίο πρώτε δάσκαλε. με ένα τραγούδι όπως ακουγόταν στην «Κάθοδο των εννέα»

«βγήκεν ο ήλιος κόκκινος και το φεγγάρι μαύρο»…

Σεμινάριο Ιστορίας Κινηματογράφου 2019-2020

Σεμινάριο Σκηνοθεσίας Κινηματογράφου-Δημιουργίας Ταινίας Μικρού Μήκους 2019-2020 (και με κινητό, tablet, mirrorless ή GOPRO κάμερες)

Σεμινάριο Δημιουργίας Ντοκιμαντέρ 2019-2020 || Ξεκίνησαν οι εγγραφές

«Κάντο όπως ο Μπέργκμαν»: Σεμινάριο Κινηματογραφικής Υποκριτικής και Σκηνοθεσίας 2019-2020

seminaria kinimatografou 2019-2020

Advertisement

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για την εξάλειψη των ανεπιθύμητων σχολίων. Μάθετε πως επεξεργάζονται τα δεδομένα των σχολίων σας.