Λίλιαν (Lillian) (2019) σκηνοθεσία Αντρέας Χόρβατ || αναλυτική παρουσίαση, trailer, η γνώμη των κριτικών

Σκηνοθεσία: Αντρέας Χόρβατ
Ηθοποιοί: Πατρίτσια Πλάνικ
Ημερομηνία Εξόδου: 5 Δεκεμβρίου 2019

ΣΥΝΟΨΗ
Η Λίλιαν βρίσκεται στην Νέα Υόρκη με ληγμένη την βίζα της και δεν έχει άλλη επιλογή από το να επιστρέψει πίσω στην Ρωσία. Χωρίς να γνωρίζει την γλώσσα αποφασίζει να διασχίσει τις Ηνωμένες Πολιτείες ώστε να φτάσει στην Αλάσκα και από εκεί απέναντι, στην χώρα της.

H βίζα της Λίλιαν, μιας Ρωσίδας μετανάστριας που μένει στη Νέα Υόρκη, έχει μόλις εκπνεύσει. Η μόνη επιλογή που έχει είναι να επιστρέψει στην πατρίδα της, στην πρότερη ζωή της για την οποία δεν γνωρίζουμε το παραμικρό. Η Λίλιαν ξεκινά να περπατά δίχως σκοπό, περιφερόμενη σε ερημωμένες πόλεις και αχανείς αυτοκινητόδρομους. Μοιάζει με εξωγήινο που έχει ναυαγήσει στη Γη, αόρατη σε μια κοινωνία αδιάφορη και απρόσιτη. Μια ληθαργική ταινία δρόμου στην καρδιά της αμερικανικής ενδοχώρας, όπου οι άνθρωποι τρέφουν τη θλίψη τους και τρέφονται από αυτήν.

Επίσημη Συμμετοχή Δεκαπενθήμερο Σκηνοθετών Φεστιβάλ Καννών 2019

Επίσημη Συμμετοχή Διαγωνιστικό Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης 2019

Έχοντας ήδη περάσει από το Φεστιβάλ Καννών και από το Δεκαπενθήμερο των Σκηνοθετών, και το Διαγωνιστικό τμήμα του Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης.

Εμπνευσμένο από την αληθινή ιστορία της Λίλιαν, μιας Ρωσίδας που αποφάσισε για τους δικούς της λόγους να διασχίσει την Αμερική για να φτάσει στον τόπο της, έχει την δική του μυθοπλασία και αντιμετωπίζει την ηρωίδα του σαν μία πραγματικά ατρόμητη μαχήτρια που δεν την φοβίζει το άγνωστο και είναι προσηλωμένη ευλαβικά στον στόχο της

Βιογραφικό

O Αντρέας Χόρβατ γεννήθηκε στο Ζάλτσμπουργκ το 1968. Σπούδασε Φωτογραφία στη Βιέννη και Multimedia Art στη γενέτειρά του. Tα ντοκιμαντέρ και οι μικρού μήκους ταινίες που έχει σκηνοθετήσει έχουν βραβευτεί σε πολυάριθμα φεστιβάλ, μεταξύ των οποίων το φεστιβάλ ντοκιμαντέρ του Σικάγο και αυτό του Κάρλοβι Βάρι. Έχει εκδώσει ασπρόμαυρα άλμπουμ με φωτογραφικό υλικό από τη Γιακουτία (Σιβηρία) και την αμερικανική ενδοχώρα. Η ταινία Λίλιαν σηματοδοτεί το ντεμπούτο του στη μυθοπλασία.

Φιλμογραφία

2002 The Silence of Green (ντοκ)
2006 Views of a Retired Night Porter (ντοκ μμ)
2012 Postcard from Somova, Romania (ντοκ μμ)
2013 Earth’s Golden Playground (ντοκ)
2019 Lillian

ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΕΣ ΠΑΡΑΓΩΓΗΣ
Χώρα: Αυστρία
Γλώσσα: Γερμανικά
Διάρκεια: 128′
Σενάριο: Αντρέας Χόρβατ
Διεύθυνση φωτογραφίας: Andreas Horvath
Μοντάζ: Michael Palm, Andreas Horvath
Ήχος: Klaus Keliermann, Ulrich Grimm
Μουσική: Andreas Horvath
Παραγωγός / Παραγωγοί: Ούλριχ Ζάιντλ
Κοστούμια: Tanja Hausner
Χρώμα / Φορμάτ: Έχρωμο, DCP
Διανομή: Amafilms (Ελλάδα), Contact Film
Εταιρείες Παραγωγής: Ulrich Seidl Film Produktion GmbH

Ηλίας Φραγκούλης [4/5]

FreeCinema

Πεζή, δίχως διαβατήριο και χρήματα, χωρίς να μιλάει αγγλικά, η ρωσικής καταγωγής Λίλιαν επιχειρεί ένα πραγματικό «ομηρικό» ταξίδι, από τη Νέα Υόρκη ώς την Αλάσκα. Το «αμερικάνικο όνειρο» θα την προστατεύσει;

Βασισμένη στο μυθικό ταξίδι μιας γυναίκας που επιχείρησε το ίδιο οδοιπορικό στην Αμερική της δεκαετίας του 1920, το «Λίλιαν» εκσυγχρονίζει την ιστορία εκείνης της άγνωστης μετανάστριας και στα χέρια ενός πρώην ντοκιμαντερίστα από την Αυστρία γίνεται ένα βαθιά ολοκληρωμένο σχόλιο για τις Ηνωμένες Πολιτείες, όχι μόνο του σήμερα, αλλά και με μία διαχρονική σημασία κυνικής σκληρότητας. Διόλου τυχαία, στην παραγωγή του φιλμ συναντάμε το όνομα του σκηνοθέτη Ούλριχ Ζάιντλ (του περίφημου «Dog Days»), ενός Ευρωπαίου δημιουργού που δεν τρέφει ιδιαίτερη συμπάθεια για το ανθρώπινο είδος…

Ο Αντρέας Χόρβατ μας συστήνει εδώ μία Ρωσίδα που ζει… «από θαύμα» στη Νέα Υόρκη. Η visa της έχει λήξει, έχει ξεμείνει από λεφτά, το modeling δεν αποδίδει πια και, με την αθωότητα που τη χαρακτηρίζει, πηγαίνει σε ένα casting κοριτσιών, για ν’ ανακαλύψει ότι η αγγελία αφορούσε κοπέλες που είναι διατεθειμένες να παίξουν σε σκληρό πορνό. Η ίδια δεν γνωρίζει καν την αγγλική γλώσσα! Ένας άνδρας που θα δείξει ενδιαφέρον γι’ αυτήν, θα τη συμβουλεύσει να γυρίσει στην πατρίδα της, γιατί εκεί είναι οι μεγάλες ευκαιρίες, πια. Η Λίλιαν θα ξεκινήσει το ταξίδι της επιστροφής, έχοντας στο μυαλό της μία διαδρομή που θα την οδηγήσει (;) μέχρι τα σύνορα του Καναδά, κατόπιν στην Αλάσκα και, τελικά, σε σοβιετικά εδάφη. Πεζή όλα αυτά!

Το φιλμ μοιάζει να δίνει τον απόλυτο ορισμό σε αυτό που στο σινεμά αποκαλούμε «road movie». Ολόκληρη η ταινία είναι δρόμος. Και επειδή η ηρωίδα δεν μιλά τη γλώσσα, το «Λίλιαν» παίρνει σχεδόν τη μορφή ενός έργου του βωβού κινηματογράφου, επικεντρώνοντας έτσι στην εκφραστικότητα της (μοναδικής) πρωταγωνίστριάς του, Πατρίτσια Πλάνικ, όσο και στο αχανές widescreen τοπίο της χώρας. Σαν μία κουκίδα στον χάρτη, η Λίλιαν μετατρέπεται σταδιακά στα μάτια του θεατή σε σύμβολο αποφασιστικότητας και εμμονικού αγώνα μέχρι την πραγματοποίηση του στόχου της, ενώ η κάμερα του Χόρβατ καταγράφει με απογυμνωμένη απλότητα την παρακμή και την εγκατάλειψη (του εσωτερικού, ειδικότερα) της Αμερικής του σήμερα, καθώς περνά από τη μία Πολιτεία στην άλλη, προσθέτοντας λαϊκής κατανάλωσης μηνύματα συντηρητισμού και θρησκευτικής προπαγάνδας από billboards του δρόμου ή ηχητικά αποσπάσματα από καθημερινές, τοπικές ραδιοφωνικές εκπομπές, με πρόζα απολύτως κενή και ανούσια σε περιεχόμενο, σχεδόν όσο ανούσια είναι η ζωή και οι προσωπικότητες των ανθρώπων τους οποίους συναντά η Λίλιαν. Η μοναξιά της αντανακλά το συναίσθημα και την καρδιά ολόκληρης της σύγχρονης Αμερικής.

Στο στωικό πρόσωπο της Πλάνικ συναντάμε ένα ανθρώπινο «σκουπίδι» της κοινωνίας, που τρώει μέσα κι από κάδους απορριμμάτων ακόμη, που κοιμάται όπου βρει μία στοιχειώδη ασφάλεια, που προσπαθεί να προστατεύσει το κορμί της από πεινασμένα ανδρικά βλέμματα ή επίδοξους βιαστές, που πλένεται πρόχειρα σε δημόσιες τουαλέτες μπας και κρατηθεί καθαρή. Η Αμερική θα μπορούσε να τη «μολύνει» στην πορεία, όμως εκείνη συνεχίζει ατρόμητη, σαν ένα μυστηριώδες στοιχείο της φύσης που βρίσκει τρόπους να νικά το αφιλόξενο, ανθρώπινο περιβάλλον ενός κόσμου ασχήμιας, στον οποίο βαδίζει σαν να βρέθηκε από λάθος. Σαν να έπεσε στη Γη.

Το «Λίλιαν» είναι ένα πικρά ωμό φιλμ, χωρίς συναισθήματα, χωρίς μελοδραματισμούς, με μία γλώσσα κινηματογραφικά «αποστειρωμένη» από ομορφιά (όσο κι αν εντυπωσιάζουν τα απίστευτα τοπία που καταγράφει ο φακός), ένα ντοκουμέντο για το επερχόμενο τέλος του δυτικού πολιτισμού και τον βιασμό λαών και παραδόσεων, αν όχι και της φύσης της ίδιας. Που έχει τη δύναμη να (μας) εκδικηθεί.

ΕΙΝΑΙ ΓΙΑ ΜΕΝΑ;

Ξέχνα την Αλίκη και τα θαύματα των παραμυθιών, εδώ το στόμα μένει ορθάνοιχτο από την αλήθεια και τις εικόνες του Αντρέας Χόρβατ. Εντελώς αναπάντεχα, μία από τις καλύτερες ταινίες της φετινής σεζόν, η «Λίλιαν» σου προσφέρει την ευκαιρία να κάνεις… εκ του ασφαλούς, από το κάθισμα του σινεμά, ένα κυριολεκτικό ταξίδι παρατήρησης και μελέτης ενός κόσμου που «πουλήθηκε» σαν κάτι το ονειρικό, για να καταλήξει σε κάτι το τρομακτικά απρόσωπο και (μάλλον) απάνθρωπο. Μαζί, σου δείχνει ξεκάθαρα το μέγεθος ενός θνητού πλάσματος, τοποθετημένου μέσα σε αχανείς εκτάσεις γης, για να σε κάνει να νιώσεις όχι σαν «τουρίστας» (όπως συμβαίνει σε κανονικά ντοκιμαντέρ, είδος που γνωρίζει απόλυτα ο σκηνοθέτης), αλλά σαν μία τιποτένια στιγμή ύπαρξης στο ακόμη πιο αχανές σύμπαν. Τόλμησέ το. Θα βγεις από την αίθουσα έχοντας βιώσει στιγμές που θα θυμάσαι έντονα για πολύ καιρό. Και τι εικόνες!

http://freecinema.gr/

Άγγελος Πολύδωρος [5/5]

myFILM.gr

Ένα road movie έξω και πέρα από τα συνηθισμένα όρια, με μια πραγματική ηρωίδα, βασισμένο σε αληθινή ιστορία.

Η Λίλιαν, μια νεαρή και όμορφη ρωσίδα, βρίσκεται στην Νέα Υόρκη με ληγμένη την βίζα της και προσπαθώντας να νομιμοποιηθεί εκβιάζεται να παίξει σε πορνό. Μπροστά σ’ αυτή την κυνική και στυγνή εκμετάλλευση δεν έχει άλλη επιλογή από το να επιστρέψει πίσω στην Ρωσία. Με τα πόδια. Η υπερηφάνεια της δεν την αφήνει ούτε οτοστόπ να κάνει. Χωρίς να γνωρίζει την γλώσσα, αποφασίζει να διασχίσει τις Ηνωμένες Πολιτείες ώστε να φτάσει στην Αλάσκα και από εκεί από τον Βερίγγειο απέναντι στη χώρα της.

Το οδοιπορικό της δεν θα είναι εύκολο, θα είναι όμως αποκαλυπτικό των δυνατοτήτων της, του σκληρού της χαρακτήρα και όλων των χαρακτηριστικών των μέσων και βόρειων πολιτειών των ΗΠΑ.

Με ένα «οικονομικό» σενάριο αλλά πλούσιες εικόνες, ο φακός ακολουθεί την Λίλιαν να προσπαθεί να επιβιώσει στη ζούγκλα του πολιτισμένου κόσμου και στην άγρια φύση, η οποία αν δεν βιάζεται μπορεί να είναι σύμμαχος του ανθρώπου. Η Λίλιαν διασχίζει την ενδοχώρα των ΗΠΑ προσφέροντας στο θεατή ανεπανάληπτες εικόνες από αχανείς εκτάσεις, βιομηχανικές περιοχές, πόλεις φαντάσματα ή παρθένα δάση και από ποικίλες ανθρώπινες δραστηριότητες.

Προσηλωμένη ευλαβικά στον στόχο της τα αντιπαρέρχεται όλα, αδιαφορεί για τις συνήθειες και τις αθλητικές ή θρησκευτικές εκδηλώσεις των αμερικανών ή για τις διεκδικήσεις των τελευταίων ινδιάνων που έχουν εγκαταλειφθεί στα όρια ΗΠΑ – Καναδά και προχωρά εκμεταλλευόμενη την απάθεια και την αδιαφορία τους για το διπλανό τους.

Η φωτογραφία ανθρώπων και τοπίων της ταινίας είναι συγκλονιστική, όπως και η επιμονή της πρωταγωνίστριας που σε όλη τη διάρκεια του φιλμ δεν ανοίγει καθόλου το στόμα της και υπομένει τα πάνδεινα. Ο θεατής πέραν των εικόνων δέχεται πληροφορίες από δελτία ειδήσεων και καιρού που αποδεικνύονται χρήσιμα για τα επόμενα βήματα της Λίλιαν.

Ένα αριστούργημα που θα προβάλλεται μόνον στο Άστυ και το Πτι-Παλαί.

https://www.myfilm.gr/

Νίνος Φένεκ Μικελιδης

Enetpress

*** ½ – Λίλιαν

Lillian. Αυστρία, 2019. Σκηνοθεσία-σενάριο: Αντρέας Χόρβατ. Ηθοποιοί: Πατρίσια Πλάνικ. 130΄

Ένα ασυνήθιστο ρόουντ-μούβι από τον γνωστό, βραβευμένο Αυστριακό ντοκιμαντερίστα Αντρέας Χόρβατ, που εμπνευσμένος από την ιστορία της Αλίσια Άλινγκ, η οποία το 1926 με 1927 ξεκίνησε με τα πόδια από τη Νέα Υόρκη για να επιστρέψει στη Ρωσία, ακολουθεί μια άλλη γυναίκα, την Πολωνή Πατρίσια Πλανκ, σ’ ένα παρόμοιο ταξίδι που κράτησε εννιά μήνες.

Χωρίς να γνωρίζει καθόλου αγγλικά, η 30χρονη μετανάστρια Πατρίσια ξεκινά από την ανατολική ακτή μέχρι την βορειοδυτική ακτή και τον Καναδά, κλέβοντας παπούτσια ή τροφή, μαζεύοντας τροφή από σκουπίδια, βρίσκοντας καταφύγιο σε εγκαταλειμμένα, μισο-ερειπωμένα σπίτια ή και σε σωλήνες αποστράγγισης και αντιμετωπίζοντας διάφορες άλλες περιπέτειες: το κυνηγητό από ένα βιαστή και τη σύλληψη από έναν αστυνομικό. Για φτάσει τελικά στον ποταμό Γιούκα όπου θα προσπαθήσει με ένα κανό να συνεχίζει το ταξίδι της – που τη συνέχεια του οποίου δεν βλέπουμε.

Με ωραίες, εντυπωσιακές, ποιητικές εικόνες, και με λιγοστή μουσική, ο Χόρβατ παρακολουθεί την ηρωίδα του στην αμερικανική ενδοχώρα, ένα ταξίδι όπου έχει να κάνει με τη σχέση του ανθρώπου με τη φύση (φέρνοντας στο νου το «Γουόλντεν» του Χένρι Θόρο αλλά και το «Δίχως στέγη, δίχως νόμο» της Ανιές Βαρντά), ταξίδι ταυτόχρονα στην Αμερική του Τραμπ, μια Αμερική ξεχασμένη, όπου το μόνο πράγμα που φαίνεται να κυριαρχεί είναι η θρησκεία, και όπου οι κάτοικοι προσπαθούν με διάφορες αποτυχημένες εκδηλώσεις (όπως το θλιβερό θέαμα σε ροντέο) προσπαθούν να δώσουν κάποια ζωντάνια και νόημα στην άχαρη, νεκρή στην πραγματικότητα, ζωή τους.

https://www.enetpress.gr/

Χρήστος Μήτσης [3/5]

αθηνόραμα

Βραβευμένος ντοκιμαντερίστας, ο Αυστριακός Αντρέας Χόρβατ μένει πιστός στο οικείο κινηματογραφικό του στιλ και στην πρώτη του ταινία μυθοπλασίας. Εμπνεόμενος από την ιστορία της Αλίσια Άλινγκ, η οποία πριν από περίπου έναν αιώνα προσπάθησε να φτάσει με τα πόδια από τη Νέα Υόρκη στην πατρίδα της Ρωσία, ακολουθεί την Πολωνή visual artist Πατρίσια Πλάνικ σε μια ανάλογη περιπέτεια, που κράτησε σχεδόν εννιά μήνες. Με ληγμένη βίζα και χωρίς να γνωρίζει λέξη στα αγγλικά, λοιπόν, η Λίλιαν αποφασίζει να γυρίσει από τις ΗΠΑ στη Ρωσία. Μόνη της λύση να διασχίσει από την ανατολική στη βορειοδυτική ακτή τη χώρα μέχρι τον Βερίγγειο Πορθμό.

To επιχειρεί σε ένα σιωπηλό, αυτοσχεδιαστικής ειλικρίνειας road movie, το οποίο ακτινογραφεί μια ολόκληρη χώρα (έξυπνο αν και μονοδιάστατο το εύρημα των ανοικτών ραδιοφώνων), επιχειρώντας ταυτόχρονα μια –υπερβολικά– ποιητική επαναπροσέγγιση του ανθρώπου με τον εαυτό του και τη φύση. Άδειο από επεξηγήσεις και ψυχολογισμούς μα γεμάτο φρέσκιες εικόνες, φέρνει στο νου τη φαινομενολογική απλότητα ενός Αντονιόνι και την περιπετειώδη τόλμη ενός Χέρτζογκ.

Λήδα Γαλανού [3/5]

FLIX

Ενα ταξίδι στη μοναχική, γκροτέσκ πλευρά της ανθρώπινης φύσης – συγκεκριμένα, της σύγχρονης αμερικανικής.

Μια κοπέλα, νέα, με τη ρωσική ομορφιά των ψηλών ζυγωματικών, ψάχνει για δουλειά – σε πορνοταινίες. Δεν βρίσκει ούτε κι εκεί, είναι «ανειδίκευτη» και η βίζα της έχει μόλις λήξει, είναι μετανάστης στη Νέα Υόρκη. Η κοπέλα, η Λίλιαν, αποφασίζει να γυρίσει πίσω στην ασφάλεια της πατρίδας της, διασχίζοντας την αμερικανική ενδοχώρα με τα πόδια, ως την Αλάσκα – και παραπέρα;

Οτι στο «Λίλιαν» παραγωγός είναι ο Ούλριχ Ζάιντλ δεν περνά στιγμή απαρατήρητο: το ντεμπούτο του επίσης αυστριακού ντοκιμαντερίστα, Αντρέας Χόρβατ, στη μυθοπλασία (με παγκόσμια πρεμιέρα στο Δεκαπενθήμερο Σκηνοθετών στις Κάννες και ελληνική στο Διαγωνιστικό Τμήμα του 60ού Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης), έχει την ίδια πρόθεση να σοκάρει, να αντιστίξει, με μια «απλή» παρατήρηση, τόσο σκόπιμα στοχευμένη. Σαν κι εκείνον, έτσι κι ο Χόρβατ (κι ακόμα παραπάνω), τολμά να ντυθεί με τον τίτλο του auteur, υπογράφοντας στην ταινία του το σενάριο, τη σκηνοθεσία, τη φωτογραφία, το μοντάζ και τη μουσική.

Ο Χόρβατ στηρίζεται στην πραγματική ιστορία της Λίλιαν Ολινγκ που, το 1926, ακολούθησε την ίδια διαδρομή, με τα πόδια, προς την πατρίδα ή προς το τέλος της. Σ’ αυτήν εδώ τη μεταφορά της, η Λίλιαν (με την εντυπωσιακή μορφή της εικαστικού και όχι ηθοποιού Πατρίσια Πλάνικ), περπατά, χωρίς ποτέ ν’ αρθρώσει λόγο: η ταινία έχει ελάχιστες ατάκες τρίτων κι ένα υποβλητικό ηχητικό τοπίο. Διανύει τη διαδρομή της σε μια κατάσταση προοδευτικής διάλυσης, μέσα στην Αμερική κι όλο προς τον Βορρά, σε τόπους που επίσης διαλύονται, οικονομικά και κοινωνικά. Με κάθε της βήμα, η φωτογραφία γίνεται και πιο λευκή, επιδιώκοντας, λες, στο άυλο.

Το γκροτέσκο της ταινίας δεν είναι επιτηδευμένο, αναδύεται από την ίδια την αμερικανική κουλτούρα, τη σάρκα, τη φύση. Τραβηγμένη σε σινεμασκόπ, για να περιβάλλει τη Λίλιαν μ’ ένα ακόμα πιο απέραντο τίποτα, η ταινία του Χόρβατ σκιαγραφεί τη σύγχρονη Αμερική του Τραμπ, ξεφτισμένη και αφιλόξενη, όσο μια κοπέλα διώκεται από παντού, άφωνη, αδύναμη.

Κι αν κάποιοι από τους συμβολισμούς του Χόρβατ είναι υπερβολικά προφανείς, ως και διδακτικοί, το παρελθόν των βετεράνων του Βιετνάμ, μια πλαστική κούκλα που γίνεται σύντροφος αθωότητας, μια φάλαινα που τεμαχίζεται αργά και βασανιστικά, το μήνυμά του έρχεται διαπεραστικό και οξύ, σαν την πρώτη γουλιά κόκα-κόλα.

Κωνσταντίνος Καϊμάκης [3,5/5]

Athens Voice

Η ρωσίδα Λίλιαν βρίσκεται στη Νέα Υόρκη με ληγμένη τη βίζα της και δεν έχει άλλη επιλογή από το να επιστρέψει πίσω στην πατρίδα της. Χωρίς να γνωρίζει τη γλώσσα αποφασίζει να διασχίσει τις Ηνωμένες Πολιτείες πεζή μέχρι να φτάσει στην Αλάσκα και από εκεί απέναντι, στη χώρα της.

Εμπνευσμένο από μια αληθινή ιστορία, το πρώτο φιλμ μυθοπλασίας του ντοκιμαντερίστα Αυστριακού Αντρέας Χόρβαθ, σε παραγωγή του Ούλριχ Σάιντλ, έκανε πρεμιέρα στο Δεκαπενθήμερο των Σκηνοθετών στις Κάννες. Πρόκειται για ένα υποδειγματικό arthouse φιλμ, απαιτητικό και σαγηνευτικό συνάμα, που πατάει σε μια εξωφρενική προσωπική οδύσσεια για να αναδείξει έναν πλούτο υπαρξιακής αναζήτησης, πολιτικής σκέψης και ιστορικής μελέτης. Μέσα από το ανέκφραστο βλέμμα της ηρωίδας που σταδιακά φτάνει στην απόλυτη μεταμόρφωση (από γοητευτικό μοντέλο καταλήγει να μοιάζει με ταλαιπωρημένη άστεγη) παρακολουθούμε όλες τις πτυχές της αμερικανικής αυτοκρατορίας: από την εξόντωση των ινδιάνικων φυλών μέχρι το άσκοπο και κυνήγι του αμερικάνικου ονείρου και τον πόλεμο του Βιετνάμ.

https://www.athensvoice.gr/

seminaria kinimatografou 2019-2020

Σεμινάριο Ιστορίας Κινηματογράφου 2019-2020

Σεμινάριο Σκηνοθεσίας Κινηματογράφου-Δημιουργίας Ταινίας Μικρού Μήκους 2019-2020 (και με κινητό, tablet, mirrorless ή GOPRO κάμερες)

Σεμινάριο Δημιουργίας Ντοκιμαντέρ 2019-2020

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.

Δημιουργήστε ένα δωρεάν ιστότοπο ή ιστολόγιο στο WordPress.com.

ΠΑΝΩ ↑

Αρέσει σε %d bloggers: