ΣΤΑΧΤΕΣ ΚΑΙ ΔΙΑΜΑΝΤΙΑ (1958) του Αντρέι Βάιντα || ΚΡΙΤΙΚΗ αναλυτική (20σέλιδη) του Hadelin Trimon

ANDRZEJ WAIDA 1995

Το Στάχτες και Διαμάντια είναι ένα αριστούργημα. Η κατάφαση αυτή μπορεί να αμφισβητηθεί. Εμένα του ίδιου, στο έργο του Bάιντα, οι προτιμήσεις μου είναι άλλες, ο Σαμψών, λόγου χάρη. Αν αναζητώ μια εικόνα της Πολωνίας που να με συγκινεί και να φωλιάζει μέσα μου, θα διάλεγα μάλλον τον Αποχαιρετισμό του Χας, που ο τόνος του είναι πιο απαλός, κι η πίκρα του πιο μυστι­κή. Μια ταινία όμως δεν κρίνεται από το δέσιμό της με μια ατομι­κή ευαισθησία. Κρίνεται από την απήχησή της. Μπορούμε να κα­κολογούμε το κοινό των κινηματογραφικών λεσχών, την κινηματογραφική του έλλειψη καλλιέργειας, τη βαθιά του έλλειψη πε­ριέργειας, τους περιστασιακούς σνομπισμούς του. Όμως το κοινό αυτό, και όχι η κριτική δίνει μια θέση στα έργα. Σε κάθε προβο­λή, το Στάχτες και Διαμάντια κερδίζει το παιχνίδι. Αυτό το πυκνό και περίπλοκο έργο, ιδιότυπα πολωνικό στις προεκτάσεις του, χάρισε στον πολωνικό κινηματογράφο μια παγκοσμιότητα που κανέ­να άλλο προηγούμενα δεν μπορούσε να διεκδικήσει.

Συνέχεια ανάγνωσης «ΣΤΑΧΤΕΣ ΚΑΙ ΔΙΑΜΑΝΤΙΑ (1958) του Αντρέι Βάιντα || ΚΡΙΤΙΚΗ αναλυτική (20σέλιδη) του Hadelin Trimon»

Blog στο WordPress.com.

ΠΑΝΩ ↑