Στην Πέργαμο και στην Μπαστιά – Η ζωή και το έργο του Νίκου Πουλαντζά- Ο Θάνος Μικρούτσικος συνθέτει σε στίχους Άλκη Αλκαίου το τραγούδι “Κακόηθες Μελάνωμα” στη μνήμη του Πουλαντζά

Νίκος Πουλαντζάς: Το κακόηθες μελάνωμα
Από Μάνος Κανδεράκης 5 Οκτωβρίου 2015

Σαν σήμερα λοιπόν έφυγε ο Νίκος Πουλαντζάς. Αυτοκτόνησε στις 3 Οκτωβρίου του 1979 σε ηλικία 43 ετών.

Γεννήθηκε στην Αθήνα στις 21 Σεπτεμβρίου 1936 και κατοικούσε στην οδό Βερανζέρου στην πλατεία Βάθης. Φοίτησε στο πειραματικό σχολείο του Πανεπιστημίου Αθηνών και παράλληλα στο Γαλλικό Ινστιτούτο Αθηνών. Το έτος 1953 ο Πουλαντζάς κατάφερε να αποκτήσει το Γαλλικό δίπλωμα μέσης εκπαίδευσης «baccalauréat». Στην συνέχεια σειρά έχει η Νομική Σχολή του Πανεπιστημίου της Αθήνας. Το 1957 φτάνει μάλιστα στα χέρια του το πτυχίο της Νομικής με τον βαθμό άριστα. Αφού υπηρετήσει το Πολεμικό Ναυτικό, παίρνει την άδεια άσκησης δικηγορίας το 1960 και φεύγει για την Γερμανία. Ο Πουλαντζάς δεν άσκησε ποτέ το επάγγελμα του δικηγόρου.

Παρακολούθησε σεμινάρια φιλοσοφίας και φιλοσοφίας του δικαίου στα πανεπιστήμια Μονάχου και Χαϊδελβέργης. Η μεταπτυχιακή του εργασία ήταν επηρεασμένη από αυτές τις σπουδές και είχε τίτλο «Αναγέννηση του φυσικού δικαίου στη Γερμανία». Εν συνεχεία από το 1961 έως το 1964 προετοιμάζει την διδακτορική του διατριβή με θέμα «Φύση πραγμάτων και δίκαιο» στη Σχολή Δικαίου και Οικονομικών Επιστημών του Παρισιού. Ξεκινάει να διδάσκει το 1962 ως βοηθός στο Πανεπιστήμιο της Σορβόνης. Και από τον Δεκέμβριο του 1968 διδάσκει στο Πανεπιστήμιο του Παρισιού (Βενσέν) κοινωνιολογία. Από το 1977 έως την αυτοκτονία του το 1979 υπήρξε υπεύθυνος του εκδοτικού οίκου Ασέτ (Hachette) για βιβλία πολιτικού περιεχομένου.

Παρόλο που στην Γαλλία διαμορφώθηκε και καθορίστηκε η σκέψη του, η Ελλάδα ήταν ο χώρος που η σκέψη αυτή πήρε σάρκα και οστά. Συμμετείχε ενεργά στο φοιτητικό κίνημα μέσα από τη Νεολαία της ΕΔΑ, υπήρξε μέλος του παράνομου ΚΚΕ και μετά τη διάσπαση του κόμματος το 1968 τάχθηκε με το ΚΚΕ Εσωτερικού. Ήδη από το 1966, στη Β’ Εβδομάδα Μαρξιστικής Σκέψης, έκανε μια ανακοίνωση με θέμα τη μαρξιστική αντίληψη περί κράτους, ένα θέμα που θα βρίσκεται στο επίκεντρο των θεωρητικών του αναζητήσεων μέχρι τέλους.

Μετά την κατάρρευση του δικτατορικού καθεστώτος επέστρεψε στην Ελλάδα και στρατεύτηκε στην Ανανεωτική Αριστερά (ΚΚΕ Εσωτερικού). Με πληθώρα άρθρων και συνεντεύξεων, που μαρτυρούν την αγωνία του για τις εξελίξεις που ακολούθησαν τη Μεταπολίτευση, έδωσε σειρά διαλέξεων στην Πάντειο (1975-1976), με βασικό θέμα τις θεωρίες περί κράτους. Αποδεχόμενος την πρόσκληση της κυβέρνησης Εθνικής Ενότητας του Κωνσταντίνου Καραμανλή, συμμετείχε στις εργασίες για τη σύνταξη του νόμου για τα ΑΕΙ.

Υπήρξε αγαπητός σε πολλούς διανοούμενους της εποχής. Ένας από αυτούς ο κοινωνιολόγος και πρώην βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ Κωνσταντίνος Τσουκαλάς, ο οποίος γνωρίστηκε μαζί του στην τρυφερή ηλικία της εφηβείας στα δεκαπέντε. Ο Τσουκαλάς είπε για τον Πουλαντζά ότι βρισκόταν σε μια αναζήτηση συνείδησης μετά τον εμφύλιο. Στο ίδιο μήκος κύματος και ο λαοφιλής σκηνοθέτης Γιάννης Σμαραγδής ο οποίος τον είχε γνωρίσει όταν του πήρε συνέντευξη σαν δημοσιογράφος της εφημερίδας Αυγή τότε. Όπως είχε εξομολογηθεί ο Πουλαντζάς έλαμπε πάνω στην έδρα του Πανεπιστημίου και όλοι διδάσκοντες και σπουδαστές τον αντιμετώπιζαν σαν σταρ. Βασικό χαρακτηριστικό δεν ήταν απλά η σκέψη του σύμφωνα με τον σκηνοθέτη, αλλά ότι ανάγκαζε και τον συνομιλητή του να σκεφτεί. Στην ιστορία έχει μένει και η γνωριμία του με τον Λουί Αλτουσέρ που στάθηκε βασική επιρροή.

Έμεινε γνωστός για την διερεύνηση της σοσιαλιστικής ιδέας όπου είχε πει μάλιστα ότι «ο σοσιαλισμός ή θα είναι δημοκρατικός ή δεν θα είναι σοσιαλισμός», αλλά και για την ενασχόλησή του με τον φασισμό. Μάλιστα το προσωπικό του βιβλίο με τίτλο «Φασισμός και Δικτατορία» είναι από τα γνωστότερα και πιο σημαντικά που έχουν γραφτεί για την άνοδο του φασισμού στην Ιταλία και την Γερμανία την περίοδο του Μεσοπολέμου. Πιο συγκεκριμένα για το ναζισμό στην Γερμανία και τον φασισμό στην Ιταλία. Τα έργα του είναι τα παρακάτω:

Οι κοινωνικές τάξεις στον σύγχρονο καπιταλισμό
Πολιτική εξουσία και κοινωνικές τάξεις
Για τον Γκράμσι: Μεταξύ Σαρτρ και Αλτουσέρ
Η κρίση των δικτατοριών: Πορτογαλία, Ελλάδα, Ισπανία
Το κράτος, η εξουσία, ο Σοσιαλισμός
Φασισμός και δικτατορία
Προβλήματα του σύγχρονου κράτους και του φασιστικού φαινομένου (Συλλογικό έργο)
Σχετικά με τη μαρξιστική θεωρία του δικαίου, Μετάφρ. Τάκης Βιδάλης. Σύγχρονα θέματα 31 (1987)
Όμως επειδή κανείς δεν τα έχει πει τόσο σπουδαία όσο ο ίδιος, ας δανειστούμε μερικά λόγια του από το βιβλίο του «Το Κράτος η Εξουσία ο Σοσιαλισμός». Η ιστορία δεν μας έχει δώσει ως τώρα επιτυχημένο πείραμα δημοκρατικού δρόμου προς τον σοσιαλισμό : απεναντίας μας έδωσε αρνητικά παραδείγματα προς αποφυγήν και σφάλματα για μελέτη, πράγμα όχι αμελητέο. Ένας όμως είναι βέβαιο ο σοσιαλισμός θα είναι δημοκρατικός ή δεν θα είναι σοσιαλισμός. Επιπλέον η αισιοδοξία μας για τον δημοκρατικό δρόμο προς τον σοσιαλισμό δεν θα πρέπει να μας κάνει να τον θεωρούμε σαν μια «βασιλική ατραπό», ευκολοδιάβατη και δίχως κινδύνους.

Πηγαίνοντας τώρα σε μουσικά μονοπάτια, το 1982 κυκλοφόρησε ο δίσκος «Εμπάργκο» που περιλάμβανε το τραγούδι «Κακόηθες Μελάνωμα», αφιερωμένο στον Πουλαντζά ,σε στίχους του αείμνηστου Άλκη Αλκαίου και μουσική του Θάνου Μικρούτσικου. Ο τελευταίος είχε αναφέρει για τον Πουλαντζά ότι : Θεωρούσα και θεωρώ τον Νίκο Πουλαντζά ως ένα μεγάλο διανοητή της Αριστεράς, κυρίως σε θέματα που επεξεργάστηκε σε σχέση με το κράτος. Θυμάμαι πολύ έντονα ότι τότε μας απασχολούσε πάρα πολύ η έννοια του κράτους, γιατί ακριβώς είχαμε δει όλες τις αγκυλώσεις του Σοβιετικού κράτους. Εγώ εντυπωσιάστηκα, σοκαρίστηκα, από το γεγονός – δεν ξέρω αν είναι η απόλυτη αλήθεια – ότι αγκάλιασε τα βιβλία του και έπεσε μαζί μ’ αυτά κάτω. Αν αυτό είναι αληθές, σημαίνει ότι και ο ίδιος είχε δει ένα αδιέξοδο, αλλιώς δεν εξηγείται αυτή η χειρονομία. Εκείνη την περίοδο ήμουν ιδιαίτερα στεναχωρημένος από τον θάνατο του Πουλαντζά, με είχε σοκάρει. Εξοργίστηκα όταν διάβασα στον Ριζοσπάστη δύο φράσεις μόνο, σε μια μέσα σελίδα, λίγο πάνω λίγο κάτω από την είδηση ότι είχε ακριβύνει το ζαμπόν και το κεφαλοτύρι, ότι «χθες αυτοκτόνησε στο Παρίσι ο Νίκος Πουλαντζάς» ή κάτι τέτοιο. Αυτή ήταν, σε μόλις δύο γραμμές, η αναγγελία του θανάτου ενός μεγάλου διανοητή, ενός από τους μεγαλύτερους διανοητές του μαρξισμού στον κόσμο. Αμέσως, ως μέλος του ΚΚΕ, έκρινα σκόπιμο και του αφιέρωσα το «Κακόηθες Μελάνωμα». Αυτό θεωρήθηκε αδιανόητο. Ήταν όμως μια πράξη συνειδητή, αποτέλεσμα της φοβερής εκτίμησης που έτρεφα για τον Νίκο Πουλαντζά αλλά και της αδυναμίας μου να παρακολουθήσω αυτή την αντίληψη που κυριαρχούσε στην Αριστερά και ιδιαίτερα στο ΚΚΕ. Την αφιέρωση στον Πουλαντζά την ανακοίνωσα, σε συμφωνία με τον Άλκη Αλκαίο, στις τέσσερις συναυλίες που έδωσα το 1980 στο Φεστιβάλ Αθηνών.

Πολλές από τις φράσεις του Πουλαντζά είναι αδύνατον να μην μας αγγίξουν μέχρι και τις μέρες μας. Όταν λοιπόν η ΧΑ έχει φτάσει να είναι τρίτη δύναμη πως μπορούμε να προσπεράσουμε την φράση αυτή «Όταν κανένα τμήμα της κυρίαρχης τάξης δεν μπορεί να επιβάλει την ηγεσία του στο «συνασπισμό της εξουσίας», τότε το φασιστικό κράτος αντικαθιστά το δημοκρατικό κοινοβουλευτικό πολίτευμα, ως λύση στην κρίση της καπιταλιστικής κοινωνίας, η οποία απειλείται από την οργανωμένη εργατική τάξη»…

Ο Νίκος Πουλαντζάς λοιπόν σαν σήμερα πήρε αγκαλιά τα βιβλία του και πήδηξε από τον 13ο όροφο της πολυκατοικίας που έμενε στο Παρίσι. Μαζί με τα βιβλία του, πήρε μαζί σκέψεις και όνειρα για μια καλύτερη κοινωνία. Αυτήν αναζητούμε και σήμερα που μιλάμε. Η σκέψη του υπάρχει ακόμα λοιπόν και θα συνεχίσει να υπάρχει και να προβληματίζει. Αν επηρεαστούμε έστω και λίγο από αυτούς τους «μεθυσμένους» από ιδέες ανθρώπους, ίσως η ελπίδα να μας κλείσει επιτέλους το μάτι. Στην Πέργαμο και στη Μπαστιά….

https://www.presspublica.gr/

Κυρίαρχη μορφή του ευρωκομμουνιστικού ρεύματος στην Ελλάδα, αλλά και διεθνώς, άφησε κληρονομιά που επηρεάζει μέχρι σήμερα το αφήγημα κάθε “κυβερνώσας αριστεράς”.

Μπορεί το ΚΚΕ Εσωτερικού να σημείωνε πολύ χαμηλές εκλογικές επιδόσεις, η επιρροή που είχε ωστόσο ένα σημαντικό τμήμα της Μεταπολιτευτικής διανόησης είχε ως αποτέλεσμα αρκετές από τις ιδέες του χώρου να γνωρίσουν διάδοση πολλαπλάσια σε σχέση με την απήχηση του φορέα σε κοινωνικό επίπεδο. Στην πραγματικότητα, η διαβόητη “ιδεολογική ηγεμονία της αριστεράς” αναφέρεται στη διάδοση αυτών ακριβώς των ιδεών της ευρωκομμουνιστικής τάσης σε ακαδημαϊκά ακροατήρια, ΜΜΕ αλλά και πολιτικούς που προέρχονταν από το συγκεκριμένο χώρο.

Μεταξύ των διανοούμενων αυτών ξεχωρίζει αναμφίβολα το πρόσωπο του Νίκου Πουλαντζά, η εμβέλεια της σκέψης του οποίου ξεπεράσε τα ελληνικά σύνορα και συγκεντρώνει έως σήμερα διεθνές ερευνητικό ενδιαφέρον.

Γεννήθηκε στην Αθήνα στις 21 Σεπτέμβρη 1936 και φοίτησε στην οδό Βερανζέρου. Φοίτησε στο Πειραματικό Σχολείο του Πανεπιστημίου της Αθήνας και στο Γαλλικό Ινστιτούτο. Σπούδασε Νομική και στη συνέχεια Φιλοσοφία και Φιλοσοφία του Δικαίου στη Γερμανία, ενώ το 1964 έγινε διδάκτορας στη Σχολή Δικαίου και Οικονομικών Επιστημών. Δίδαξε αρχικά στη Σορβόννη και μετέπειτα στο Πανεπιστήμιο της Βενσέν στο Παρίσι.

Ήταν μέλος της Νεολαίας ΕΔΑ και κατά τη διάσπαση τάχθηκε με το ΚΚΕ Εσωτερικού, στο οποίο έγινε μέλος, επιστρέφοντας στην Ελλάδα, μετά τη δικτατορία. Αυτοκτόνησε πέφτοντας στο κενό από τον 13ο όροφο του διαμερίσματός του στο Παρίσι, παρόντος του γνωστού καθηγητή Κοινωνιολογίας, Κωνσταντίνου Τσουκαλά, που λίγο πριν το θάνατό του, τον είδε να πετά τα βιβλία του και να μονολογεί πως όσα είχαν γράψει δεν είχαν καμιά αξία.

Ως φοιτητής στη Γαλλία, ο Πουλαντζάς επηρεάστηκε αρχικά από τον υπαρξισμό του Ζαν Πολ Σαρτρ, συγγράφοντας μάλιστα άρθρα στο περιοδικό του φιλοσόφου “Μοντέρνοι Καιροί”. Σημείο καμπής ωστόσο υπήρξε η συνάντησή του με το Λουί Αλτουσερ, ο δομισμός του οποίου άφησε έντονο το στίγμα του στο έργο του.

Ο Πουλαντζάς άρχισε να γίνεται γνωστός μέσα από την αντιπαράθεσή του με τον Άγγλο κοινωνιολόγο Ραλφ Μίλιμπαντ, που υποστήριζε ότι η ταξική φύση του αστικού κράτους οφειλόταν στην κοινωνική προέλευση και τις διασυνδέσεις των κορυφαίων του αξιωματούχων, ενώ ο Πουλαντζάς πως ήταν αποτέλεσμα κυρίως των δομών και των λειτουργιών του.

Σημαντικό ήταν το βιβλίο του “Πολιτική εξουσία και κοινωνικές τάξεις” (1968), όπου αναπτύσσει για πρώτη φορά την πολυσυζητημένη έννοια της “σχετικής αυτονομίας” του κρατικού φαινομένου. Σύμφωνα με την ανάλυση αυτή, το αστικό κράτος για να διασφαλίσει την ομαλή αναπαραγωγή του καπιταλιστικού συστήματος συνολικά, είναι υποχρεωμένο να συγκρούεται σε κάποιες περιπτώσεις με τα συμφέροντα μεμονωμένων καπιταλιστών.

Το έργο του “Φασισμός και δικτατορία” (1970), που φέρει το αποτύπωμα των εξελίξεων στην Ελλάδα εκείνη την περίοδο, εξετάζει το φασιστικό φαινόμενο ως μια έκτακτη περίπτωση εντός καπιταλιστικού συστήματος, που δεν προέκυπτε ως φυσικό ή αναπόφευκτο στάδιο της εξέλιξής του, αλλά ως ανταπόκριση σε πολιτικές κρίσεις. Με τον τρόπο αυτό αντικειμενικά συσκοτίζονταν η βαθύτερη σύνδεση του φασισμού με τον ίδιο τον καπιταλιστικό τρόπο παραγωγής, εφόσον μετατίθετο στη σφαίρα της πολιτικής, ως απλό αποτέλεσμα συγκυριακών επιλογών. Μια τέτοια προσέγγιση αντικειμενικά άφηνε μεγάλα περιθώρια για την καλλιέργεια αυταπατών περί ενός “καλού” αστικοδημοκρατικού καπιταλισμού, ριζικά διαφορετικού από το φασιστικό “έκτακτο” ομόλογό του. Στο έργο του “η κρίση των δικτατοριών – Ισπανία, Πορτογαλία, Ελλάδα” (1975) συγκεκριμενοποιεί τις σκέψεις του περί δικτατορίας, εμφανίζοντάς την σε αυτές τις χώρες ως αποτέλεσμα σύγκρουσης μεταξύ εγχώριας και “κομπραδόρικης” αστικής τάξης. Ειδικότερα σε ό,τι αφορά την ελληνική Χούντα, σε άρθρο του στην “Αυγή” της ίδιας περιόδου, αποδίδει το πραξικόπημα στην “αντικειμενική δομή του ελληνικού στρατεύματος που καταλήγει αναγκαστικά σε μια αδυσώπητη μηχανή παραγωγής ορισμένων επίδοξων και μαθητευόμενων Βοναπάρτηδων”. Στο ίδιο άρθρο σπεύδει ουσιαστικά να αθωώσει τον αμερικανικό ιμπεριαλισμό γα την εμπλοκή του, αρνούμενος ότι ο “ξένος δάκτυλος” γεννάει τους Βοναπάρτηδες.

Στο βιβλίο του “Τάξεις στο σύγχρονο καπιταλισμό” (1974), ασχολείται με την αυξανόμενη διεθνοποίηση του κεφαλαίου, καθώς και τη διάγνωση της “νέας” μικροαστικής τάξης, που λανθασμένα ταυτίζει τα συμφέροντά της με εκείνα των μεγαλοαστών, υπονομεύοντας τις δυνατότητες οργάνωσης του εργατικού κινήματος. Το πολιτικό συμπέρασμα που προκύπτει από την εν λόγω ανάλυση είναι η ουτοπία της προσδοκίας μιας επαναστατικής έγερσης των μαζών και ο προσανατολισμός τους σε απλή κατάληψη του κρατικού μηχανισμού.

Το συμπέρασμα αυτό αναδύεται πιο ξεκάθαρα στο τελευταίο του βιβλίο “Κράτος, εξουσία, σοσιαλισμός” (1978) όπου όριζε το κράτος ως πλέγμα κοινωνικών σχέσεων και απόσταγμα συσχετισμών δύναμης, όπως διαμορφωνόταν από την ταξική πάλη. Χτίζοντας πάνω στη θεωρία της σχετικής αυτονομίας του κράτους έναντι όλων των τάξεων, περιλαμβανομένης της αστικής, όριζε ότι αυτή η αυτονομία ήταν ιστορικά μεταβλητή σε αντιστοιχεία με το περιεχόμενο και την ένταση των πολιτικών αγώνων από τα κάτω. Η σύλληψη αυτή βρίσκεται στον πυρήνα της νομιμοποίησης κάθε “κυβερνώσας αριστεράς” μέχρι και τις μέρες μας , και φυσικά στον αντίποδα της λενινιστικής αντίληψης για την αναγκαιότητα όχι απλής αντικατάστασης αλλά τσακίσματος (zerbrechen) του αστικού κράτους από την εργατική τάξη.

Με έντονη δημόσια παρουσία μεταδικτατορικά, ο Πουλαντζάς τήρησε στάση συγκρατημένης κριτικής έναντι της κυβέρνησης του Κ. Καραμανλή, στον οποίο αναγνώριζε “δείγματα εκδημοκρατισμού” παράλληλα με το “μη ξεπέρασμα κάποιων ορίων”, ενώ συμμετείχε και στη σύνταξη του νόμου περί ΑΕΙ, κατόπιν πρόσκλησης της πρώτης μεταδικτατορικής κυβέρνησης “Εθνικής ενότητας”.

Επέκρινε “από τα αριστερά” την πολιτική του ΚΚΕ Εσ. που στόχευε σε συμμαχία ακόμα και με τμήματα μονοπωλιακού κεφαλαίου υπό το φόβο νέου πραξικοπήματος. Παράλληλα όμως θεωρούσε υπερβολικά επιεική τη στάση του φορέα έναντι της ΕΣΣΔ, χαρακτηρίζοντας “κολοσσιαία αυταπάτη” ότι οι Σοβιετικοί θα στήριζαν την Ελλάδα στα εθνικά θέματα, εξαπολύοντας μύδρους κατά του υποτιθέμενου “σταλινισμού” στην ΕΣΣΔ. Η μετεωρική άνοδος του ΠΑΣΟΚ μετά τις εκλογές του 1977 οδήγησε τον Πουλαντζά στην πεποίθηση ότι λύση ήταν η συμπόρευση του ΚΚΕ Εσ. με το Κίνημα, το οποίο χαρακτήριζε “προσωποπαγές”, αλλά με “αυθεντικό στρατηγικό πρόγραμμα αντιμονοπωλιακών και αντιιμπεριαλιστικών Αλλαγών” και “βαθιά διάρθρωση μέσα στους οικονομικο-κοινωνικούς χώρους”. Παράλληλα επαναλάμβανε την ντετερμινιστική κατηγορία για το ΚΚΕ ως “βασικού παράγοντα συντηρητισμού”.

Οι ψυχρές σχέσεις του διανοητή με το Κόμμα αποτυπώθηκαν και στη λακωνική αναγγελία της αυτοκτονίας του στο Ριζοσπάστη, ανακοίνωση που ακούσια λειτούργησε ως αφορμή ώστε ο Θ. Μικρούτσικος, αν και μέλος του ΚΚΕ τότε, να γράψει σε στίχους του Άλκη Αλκαίου, στη μνήμη του Πουλαντζά το τραγούδι “κακόηθες μελάνωμα”.

03-10-2018
http://www.katiousa.gr/

 


[Τον Γενάρη του 2020 ξεκινάνε τα Νέα Σεμινάρια του Σχολείου του Σινεμά Σκηνοθεσίας και Δημιουργίας Ταινίας Μικρού Μήκους, Κριτικής Κινηματογράφου, Ιστορίας Κινηματογράφου, Σεναρίου, Κινηματογραφικής Υποκριτικής και Δημιουργίας Ντοκιμαντέρ, δηλώστε το ενδιαφέρον σας.
Πληροφορίες- δηλώσεις ενδιαφέροντος- Εγγραφές στο e-mail schoolofcinemagr@gmail.com και στα τηλέφωνα 2130 159 816 και 6944143564. Σεμινάρια παρέχονται και ιδιαιτέρως. Επίσης εξ αποστάσεως.
Στους συμμετέχοντες παρέχονται βεβαίωση παρακολούθησης του “Σχολείου του Σινεμά”, ηλεκτρονικές σημειώσεις, ενώ υπάρχει πρόσβαση σε δανειστική βιβλιοθήκη και ταινιοθήκη.]

Σεμινάριο Ιστορίας Κινηματογράφου 2020

Σεμινάριο Σκηνοθεσίας Κινηματογράφου-Δημιουργίας Ταινίας Μικρού Μήκους 2020 (και με κινητό, tablet, mirrorless ή GOPRO κάμερες)

Σεμινάριο Δημιουργίας Ντοκιμαντέρ 2020

«Κάντο όπως ο Μπέργκμαν»: Σεμινάριο Κινηματογραφικής Υποκριτικής και Σκηνοθεσίας 2020

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για την εξάλειψη των ανεπιθύμητων σχολίων. Μάθετε πως επεξεργάζονται τα δεδομένα των σχολίων σας.

Δημιουργήστε ένα δωρεάν ιστότοπο ή ιστολόγιο στο WordPress.com.

ΠΑΝΩ ↑

Αρέσει σε %d bloggers: