Δεν Είμαι ο Νέγρος σου ( I Am Not Your Negro, 2016) του Ραούλ Πεκ || από τις σημαντικότερες και πολιτικότερες ταινίες του 21ου αιώνα || Κριτικές για την Ταινία

Προβολή του «I Am Not your Negro» (2016) ΔΩΡΕΑΝ σε 20 χώρες || Παγκόσμια Ημέρα Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων 10 Δεκεμβρίου 2020

Νεκτάριος Σάκκας [4,5/5]

Δεν Είμαι ο Νέγρος σου

I Am Not Your Negro
 
Δεν Είμαι ο Νέγρος σου

Ένα σπάνιο, σαρωτικό και απολύτως αναγκαίο μάθημα Αμερικανικής Ιστορίας με γνώμονα τον αγώνα για τα πολιτικά δικαιώματα των Αφροαμερικανών και όλα όσα εξακολουθούν να τον καθιστούν διαχρονικό, μέσα απ’ τη ματιά και τη γραφή του κορυφαίου συγγραφέα και διανοητή Τζέιμς Μπάλντγουιν. Όμως όσα κι αν γραφτούν για το ντοκιμαντέρ του Ραούλ Πεκ που έφτασε στις υποψηφιότητες των Όσκαρ, περιττεύουν μπροστά στην αδιανόητη ορμή και καθηλωτική διαύγεια της διαλεκτικής του.

Από τον Νεκτάριο Σάκκα

 

Ξεκινούν τα διαδικτυακά Σεμινάρια Κινηματογράφου 2020-2021 :

1. ΣΕΜΙΝΑΡΙΟ ΙΣΤΟΡΙΑΣ ΚΑΙ ΚΡΙΤΙΚΗΣ ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟΥ 2. ΣΕΜΙΝΑΡΙΟ ΣΚΗΝΟΘΕΣΙΑΣ ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟΥ ΚΑΙ ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑΣ ΤΑΙΝΙΑΣ ΜΙΚΡΟΥ ΜΗΚΟΥΣ 3. ΣΕΜΙΝΑΡΙΟ ΙΣΤΟΡΙΑΣ ΚΑΙ ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑΣ ΝΤΟΚΙΜΑΝΤΕΡ 4. ΣΕΜΙΝΑΡΙΟ ΜΟΝΤΑΖ (Εκμάθηση Adobe Premiere). 

Πληροφορίες- δηλώσεις ενδιαφέροντος- Εγγραφές στο e-mail schoolofcinemagr@gmail.com και στο τηλέφωνο 6944143564.

Σαρωτική ως κινηματογραφική εμπειρία και μαζί ένα βίωμα που σχεδόν απαιτεί να αφεθείς παραπάνω από μία φορά στο εντυπωσιακό διαλεκτικό εύρος και την αλήθεια του, το «Δεν Είμαι ο Νέγρος Σου», υποψήφιο για Όσκαρ καλύτερου ντοκιμαντέρ και διακεκριμένο σε Τορόντο και Μπερλινάλε με βραβεία κοινού, σε υποχρεώνει να ξεδιαλύνεις τα αυτιά σου από το θόρυβο της επικαιρότητας, καθώς σου δίνεται η ευκαιρία να αναστοχαστείς θεμελιωδώς πάνω στο χρόνιο πρόβλημα των πάσης φύσεως διακρίσεων.

… αν ταινίες σαν το «Moonlight» είναι μια φορά αναγκαίες, το «Δεν Είμαι ο Νέγρος Σου» είναι το σχεδόν επιβεβλημένο, σπάνιας ουσίας και πυκνότητας μάθημα Ιστορίας που οφείλουμε όχι μόνο στους εαυτούς μας, αλλά και στις γενιές που θα ακολουθήσουν.

Το «Δεν Είμαι ο Νέγρος Σου» κυριεύει η φιγούρα του διακεκριμένου αφροαμερικανού συγγραφέα και διανοητή Τζέιμς Μπάλντγουιν (1924-1987), δοσμένη μέσα από συνεντεύξεις και ομιλίες του. Ραχοκοκαλιά του ντοκιμαντέρ ωστόσο αποτελούν τα χειμαρρώδη, εκτενή αποσπάσματα απ’ το τελευταίο, ανολοκλήρωτο έργο του με τίτλο «Remembering This House», τα οποία ζωντανεύει δίκην αόρατου αφηγητή ο Σάμιουελ Τζάκσον. Μέσω της φωνής του διάσημου ηθοποιού, ο Μπάλντγουιν απευθύνεται εξίσου διεισδυτικά στο λογικό και στο θυμικό μας, ξαναγράφοντας επί της ουσίας την Ιστορία της Αμερικής απ’ τη σκοπιά μιας βαθιά ριζωμένης φυλετικής ανισότητας.

Αυτής που σκότωσε μεταξύ αμέτρητων άλλων τους Μάλκομ X, Μάρτιν Λούθερ Κινγκ και Μέντγκαρ Έβερς, φιγούρες γύρω απ’ τις οποίες περιστρέφεται συμπληρωματικά, κριτικά και ενίοτε αντιπαραθετικά η συλλογιστική του Μπάλντγουιν στο ντοκιμαντέρ. Και φυσικά αυτής που ο αγώνας υπέρ των ίσων πολιτικών δικαιωμάτων και κατά του ρατσισμού στον οποίο και οι τρεις προαναφερθέντες, μαζί με τον Μπάλντγουιν, πρωτοστάτησαν, δε συντόμευσε ποτέ ουσιαστικά μέχρι σήμερα, το δρόμο που καλείται η κοινωνία των ΗΠΑ (και όχι μόνο αυτή βέβαια) να διανύσει, ώστε να μη σκοτώνεται – ακόμα και στις ημέρες Ομπάμα – κάθε τρεις την ώρα ένας άοπλος μαύρος από χέρι λευκού μπάτσου, «στη γη των ελεύθερων και των γενναίων».

«Αν δεν είχε τόσο εμμονικά προσκολληθεί η αμερικανική κοινωνία στην έννοια του ιδιωτικού χώρου, το πρόβλημα των μαύρων δε θα ήταν ποτέ τόσο μεγάλο», αναφέρει κάποια στιγμή ο Μπάλντγουιν μέσω του Τζάκσον, ανάμεσα στις διαρκείς ιστορικές αναδρομές που επιχειρεί και τα αναρίθμητα, ενδεικτικά του φυλετικών προκαταλήψεων κινηματογραφικά παραδείγματα του κλασικού Χόλιγουντ που επιστρατεύει. Και αυτή η συλλογιστική αποτελεί απλώς ένα δείγμα γραφής της θαρραλέας, βαθιά ριζοσπαστικής πολιτικής ματιάς του συγγραφέα, μέσα σε ένα εξαιρετικά επιδραστικό φιλμ στο οποίο, όσο περισσότερο βυθίζεσαι, αρχίζει να μοιάζει όλο και πιο πολύ σε σεμινάριο κοινωνικής ανατομίας. Άλλωστε, ακόμα κι όταν αναφέρεται σε κοινούς τόπους της προβληματικής πάνω σε ζητήματα ρατσισμού και κοινωνικού αποκλεισμού, η θεαματική διαύγεια του Μπάλντγουιν αρκεί για να προσφέρει διαστάσεις τέτοιες που δεν είχαμε ίσως φανταστεί.

Κοινώς, αν ταινίες σαν το «Moonlight» είναι μια φορά αναγκαίες, ιδίως στο σημερινό πλαίσιο της Αμερικής του Τραμπ και μιας Δύσης που αμπαρώνεται ξανά πίσω από ξενοφοβικές, ρατσιστικές και μισαλλόδοξες λογικές, το «Δεν Είμαι ο Νέγρος Σου» αποδεικνύει περίτρανα πως είναι το σχεδόν επιβεβλημένο, σπάνιας ουσίας και πυκνότητας μάθημα Ιστορίας που οφείλουμε όχι μόνο στους εαυτούς μας, αλλά και στις γενιές που θα ακολουθήσουν.

Χρήστος Σκυλλάκος [4,5/5]

«I ‘m Not your Negro» | καθηλωτικός αντιρατσιστικός 

Η ιστορία των μαύρων της Αμερικής είναι η ιστορία της ίδιας της Αμερικής

  | 15/11/2017

Καθώς η προσπάθεια του συστήματος είναι να θεωρηθεί πως το ντοκιμαντέρ, ως είδος, είναι μια τηλεοπτική εκλαϊκευμένη μεταφορά γνώσεων σε επιστημονικό, ιστορικό ή… ζωολογικό επίπεδο και επιπλέον πως ο αγώνας των μαύρων της Αμερικής ξεκινάει και τελειώνει στον Obama, τότε ο καταφατικός και επιθετικός τίτλος «I’m Not Your Negro» στοχεύει και ακριβώς εκεί, ερχόμενο να μας ενημερώσει πως αμφότερα τα δυο προηγούμενα είναι αντιλήψεις απολύτως άστοχες.

Το ντοκιμαντέρ είναι το πρώτο, επιδραστικότερο και πιο ανεξάντλητο είδος της κινηματογραφικής τέχνης, η πιο ανοιχτή και ελεύθερη στο πειραματισμό μορφή του, η πιο ανόθευτη και ευθεία άποψη του δημιουργού του που δεν παράγει -στον ίδιο βαθμό όπως η όποια μυθοπλασία- χοντροκομμένες ψευδαισθήσεις. Ταυτοχρόνως καθώς ο συγγραφέας, στοχαστής και αγωνιστής των πολιτικών δικαιωμάτων James Baldwin (1924 – 1987), που είναι και ο κυριολεκτικός δημιουργός αυτής της ταινίας (που σαφώς δίχως τη δουλειά του ριζοσπαστικού σκηνοθέτη Raoul Peck, θα αποτελούσε μια αγιογραφία στη καλύτερη, ενώ εδώ μιλάμε με όρους μανιφέστου), μας μιλάει μέσα από τις γραμμές των γραπτών του και μέσα από τον δυνατό του και επιδραστικό του προφορικό λόγο, φτάνουμε εκ νέου στην επίγνωση πως ένας μόνιμος και ασταμάτητος πόλεμος μαίνεται εδώ και 400 χρόνια μέσα από τα σύνορα των ΗΠΑ με εκατομμύρια θύματα, αυτούς που διαρκώς μαζεύανε μπαμπάκι, τους μαύρους. «Λευκό» άλλωστε όπως μας δηλώνει ο Baldwin, «είναι μια μεταφορά για την λέξη εξουσία, ένας τρόπος δηλαδή να περιγράφεται η Chase Manhattan Bank1».

«Remember this house» ονομάζονται τα ανολοκλήρωτα απομνημονεύματα, στα οποία ο Peck βάσισε τη ταινία, και αποτελούν τις σκέψεις της σχέσης του συγγραφέα με το κίνημα, την εποχή, τον κραταιό θεσμικό ρατσισμό και τους ηγέτες του αγώνα εναντίον του: Malcolm X, Martin Luther King, Medgar Evers. «Δεν γινόταν να κάθομαι στο Παρίσι και απλά να συζητώ για το πρόβλημα της Αλγερίας και των μαύρων της Αμερικής. Όλοι ξεπλήρωναν το χρέος τους και έπρεπε και εγώ να ξεπληρώσω το δικό μου» δηλώνει επιστρέφοντας στην χώρα του. Οι ηγέτες του κινήματος δολοφονούνται άγρια. Ο Baldwin παραμένει ζωντανός και ακούραστος δίπλα στους προαναφερθέντες καθ’ όλη την διάρκεια της ζωής του, κρατώντας το νήμα ανέπαφο άλλοτε κριτικά, άλλοτε αντιπαραθετικά δίχως όμως να το αφήνει να ξεφτίσει στη μέγγενη του συμβιβασμού και της επίδρασης της ρατσιστικής αμερικάνικης ηθικής. Είναι μέρος του μαύρου –και του συνολικά ταξικού- κινήματος. Η ισχυρή του παρουσία μαρτυρά την θέση του στην πολιτική ετούτη υπόθεση.

3IAMNOTYOURNEGRO1-master768

Η μορφή αφήγησης αυτού του ντοκιμαντέρ καθηλώνει και επαναφέρει πολιτικές ιδέες και ευθύνες στον θεατή. Ο Baldwin αναπτύσσει τις απόψεις του -με ταυτόχρονη «αόρατη» αφήγηση από τον Samuel L. Jackson- ενώ ακολουθούμε την πορεία ανάπτυξης του ίδιου μέσα στη δεδομένη συνθήκη του ρατσισμού, μέσα από την πρώτη του επίγνωση «να κοιταχτεί στον καθρέπτη και να δει πως δ ε ν είναι λευκός» αλλά νέγρος και ομοφυλόφιλος, όπως αρέσκεται το FBI να τον αποκαλεί μειωτικά καθώς τον παρακολουθεί ως απειλή για την δημόσια ασφάλεια των ΗΠΑ. Από τη μία η υποτίμηση, λοιπόν, και από την άλλη ο φόβος του συστήματος. Οι δυο πλευρές δράσης για την ύπαρξη και την διατήρηση του ρατσισμού.

Η διεισδυτική, σταθερή και βαθιά ριζοσπαστική διαύγεια της συλλογιστικής του συγγραφέα βάζει μπρος στον καθρέπτη το ίδιο το σύστημα, όχι μόνο σε σχέση με τον ρατσισμό του, αλλά σε όλο του το βάθος. Γοητεύει και εκπλήσσει αυτή η στοχαστική του επιρροή στη νόηση καθώς επαναφέρει την Ιστορία της Αμερικής και του δομικού της ρατσισμού όχι ως υπόθεση μελέτης αλλά από την μία ως εξευτελιστική, νοσηρή και βολική επινόηση ενός οικονομικο-κοινωνικού συστήματος και από την άλλη ως εμπειρία για άμεση δράση: «Δεν είναι παράνοια του μυαλού μου (σ.σ. ο ρατσισμός) μα ένας κοινωνικός τρόμος και ένας κίνδυνος ορατός σε κάθε μπάτσο, κάθε αφεντικό, στον καθένα». Μιλάει για ένα κοινωνικό σύστημα που γκετοποιεί και νομικά –το «segregation (διάκριση)» αποτελούσε μια νομικά κατοχυρωμένη έννοια στις ΗΠΑ– τους μαύρους τοποθετώντας τους εκτός κοινωνικού, πολιτικού, πολιτισμικού κάδρου. Που τους έχει ανάγκη ως θύμα και ως δικαιολογία για κάθε λογής διάκριση, εκμετάλλευση και καταπίεση.

Ταινία, ασφαλώς, σκληρή και πικρή. Όπως ο ίδιος στοχαστής λέει «έχει λόγους για να είναι» ακριβώς επειδή η κοινωνική πραγματικότητα την οποία βιώνει έχει βασιστεί και δομηθεί στο «ψέμα του προσποιητού ανθρωπισμού». Ταυτόχρονα, ταινία συγκρουσιακή. Ακριβώς γι’ αυτό, έχει διαχρονική αξία: διότι κρατάει αναμμένη μια ισχυρή φλόγα και αποτελεί ένα σύγχρονο βήμα για να επανέλθουν οι, ιστορικής κλίμακας, πολιτικές τοποθετήσεις και «διαθήκες» ανθρώπων τις οποίες το κυρίαρχο σύστημα θέλει να κρατάει ως «ακαδημαϊκό ζήτημα», ως νοσταλγία και σαν ενατένιση, παρά ως μια πραγματική και παρούσα υπόθεση μάχης.


1, Το πρότερο όνομα της JPMorgan, μια από τις big four τράπεζες των Ηνωμένων Πολιτειών.

**** Δεν είμαι ο νέγρος σου || Κριτική του Νίνου Φενέκ Μικελίδη

I am Not Your Negro. Ελβετία/Γαλλία/Βέλγιο/ΗΠΑ, 2016. Σκηνοθεσία: Ραούλ Πεκ. Σενάριο: Ραούλ Πεκ, Τζέιμς Μπόλντουιν. Ηθοποιοί: Σάμιουελ Ελ Τζάκσον, Τζέιμς Μπόλντουιν, Χάρι Μπελαφόντε, Μάρλον Μπράντο, Τζορτζ Μπους, Ντικ Καβέτ. 93 λεπτά.

Διείσδυση στις σκέψεις και γενικά το μυαλό το συγγραφέα Τζέιμς Μπόλντουιν είναι το εξαιρετικό αυτό, πολυβραβευμένο, υποψήφιο για Όσκαρ, ντοκιμαντέρ του Ραούλ Πεκ. Διείσδυση ταυτόχρονα στην «άλλη» Αμερική, Αμερική των Αφροαμερικανών, της καταπίεσης και της εκμετάλλευσης, της αληθινής πολιτικής στάσης μιας Αμερικής που θεωρητικά υπερασπιζόταν την ελευθερία της έκφρασης, της ισότητας και της ανεξαρτησίας των κρατών ενώ στην πραγματικότητα υποστήριζε καταπιεστικά καθεστώτα, μιας Αμερικής ιδωμένης μέσα από τα μάτια ενός Αφροαμερικανού.

Με βάση τα γραπτά του ίδιου το Μπόλντουιν (συγκεκριμένα ένα ανέκδοτο μυθιστόρημά του), που διαβάζει ο Σάμιουελ Ελ Τζάκσον, ο γεννημένος στην Αϊτή Αμερικανός σκηνοθέτης («Όταν ο Μαρξ συνάντησε τον Ένγκελς», «Λουμούμπα», «Αϊτή: η σιωπή των σκύλων»), και για ένα διάστημα υπουργός πολιτισμού στην Αϊτη, παρουσιάζει,  μέσα από κείμενα, αφηγήσεις, σπάνιες φωτογραφίες, υλικό αρχείου, ακόμη και ντοκουμέντα του FBI, όχι μόνο μερικές από τις πιο ενδιαφέρουσες πολιτικές πλευρές του Μπόλντουιν, αλλά και μια εικόνα του πώς έβλεπε, αντιμετώπιζε και σχολίαζε τον κόσμο ο μεγάλος αυτός, δυναμικός, πολιτικά στρατευμένος συγγραφέας του 20ου αιώνα. Εικόνα με επίκεντρο τη δεκαετία του ’60: τους αγώνες για πολιτικά δικαιώματα, τις διαδηλώσεις, τις πολιτικές δολοφονίες, τον Τζον Κένεντι, τον Μάλκομ Χ και τον Μάρτιν Λούθερ Κινγκ αλλά και τον καπιταλισμό, τον ρατσισμό, την τηλεόραση (με σκηνές από το Dick Cavett Show), την άνοδο του νέο-ναζισμού και την, με λευκή, ρατσιστική στροφή, ποπ-κουλτούρα της τότε εποχής.

Παράλληλα, παίρνουμε και μια εικόνα διάφορων προσωπικοτήτων (Γκάρι Κούπερ,  Τζον Γουέιν, Ντόρις Ντέι, Ράι Τσαρλς, Χάρι Μπελαφόντε) και πώς αυτοί αντιμετώπιζαν τους άλλους συμπατριώτες τους, λευκούς ή μαύρους, προχωρώντας σε μια πιο σύγχρονη εικόνα της μετά το θάνατο του Μπόλντουιν Αμερικής και φτάνοντας ως την ύφεση του 2008, την εκλογή στην προεδρία του Μπαράκ Ομπάμα και το επεισόδιο στο Φέργκουσον του Μιζούρι (2014). Με αποτέλεσμα, μέσα από το πορτρέτο του Μπόλντουιν και των ανθρώπων γύρω του, να έχουμε τελικά μια εικόνα της ίδιας της Αμερικής, μια συναρπαστική, πρέπει να τονίσω, εικόνα, μονταρισμένη με δεξιοτεχνία και γνώση από ένα εμπνευσμένο ντοκιμαντερίστα. Συνολικά ένα πολιτικά τολμηρό, χωρίς υποχωρήσεις ντοκιμαντέρ, που μας δίνει μια ξεκάθαρη εικόνα του τι θα πει ενός υποτιθέμενου δυτικού πολιτισμού δημοκρατία, που αξίζει να προβληθεί όσο το δυνατό πιο πλατιά.

Δημήτρης Δημητρακόπουλος

Δεν Είμαι ο Νέγρος Σου
I Am Not Your Negro
του Ραούλ Πεκ
ΚΡΙΤΙΚΗ 13 NOV 2017 [3,5/5]

Συνοδεύοντας τα αυθεντικά λόγια του Τζέιμς Μπάλντουιν, κορυφαίου συγγραφέα, λόγιου και ουσιαστικού ακτιβιστή της εικόνας και της ζωής των μαύρων στην Αμερική, με ανατριχιαστικά καίριες εικόνες αρχείου από το παρελθόν αλλά και το παρόν, το ντοκιμαντέρ του Ραούλ Πεκ αποκαλύπτει πως η ανάγκη για φυλετική και κοινωνική ισότητα παραμένει πιο επιτακτική από ποτέ. Yποψήφιο για Οσκαρ Ντοκιμαντέρ 2017.

Το 1979, ο Τζέιμς Μπάλντουιν έγραψε σημείωμα στον λογοτεχνικό του πράκτορα παρουσιάζοντας το επόμενο βιβλίο που σκόπευε να γράψει. Θα αφορούσε τη ζωή, το έργο και τις διαδοχικές δολοφονίες τριών από τους πιο κοντινούς του ανθρώπους: του Μέντγκαρ Ίβερς, του Μάλκολμ Χ και του Μάρτιν Λούθερ Κινγκ. Μέχρι τον θάνατο του Μπάλντουιν το 1987, μόλις τριάντα χειρόγραφες σελίδες είχαν ετοιμαστεί, λέξεις θεωρητικά μιας άλλης εποχής που στόχο είχαν να αναδείξουν την κληρονομιά αυτών των τριών προσωπικοτήτων και να την εντάξουν στο γενικότερο πλαίσιο της αυτονόητης (όχι για όλους) συζήτησης περί ίσης μεταχείρισης των μαύρων στην εκπαίδευση, την εργασία και όλες τις υπόλοιπες πτυχές της (ηθικής και ελεύθερης) Αμερικανικής κοινωνίας.

Αυτό που κάνει ο Ραούλ Πεκ είναι να πάρει τα ίδια τα λόγια του Μπάλντουιν, είτε από τις σημειώσεις και τα βιβλία του, είτε από τις δημόσιες εμφανίσεις του, και να τα διανθίσει με εικόνες από το παρελθόν, από την φωτογραφία της νεαρής Ντόροθι Κάουντς που λοιδορείται από ένα λευκό πλήθος στο δρόμο της για την πρώτη μέρα στο σχολείο (γεγονός που έδωσε και την αφορμή στον Μπάλντουιν να επιστρέψει από το Παρίσι όπου είχε καταφύγει προς αναζήτηση μιας καλύτερης ζωής) μέχρι τα αποσπάσματα από Χολιγουντιανές ταινίες που παρουσιάζουν την «λευκή» οπτική απέναντι στην παρουσία των μαύρων πολιτών, αλλά και, απρόσμενα, από το παρόν, αναδεικνύοντας την διαχρονική αξία των λόγων του Μπάλντουιν και την επιτακτική ισχύ της ρητορικής του.

Ο Μπάλντουιν είναι ουσιαστικά και σεναριογράφος (κυριολεκτικά, αυτός είναι ο μόνος που λαμβάνει σεναριακού credit στο ντοκιμαντέρ) και πρωταγωνιστής του «I am not your Negro», γεμίζοντας με ενέργεια κάθε φορά που εμφανίζεται την οθόνη με την οξυδέρκεια των λεγόμενών του, το πάθος και την εμπιστοσύνη στον εαυτό του, είτε απέναντι σε λευκούς παρουσιαστές που δείχνουν να μην αντιλαμβάνονται πλήρως τον φαινομενικά ακτιβιστικό αλλά ουσιαστικά ουμανιστικό λόγο του (ένα μεγάλο μέρος του αρχειακού υλικού προέρχεται από το talk show του Ντικ Καβέτ), είτε απέναντι σε Πανεπιστημιακούς που αφελώς αναρωτιούνται γιατί «πρέπει όλα να ανάγονται σε φυλετική βάση», είτε μπροστά σε ένα λευκό, ακαδημαϊκό, βρετανικό ακροατήριο που τον χειροκροτεί.

Ακόμα και όταν ο Μπάλντουιν δεν βρίσκεται μπροστά από την κάμερα, τα λόγια του διατηρούν τον πρωταγωνιστικό τους ρόλο, ερμηνευμένα από την φωνή του Σάμιουελ Τζάκσον, που γνωρίζει πώς να τους προσδώσει την βαρύτητα που τους αρμόζει. Εξετάζοντας το δικό του μερίδιο ευθύνης για αντίδραση απέναντι στην κοινωνική αδικία,

την εικόνα των Αμερικανών ηρώων που η καλλιέργησε ολόκληρη κουλτούρα της διασκέδασης, την άνοδο των μαύρων ως ένα καταναλωτικό πλέον κοινό και αναδεικνύοντας την αντίφαση σε σύγκριση με την όχι και τόσο μακρινή σκλαβιά τους, η ρητορική του Μπάλντουιν έχει όλη τη διαύγεια ενός διανοούμενου και τον ρεαλισμό ενός κοινού ανθρώπου, ικανή να επικεντρώνεται χωρίς περιστροφές στην ουσία του προβλήματος.

Αυτό όμως που κάνει την διαφορά, είναι η απρόσμενη αλλά απόλυτα λογική αναγωγή των λεγόμενων του Μπάλντουιν στο παρόν. Τα τραγικά γεγονότα στο Φέργκιουσον, οι εικόνες από την εκλογή του Μπαράκ Ομπάμα (οι οποίες ειρωνικά συνοδεύουν την – ακούσια συγκαταβατική – πρόταση ότι τα επόμενα σαράντα χρόνια, η Αμερική μπορεί να δει τον πρώτο της μαύρο πρόεδρο) και οι πορείες για το Black Lives Matter εντάσσονται αρμονικά στην αποτύπωση μιας ταραχώδους πραγματικότητας που δε δείχνει να έχει αλλάξει και πολύ στα χρόνια που μεσολάβησαν. Ο Πεκ παίζει με την εικόνα (χρωματίζοντας ασπρόμαυρες εικόνες ή, αντιθέτως, αποχρωματίζοντας σύγχρονες λήψεις) για να δημιουργήσει μια άχρονη αίσθηση που έχει αναμφισβήτητη δύναμη, ικανή να του συγχωρήσει μερικές άστοχες οπτικοποιήσεις των λόγων του Μπάλντουιν, όπως όταν επιλέγει να συνοδεύσει το «προσπαθούν να μας πείσουν ότι το Μπέρμιγχαμ βρίσκεται στον Άρη» με… κυριολεκτικά πλάνα από τον κόκκινο πλανήτη.

Η αφήγηση που δομεί ο Πεκ δεν περιορίζεται μόνο στην ιστορική εικονογραφία. Δανείζεται επιπλέον εικόνες από τα δελτία ειδήσεων, από τον κινηματογράφο, από την reality τηλεόραση, από όπου μπορεί να λάβει κανείς στοιχεία για να δομήσει την εικόνα που έχει καταγραφεί στη συλλογική «λευκή» μνήμη για το πώς είναι η ζωή ενός έγχρωμου πολίτη στην Αμερική κυρίως απέναντι σε μια λευκή αθωότητα και, κατ’ επέκταση, δήλωση ανωτερότητας. Από τον ερωτισμό του Σίντνεϊ Πουατιέ στο «Μάντεψε ποιος θα ‘ρθει το βράδυ» του Κράμερ και τον «King Kong» των Σόντσακ και Κούπερ μέχρι το «Dance, Fools, Dance» του Μπόμοντ και τον «Ελέφαντα» του Γκας Βαν Σαντ (χωρίς να αγνοεί τον Τζον Φορντ και την, ούτε λίγο ούτε πολύ, όμοια μεταχείριση των Ινδιάνων στον κινηματογράφο), ο Πεκ απομονώνει όλα όσα χρειάζονται για να υπογραμμίσει ότι το πρόβλημα ξεπερνά το προφανές, έχοντας δημιουργήσει πλέον μια στέρεα εικόνα στο συλλογικό υποσυνείδητο.

Για αυτό και το «I am not your Negro» αφορά εξίσου το τώρα όσο και το τότε. Για αυτό και αποτελεί το ίδιο μια αντισυμβατική βιογραφία του Μπάλντουιν (αν και αγνοεί – πέρα από φευγαλέες αναφορές από τα αρχεία του FBI – κρίσιμες παραμέτρους της ζωής του, όπως το γεγονός ότι ήταν ομοφυλόφιλος τον είχε φέρει σε αντιπαράθεση με τους Μαύρους Πάνθηρες) όσο και μια συναισθηματική κατάθεση του Πεκ σχετικά με τους αγώνες και την κληρονομιά των δικών του (ή μήπως όλων μας) ανθρώπων. Για αυτό και αποτελείται τόσο από ερωτήσεις, όσο και από (αυτονόητες αλλά όχι ακόμα κοινώς αποδεκτές) απαντήσεις. Ουσιαστικά αυτό που καταφέρνει ο Πεκ είναι να εντοπίσει τις ρωγμές της Δυτικής κοινωνίας και όλες τις φυλετικές, ταξικές και κοινωνικές διακρίσεις που έχουν καταφέρει να παρεισφρήσουν και, ενδεχομένως, να τονώσουν τις δομές της. Το μόνο που χρειάζεται, όπως και χρειαζόταν εδώ και τόσα χρόνια, είναι να τον ακούσουμε.

Θοδωρής Κουτσογιαννόπουλος [4/5]

Δεν είμαι ο νέγρος σου (I am not your negro) ΚΑΤΗΓΟΡΙΑ: Ντοκιμαντέρ ΕΤΟΣ ΠΑΡΑΓΩΓΗΣ: 2016 ΧΩΡΑ ΠΑΡΑΓΩΓΗΣ: Ελβετία/Γαλλία/Βέλγιο/ΗΠΑ ΔΙΑΡΚΕΙΑ: 93 ΧΡΩΜΑ: ΕΓΧΡ. Σκηνοθεσία: Ραούλ Πεκ Πρωταγωνιστούν: Αφήγηση: Σάμιουελ Λ. Τζάκσον 

Με τα λόγια του συγγραφέα Τζέιμς Μπόλντουιν, από προσωπικές του εμφανίσεις και το κείμενο του τελευταίου του βιβλίου «Remember this house», που έμεινε ημιτελές, το ντοκιμαντέρ αυτό «μιλάει» για τους τραγικούς θανάτους των ηγετών του κινήματος για τα πολιτικά δικαιώματα Μάλκολμ Χ, Μάρτιν Λούθερ Κινγκ και Μέντγκαρ Έβερς.

ΘΟΔΩΡΗΣ ΚΟΥΤΣΟΓΙΑΝΝΟΠΟΥΛΟΣ 16.11.2017

«Η Ιστορία δεν είναι το παρελθόν. Είναι το παρόν. Τη φέρουμε την ιστορία μας. Είμαστε η ιστορία μας. Αν προσποιηθούμε το αντίθετο, είμαστε κοινοί εγκληματίες». O Τζέιμς Μπόλντουιν δεν άντεξε πολύ στο Παρίσι, όπου κατέφυγε αμέσως μετά τον πόλεμο. Δεν είχε καμιά δουλειά να ονειρεύεται μπροστά στη γραφομηχανή του ή να συζητά με Γάλλους διανοούμενους για το γαλλο-αλγερινό ζήτημα, όταν την ίδια εποχή στις ΗΠΑ έβραζε επιτακτικά εντονότερα το φυλετικό πρόβλημα. Αντικρίζοντας τη φωτογραφία μιας αγέρωχης μαύρης κοπέλας να κατευθύνεται προς το σχολείο της υφιστάμενη τη χλεύη και την παρενόχληση λευκών συμπολιτών της, συνειδητοποίησε πως πρέπει να επιστρέψει. Του είχε λείψει η μυρωδιά του Χάρλεμ, οι συγγενείς του, οι δικοί του άνθρωποι. Χρειαζόταν τη στράτευση για να προχωρήσει. Δούλεψε ως σεναριογράφος και θεατρικός συγγραφέας, αλλά κυρίως συνέθεσε τα δοκίμια και τα περίφημα μυθιστορήματά του. Πάνω απ’ όλα μίλησε, πολύ και δημόσια, εξισώνοντας τον χαρακτηρισμό του νέγρου με τη σκλαβιά σε μια επείγουσα παρακίνηση προς τους Αμερικανούς να δουν τι έχουν κάνει μέχρι τώρα και πώς μπορούν να το διορθώσουν για να αποδοθεί δικαιοσύνη, αν και γνώριζε πως ο δρόμος θα ήταν μακρύς και αιματηρός.

Το ντοκιμαντέρ του Αϊτινού Ραούλ Πεκ, ντελικάτη βιογραφία και ταυτόχρονα συναρπαστικό επιμελημένο χρονικό, βασίζεται στο ημιτελές χειρόγραφο του Μπόλντουιν, το Remember this house.

 

Το ντοκιμαντέρ του Αϊτινού Ραούλ Πεκ, ντελικάτη βιογραφία και ταυτόχρονα συναρπαστικό επιμελημένο χρονικό, βασίζεται στο ημιτελές χειρόγραφο του Μπόλντουιν, το Remember this house, και το αφηγείται συγκλονιστικά ο Σάμιουελ Τζάκσον στην καλύτερη, τολμώ να πω, ερμηνεία του από το Pulp Fiction. Ενώ η φωνή του ηθοποιού δεν μοιάζει με εκείνη του συγγραφέα, το ηχόχρωμά του μεταδίδει μια εύθραυστη, αλλά απαρασάλευτη υπερηφάνεια, την κομψότητα της έκφρασης, τη δύναμη της σύνταξης και την άρθρωση ενός πολιτικού λόγου που αναγόταν πάντα στην προσωπική παρατήρηση, στο συναίσθημα και στο τραυματικό βίωμα του συγγραφέα.

Μέσα από τις εμφανίσεις του σε πανεπιστήμια, τηλεοπτικά πλατό και συνεντεύξεις Τύπου, ο Μπόλντουιν δεν έπαψε ποτέ να διαβιβάζει την ειλικρινή του λύπη, την έκκλησή του για συλλογική ευθύνη καθώς και την πίστη του στο πάθος ως εκ των ων ουκ άνευ συστατικό για την ανατροπή.

Το πένθος του για τις βίαιες δολοφονίες των ηγετών της δεκαετίας του ’60, του Μάλκολμ Χ, του Μάρτιν Λούθερ Κινγκ και νωρίτερα του Μέντγκαρ Έβερς, διακόπτει προσωρινά τον ακτιβιστικό του οίστρο σε τρεις, αντίστοιχα, ελεγειακές στάσεις που σηματοδότησαν τη ματαίωση της κατάκτησης των πολυπόθητων civil rights. Ο Μπόλντουιν δεν έπαψε ποτέ να διαβιβάζει την ειλικρινή του λύπη, την έκκλησή του για συλλογική ευθύνη καθώς και την πίστη του στο πάθος ως εκ των ων ουκ άνευ συστατικό για την ανατροπή. Ο Μπόλντουιν μοιάζει να σκύβει συντετριμμένος, να αναλογίζεται τις συνέπειες και να μετατρέπει την πρόζα του, αυτό το μείγμα ποιητικής rap με τους κλαυθμούς των μπλουζ, την ίδια στιγμή που ακούγεται ο Buddy Guy, σε μια ενωτική ρητορική με καυτή ουσία και τρυφερή, οικουμενική καρδιά. Ωστόσο, ο Πεκ δεν χρησιμεύει ως μοντέρ του κειμένου του Μπόλντουιν και δεν ντύνει μόνο με εικόνες τις περιγραφές. Στην αναδρομή του συσχετίζει τα πρότυπα των Αφροαμερικανών με το σινεμά και τα αναγνώσματα που σημάδεψαν τη νιότη του, από τον Τζον Γουέιν που ξεπάστρευε τους Ινδιάνους και την Καλύβα του Μπαρμπα-Θωμά μέχρι την Τζόαν Κρόφορντ από τα ’30s, σε μια εμπνευσμένη μετατόπιση χρώματος, καθώς δεν υπήρχε διαθέσιμη κινηματογραφική φαντασίωση μαύρου δέρματος στην οθόνη εκείνη την εποχή. Ο Μπόλντουιν μάταια έψαχνε στο πανί την πιθανή ταύτιση με τους ήρωες. Δεν διέκρινε καν τους δικούς του ανθρώπους στους μαύρους χαρακτήρες που εμφανίζονταν φευγαλέα, ανώδυνα ή υποτιμητικά ως κομπάρσοι ή φανταστικά πρόσωπα στο αμερικανικό σινεμά. «Για τους μαύρους, οι λευκοί ήταν άνθρωποι που θέλαμε να φύγουν από τον δρόμο μας, και για τους λευκούς, αντιπροσωπεύαμε τον τρόμο» λέει κάποια στιγμή και ο Πεκ επιμένει σε συγκρουσιακές αντιπαραθέσεις ρατσιστικής βίας (μαύροι κρεμασμένοι, ξυλοκοπημένοι, δολοφονημένοι) με την πλαστή διαιώνιση της λευκής ευτυχίας, από τα διαφημιστικά για το τέλειο σπιτικό ως τα πολυτελή, καλοντυμένα διλήμματα της εμβληματικά πάλλευκης σταρ Ντόρις Ντέι.

Το έργο, και του Πεκ και του Μπόλντουιν, θα μπορούσε άνετα να υποπέσει στο ολίσθημα της ισοπεδωμένης ιδεολογίας, δηλαδή του μίσους.

 

Το έργο, και του Πεκ και του Μπόλντουιν, θα μπορούσε άνετα να υποπέσει στο ολίσθημα της ισοπεδωμένης ιδεολογίας, δηλαδή του μίσους. Ο ίδιος ο συγγραφέας, όμως, παραδέχεται πως δεν γίνεται να είναι πεσιμιστής, σε πείσμα των γεγονότων και της Ιστορίας. Καλεί, όσο πιο ευγενικά μπορεί, ως άνθρωπος βαθιά πληγωμένος, σε έναν συνεχή αγώνα, μια πνευματική και ηθική επαγρύπνηση, κριτικάροντας τα ψέματα που ακούγονται από παντού, παίρνοντας απόσταση από τους εξουσιαστές (ακόμη και από τον φίλα προσκείμενο Ρόμπερτ Κένεντι, όταν εκείνος προέβλεψε με συγκατάβαση έναν μαύρο Πρόεδρο των ΗΠΑ τον 21ο αιώνα) και τους ομόφυλούς του, τις θρησκευτικές σκοπιμότητες και τον ελιτισμό. Δηλαδή, οτιδήποτε απλούστευε πονηρά τα χρώματα για να συντηρήσει μια επικίνδυνη ισορροπία που κρατούσε από παλιά, με τον αφέντη να τρέμει τον δούλο και τον μαύρο να θέλει να εκδικηθεί άτσαλα. Το Δεν είμαι ο νέγρος σου δεν κατάφερε να αποσπάσει το Όσκαρ του καλύτερου ντοκιμαντέρ μεγάλου μήκους πέρσι, διότι το τιτάνιο O.J. Made in America διέθετε, εκτός από τον 8άωρο όγκο του, ένα μεγάλο ατού, εκτός από το θέμα του ρατσισμού στην Αμερική: τη διασημότητα που γοητεύει και γαργαλάει πιο αβανταδόρικα το μεγαλύτερο τμήμα της κοινωνίας και, φυσικά, το ίδιο το Χόλιγουντ.

Πηγή: http://www.lifo.gr

Τάσος Ντερτιλής

I am not your negro – Δεν είμαι ο νέγρος σου ΚΡΙΤΙΚΗ ΤΑΣΟΥ ΝΤΕΡΤΙΛΗ [4/5]
Το υποψήφιο για Oscar ντοκιμαντέρ του Ραούλ Πεκ για την ιστορία των φυλετικών διακρίσεων στις ΗΠΑ, όπως την οραματίστηκε ο Τζέιμς Μπόλντουιν στο ημιτελές βιβλίο του Remember this House.

Παραγωγή: Γαλλία/ Ελβετία/Βέλγιο/ΗΠΑ – 2016 

Διάρκεια: 93 λεπτά 

Βαθμολογία: * * * * 

Είδος: Ντοκιμαντέρ 

Σκηνοθεσία: Raoul Peck 

Αφήγηση: Samuel L. Jackson 

Περιλαμβάνεται υλικό αρχείου με τους: James Baldwin, Harry Belafonte, Marlon Brando, Dick Cavett, Ray Charles, Bob Dylan, Shumerria Harris, Cathy Salvodon και τους Robert F. Kennedy,  Martin Luther King και Malcolm X. 

Υπόθεση: Νέγρος ήταν ο συνήθης και επίσημος χαρακτηρισμός των μαύρων από τους λευκούς για δεκαετίες, πολύ πριν επικρατήσει ο πολιτικά ορθός όρος Αφροαμερικανοί. Νέγρος είναι η ταυτότητα που αρνείται να αποδεχθεί-ακόμη κι από τον τίτλο της- αυτή η πολυβραβευμένη ταινία. Ωστόσο δεν είναι μια ταινία για το λευκό ρατσισμό και την καταπίεση των μαύρων. Πηγαίνει πιο μακριά και επιχειρεί κάτι ακόμη ευρύτερο: με το βλέμμα ενός ξένου ο Αϊτινός κοσμοπολίτης και ακτιβιστής Ραούλ Πεκ, μια από τις πιο αξιοσέβαστες μορφές παγκοσμίως του κινηματογράφου τεκμηρίωσης, μελετά την ιστορία της περιθωριοποίησης της μαύρης κοινότητας στις ΗΠΑ, ως μια πράξη παραποίησης της Ιστορίας του Δυτικού Πολιτισμού. Μια παραποίηση που αφήνει στο περιθώριο τους μαύρους, τους προγόνους των οποίων έσυραν δια της βίας οι δουλέμποροι από την Αφρική στην Αμερική για να τους δουλέψουν τις φυτείες τους. Μπορεί οι μαύροι να «ανακάλυψαν την Αμερική» δια της βίας αλλά συνέβαλλαν εξίσου με τους υπόλοιπους στη διαμόρφωση της οικονομίας και της κουλτούρας της και μέσω αυτής επηρέασαν την παγκόσμια κουλτούρα με τη μουσική και την τέχνη γενικότερα.

Κεντρική μορφή της αφήγησης και βασική αναφορά της γίνεται ένας θρυλικός μαύρος συγγραφέας, κοσμοπολίτης από επιλογή και στάση ζωής, ο Τζέιμς Μπόλντουιν (1924- 1987). Με τον δριμύ και κοφτερό του λόγο σε συγκλονιστική αφήγηση από τον Σάμιουελ Τζάκσον, με εμφανίσεις του στην τηλεόραση (The Dick Cavett Show), ομιλίες σε Ευρωπαϊκά πανεπιστήμια και με το κείμενο του τελευταίου του ημιτελούς βιβλίου «Remember This House», ο θεωρούμενος μέγιστος μαύρος Αμερικανός συγγραφέας παρεμβαίνει, δίνοντας μια άλλη διάσταση στη λυσσαλέα άρνηση της Λευκής Αμερικής να αποδεχθεί τη συμμετοχή της Μαύρης Κοινότητας στην ανοικοδόμηση του Αμερικάνικου Όνειρου και ζωγραφίζοντας ένα πολυδιάστατο πορτραίτο του black power.

Αφετηρία της αφήγησης οι δολοφονίες 3 μαύρων αγωνιστών για τα κοινωνικά δικαιώματα: Ο Medgar Evers, αγωνιστής του Μισισιπή κατά των φυλετικών διακρίσεων, πέθανε στις 12 Ιουνίου 1963. Ο Malcolm X, φλογερός επαναστάτης και ισλαμιστής ηγέτης πέθανε στις 21 Φεβρουαρίου 1965. Και ο αιδεσιμότατος Μάρτιν Λούθερ Κινγκ Τζούνιορ, το αντίστοιχο ενός Μαχάτμα Γκάντι για την εποχή του, πέθανε στις 4 Απριλίου 1968. Τρεις άνδρες που ήταν μαύροι, αλλά εντελώς διαφορετικοί μεταξύ τους από κάθε άποψη ωστόσο όλοι αποτέλεσαν κόκκινο πανί για την καθεστηκυία τάξη αφού αγωνίστηκαν για ισότητα και τα αυτονόητα ανθρώπινα δικαιώματα.

Ο Τζέιμς Μπάλντουιν τους γνώριζε, τους θαύμαζε και οι φόνοι τους τον εξόργισαν. Αυτοεξόριστος στη Γαλλία για δεκαετίες, αυτός ο gay πρώην πάστορας του Χάρλεμ, θέλησε να καταγράψει τους δεσμούς και τις ομοιότητες μεταξύ τους στο τελευταίο του βιβλίο Remember This House που όμως έμεινε ημιτελές. Από τις λίγες αυτές σελίδες προκύπτει μια νέα θεώρηση της Ιστορίας και μια άλλη άποψη για την εικόνα των μαύρων στη σημερινή Αμερική. Δεν είναι καθόλου τυχαία η σύνδεση από τον Πεκ της αφήγησης του Μπόλντουιν με εικόνες από τις τελευταίες φυλετικές ταραχές στο Φέργκιουσον και με εικόνες από σύγχρονα μαύρα θύματα αστυνομικής βίας. Για αυτόν ο αγώνας ακόμη συνεχίζεται…

Υποψήφια για Όσκαρ Ντοκιμαντέρ 2017, Βραβείο Διεθνούς Αμνηστίας στο Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ Θεσσαλονίκης, Βραβείο Οικουμενικής Επιτροπής στο Φεστιβάλ του Βερολίνου, Βραβεία Κοινού στα Φεστιβάλ του Βερολίνου, του Τορόντο, του Σικάγο, της Φιλαδέλφεια, του Δουβλίνου, του Πόρτλαντ και του Χάμπτονς. 

Διανομή: AMA Films

Στις αίθουσες από 16.11.17

16/11/17
Δεν είμαι ο νέγρος σου (I Am Not Your Negro) – Review / Κριτική

του Raoul Peck

Black Power!
του Θόδωρου Γιαχουστίδη (@PAOK1969) [4/5]

Ένα ντοκιμαντέρ – δυναμίτης!

Ο Raoul Peck εμφανίστηκε στην περασμένη Berlinale με δύο ταινίες. Κι ενώ στην ταινία μυθοπλασίας Όταν ο Μαρξ συνάντησε τον Ένγκελς (Der Junge Karl Marx) δεν τα πήγε καθόλου καλά, με το ντοκιμαντέρ Δεν είμαι ο νέγρος σου (I Am Not Your Negro) πετυχαίνει μια πολύ σπουδαία επίδοση. Δεν βρέθηκε λοιπόν καθόλου τυχαία αυτή η ταινία ως η μία από τις πέντε υποψήφιες για το Όσκαρ καλύτερου ντοκιμαντέρ την περασμένη σεζόν. Είναι ταινιάρα!

Δεν είμαι ο νέγρος σου (I Am Not Your Negro) Quad Poster Πόστερ
Η ταινία έκανε την παγκόσμια πρεμιέρα της στο φεστιβάλ Τορόντο του 2016, όπου κέρδισε το βραβείο κοινού στην κατηγορία του ντοκιμαντέρ. Η λέξη negro ακούγεται 78 φορές καθ’ όλη τη διάρκεια της ταινίας. Και στη χώρα μας η ταινία έκανε πρεμιέρα στο περασμένο φεστιβάλ ντοκιμαντέρ Θεσσαλονίκης.

Η υπόθεση: Τον Ιούνιο του 1979 ο πολυτάλαντος Αφροαμερικάνος συγγραφέας James Baldwin ξεκίνησε να δουλεύει πάνω στο τελευταίο βιβλίο του, «Remember this House» το οποίο ποτέ δεν ολοκλήρωσε. Οι προσωπικές του μνήμες σχετικά με τους τόσο διαφορετικούς μεταξύ τους ηγέτες και αγωνιστές για τα δικαιώματα των Αφροαμερικάνων, του Medgar Evers, του Malcolm X, και του Martin Luther King – αναφορά με τη σειρά που δολοφονήθηκαν καθώς δολοφονήθηκαν και οι τρεις – και οι θύμισές του από τις δικές του οδυνηρές εμπειρίες ως Αφροαμερικάνος, χρησιμοποιούνται σε αυτό το ντοκιμαντέρ προκειμένου να ξαναγραφτεί η Αμερικάνικη Ιστορία!

Η άποψή μας: Όσοι με παρακολουθείτε συστηματικά θα το γνωρίζετε ήδη: δεν τα γουστάρω τα ντοκιμαντέρ. Δεν μπορώ να υποκύψω στη γοητεία ενός φιλμικού είδους που υποτίθεται ότι είναι αληθινό. Τίποτε όμως δεν είναι αληθινό όταν το καταγράφει μια κάμερα! Γουστάρω τη μυθοπλασία, η οποία όμως θέλω να είναι… ρεαλιστική! Σαν… ντοκιμαντέρ. Αλλά ας μην το συνεχίσουμε… Τούτο εδώ, όμως, είναι ιδιαίτερο ντοκιμαντέρ. Είναι σπουδαίο ντοκιμαντέρ. Αφηγητής του είναι ο Samuel L. Jackson, με αυτήν τη χαρακτηριστική, στιβαρή φωνή του. «Πρωταγωνιστής» είναι ο μακαρίτης μαύρος συγγραφέας, James Baldwin. Από τους ηγέτες της Αφροαμερικάνικης κοινότητας, που ΔΕΝ δολοφονήθηκε, είχε έναν τρόπο να μιλάει και να γράφει, που είναι πραγματικά ανατριχιαστικός!

Κάθε του εμφάνιση μαγνήτιζε, ήταν φοβερός ρήτορας, ήξερε να χειρίζεται το λόγο μαγικά, ήταν συγκλονιστικός. Δεν τον ήξερα από πριν, να μην κάνω τον καμπόσο, αλλά μέσω του ντοκιμαντέρ αποτέλεσε για μένα σπουδαία ανακάλυψη. Μας μιλάει (μέσω τηλεοπτικών του εμφανίσεων ο ίδιος ή μέσω των γραπτών του, με τη φωνή του Jackson) για τρεις εμβληματικούς ηγέτες των Αφροαμερικάνων. Και οι τρεις φίλοι του. Και οι τρεις, τρομεροί άνθρωποι. Και όλες του οι παρατηρήσεις και όλες του οι αναφορές είναι τραγικά επίκαιρες. Ιδίως τώρα, με τον Τραμπ στην εξουσία. Το πρόβλημα των μαύρων στην Αμερική είναι το πρόβλημα των μεταναστών παγκοσμίως. Και είναι χοντρό πρόβλημα! Δείχνονται ένα σωρό στιγμιότυπα από ταινίες, μέσω των οποίων γίνεται μια εξελικτική μελέτη για το πως παρουσιάζονταν οι Αφροαμερικάνοι, πάντα σε σχέση με την κοινωνία, το βασικότερο όμως είναι πως η ταινία έχει καρδιά, έχει ρυθμό και λέει τα πράγματα όπως έχουν, χωρίς φιοριτούρες και βλακείες.

Πραγματικά τρομερή δουλειά. Ευφυής η επιλογή του ασπρόμαυρου. Και ναι, εδώ ο Peck κάνει μια φανταστική δημιουργία!

Ξεκινούν τα διαδικτυακά Σεμινάρια Κινηματογράφου 2020-2021 :

1. ΣΕΜΙΝΑΡΙΟ ΙΣΤΟΡΙΑΣ ΚΑΙ ΚΡΙΤΙΚΗΣ ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟΥ 2. ΣΕΜΙΝΑΡΙΟ ΣΚΗΝΟΘΕΣΙΑΣ ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟΥ ΚΑΙ ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑΣ ΤΑΙΝΙΑΣ ΜΙΚΡΟΥ ΜΗΚΟΥΣ 3. ΣΕΜΙΝΑΡΙΟ ΙΣΤΟΡΙΑΣ ΚΑΙ ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑΣ ΝΤΟΚΙΜΑΝΤΕΡ 4. ΣΕΜΙΝΑΡΙΟ ΜΟΝΤΑΖ (Εκμάθηση Adobe Premiere). 

Πληροφορίες- δηλώσεις ενδιαφέροντος- Εγγραφές στο e-mail schoolofcinemagr@gmail.com και στο τηλέφωνο 6944143564.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για την εξάλειψη των ανεπιθύμητων σχολίων. Μάθετε πως επεξεργάζονται τα δεδομένα των σχολίων σας.

Blog στο WordPress.com.

ΠΑΝΩ ↑

Αρέσει σε %d bloggers: