ΑΦΙΕΡΩΜΑ ΧΙΤΣΚΟΚ-ΤΡΙΦΟ / 10ο ΦΕΣΤΙΒΑΛ ΠΡΩΤΟΠΟΡΙΑΚΟΥ ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟΥ ΤΗΣ ΑΘΗΝΑΣ

10ο ΦΕΣΤΙΒΑΛ ΠΡΩΤΟΠΟΡΙΑΚΟΥ ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟΥ ΤΗΣ ΑΘΗΝΑΣ

10th ATHENS AVANT GARDE FILM FESTIVAL

20 ΝΟΕΜΒΡΙΟΥ-5 ΔΕΚΕΜΒΡΙΟΥ 2019

ΤΑΙΝΙΟΘΗΚΗ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ

10 ΧΡΟΝΙΑ ΦΠΚΑ!

ΑΦΙΕΡΩΜΑ

ΧΙΤΣΚΟΚ –ΤΡΙΦΟ

6+6 ΑΠΟΚΑΤΕΣΤΗΜΕΝΕΣ ΤΑΙΝΙΕΣ ΤΟΥΣ

και μαζί, σε πρώτη προβολή,

το ντοκιμαντέρ

«Hitchcock/Truffaut»

[Την Κυριακή 24 Νοεμβρίου 2019 στις 19.30 στο Σεμινάριο της Ιστορίας Κινηματογράφου θα συνεχιστεί το Μάθημα για τα Κινήματα τα Ρεύματα και τα Είδη του Κινηματογράφου με παρουσίαση του Σουρεαλισμού και του Μπουνιουέλ, του Εξπρεσιονισμού, της Ρώσικης Πρωτοπορίας της Δεκαετίας του 20, του Ποιητικού Ρεαλισμού, του Νεορεαλισμού, της Νουβέλα Βαγκ, του Free Cinema και του Σίνεμα Νόβο. Το Σεμινάριο του Σαββάτου 23.11.2019 στις 16.00 για τη Δημιουργία Ντοκιμαντέρ μπορούν να παρακολουθήσουν και Καινούριοι Ενδιαφερόμενοι για το Σεμινάριο δοκιμαστικά και να ενταχτούν σε αυτό εφόσον το επιθυμούν].

seminaria kinimatografou 2019-2020

Σεμινάριο Ιστορίας Κινηματογράφου 2019-2020

Σεμινάριο Σκηνοθεσίας Κινηματογράφου-Δημιουργίας Ταινίας Μικρού Μήκους 2019-2020 (και με κινητό, tablet, mirrorless ή GOPRO κάμερες)

Σεμινάριο Δημιουργίας Ντοκιμαντέρ 2019-2020

Το Φεστιβάλ Πρωτοποριακού Κινηματογράφου της Αθήνας, που θα διαρκέσει έως τις 5 Δεκεμβρίου 2019 στην Ταινιοθήκη (αίθουσες A,B) και το Exile Room, με κάποιες από τις δράσεις του να φιλοξενούνται και στο Γαλλικό Ινστιτούτο, παρουσιάζει, ένα υπέροχο αφιέρωμα:

Με αφορμή το αμερικανικό ντοκιμαντέρ πρόσφατης παραγωγής Hitchcock/Truffaut του Κεντ Τζόουνς, βασισμένο στο ομώνυμο βιβλίο το οποίο καταγράφει τη σειρά μαραθώνιων συνεντεύξεων του Άλφρεντ Χίτσκοκ προς τον νεαρό Φρανσουά Τριφό, θα προβληθούν 6 ταινίες από κάθε δημιουργό σε μια μεταξύ τους «συνομιλία». Ανάμεσά τους και οι δύο αγαπημένες χιτσκοκικές ταινίες του Τριφό: Σιωπηλός Μάρτυς και Υπόθεση Νοτόριους.

Το ντοκιμαντέρ προβάλλεται για πρώτη φορά στην Ελλάδα.

Όλες οι ταινίες θα προβληθούν σε ψηφιακά αποκατεστημένες κόπιες.

Ο «ΝΟΙΚΑΡΗΣ» (THE LODGER) ΜΕ ΖΩΝΤΑΝΗ ΜΟΥΣΙΚΗ

Την Κυριακή 1/12 (17:00, Ταινιοθήκη – Αίθουσα Α) θα παρουσιαστεί η βωβή ταινία του Χίτσκοκ O νοικάρης (1927). Ζωντανή πρωτότυπη μουσική: Μηνάς Ι. Αλεξιάδης, synthesizers.

ΤΟ ΑΦΙΕΡΩΜΑ

Το αφιέρωμα δανείζεται τον τίτλο του από το βιβλίο Hitchcock Truffaut (Φρανσουά Τριφό: Χίτσκοκ ο τίτλος της ελληνικής έκδοσης) που καταγράφει μια σειρά μαραθώνιων συνεντεύξεων που πήρε ο Τριφό από τον Χίτσκοκ στο διάστημα μιας εβδομάδας τον Αύγουστο του 1962, κι ενώ ο τελευταίος ολοκλήρωνε το μοντάζ της ταινίας του Τα πουλιά. Μια χειρονομία αγάπης του υιού Τριφό προς τον πατέρα Χίτσκοκ…

Το αφιέρωμα φωτίζει τη σχέση μεταξύ του άρχοντα του σασπένς και του ηγέτη της νουβέλ βαγκ, τους οποίους χωρίζει μια ήπειρος και μια γενιά. Όπως σημειώνει στον κατάλογο του 10ου Φεστιβάλ Πρωτοποριακού Κινηματογράφου της Αθήνας η επιμελήτρια του αφιερώματος Φαίδρα Παπαδοπούλου, «για τον Χίτσκοκ μπορεί να ήταν μια σειρά συνομιλιών μ’ έναν νεαρό σκηνοθέτη, όμως για τον Τριφό, η συλλογή αυτή, την οποία επεξεργάστηκε ως το τέλος της ζωής του, είχε ειδικό βάρος: ήταν ολοφάνερα μία από τις ταινίες του. Σαν μια χειρονομία αγάπης γιου προς πατέρα, ο Τριφό υπερασπίζεται το έργο του Χίτσκοκ, για το οποίο δηλώνει στην εισαγωγή του βιβλίου: «Σκέφτηκα τότε πως ο Χίτσκοκ, που η ιδιοφυΐα του μόνο με εκείνη του Νταλί θα μπορούσε να συγκριθεί, είχε πέσει τελικά, στους κύκλους των αμερικανών διανοούμενων, θύμα τόσων ειρωνικών και ηθελημένα εξευτελιστικών συνεντεύξεων».

Όχι επειδή ο συνεντευξιαζόμενος ήταν ο μετρ του τρόμου –και του ασυνήθιστου, όπως προσθέτει ο Τριφό στην εισαγωγή– μα κυρίως επειδή το βιβλίο αποτελεί τη σπάνια καταγραφή του πνεύματος μιας γενιάς σκηνοθετών που πέρασαν αλώβητοι από το βουβό στο ηχητικό σινεμά. Διαβάζοντας το Hitchbook, όπως το είχε ονομάσει αρχικά ο Τριφό, έχουμε μπροστά στα μάτια μας το ενθύμιο ενός σκηνοθέτη-μοντέλο που έχει πια εξαφανιστεί. Ο Χίτσκοκ προσεγγίζει τις ιστορίες του με την αυθάδεια ενός παιδιού, αλλά και τη σοβαρότητα ενός επιχειρηματία, που επιθυμεί να γνωρίζει

εκ των προτέρων το αποτέλεσμα. Γι’ αυτό, οι απαντήσεις του αποτελούν ένα κράμα

αφέλειας και ιδιοφυΐας».

Το κινηματογραφικό αφιέρωμα Χίτσκοκ/Τριφό παρουσιάζει σημαντικές ταινίες των

δύο σκηνοθετών, μεταξύ των οποίων τις αγαπημένες χιτσκοκικές ταινίες του Τριφό,

καθώς και μερικές δικές του ταινίες που θυμίζουν πιστοποιητικό συγγένειας.

ΤΑΙΝΙΕΣ/ΜΕΡΕΣ ΠΡΟΒΟΛΩΝ

Θα προβληθούν οι ταινίες του Άλφρεντ Χίτσκοκ: Υπόθεση Νοτόριους (Πέμπτη 28/11, 7.30 μ.μ.),   Ψυχώ (Παρασκευή 29/11, 10 μ.μ.), Ο νοικάρης (Κυριακή 1/12, 5 μ.μ., με ζωντανή μουσική), Ρεβέκκα (Δευτέρα 2/12, 9 μ.μ.), Σιωπηλός μάρτυς (Τρίτη, 3/12, 7 μ.μ), και η Θηλειά (ο βρόχος) (Τετάρτη 4/12, 7.30 μ.μ.).

Και οι ταινίες του Φρανσουά Τριφό: Αμερικανική Νύχτα (Κυριακή 24/11, 10 μ.μ.), Το τελευταίο μετρό (Δευτέρα 25/11, 4.45 μ.μ), Πυροβολείστε τον πιανίστα (Παρασκευή 29/11, 7 μ.μ.) Η νύφη φορούσε μαύρα (Τρίτη 3/12, 8 μ.μ.), Οπωσδήποτε την Κυριακή (Πέμπτη 5/12, 6 μ.μ.) και Ο άνδρας που αγαπούσε τις γυναίκες (Πέμπτη 5/12, 8.30 μ.μ.).

Το αφιέρωμα συμπληρώνει το ντοκιμαντέρ Χίτσκοκ/Τριφό (Παρασκευή 22/11, 10 μ.μ.), το οποίο προβάλλεται για πρώτη φορά στην Ελλάδα, ένα ηχητικό και οπτικό ντοκουμέντο των συναντήσεων των δύο σκηνοθετών στο οποίο παρεμβαίνουν κορυφαίοι σκηνοθέτες.  

Χρήσιμα links

ΠΡΟΠΩΛΗΣΗ ΕΙΣΙΤΗΡΙΩΝ:

Στο ταμείο της Ταινιοθήκης της Ελλάδος και στο viva.gr.

Γενική είσοδος: 5 ευρώ.

Κάρτα 5 προβολών: 20 ευρώ

Κάρτα 10 προβολών: 35 ευρώ

Κάρτα 20 προβολών: 65 ευρώ

Ειδική κάρτα 10 προβολών (AμεA και συνοδός, άνεργοι, φοιτητές, μαθητές, εκπαιδευτικοί, ατέλειες και άτομα άνω των 65 ετών): 25 ευρώ.

Σημείωση: Ο αριθμός των καρτών είναι περιορισμένος. Θα διατίθενται από 29 Οκτωβρίου και μέχρι εξαντλήσεως.

Tαινιοθήκη της Ελλάδος

Ιερά Οδός 48 και Μεγάλου Αλεξάνδρου, μετρό Κεραμεικός, τηλ. 210 3612046


Exile Room
Αθηνάς 12, 3ος όροφος, μετρό Μοναστηράκι, τηλ.210 3223395

To 10ο Φεστιβάλ Πρωτοποριακού Κινηματογράφου διοργανώνεται από την Ταινιοθήκη της Ελλάδος στo πλαίσιο της πράξης «Η Κινηματογραφοφιλία στη Νέα Εποχή ΙΙ» που χρηματοδοτείται από την Ευρωπαϊκή Ένωση – Ευρωπαϊκό Ταμείο Περιφερειακής Ανάπτυξης και εντάσσεται στο Επιχειρησιακό Πρόγραμμα ΠΕΠ ΑΤΤΙΚΗ του ΕΣΠΑ 2014-2020

ΤΑΙΝΙΟΘΗΚΗ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ
Ιερά Oδός 48 & Μεγάλου Αλεξάνδρου 134 – 136, 104 35 Κεραμεικός (Μετρό Στάση Κεραμεικός),  (Χάρτης)

 

Phone: +30 210 3612046 &  +30 210 3609695 (ext. 0117) | Fax: +30 210 3628468 |contact@tainiothiki.gr | http://www.tainiothiki.gr https://www.facebook.com/tainiothikigr twitter.com/tainiothikigr

Αφιέρωμα Hitchcock/Truffaut

Χίτσκοκ/Τριφό

Hitchcock/Truffaut

Ντοκιμαντέρ/Documentary

Γαλλία-ΗΠΑ, 2015, 79’

Εγχρ./Color, Α/μ/b&w, Με ήχο/sound

Σκηνοθεσία/Direction: Kent Jones

Σενάριο/Screenplay: Kent Jones, Serge Toubiana

Φωτογραφία/Cinematography: Nick Bentgen, Daniel Cowen, Eric Gautier, Mihai Malaimare Jr., Lisa Rinzler, Genta Tamaki

Μοντάζ/Editing: Rachel Reichman

Μουσική/Music: Jeremiah Bernfield

Ηθοποιοί/Cast: Wes Anderson, James Gray, David Fincher, Olivier Assayas, Paul Schrader, Richard Linklater, Peter Bogdanovich, Martin Scorsese, Kiyoshi Kurosawa, Arnaud Desplechin

Παραγωγή/Production: Charles S. Cohen, Olivier Mille

Προέλευση κόπιας/Print source: Park Circus

Το 1962, οι Χίτσκοκ και Τρυφώ απομονώθηκαν στο Χόλιγουντ για μια εβδομάδα με σκοπό να ανακαλύψουν τα μυστικά πίσω από τη σκηνοθεσία στον κινηματογράφο. Με βάση τις πρωτότυπες ηχογραφήσεις αυτής της συνάντησης -στις οποίες βασίζεται και το μυθικό βιβλίο Χίτσκοκ-Φρανσουά Τρυφώ- το ντοκιμαντέρ συνιστά ένα σπουδαίο κινηματογραφικό μάθημα και μας βυθίζει στον κόσμο του δημιουργού των Ψυχώ, Τα πουλιά και Δεσμώτης του ιλίγγου. Την εξαιρετικά σύγχρονη τέχνη του Χίτσκοκ σχολιάζουν κορυφαίοι κινηματογραφιστές της εποχής μας: Μάρτιν Σκορσέζε, Ντέιβιντ Φίντσερ, Αρνό Ντεπλεσέν, Κιγιόσι Κουροσάβα, Γουές Άντερσον, Τζέιμς Γκρέυ, Ολιβιέ Ασαγιάς, Ρίτσαρντ Λινκλέιτερ, Πίτερ Μπογκντάνοβιτς, Πολ Σρέιντερ.

In 1962 Hitchcock and Truffaut locked themselves away in Hollywood for a week to excavate the secrets behind the mise-en-scène in cinema. Based on the original recordings of this meeting—used to produce the mythical book Hitchcock/Truffaut—this film illustrates the greatest cinema lesson of all time and plummets us into the world of the creator of Psycho, The Birds, and Vertigo. Hitchcock’s incredibly modern art is elucidated and explained by today’s leading filmmakers: Martin Scorsese, David Fincher, Arnaud Desplechin, Kiyoshi Kurosawa, Wes Anderson, James Gray, Olivier Assayas, Richard Linklater, Peter Bogdanovich and Paul Schrader.

Kent Jones // Ο Κεντ Τζόουνς (1964-) είναι κριτικός ταινιών, σκηνοθέτης, σεναριογράφος και διευθυντής του Φεστιβάλ Κινηματογράφου της Νέας Υόρκης. Το 2018 σκηνοθέτησε την πρώτη ταινία μυθοπλασίας του Νταϊάν που βραβεύτηκε στα φεστιβάλ του Λοκάρνο και της Τραϊμπέκα. Έχει σκηνοθετήσει τα ντοκιμαντέρ Χίτσκοκ/Τριφό (2015) και Γράμμα στον Ηλία (2010).

Kent Jones (1964-) is a film critic, filmmaker, screenwriter and the director of the New York Film Festival. His first feature film Diane (2018) was awarded at Locarno and Tribeca film festivals. His best known documentaries are Hitchcock/Truffaut (2015) and Letter to Elias (2010).

Ο ενοικιαστής

The Lodger

Μυθοπλασία/Fiction

Αγγλία, 1927, 90’

DCP, Α/μ/b&w, Χωρίς ήχο/Silent

Σκηνοθεσία/Direction: Alfred Hitchcock

Σενάριο/Screenplay: Eliot Stannard [βασισμένο στο ομώνυμο μυθιστόρημα της/based on the homonymous novel by Marie Belloc Lowndes]

Φωτογραφία/Cinematography: Gaetano di Ventimiglia

Μοντάζ/Editing: Ivor Montagu

Μουσική/Music: Ashley Irwin

Ηθοποιοί/Cast: Marie Ault, Arthur Chesney, June Tripp, Malcolm Keen, Ivor Novello

Παραγωγή/Production: Michael Balcon, Carlyle Blackwell, C.M. Woolf

Προέλευση κόπιας/Print source: Park Circus

Ο Ενοικιαστής είναι η πρώτη σημαντική ταινία του Χίτσκοκ, η πρώτη αμιγώς χιτσκοκική: «Η όλη προσέγγισή μου σ’ αυτή την ταινία ήταν πραγματικά ενστικτώδης, ήταν η πρώτη φορά που άσκησα το δικό μου ύφος», λέει στον Τριφό. Γυρισμένη κατά τη διάρκεια της βουβής περιόδου του στην Αγγλία, αφηγείται τις περιπέτειες ενός άνδρα που νοικιάζει ένα επιπλωμένο δωμάτιο, ώσπου η ιδιοκτήτρια του σπιτιού βλέπει στο πρόσωπό του τον καταζητούμενο δολοφόνο. Η ταινία αυτή εγκαινιάζει το μοτίβο που επαναλαμβάνεται στις επόμενες ταινίες του, το οποίο, όπως διαπιστώνει ο Τριφό, αφορά: «Έναν άνθρωπο που κατηγορείται για ένα έγκλημα που δεν έκανε».

The Lodger is Hitchcock’s first important film, the first purely Hitchcockian: “The whole approach to this film was instinctive with me. It was the first time I exercised my style. In truth, you might almost say that The Lodger was my first picture”, he recounts to Truffaut. Shot during his silent period in England, the film tells the adventures of a lodger of a furnished apartment, until the landlady sees in his face the wanted murderer. It launches the theme that recurs in his later work, which, as Truffaut ascertains, is about: “A man accused of a crime of which he’s innocent”.

Ρεβέκκα

Rebecca

Μυθοπλασία/Fiction

Η.Π.Α, 1940, 130’

4K DCP, Α/μ/b&w, Με ήχο/sound

Σκηνοθεσία/Direction: Alfred Hitchcock

Σενάριο/Screenplay: Robert E. Sherwood, Joan Harrison [βασισμένο στο ομώνυμο μυθιστόρημα της/based on the homonymous novel by Daphne Du Maurier]

Φωτογραφία/Cinematography: George Barnes

Μοντάζ/Editing: W. Donn Hayes

Μουσική/Music: Franz Waxman

Ηθοποιοί/Cast: Laurence Olivier, Joan Fontaine, George Sanders, Judith Anderson, Nigel Bruce

Παραγωγή/Production: David O. Selznick

Προέλευση κόπιας/Print source: Park Circus

Το ντεμπούτο του Χίτσκοκ στο Χόλιγουντ, είναι μια εντελώς βρετανική ταινία με αμερικάνικη επιρροή, «πρώτα πρώτα εξαιτίας του Σέλτζνικ, που μόλις είχε τελειώσει το Όσα παίρνει ο άνεμος, κι έπειτα γιατί το σενάριο έγραψε ο θεατρικός συγγραφέας Ρ. Σέργουντ, δίνοντάς του μια πλατύτερη οπτική γωνία από εκείνη που θα είχε εάν το έγραφε κάποιος στην Αγγλία» επισημαίνει ο Χίτσκοκ. Πρόκειται για την ιστορία μας γυναίκας που παντρεύεται ένα λόρδο, ο οποίος δεν μπορεί να ξεπεράσει τον, υπό αδιευκρίνιστες συνθήκες, θάνατο της πρώτης συζύγου του. Μια γκουβερνάντα εξουσιάζει τον ίδιο και το μυστηριώδες επιβλητικό σπίτι, και τρομοκρατεί τη νέα γυναίκα. «Ο μηχανισμός της Ρεβέκκας είναι σπουδαίος: η σκοτεινή δυναμική της ταινίας αναπτύσσεται αποκλειστικά μέσω αναφορών σε μια νεκρή γυναίκα που δεν εμφανίζεται ποτέ», γράφει ο Τριφό.

Hitchcock’s debut in Hollywood, is an entirely British film under the American influence, “first because of Selznick, who had just made Gone with the wind, and then because the screenplay was written by the playwright R. Sherwood, who gave it a broader viewpoint than it would have had if made in Britain”, as Hitchcock remarks. It’s about the story of woman who marries a lord, who can’t get over the mysterious death of his first wife. The housekeeper dominates him and the mansion, and terrifies the young woman. “The mechanism of Rebecca is remarkable. The sinister momentum is built up solely through references to a dead woman who is never shown”, as Truffaut writes.

Υπόθεση Νοτόριους

Notorious

Μυθοπλασία/Fiction

Η.Π.Α, 1946, 102’

DCP, Α/μ/b&w, με ήχο/sound

Σκηνοθεσία/Direction: Alfred Hitchcock

Σενάριο/Screenplay: Ben Hecht

Φωτογραφία/Cinematography: Ted Tetzlaff

Μοντάζ/Editing: Theron Warth

Μουσική/Music: Roy Webb

Ηθοποιοί/Cast: Cary Grant, Ingrid Bergman, Claude Rains, Louis Calhern, Leopoldine Konstantin, Alexis Minotis

Παραγωγή/Production: Alfred Hitchcock

Προέλευση κόπιας/Print source: Park Circus

Η Υπόθεση Νοτόριους είναι η αγαπημένη ταινία του Τριφό -μαζί με τον Σιωπηλό Μάρτυρα: «Το Νοτόριους είναι η πεμπτουσία του Χίτσκοκ … είναι μια ταινία που έμεινε καταπληκτικά μοντέρνα έπειτα από είκοσι ολόκληρα χρόνια. Έχει λίγες σκηνές και η απλότητά της είναι απαράμιλλη. Είναι ένα πρότυπο σεναριογραφίας … Η μεγάλη επιτυχία του Νοτόριους οφείλεται προφανώς στ’ ότι πετυχαίνει τη μέγιστη δυνατή απλότητα και το μέγιστο δυνατό στυλιζάρισμα». Ο Χίτσκοκ προσυπογράφει: «Η ιστορία του Νοτόριους ήταν απλώς η ιστορία ενός άντρα ερωτευμένου με μια γυναίκα, που στη διάρκεια μιας επίσημης αποστολής κοιμήθηκε μ’ έναν άλλον άντρα και αναγκάστηκε να τον παντρευτεί».

Notorious is Truffaut’s favorite film, along with Rear Window: “Notorious is the very quintessence of Hitchcock … Despite the lapse of twenty years it’s still a remarkably modern picture, with very few scenes and an exceptionally pure story line. It’s really a model of scenario construction. Of all it’s qualities, the outstanding achievement is perhaps that in Notorious you have at once a maximum of stylization and a maximum of simplicity”. Hitchcock endorses: “Notorious was simply the story of a man in love with a girl who, in the course of her official duties, had to go to bed with another man and even to marry him”.

Η θηλειά (Ο Βρόχος)

The Rope

Μυθοπλασία/Fiction

Η.Π.Α, 1948, 80’

DCP, Έγχρ./Color, με ήχο/sound

Σκηνοθεσία/Direction: Alfred Hitchcock

Σενάριο/Screenplay: Arthur Laurents [ βασισμένο στο ομώνυμο θεατρικό έργο του/based on the homonymous play by Patrick Hamilton]

Φωτογραφία/Cinematography: William V. Skall, Joseph A. Valentine

Μοντάζ/Editing: William H. Ziegler

Μουσική/Music: David Buttolph

Ηθοποιοί/Cast: James Stewart, John Dall, Farley Granger, Joan Chandler, Sir Cedric Hardwicke

Καλλιτεχνική Διεύθυνση/Art Direction: Perry Ferguson

Παραγωγή/Production: Sidney Bernstein, Alfred Hitchcock

Προέλευση κόπιας/Print source: Park Circus

Δυο νεαροί ομοφυλόφιλοι στραγγαλίζουν έναν συμμαθητή τους σ΄ ένα νεοϋρκέζικο διαμέρισμα. Η Θηλειά είναι ένα πείραμα και μια ρήξη. «Το θεατρικό έργο παιζόταν όσην ώρα ακριβώς υποτίθεται πως διαρκούσε η ιστορία, ήταν συνεχές, από τη στιγμή που άνοιγε η αυλαία μέχρι τη στιγμή που έπεφτε. … Μου ήρθε λοιπόν αυτή η λίγο τρελή ιδέα να γυρίσω μια ταινία που θα ήταν ένα μόνο πλάνο. Όταν το ξανασκέφτομαι σήμερα, καταλαβαίνω πως αυτό ήταν εντελώς βλακώδες, γιατί ερχόμουν σε ρήξη με όλες μου τις παραδόσεις και αρνιόμουν τις θεωρίες μου πάνω στον τεμαχισμό της ταινίας και στις δυνατότητες που σου δίνει το μοντάζ να αφηγηθείς οπτικά μια ιστορία». Για τον Τριφό, η πρώτη έγχρωμη ταινία του Χίτσκοκ πραγματοποιεί το όνειρο κάθε σκηνοθέτη «να συνδέσει τα πράγματα με τέτοιο τρόπο ώστε να πετύχει μια μόνο κίνηση».

Two young homosexuals strangle to death their classmate in a New York apartment. The Rope is an experiment and a breach: “The stage drama was played out in the actual time of the story; the action is continuous from the moment the curtain goes up until it comes down again. And I got this crazy idea to do it in a single shot. When I look back, I realize that it was quite nonsensical because I was breaking with my own theories of cutting and montage for the visual narration of a story”. For Truffaut, Hitchcock’s first color film actualizes every director’s dream: ”of linking all of a film’s components into a single continuous action”.

Σιωπηλός μάρτυς

Rear Window

Μυθοπλασία/Fiction

Η.Π.Α, 1954, 112’

DCP, Έγχρ./Color, Με ήχο/sound

Σκηνοθεσία/Direction : Alfred Hitchcock

Σενάριο/Screenplay: John Michael Hayes [βασισμένο στη νουβέλα από τον/based on a novella by Cornell Woolrich]

Φωτογραφία/Cinematography: Robert Burks

Μοντάζ/Editing: George Tomasini

Μουσική/Music: Franz Waxman

Ηθοποιοί/Cast:  James StewartGrace KellyWendell CoreyThelma Ritter,Raymond Burr

Καλλιτεχνική Διεύθυνση/Art Direction: J. McMillan Johnson, Hal Pereira

Παραγωγή/Production: Alfred Hitchcock

Προέλευση κόπιας/Print source: Park Circus

«Ένα μόνο τεράστιο ντεκόρ και όλη η ταινία μέσα από τα μάτια του ίδιου προσώπου» λέει ο Τριφό και συμφωνεί ο Χίτσκοκ, «Ακριβώς. Ήταν μια δυνατότητα να κάνω μια καθαρά κινηματογραφική ταινία. Έχετε τον ακινητοποιημένο άντρα που κοιτάζει έξω από το παράθυρο. Είναι ένα πρώτο κομμάτι της ταινίας. Το δεύτερο κομμάτι μας δείχνει τι βλέπει και το τρίτο δείχνει την αντίδρασή του. Όλα αυτά εκπροσωπούν αυτό που θεωρούμε ως την πιο καθαρή έκφραση της κινηματογραφικής ιδέας». Η υποψήφια για πολλά Όσκαρ ταινία, είναι μια διασταύρωση βλεμμάτων. Ο Τζέιμς Στιούαρτ κοιτάζει έξω από το παράθυρο, ο δολοφόνος ανακαλύπτει πως τον παρακολουθούν, και το βλέμμα τους καταλήγει στο θεατή. Μια ταινία για την ηδονοβλεψία. «Σάμπως δεν είμαστε όλοι μας;» αναρωτιέται ο Χίτσκοκ.

A whole film from the viewpoint of one man, and embodied in a single, large set” says Truffaut and Hitchcock concurs, “Absolutely. It was a possibility of doing a purely cinematic film. You have the immobilized man looking out. That’s one part of the film. The second part shows what he sees and the third part shows how he reacts. This is actually the purest expression of a cinematic idea”. The film, nominated for several Oscars, is a confluence of looks. James Stewart looks outside the window, the murderer finds out he is being watched, and their looks are returned to the viewer. A film about voyeurism. “Sure, he’s a snooper, but aren’t we all?”, Hitchcock wonders.

Ψυχώ

Psycho

Μυθοπλασία/Fiction

Η.Π.Α, 1960, 109’
DCP, Έγχρ./Color, Με ήχο/sound

Σκηνοθεσία/Direction: Alfred Hitchcock

Σενάριο/Screenplay: Joseph Stefano [βασισμένο σε μυθιστόρημα του/based on the novel by Robert Bloch]

Φωτογραφία/Cinematography: John L. Russell

Μοντάζ/Editing: George Tomasini

Μουσική/Music: Bernard Hermann

Ηθοποιοί/Cast: Anthony Perkins, Vera Miles, John Gavin, Janet Leigh, Martin Balsam

Καλλιτεχνική Διεύθυνση/Art Direction: Robert Clatworthy, Joseph Hurley

Παραγωγή/Production: Alfred Hitchcock

Προέλευση κόπιας/Print source: Park Circus

Μια γυναίκα κλέβει 40 χιλιάδες δολάρια και βρίσκει καταφύγιο σ’ ένα απομονωμένο μοτέλ, το οποίο διαχειρίζεται ένας ιδιόρρυθμος νεαρός που κυριαρχείται από την προσωπικότητα της νεκρής μητέρας του. Ο Χίτσκοκ εξομολογείται στον Τριφό: «Στο Ψυχώ το θέμα και οι χαρακτήρες δεν έχουν τόση σημασία. Αυτό που έχει σημασία είναι ότι η συναρμολόγηση των κομματιών της ταινίας, η φωτογραφία, η ηχητική μπάντα και η καθαρά τεχνική πλευρά [Σ.τ.Ε. 78 διαφορετικές λήψεις για μια 3λεπτη σκηνή) μπόρεσαν να κάνουν το κοινό να στριγγλίσει. Νομίζω πως είναι μεγάλη ικανοποίηση για μας να χρησιμοποιούμε την κινηματογραφική τέχνη για να δημιουργήσουμε μια μαζική συγκίνηση. Και με το Ψυχώ τα κατάφερα». Παρά τα λεγόμενα του σκηνοθέτη, δεν πρέπει να παραβλέπουμε πως στην αφήγηση της, για πολλά Όσκαρ υποψήφιας, ταινίας διασταυρώνονται μείζονες ψυχαναλυτικές θεωρίες (οιδιπόδειο σύμπλεγμα, φετιχισμός, ευνουχισμός).

A woman steals 40 thousand dollars and takes cover in an isolated motel, run by a cranky young man, dominated by his dead mother’s personality. Hitchcock confesses to Truffaut: “I don’t care about the subject matter; I don’t care about acting; but I do care about the pieces of film and the photography and the sound track and all the technical ingredients [curator’s note: 78 takes for a 3-minute scene] that made the audience scream. I feel it’s tremendously satisfying for us to be able to use the cinematic art to achieve something of a mass emotion. And with Psycho we most definitely achieved this”. Despite what Hitchcock says, one should not oversee that the narrative of the film, which was nominated for several Oscars, was traversed by major psychoanalytic theories (Oedipus complex, fetishism, castration).

Πυροβολήστε τον πιανίστα

Tirez sur le pianist

Shoot the Piano Player

Μυθοπλασία/Fiction

Γαλλία, 1960, 80’
Α/μ/b&w, Με ήχο/sound

Σκηνοθεσία/Direction: François Truffaut

Σενάριο/Screenplay: François Truffaut, Marcel Moussy [βασισμένο στο μυθιστόρημα του/based on the novel Down There by David Goodis]

Φωτογραφία/Cinematography: Raoul Coutard

Μοντάζ/Editing: Claudine Bouché, Cécile Decugis

Μουσική/Music: George Delerue

Ηθοποιοί/Cast: Charles Aznavour, Marie Dubois, Nicole Berger

Παραγωγή/Production: Pierre Braunberger

Προέλευση κόπιας/Print source: MK2

Μια ταινία με θέμα την ταυτότητα και την απώλεια της ταυτότητας στο πρότυπο της αμερικάνικης γκαγκστερικής ταινίας που έχει όμως τη δροσιά του γαλλικού νέου κύματος. Ο Σαρλί, παλαιότερα Εντουάρ, ζει στο περιθώριο, παίζοντας πιάνο σ’ ένα φτηνό μπαρ, μέχρι που ο μεγάλος του αδερφός τον σπρώχνει στην όχθη του υποκόσμου. Ο χρόνος λειτουργεί κυκλικά στην ταινία και η μουσική από μοτίβο του ήρωα γίνεται άλλοτε υπόκρουση και άλλοτε δραματουργικό στοιχείο.

The film, is about identity and the loss of identity and, despite its pattern after the American gangster genre, has the freshness of the French New-Wave. Charlie, who has changed his name from Edouard, lives in the margins, playing piano in a dive bar, until his older brother pushes him at the other end of the underworld. The order of time in the film is circular, and the music, as an an element that characterizes the protagonist, at times is just background and at times drives the narrative drama.

Η νύφη φορούσε μαύρα

La mariée était en noir

The Bride Wore Black

Μυθοπλασία/Fiction

Γαλλία, 1967, 105’
Εγχρ./Color, Με ήχο/sound

(στα γαλλικά/in French)

Σκηνοθεσία/Direction: François Truffaut

Σενάριο/Screenplay: François Truffaut, Jean- Louis Richard [βασισμένο στο ομώνυμο μυθιστόρημα του/based on the novel by Cornell Woolrich]

Φωτογραφία/Cinematography: Raoul Coutard

Μοντάζ/Editing: Claudine Bouché

Ηθοποιοί/Cast: Jean- Claude Brialy, Jeanne Moreau, Claude Rich, Michel Bouquet

Παραγωγή/Production: Marcel Berbert, Oscar Lewenstein

Προέλευση κόπιας/Print source: MK2

Μετά την τελετή του γάμου, έξω από την εκκλησία, ο γαμπρός πυροβολείται και η χήρα αποφασίζει να ψάξει τους πιθανούς δολοφόνους για να τους σκοτώσει. Η επίδρασή του Χίτσκοκ είναι ολοφάνερη. Το σενάριο βασίζεται σε μυθιστόρημα του Κόρνελ Γούλριτς, όπως άλλωστε και το σενάριο της ταινίας Σιωπηλός Μάρτυρας (1954), και η σκηνοθεσία ακολουθεί πιστά το σενάριο κατά τη γνωστή μέθοδο Χίτσκοκ. Πρόκειται για μία από τις πιο σημαντικές ταινίες του Τριφό, μαζί με το Φαρενάιτ 451 (1966). Η σταδιακή αποκάλυψη του εκδικητικού κινήτρου της ηρωίδας, τα αντικείμενα ως φονικές παγίδες, η σύνθεση των κοντινών κάδρων που προκαλούν αγωνία στον θεατή και η δυναμική χρήση της μουσικής έρχονται κατευθείαν από την εργαλειοθήκη του μετρ της έκπληξης και του σασπένς.

After the wedding-ceremony, outside the church, the groom is shot, and the widow finds herself in a manhunt after the possible killers. The influence of Hitchcock is more than obvious. The script is based on a novel by Cornell Woolrich, as was Rear Window’s (1954) script, and the direction follows closely the script in the way of Hitchcock’s known method. It’s one of Truffaut’s most important films, along with Fahrenheit 451 (1966). The gradual revelation of the protagonist’s vindictive motives, the objects as lethal traps, the composition of close-ups that invoke anguish to the viewer and the dynamic use of music are drawn from the toolbox of the master of suspense.

Αμερικανική νύχτα

La nuit américaine

Day for Night

Μυθοπλασία/Fiction

Γαλλία/Ιταλία, 1973, 116’
Εγχρ./Color, Με ήχο/sound

Σκηνοθεσία/Direction: François Truffaut

Σενάριο/Screenplay: François Truffaut, Jean- Louis Richard, Suzanne Schiffman

Φωτογραφία/Cinematography: Pierre- William Glenn

Μοντάζ/Editing: Martine Barraqué, Yann Dedet

Ηθοποιοί/Cast: Jacqueline Bisset, Jean- Pierre Léaud, François Truffaut

Παραγωγή/Production: Marcel Berbert

Προέλευση κόπιας/Print source: Park Circus

Με αφορμή ένα ψεύτικο πάτωμα που είχε φτιαχτεί για τα σκηνικά της Υπόθεσης Νοτόριους, ο Τριφό είχε σχολιάσει στον Χίτσκοκ: «Για κάποιον επισκέπτη στα πλατό όλα αυτά είναι φοβερά αστεία και νομίζω πως θα μπορούσαμε να γυρίσουμε μια θαυμάσια κωμική ταινία με θέμα το γύρισμα μιας ταινίας». Ο Χίτσκοκ συμφώνησε: «Όλη η δράση θα εκτυλίσσεται μέσα σ’ ένα στούντιο, όχι πάνω στο πλατό, μπροστά στην κάμερα, αλλά έξω από το πλατό, ανάμεσα στις λήψεις. Οι σταρ της ταινίας θα είναι οι δευτερεύοντες ρόλοι και πρωταγωνιστές θα είναι οι κομπάρσοι». Και ο Τριφό γύρισε αυτήν την ιδέα με την Αμερικάνικη Νύχτα, δανειζόμενος τον τίτλο της από την τεχνική ορολογία του κινηματογράφου (νυχτερινή σκηνή που γυρίζεται τη μέρα).

Occasioned by a fake floor that was build for the set of Notorious, Truffaut had comment to Hitchcock: “For a passer-by, the set must be quite funny, and I think we could shoot a wonderful comedy on the making of a film”. Hitchcock agreed: “The action will take place in a studio, not in the set in front of the camera, but outside of the set, between takes. The stars are going to be the extras and the extras are going to be the protagonists”. Truffaut’s American Night is this idea. The title comes from the technical term and technique, whereby sequences shot in daylight appear as if they are taking place at night.

Ο άνδρας που αγαπούσε τις γυναίκες

L’ homme qui aimait les femmes

The Man Who Loved Women

Μυθοπλασία/Fiction

Γαλλία, 1976, 118’
Εγχρ./Color, Με ήχο/sound

Σκηνοθεσία/Direction: François Truffaut

Σενάριο/Screenplay: Michel Fermaud, Suzanne Schiffman, François Truffaut

Φωτογραφία/Cinematography: Néstor Almendros

Μοντάζ/Editing: Martine Barraqué

Ηθοποιοί/Cast: Brigitte Fossey, Charles Denner, Nelly Borgeaud

Παραγωγή/Production: Marcel Berbert, François Truffaut

Προέλευση κόπιας/Print source: MK2

Μία ταινία για τον φετιχιστικό έρωτα, θέμα επανέρχεται συχνά και στις ταινίες του Χίτσκοκ. Ένας άνδρας που δεν αγαπά τις γυναίκες, μα τις γάμπες των γυναικών για τις οποίες θα πληρώσει με τη ζωή του. Η ταινία ξεκινά και τελειώνει με την κηδεία του, στην οποία παρευρίσκονται μόνο γυναίκες. «Με ενδιέφερε να δείξω έναν άνδρα που είναι πραγματικά μόνος…Η μοναξιά του είναι προφανώς κατοικημένη, αλλά ο μοναδικός του έμπιστος είναι ο θεατής» λέει ο Τριφό σε συνέντευξή του στον Peter Michel Ladiges.

A film on fetishistic love, a theme also recurring often in Hitchcock’s films. A man, who doesn’t love women as such but adores their calves, ultimately pays the price by his death. The film opens and closes with his funeral, in which only women attend. “I was interested in showing a man completely alone …. His loneliness is apparently inhabited, but the only one he can trust is the viewer” says Truffaut in an interview with Peter Michel Ladiges.

Το τελευταίο μετρό

Le Dernier métro

The Last Metro

Μυθοπλασία/Fiction

Γαλλία, 1980, 131’
Εγχρ./Color, Με ήχο/sound

Σκηνοθεσία/Direction: François Truffaut

Σενάριο/Screenplay: François Truffaut, Suzanne Schiffman, Jean –Claude Grumberg

Φωτογραφία/Cinematography: Néstor Almendros

Μοντάζ/Editing: Martine Barraqué

Ηθοποιοί/Cast: Gérard Depardieu, Catherine Deneuve

Παραγωγή/Production: François Truffaut

Προέλευση κόπιας/Print source: MK2

H πολυβραβευμένη ταινία (10 βραβεία Σεζάρ, υποψηφιότητα για Όσκαρ καλύτερης ξένης ταινίας) αποτέλεσε τη μεγαλύτερη εμπορική επιτυχία στην καριέρα του Τριφό. Σε αντίθεση με τη συχνά ανατρεπτική φόρμα σε προηγούμενες ταινίες, ο Τριφό γύρισε μια κλασική ταινία τόσο συλλογική όσο και προσωπική. Αφηγούμενος το χρονικό ενός παρισινού θιάσου στα χρόνια της Κατοχής, από το 1942 ως το 1944, ο Τριφό δεν έκανε μια ταινία για μια άλλη τέχνη, όπως δεν έκανε και μια ταινία για το σινεμά στην Αμερικάνικη νύχτα, αλλά μια ταινία για τον έρωτα, τον πόλεμο, τη ζωή.

This multi-awarded film (10 Cesars and an Oscar nomination for best foreign film) was one of the most successful productions in Truffaut’s career. In contrast to the subversive formalism of his previous films, Truffaut made a classic narrative film, that is as personal as it is collective. It narrates the chronicle of a Parisian theater-troupe during the Nazi-occupation, 1942-1944. Truffaut didn’t make a film on an another art, as he didn’t make a film on cinema in Day for night, but a film on love, war and life.

Οπωσδήποτε την Κυριακή

Vivement Dimanche!

Finally Sunday

Μυθοπλασία/Fiction

Γαλλία, 1982, 111’
Α/μ/B&w , Με ήχο/sound

Σκηνοθεσία/Direction: François Truffaut

Σενάριο/Screenplay: François Truffaut, Suzanne Schiffman, Jean Aurel [βασισμένο στο ομώνυμο μυθιστόρημα του/based on the novel by Charles Williams]

Φωτογραφία/Cinematography: Néstor Almendros

Μοντάζ/Editing: Martine Barraqué

Ηθοποιοί/Cast: Fanny Ardant, Jean-Louise Trintignant

Παραγωγή/Production: Aemand Barbault, François Truffaut

Προέλευση κόπιας/Print source: MK2

Η τελευταία ταινία του Τριφό είναι μια επιστροφή στην ασπρόμαυρη φωτογραφία, ένας αποχαιρετισμός στο σινεμά, μια σύνοψη της φιλμογραφίας του κι ένας φόρος τιμής στον Χίτσκοκ και τον θεματικό πυρήνα πολλών ταινιών του -ο άνθρωπος που κατηγορείται άδικα, ο αθώος. Ένας κτηματομεσίτης είναι ύποπτος για το φόνο της γυναίκας του και του εραστή της. Ακολουθώντας πιστά τα συστατικά του είδους –το βλέμμα, τη νύχτα, τη σκιά, τη λάμψη της πρωταγωνίστριας, την αγωνία- ο Τριφό καταφέρνει να πραγματοποιήσει το στόχο του, να κάνει «μια καλή ταινία για το Σαββατόβραδο» όπως αναφέρει σε συνέντευξή του στο Première τον Φεβρουάριο του 1983.

Truffaut’s last film is a return to black-and-white photography, a farewell to cinema, a compendium of his filmography and an homage to Hitchcock and the recurring theme of most of his films — a man accused of a crime of which he’s innocent. A real-estate broker is prime suspect of the murders of his wife and her lover. Following closely the components of the genre — the looks, the night, the shadow, the heroin’s glamour — Truffaut actualizes his objective, to make “ a good film for Saturday night”, as he said in an interview for Première in February 1983.

———————————————————————–

Η ΤΑΙΝΙΟΘΗΚΗ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ ΕΥΧΑΡΙΣΤΕΙ

τις εκδόσεις Ύψιλον για το βιβλίο «Φρανσουά Τρυφώ: Χίτσκοκ», μτφρ. Γιάννης Δ.Ιωαννίδης, εκδ. Ύψιλον, Αθήνα, 1986 και τις εκδόσεις Touchstone Books για το βιβλίο «Hitchcock by

Francois Truffaut», Touchstone Books, 1967

[Την Κυριακή 24 Νοεμβρίου 2019 στις 19.30 στο Σεμινάριο της Ιστορίας Κινηματογράφου θα συνεχιστεί το Μάθημα για τα Κινήματα τα Ρεύματα και τα Είδη του Κινηματογράφου με παρουσίαση του Σουρεαλισμού και του Μπουνιουέλ, του Εξπρεσιονισμού, της Ρώσικης Πρωτοπορίας της Δεκαετίας του 20, του Ποιητικού Ρεαλισμού, του Νεορεαλισμού, της Νουβέλα Βαγκ, του Free Cinema και του Σίνεμα Νόβο. Το Σεμινάριο του Σαββάτου 23.11.2019 στις 16.00 για τη Δημιουργία Ντοκιμαντέρ μπορούν να παρακολουθήσουν και Καινούριοι Ενδιαφερόμενοι για το Σεμινάριο δοκιμαστικά και να ενταχτούν σε αυτό εφόσον το επιθυμούν].

seminaria kinimatografou 2019-2020

Σεμινάριο Ιστορίας Κινηματογράφου 2019-2020

Σεμινάριο Σκηνοθεσίας Κινηματογράφου-Δημιουργίας Ταινίας Μικρού Μήκους 2019-2020 (και με κινητό, tablet, mirrorless ή GOPRO κάμερες)

Σεμινάριο Δημιουργίας Ντοκιμαντέρ 2019-2020

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.

Δημιουργήστε ένα δωρεάν ιστότοπο ή ιστολόγιο στο WordPress.com.

ΠΑΝΩ ↑

Αρέσει σε %d bloggers: