«Tokyo-Ga». Όταν ο Βιμ Βέντερς «επισκέφθηκε» τον Γιασουτζίρο Όζου

10 OCT 2017 / Γιώργος Κρασσακόπουλος

Αν ο Βέντερς αναγνώριζε έναν αληθινό «δάσκαλο» τότε αυτός δεν θα ήταν άλλος από τον Όζου. Και το 1985 θέλησε να τον συναντήσει, μέσα από μια ταινία αφιέρωμα στον ίδιο. [Σήμερα στις 23.00 στο Κανάλι της Βουλής ]

 

Αν ακόμη υπάρχουν ιεροί τόποι στον αιώνα μας, αν υπάρχει κάτι σαν ιερό κειμήλιο του σινεμά, τότε για μένα αυτό θα ήταν το έργο του γιαπωνέζου σκηνοθέτη Γιασουτζίρο Όζου» λέει ο Βίμ Βέντερς. «Γύρισε 54 ταινίες. Βουβές στην δεκαετία του 20, ασπρόμαυρες το 30 και το 40 και τελικά έγχρωμες μέχρι τον θάνατό του στις 12 Δεκεμβρίου του 1963, την μέρα των εξηκοστών γενεθλίων του».

«Ακόμη κι αν οι ταινίες του είναι ξεκάθαρα γιαπωνέζικες, είναι την ίδια στιγμή απόλυτα παγκόσμιες. Σε αυτές αναγνώρισα όλες τις οικογένειες σε όλες τις χώρες του κόσμου, όπως επίσης και τους δικούς μου γονείς, τον αδελφό μου κι εμένα. Ποτέ πριν και ίσως ποτέ ξανά το σινεμά δεν βρέθηκε τόσο κοντά στην ουσία του και στον σκοπό του: του να καταγράψει μια εικόνα του ανθρώπου στον αιώνα μας. Μια χρήσιμη, αληθινή κι έγκυρη εικόνα, στην οποία κάποιος δεν μπορεί να δει απλά τον εαυτό του, αλλά μάλλον να μάθει κάτι για τον εαυτό του».

Ο θαυμασμός και η αγάπη του Βέντερς για τον Όζου δεν ήταν απλά λόγια. Το 1983 ταξίδεψε στην Ιαπωνία για να ανακαλύψει όπως λέει αν «μπορούσα να ανακαλύψω κάτι από τον καιρό του, αν κάτι είχε μείνει ζωντανό από την δουλειά του, εικόνες, ή ακόμη κι άνθρωποι. Ή αν στα είκοσι χρόνια που είχαν περάσει από τον θάνατο του Όζου, το Τόκιο είχε αλλάξει τόσο πολύ ώστε δεν υπήρχε τίποτα να βρεθεί».

Στο «Tokyo-Ga», ο Βέντερς θα δοκιμάσει να ανακαλύψει τον κόσμο του Όζου σε μια πόλη και μια χώρα που έχει αλλάξει ριζικά. Κι όμως θα τον βρει ακόμη ζωντανό στις μικρές λεπτομέρειες που ελάχιστοι παρατηρούν, στις στιγμές της ησυχίας μακριά από τον θόρυβο μιας χαώδους μητρόπολής, στους ανθρώπους.

Στην διάρκεια του φιλμ ανάμεσα στους ανθρώπους που θα συναντήσει, θα συνομιλήσει με τον Γιουχάρου Ατσούτα, τον για 15 χρόνια βοηθό κάμεραμαν του Όζου και στη συνέχεια βασικό του κάμεραμαν για άλλα 20. Με ην βοήθειά του θα δει από κοντά την κάμερα του Όζου, η οποία πάντα ήταν τοποθετημένη σε δύο σταθερές θέσεις και πάντα γύριζε με φακό 50mm και θα ακούσει μια σειρά από ιστορίες για τις ιδιαιτερότητες του «μετρ», όπως για το πως πάντα έψαχνε χώρους για τις ταινίες του περπατώντας και πως συνήθως το location scouting τελείωνε όταν ο Όζου έπεφτε στο έδαφος εξαντλημένος από την κούραση.

Και στο τέλος του φιλμ όταν ο Βέντερς θα ρωτήσει τον Γιουχάρου Ατσούτα για την δουλεία του με άλλους σκηνοθέτες μετά τον θάνατο του Όζου, η εξομολόγησή του θα είναι τόσο συγκινητική, αληθινή και σπαρακτική που θα του φέρει δάκρυα, σε μια σκηνή που έχει την απλότητα, την δύναμη, την θλιμμένη ομορφιά και κυρίως την αλήθεια μιας ταινίας του Όζου. Ενός σκηνοθέτη που είχε το σπάνιο χάρισμα να αγγίζει τους ανθρώπους τόσο μέσα από τις ταινίες του κι απ΄ ότι φαίνεται και μέσα από την σύντομη μα τόσο ουσιαστική ύπαρξή του.

Δείτε πιο κάτω τις δύο σκηνές από το «Tokyo-Ga», την πρώτη στην οποία ο Γιουχάρου Ατσούτα χρησιμοποιεί ξανά την κάμερα του Όζου, αλλά και την τελευταία σπουδαία σκηνή του φιλμ.

 

http://www.flix.gr

Συμπληρώστε τη δήλωση ενδιαφέροντος:

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.

Blog στο WordPress.com.

ΠΑΝΩ ↑

Αρέσει σε %d bloggers: