Θεατρική Στήλη Ειμαρμένη│Ο θεατρικός κόσμος ανάποδα: Όταν η δυστοπία σε γεμίζει αισιοδοξία. Κείμενο: Ελίνα Καρδιακού, θεατρολόγος

Έχει περάσει κάτι παραπάνω από ένας μήνας από την τελευταία μας επισκόπηση στα θεατρικά δρώμενα. Σε αυτό το διάστημα η θεατρική πραγματικότητα έχει αλλάξει ριζικά και κάθε μέρα που περνά μοιάζει όλο και περισσότερο με μία δυστοπία που εντελώς παράδοξα μας γεμίζει με αισιοδοξία.

theatro

Τη χρονιά που μας πέρασε το ελληνικό θέατρο, με ελάχιστες εξαιρέσεις, επιδόθηκε σε ένα παραλήρημα αυτοαναφορικής υποκρισίας, με εξάρσεις και υφέσεις, προσπαθώντας να πείσει το κοινό του, αλλά κυρίως τον εαυτό του, ότι έχουμε επιστρέψει στην κανονικότητα.

Στο βωμό αυτής της περίφημης επιστροφής στην κανονικότητα οι άνθρωποι του θεάτρου θυσίασαν μία προς μία όλες τους τις αρχές και τις αξίες και εφάρμοσαν κατά γράμμα όλες τις κυβερνητικές οδηγίες. Αλλά τελικά διαπίστωσαν ότι δυστυχώς άνθρακες ο θησαυρός. Το όλο εγχείρημα απέτυχε παταγωδώς. Έτσι αποφάσισαν να αλλάξουν γραμμή πλεύσεως.

Η υγειονομική πολιτική της κυβέρνησης υποσχόταν στους ανθρώπους του θεάτρου ότι, αν την ακολουθούσαν θα μπορούσαν να ασκήσουν απρόσκοπτα την τέχνη τους. Τελικά η υπόσχεση από την πραγματικότητα απείχε μερικά έτη φωτός και η πιο τρανή απόδειξη για αυτό είναι ο απελθών Δεκέμβριος.

Ο τελευταίος μήνας του 2021 εξελίχθηκε σε έναν ατελείωτο εφιάλτη για όσους είχαν την ατυχία να είναι ενεργοί στο χώρο του θεάτρου. Οι ανακοινώσεις για αναβολές παραστάσεων, που είχαν ήδη αρχίσει να κάνουν την εμφάνισή τους στο διαδίκτυο το προηγούμενο διάστημα, από τα μέσα Δεκεμβρίου και μετά έγιναν η νέα οδυνηρή κανονικότητα. Οι νέες παραγωγές αναβάλλονταν και οι ήδη υπάρχουσες κατέβαιναν δίνοντας ραντεβού με το κοινό για τη νέα χρονιά. Όσο η κατάσταση αυτή συνεχιζόταν αδιάλειπτα, τόσο οι άνθρωποι του θεάτρου έχαναν την ικανότητα αλλά και τη διάθεση να κρύψουν από τους εαυτούς τους και τους θεατές την αλήθεια. Μέχρι που αναγκάστηκαν να την αντικρίσουν κατάματα.

Την προηγούμενη χρονιά το μεγάλο μας παράπονο ήταν ότι στο χώρο του θεάτρου κανένας δε μιλούσε για τα τεκταινόμενα. Τώρα μιλάνε όλοι ακατάπαυστα. Από την εκκωφαντική σιωπή στην πολυλογία έχουμε μπροστά μας μια θαυμαστή θεατρική κοσμογονία. Πώς είναι δυνατόν λοιπόν αυτό να μη μας γεμίζει με αισιοδοξία;

Δε μπορούμε να ξέρουμε με βεβαιότητα πότε ακριβώς πραγματοποιήθηκε στο συλλογικό ασυνείδητο των ανθρώπων του θεάτρου αυτή η αλλαγή φάσης. Ωστόσο η ανακοίνωση που εξέδωσε το Σωματείο Ελλήνων Ηθοποιών την παραμονή της Πρωτοχρονιάς είναι ενδεικτική της νέας τους στάσης – απέναντι στην τέχνη, την κυβερνητική εξουσία και την ελληνική κοινωνία.

Επίσης πάρα πολύ σημαντική για τον αγώνα ενάντια στον παραλογισμό και τον αυταρχισμό της εξουσίας είναι και η κινητοποίηση της Πανελλήνιας Ομοσπονδίας Θεάματος – Ακροάματος η οποία έχει στους κόλπους της πολλά σωματεία από το χώρο της τέχνης (θέατρο, κινηματογράφος, μουσική, χορός κ.α.). Η επιστολή των εργαζομένων στον πολιτισμό προς τον Πρωθυπουργό και κυρίως το πανκαλλιτεχνικό συλλαλητήριο που διοργανώθηκε στις 10 Ιανουαρίου με πανελλαδική εμβέλεια είναι κινήσεις που δείχνουν την αγωνιστικότητα που διακατέχει τον καλλιτεχνικό χώρο.

Ο αγώνας ενάντια στον παραλογισμό και τον κυβερνητικό αυταρχισμό είναι μαραθώνιος και αν κάτι μας έχει μάθει η πρόσφατη θεατρική εμπειρία, είναι ότι δε μπορούμε να ριχτούμε στη μάχη με τα ίδια όπλα που μας οδήγησαν στην πανωλεθρία. Η λειτουργία των χώρων θεάματος στο 100% της δυνητικής χωρητικότητάς τους και χωρίς να γίνεται έλεγχος στους θεατές είναι μία ωρολογιακή βόμβα στα θεμέλια της τέχνης που όσο δεν απενεργοποιείται, θα εκρήγνυται.

Επομένως σήμερα περισσότερο από κάθε άλλη φορά είναι επίκαιρο το αίτημα να λειτουργήσουν οι χώροι θεάματος με μειωμένη δυνητική πληρότητα και παράλληλα γενναία επιδότηση κενών θέσεων. Έτσι ώστε να εξασφαλίζεται η απρόσκοπτη λειτουργία τους και να αποφεύγεται ο συνωστισμός μεταξύ των θεατών. Επίσης να δέχονται όλους ανεξαιρέτως τους θεατές με επίδειξη αρνητικού διαγνωστικού τεστ κορονοϊού, το οποίο θα έπρεπε να γίνεται δωρεάν ή με ένα συμβολικό αντίτιμο. Ένας τέτοιος τρόπος λειτουργίας διασφαλίζει τη δημόσια υγεία, βοηθά να εμπεδωθεί ένα αίσθημα ασφάλειας στο κοινό και παράλληλα δε στερεί από κανέναν την πρόσβαση στον πολιτισμό.

Ο πολιτισμός είναι πανανθρώπινο αγαθό και όχι προνόμιο. Επομένως δεν υπάρχει καμία απολύτως δικαιολογία για να δεχόμαστε αυτό το κατάπτυστο σύστημα διακρίσεων και να καταφέρνουμε απανωτά χτυπήματα στη δημοκρατία. Είναι προφανές λοιπόν ότι η κατάργηση των διακρίσεων ως αίτημα δεν είναι δυνατόν να αποσιωπάται και δε μπορεί να λείπει από καμμία διαμαρτυρία.

Η απόφαση των καλλιτεχνών να ενώσουν τις φωνές τους με όλο τον υπόλοιπο κόσμο που μάχεται ενάντια σε αυτή την αυταρχική εξουσία μας γεμίζει χαρά γιατί ξέρουμε ότι o αγώνας που έχει ξεκινήσει είναι δίκαιος και ο μοναδικός προορισμός κάθε δίκαιου αγώνα είναι η επιτυχία. Συνεχίζουμε λοιπόν να παρακολουθούμε τις εξελίξεις με αισιοδοξία γιατί μόνο έτσι θα καταφέρουμε το τελειωτικό χτύπημα στη δυστοπία.

Καλή Χρονιά!

16/01/2022

ONLINE || 1. ΣΕΜΙΝΑΡΙΟ ΙΣΤΟΡΙΑΣ ΚΑΙ ΚΡΙΤΙΚΗΣ ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟΥ 2. ΣΕΜΙΝΑΡΙΟ ΣΚΗΝΟΘΕΣΙΑΣ ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟΥ ΚΑΙ ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑΣ ΤΑΙΝΙΑΣ ΜΙΚΡΟΥ ΜΗΚΟΥΣ 3. ΣΕΜΙΝΑΡΙΟ ΙΣΤΟΡΙΑΣ ΚΑΙ ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑΣ ΝΤΟΚΙΜΑΝΤΕΡ 4. ΣΕΜΙΝΑΡΙΟ ΜΟΝΤΑΖ (Εκμάθηση Adobe Premiere). 

Πληροφορίες- δηλώσεις ενδιαφέροντος- Εγγραφές στο e-mail schoolofcinemagr@gmail.com και στο τηλέφωνο 6944143564.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για την εξάλειψη των ανεπιθύμητων σχολίων. Μάθετε πως επεξεργάζονται τα δεδομένα των σχολίων σας.