«Να ζει κανείς ή να μη ζει;» (1942) του Έρνστ Λιούμπιτς το Σάββατο 3.12.2016 στις 20.00 στο Σχολείο του Σινεμά με ελεύθερη είσοδο ανάλυση και συζήτηση

Με μια από τις σημαντικότερες κωμωδίες όλων των εποχών, το ανεπανάληπτο φιλμ του Έρνστ Λιούμπιτς, «Να ζει κανείς ή να μη ζει;» (To Be or Not to Be, 1942), συνεχίζει το Σχολείο του Σινεμά τις εκπαιδευτικές προβολές με ελεύθερη είσοδο, ανάλυση και συζήτηση, το Σάββατο 3-12-2016, στις 20:00, Τσαμαδού 26-28, Εξάρχεια. Ανελέητη αντιπολεμική σάτιρα του ναζισμού, πάντα επίκαιρη και ειδικά σήμερα, με μεγάλους ηθοποιούς της εποχής, όπως η Κάρολ Λόμπαρντ, ο Τζακ Μπένι, ο Ρόμπερτ Στακ, ο Λέονελ Άτγουιλ και πολλοί άλλοι. [ κρατήστε θέση για καλό και για κακό γιατί ο χώρος είναι μικρός στα τηλέφωνα 2130 159816, 6944143564 και στο e-mail: schoolofcinemagr@gmail.com δίνοντας ονοματεπώνυμο και κινητό τηλέφωνο].  την Κυριακή στις 20.00 Διπλή Αποζημίωση (1944) του Μπίλι Γουάιλντερ

Έρνστ Λιούμπιτς (1892 – 1947) || Το «άγγιγμα του Λιούμπιτς» («Τhe Lubitsch touch»)

Συνέχεια

Advertisements

Προταζάνοφ, Γιάκομπ Αλεξάντροβιτς (1881-1945) – Ιστορία Κινηματογράφου (διαδικτυακή)

Yakov Protazanov

Προταζάνοφ, Γιάκομπ Αλεξάντροβιτς

(Mόσχα 1881 – 1945). Ρώσος σκηνοθέτης του κινηματογράφου. Υπήρξε από τους θεμελιωτές του ρωσικού κινηματογράφου και ένας από τους σημαντικότερους σκηνοθέτες της προεπαναστατικής περιόδου, κατά την οποία σκηνοθέτησε πολυάριθμες ταινίες, κυρίως διασκευές των κλασικών της ρωσικής λογοτεχνίας. Πιστός οπαδός του ψυχολογικού ρεαλισμού, ο Προταζάνοφ έδινε τεράστια σημασία στο παίξιμο των ηθοποιών, γιατί το θεωρούσε ενεργό παράγοντα στη δημιουργία του κινηματογραφικού έργου. Η καλύτερη ταινία του της προεπαναστατικής περιόδου είναι ο Πάτερ Σέργιος (1917), από τη νουβέλα του Τολστόι. Από το 1920 μέχρι το 1923 εργάστηκε στο Παρίσι και στο Βερολίνο.

seminario istorias

ΣΕΜΙΝΑΡΙΟ ΙΣΤΟΡΙΑΣ ΘΕΩΡΙΑΣ ΚΑΙ ΚΡΙΤΙΚΗΣ ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟΥ ΝΕΟΣ ΚΥΚΛΟΣ ΙΟΥΝΙΟΥ-ΙΟΥΛΙΟΥ 2014 — ΑΝΟΙΧΤΟ ΔΩΡΕΑΝ ΜΑΘΗΜΑ ΣΑΒΒΑΤΟ 31.4.2014 στις 16.00 — ΠΑΤΗΣΕ ΤΗ ΚΙΝΟΥΜΕΝΗ ΦΩΤΟ ΓΙΑ ΛΕΠΤΟΜΕΡΕΙΕΣ

Συνέχεια

LEE STRASBERG | Μαθήματα στο Actors Studio


LEE STRASBERG

Η ΛΟΓΙΚΗ ΤΟΥ ΕΡΓΟΥ

Τα μαθήματα του Lee Strasberg στο Actors Studio καταγράφθηκαν κατά την διάρκεια πολλών χρονών, όχι σκεφτόμενοι το μέλλον, αλλά για να επιτρέψουν στο Actors Studio, να επανέλθουν σε αυτό. Από αυτές τις ώρες ο επιμελητής του βιβλίου «Le travail à l΄Actors Studio» κράτησε κάποια μοναδικά παραδείγματα που δείχνουν την θεατρική φιλολογία που δείχνει το ουσιαστικό μέρος της εργασίας του Strasberg και της λειτουργία του Actors Studio. Συνέχεια

Γιώργος Διζικιρίκης (1921-2008) | Δοκιμιογράφος, θεωρητικός της τέχνης και σκηνοθέτης

dizikirikis 1

Δοκιμιογράφος, θεωρητικός της τέχνης και σκηνοθέτης. Γεννήθηκε στη Γένοβα το 1921 και σπούδασε στη Ρώμη: φιλοσοφία-αισθητική (μαθητής του^Γκαλβάνο ντέλλα Βόλπε), ζωγραφική στην Ακαδημία Καλών Τεχνών της Ρώμης, κινηματογράφο στο Centro Sperimentale της Ρώμης και στην Αρχιτεκτονική Σχολή του Πανεπιστημίου της Ρώμης. Εργάστηκε ως σκηνοθέτης από το 1958. Συνέχεια

«Βερολίνο: Η συμφωνία της μεγαλούπολης» (1927) | Ο κινηματογράφος και η ρυθμική της πόλης του Σταύρου Σταυρίδη

BERLIN 1

Ο κινηματογράφος και η ρυθμική της πόλης

 Στην ταινία του «Βερολίνο: Η συμφωνία της μεγαλούπολης» (1927) ο Γερμανός σκηνοθέτης W.Ruttmann παρακολουθεί και ερμηνεύει την πόλη ως μια σύνθεση ρυθμών. Μέσα σε ένα διάστημα που κινηματογραφικά αντιστοιχεί σε μία ημέρα, παρόλο που προκύπτει από γυρίσματα ενός ολόκληρου χρόνου, η πόλη παρουσιάζεται σαν ένα πλέγμα διασταυρούμενων πρακτικών και ενεργειών, ένα πλέγμα από δράσεις ανθρώπινες ή μηχανικές που κοινό τους χαρακτηριστικό έχουν την ρυθμική επανάληψη.

ΒΕΡΟΛΙΝΟ, ΣΥΜΦΩΝΙΑ ΜΙΑΣ ΜΕΓΑΛΟΥΠΟΛΗΣ (1927) | Κινηματογραφική Λέσχη Κέντρου Αθήνας | Κυριακή 16.12.2012, 18.00 | Ελεύθερη Είσοδος Συνέχεια

Το Πάθος Της Ζαν Ντ΄ Αρκ (1928) Του Καρλ Ντράγιερ | Μια εξαίσια αποτυχία του Henri Langlois

LA PASSION

Μια εξαίσια αποτυχία

του Henri Langlois

An’ όλους τους Σκανδιναβούς, αυτός που έδωσε τη μεγαλύτερη ώθηση στο ενδόμυχο, στην ψυχολογική ανάλυση, στη μελέτη της ανθρώπινης καρδιάς μέχρι τις πιο λεπτές εκδηλώσεις της, ήταν ο Carl Th. Dreyer. Συνέχεια

«Αμφιτρύων» του Μολιέρου: Παιχνίδια εξουσίας και μεταμορφώσεων | της Ελευθερίας Ράπτου

amfitruon_tou_molierou_se_skinothesia_lefteri_vogiatzi_apo_to_ethniko_theatro

[VIDEO] ΑΜΦΙΤΡΥΩΝ ΕΘΝΙΚΟ ΘΕΑΤΡΟ 5 8 2012 ΕΠΙΔΑΥΡΟΣ ΣΚΗΝΟΘΕΣΙΑ: ΛΕΥΤΕΡΗΣ ΒΟΓΙΑΤΖΗΣ

Της Ελευθερίας Ράπτου*

Ο πολυαναμενόμενος Αμφιτρύων του Μολιέρου, σε σκηνοθεσία Λευτέρη Βογιατζή, παρουσιάζεται από το Εθνικό Θέατρο στο αρχαίο θέατρο της Επιδαύρου, στο πλαίσιο του Φεστιβάλ Αθηνών και Επιδαύρου, στις 4 και 5 Αυγούστου.

Ο Μολιέρος, έχοντας ως πρώτη ύλη τον αρχαίο ελληνικό μύθο, πατάει στο ομώνυμο έργο του Πλαύτου και συγγράφει το 1668 μια κωμωδία μέσα από την οποία ασκεί κριτική στον προστάτη του, τον Λουδοβίκο 14ο, για τις ερωτικές του περιπέτειες, ενώ δεν παραλείπει να στηλιτεύσει τη συμπεριφορά των αυλικών, την ηθική έκπτωση των ευγενών, τα παιχνίδια εξουσίας της άρχουσας τάξης. Η υπόθεση είναι λίγο-πολύ γνωστή: Ο Αμφιτρύων (Γιώργος Γάλλος) λείπει και ο Δίας (Νίκος Κουρής), εκμεταλλευόμενος την απουσία του, παίρνει τη μορφή του για να τρυπώσει στο κρεβάτι της γυναίκας του Αλκμήνης (Αμαλία Μουτούση). Συνέχεια

Αλέξανδρος (Αλεξάντρ) Ντοβζένκο του Σεργκέι Μπονταρτσούκ

Aleksandr Dovzhenko 3

Σεργκέι Μπονταρτσούκ

Αλέξανδρος Ντοβζένκο

Είχα την τύχη να παρακολουθήσω το 2ο Συνέδριο συγγραφέων της ΕΣΣΔ, κατά τη διάρκεια του οποίου ο Ντοβζένκο πήρε το λόγο. Είπε τότε τα εξής προφητικά λόγια: « Ο Αϊζενστάιν πήρε μια θέση στην τέχνη του παγκόσμιου κινηματογράφου χάρη στο Θωρηκτό Ποτέμκιν. Τέσσερα χρόνια αργότερα, στη Διεθνή Εκθεση των Βρυξελλών, οι εκατόν πλέον εξέχοντες κριτικοί και θεωρητι­κοί του κινηματογράφου που ερωτήθηκαν σχετικά, τοποθέτησαν το Θωρηκτό Πο­τέμκιν πρώτο στον κατάλογο των καλύτερων ταινιών όλων των εποχών και όλων των λαών. Σ’ αυτόν όμως τον κατάλογο υπάρχει επίσης κι η Γη του Ντοβζένκο. Συνέχεια

Η Ηλέκτρα του Ευριπίδη και του Μ. Κακογιάννη της Δήμητρας Γιαννακού

 

Με την ευκαιρία του 1ου Φεστιβάλ Αρχαίου Δράματος που διοργανώνει ο Πολιτισμικός Οργανισμός του Δήμου Αθηναίων και που λαμβάνει χώρα στην Αθήνα αυτές τις μέρες, καθώς και της δωρεάν προβολής ταινιών του Μιχάλη Κακογιάννη που γίνεται από το Ίδρυμα Μιχάλης Κακογιάννης εις μνήμη του μεγάλου σκηνοθέτη, σε αυτό το άρθρο θα γίνει αναφορά στην Ηλέκτρα του Ευριπίδη (413 π. Χ.) και στην ομώνυμη ταινία του Μιχάλη Κακογιάννη (1962), ταινία που προβάλλεται στα πλαίσια και των δύο εκδηλώσεων.

«Οι τραγικοί Μύθοι σήμερα» είναι το θέμα του Φεστιβάλ θέτοντας με αυτό τον τρόπο τον άξονα γύρω από τον οποίο κινείται η προβληματική του. Πόσο επίκαιρα μπορούν να καταστούν τα τραγικά θέματα του 5ου π. Χ. αι. σήμερα, ποιο είναι το βλέμμα του σύγχρονου θεατή πάνω σε αυτά, πόσο τον επηρεάζουν και τον προβληματίζουν; Μέσα από ποιες τεχνικές και μεθόδους οι καλλιτέχνες του 20ου αι. καταφέρνουν να συνεπάρουν και να ευαισθητοποιήσουν το σύγχρονο κοινό αναπαριστώντας αρχαίες ελληνικές τραγωδίες; Συνέχεια

ΡΙΧΑΡΔΟΣ ΙΙΙ, Σαμ Μέντες-Κέβιν Σπείσι (προς λαίδη Άννα) “Εγώ δε νιώθω, ώστε δεν είμαι εγώ θηρίο”-[αμφιταλαντευόμενος για τον Κέβιν] (2), Σαίξπηρ ο Σύγχρονός μας (Γιαν Κοττ)-απόσπασμα 2

shakespear o sygxronos mas

[VIDEO] RICHARD III ΡΙΧΑΡΔΟΣ Γ ΚΕΒΙΝ ΣΠΕΪΣΙ- SAM MENDES KEVIN SPACEY ΣΑΜ ΜΕΝΤΕΣ 30 7 2011 ΕΠΙΔΑΥΡΟΣ ANCIENT THEATER OF EPIDAURUS

λαίδη Άννα …Κανένα θηρίο δεν είναι τόσο άγριο, πού να μη νιώθει μια σταλιά συμπόνια.

Και ο Ριχάρδος της αποκρίνεται:

Εγώ δε νιώθω, ώστε δεν είμαι εγώ θηρίο.

Η πολιτική είναι πέρα από την ηθική όπως η τέχνη της γεφυροποιίας ή η ξιφασκία. Τα ανθρώπινα πάθη, και οι ίδιοι οι άνθρωποι, είναι πηλός, και πλάθονται κατά βούληση. Ολόκληρος ο κόσμος είναι ένα τεράστιο κομμάτι πηλός, μπορείς να τον πλάσεις με τα χέ­ρια σου. Ο Ριχάρδος Γ’ δεν είναι μόνον το όνομα ενός από τους βασιλιάδες πού ανεβήκαν στη μεγάλη σκάλα. Ούτε είναι μια από τις πολυάριθμες βασιλικές καταστάσεις πού έχει παρουσιά­σει ο Σαίξπηρ στα Ιστορικά δράματα του. Ο Ριχάρδος Γ’ είναι ο εγκέφαλος του Μεγάλου Μηχανισμού, η βούληση του και η συνείδηση του. Συνέχεια

ΡΙΧΑΡΔΟΣ ΙΙΙ, Σαμ Μέντες-Κέβιν Σπείσι: «το καραγκιοζιλίκι είναι φιλοσοφία» [αμφιταλαντευόμενος για τον Κέβιν] (1), Σαίξπηρ ο Σύγχρονός μας (Γιαν Κοττ)-απόσπασμα 1

shakespear o sygxronos mas

[VIDEO] RICHARD III ΡΙΧΑΡΔΟΣ Γ ΚΕΒΙΝ ΣΠΕΪΣΙ- SAM MENDES KEVIN SPACEY ΣΑΜ ΜΕΝΤΕΣ 30 7 2011 ΕΠΙΔΑΥΡΟΣ ANCIENT THEATER OF EPIDAURUS


Ο Βοστζέροβιτς είναι μεγάλος ηθοποιός. Αλλά ο Ριχάρδος του είναι ακόμα πιο μεγάλος ηθοποιός. Ένας actor (ηθοποιός) στην κυριολεξία είναι εκείνος πού παίζει τα χαρτιά του και κερδίζει. Στη νομική ορολογία actor είναι ο ενάγων, όχι ο εναγόμενος. Κατά τον ίδιο τρόπο, μιλάμε για τους μεγάλους actors της ιστορίας. Είναι κείνοι πού παίζουν τα χαρτιά τους και κερδίζουν. Δεν ντρέπουνται να κάνουνε τον παλιάτσο. Δεν ντρέπουνται για τίποτα. Όπως ακριβώς και ο ηθοποιός δεν ντρέπεται για κανένα από τους ρόλους που παίζει, γιατί απλώς τους υποδύεται. Αυτός είναι πάνω από τους ρόλους. Αν είναι σκηνοθέτης, διαλέγει το ρόλο του και επιβάλλει καταστάσεις. Ύστερα, τα πάντα γι αυτόν είναι θέατρο. Έχει «εξαπατήσει» όλο τον κόσμο. Όταν απομένει μόνος του στην έρημη γη, μπορεί να γελάσει. Μπορεί ακόμα και να παραδεχτεί πώς είναι ένας παλιάτσος. Ένας σούπερ – παλιάτσος.

KEVIN_SPACEY_30_7_2011_EPIDAURUS

Πολύ του άρεσε του Σαίξπηρ να παρομοιάζει τη ζωή με θέατρο. Η παρομοίωση είναι αρχαία, αλλά ο Σαίξπηρ ήταν εκείνος που της έδωσε βάθος και σαφήνεια. Το «Theatrum Mundi» δεν είναι τραγικό ούτε κωμικό. Απλώς χρησιμοποιεί όλους τους ηθοποιούς, τραγικούς και κωμικούς. Τι είναι σ’ αυτό το θέατρο ο ρόλος του τυράννου; Συνέχεια

Ο Ριχάρδος του Σαίξπηρ, της Έλιας Αποστολοπούλου (εφ)-Με ποια αφορμή γράφτηκε ο Ριχάρδος Γ και γιατί ο δύσμορφος ήρωας του είναι το απόλυτο θεατρικό φετίχ;


RICHARD_III

ΝΕΟ!

[VIDEO] RICHARD III ΡΙΧΑΡΔΟΣ Γ ΚΕΒΙΝ ΣΠΕΪΣΙ- SAM MENDES KEVIN SPACEY ΣΑΜ ΜΕΝΤΕΣ 30 7 2011 ΕΠΙΔΑΥΡΟΣ ANCIENT THEATER OF EPIDAURUS


Με ποια αφορμή γράφτηκε ο Ριχάρδος Γ, ποια ιστορία αφηγείται και γιατί ο κουτσός και δύσμορφος ήρωας του είναι το απόλυτο θεατρικό φετίχ;

bridge_project_richard_iii

Ο Ριχάρδος Γ’ αποτελεί το τελευταίο έργο μιας τετραλογίας ιστορικών έργων: ολοκληρώνει ένα δραματικό χρονικό που ξεκίνησε με τον Ερρίκο Δ’ (1ο μέρος) και συνεχίστηκε με τον Ερρίκο Δ! (2ο μέρος) και τον Ερρίκο Δ’ (3ο μέρος). Η τετραλογία έχει κεντρικό θέμα τον Πόλεμο των Ρόδων, τον εμφύλιο πόλεμο που ξέσπασε στην Αγγλία μεταξύ των οίκων του Γιορκ και του Λάνκαστερ από το 1455 έως το 1485 για τη διαδοχή στο θρόνο. Τα εμβλήματα των δύο οίκων, το λευκό ρόδο για το Γιορκ και το κόκκινο ρόδο για το Λάνκαστερ, έδωσαν το όνομα τους στον Πόλεμο των Ρόδων. Ο Ριχάρδος Γ γράφτηκε το 1591 και αποτελεί ένα από τα σημαντικότερα εργάτου Ουίλλιαμ Σαίξπηρ. Κεντρική φιγούρα είναι ο καμπούρης και κουτσός Ριχάρδος, δούκας του Γκλόστερ, ο οποίος αναρριχάται στην εξουσία ως Ριχάρδος Γ, σκοτώνοντας εχθρούς, συγγενείς, τη γυναίκα του και τους περισσότερους υποστηρικτές του πριν φτάσει στη μάχη του Μπόσγουορθ. Το έργο αρχίζει μ’ ένα μονόλογο, όπου ο ήρωας προλογίζει το έργο, αναλύοντας τον εαυτό του. Πρόκειται για σπάνια περίπτωση όχι μόνο στον Σαίξπηρ, αλλά και στο παγκόσμιο δραματολόγιο. Το αποκρουστικό αυτό τέρας, μ’ όλη τη φρίκη που μας προκαλεί σε κάθε του εμφάνιση, καταφέρνει να κερδίσει το θαυμασμό μας. Συνέχεια

“ΤΑ ΔΥΟ ΠΑΡΑΔΟΞΑ ΤΟΥ ΟΘΕΛΛΟΥ ΥΠΟ ΤΟ ΠΡΙΣΜΑ ΤΟΥ ΤΟΜΑΣ ΟΣΤΕΡΜΑΓΕΡ” του Γιάννη Καραμπίτσου-Αντί κριτικής παρουσίασης του “Οθέλλου” σε σκηνοθεσία Τόμας Οστερμάγερ στο Αρχαίο Θέατρο της Επιδαύρου 6 & 7 Αυγούστου 2010.

OTHELLO 7 8 2010 1

OTHELLO 7 8 2010 5

Ποιος είναι ο Οθέλλος του Οστερμάγερ;

Ένας κακομοίρης. Κάποιος που ξεκίνησε από πολύ χαμηλά, σκαρφάλωσε ψηλά, αλλά ο φόβος συνεχίζει να τον συνθλίβει. Τρέμει ότι θα πέσει απ’ το σημείο όπου έφτασε. Ο Οθέλλος έχει την έξη της πτώσης. Έχει πόνο και στοιχεία θανάτου. Προσεγγίζει περισσότερο τη δυστυχία παρά την ευτυχία. Αλλά είναι ένας αγαπησιάρης, τρυφερός άνθρωπος που θέλει να αγαπήσει. Θέλει να φτάσει σε ένα τέρμα, όμως δεν μπορεί να το επιτρέψει στον εαυτό του. Με άλλα λόγια, είναι ένα εξαιρετικά αντιφατικό ον. (Σεμπάστιαν Νακάγεβ σε συνέντευξη στην Ιωάννα Κλεφτόγιαννη στην Ελευθεροτυπία). διαβάστε οπωσδήποτε τα παρακάτω 2 κείμενα, είναι απαραίτητα για την καλύτερη κατανόηση του κειμένου

ΠΡΩΤΟ ΠΑΡΑΔΟΞΟ ΤΟΥ ΟΘΕΛΛΟΥ

Ο Ιάγος απέδειξε πώς ο κόσμος αποτελείται από ηλίθιους και από αχρείους. Κατάστρεψε τούς πάντες γύρω του, και τον εαυτό του. Θα τον ρίξουν στα βασανιστήρια σ’ αυτή την τραγωδία πού ο ίδιος έστησε. Συνέχεια

“Τα δύο παράδοξα του Οθέλλου” του Γιαν Κοττ (αποσπάσματα από το βιβλίο “Σαίξπηρ ο Σύγχρονός μας”, εκδόσεις Ηριδανός) με αφορμή την παράσταση “Οθέλλος” σε σκηνοθεσία Τόμας Οστερμάγερ στην Επίδαυρο 6 & 7 Αυγούστου 2010

kott

Στον Οθέλλο υπάρχουν πολλά πράγματα που τα βρίσκουμε ανυπόφορα. Προπαντός, όλα εκείνα τα στοιχεία πού μέχρι τελευταία τα εκτιμούσαν περσότερο.

(Γιαν Κοττ: Σαίξπηρ ο Σύγχρονός μας, ΑΠΟΣΠΑΣΜΑΤΑ ΑΠΟ ΤΟ ΚΕΙΜΕΝΟ ΤΟΥ «ΤΑ ΔΥΟ ΠΑΡΑΔΟΞΑ ΤΟΥ ΟΘΕΛΛΟΥ) διαβάστε επίσης:

Το επιμύθιο, ασφαλώς, αυτού του Μύθου είναι πολύ εποικοδομητικό.

Πρώτον: αποτελεί ίσως μια προειδοποίηση για όλες τις καθωσπρέπει δεσποινίδες, να μην κλέβουνται, χωρίς τη συγκατάθεση των γονέων τους με Αραπάδες.

Δεύτερον: αποτελεί ίσως μια προειδοποίηση για όλες τις πιστές συζύγους να προσέχουν πολύ τα ασπρόρουχα τους. Συνέχεια

TO ΓΥΜΝΟ ΣΤΟ ΘΕΑΤΡΟ: ΟΡΙΟ ΚΑΙ ΥΠΕΡΒΑΣΗ ΤΗΣ ΘΕΑΤΡΙΚΗΣ ΣΗΜΑΝΣΗΣ του Δημήτρη Τσατσούλη (απόσπασμα από το βιβλίο του, “Σημειολογικές Προσεγγίσεις του Θεατρικού Φαινομένου”, εκδόσεις Ελληνικά Γράμματα,1999)


OTHELLO 7 8 2010 2

ΟΘΕΛΛΟΣ ΣΕ ΣΚΗΝΟΘΕΣΙΑ ΤΟΜΑΣ ΟΣΤΕΡΜΑΓΕΡ
7 8 2010 ΑΡΧΑΙΟ ΘΕΑΤΡΟ ΕΠΙΔΑΥΡΟΥ

Εξάλλου, θεωρώ δεδομένο πως ένας λόγος πάνω στο θεατρικό γυμνό δεν αγνοεί τη βασική αρχή ότι η πρόσληψή του εξαρτάται και προσδιορίζεται από το σύνολο των κοινωνικών κανόνων, νοοτροπιών, αντιλήψεων και προκαταλήψεων αλλά και αισθητικών αξιών μιας δεδομένης κοινωνικοιστορικής στιγμής. (Δημήτρης Τσατσούλης).

Καταθέτουμε το κείμενο για προβληματισμό, επισημαίνοντας ότι από τότε που δημοσιεύτηκε, έχουν περάσει 11 χρόνια. (Γ.Κ.)  

ΣΕΜΙΝΑΡΙΟ ΣΚΗΝΟΘΕΣΙΑΣ ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟΥ 2016-2017

Συνέχεια

Αριστοφάνης: Σχέση πρωτότυπου κειμένου και μετάφρασης ή παράστασης . Μιλούν οι Παντελής Μπουκάλας-Γιάννης Βαρβέρης-Δημήτρης Λιγνάδης στο αφιέρωμα της Όλγας Σελλά στην Καθημερινή.

image

Τα αντανακλαστικά λειτούργησαν. Μία βδομάδα μετά το κείμενό μας με αφορμή την παράσταση “Αχαρνής” του Αριστοφάνη στην Επίδαυρο σε σκηνοθεσία Σωτήρη Χατζάκη όπου θίγονταν ζητήματα όπως η σχέση του πρωτότυπου κειμένου και του ανεβάσματος των έργων του στην σκηνή και της εύκολης καταφυγής στην επιθεώρηση αφού η μελέτη, η έρευνα για το έργο του Αριστοφάνη και η δημιουργική απόδοση των στίχων του  απαιτεί χρόνο, μεράκι αλλά και την οργάνωση ριζικά διαφορετικών δομών όλων των φορέων που ασχολούνται με την θεατρική παιδεία και το ανέβασμα θεατρικών παραστάσεων γενικότερα και παραστάσεων αρχαίου δράματος και αττικής κωμωδίας ειδικότερα, χαιρετίζουμε το μίνι-αφιέρωμα αυτό της Καθημερινής με θέμα το επίμαχο αυτό ζήτημα. Το CameraStylo Online θα συνεχίσει και προάγει τον διάλογο με ποικίλους τρόπους γύρω από αυτά τα σημαντικά αισθητικά ζητήματα της σύγχρονης απόδοσης της τέχνης. Γ.Κ.

ΑΧΑΡΝΗΣ, σε σκηνοθεσία Σωτήρη Χατζάκη Κ.Θ.Β.Ε. Κριτική Παρουσίαση Γιάννη Καραμπίτσου

Ο Αριστοφάνης γύρισε στα θυμαράκια

Η αρχαία κωμωδία, αντί να αναδυθεί αγγίζοντας το σήμερα, χάνεται πίσω από μια επιθεώρηση – αποθέωση της τηλεοπτικής αισθητικής

Tης Όλγας Σελλά

Kωμωδίες του Aριστοφάνη: θέαμα λαϊκό, απήχηση δεδομένη, επιτυχία εξασφαλισμένη. Όμως, τι ακριβώς βλέπουμε σήμερα όταν παρακολουθούμε έργα του σπουδαίου ποιητή; Aρχαία κωμωδία που αγγίζει και τις σύγχρονες συμπεριφορές και παθογένειες ή εύπεπτα σατιρικά σκετς; Στις βασισμένες στον αριστοφανικό λόγο παραστάσεις, τα τελευταία χρόνια στριμώχνονται όλα τα στοιχεία της επικαιρότητας – πολιτικής, πολιτιστικής, κοινωνικής.

Tόσο, που τις περισσότερες φορές η ψίχα του κειμένου χάνεται πίσω από επιθεωρησιακού ή τηλεοπτικού τύπου αστεία και αισθητικές, αν δεν μένει εντελώς έξω από τις θεατρικές σκηνές. Συνέχεια

“Από το βιβλίο στην κινηματογραφική ταινία” του Γιάννη Καραμπίτσου

βασισμένο στο ειδικό τεύχος του περιοδικού ΤΟ ΔΕΝΤΡΟ
(127-128, Ιούλιος-Σεπτέμβριος 2003)
με τίτλο Λογοτεχνία και Σινεμά

 

 

 

Η λογοτεχνία αποτέλεσε και αποτελεί σημαντικό τροφοδότη του κινηματογράφου. Αξιόλογοι σκηνοθέτες εμπνεύστηκαν από κλασικά κείμενα της λογοτεχνίας.
Το άρθρο που ακολουθεί στοχεύει να φωτίσει τον τρόπο με τον οποίο συντελείται η μεταφορά ενός βιβλίου στην οθόνη.
Πόσο πιστή στο βιβλίο μένει η ταινία, πόσο εμπλουτίζει, υπερβαίνει ή υπολείπεται του βιβλίου;
με αφορμή  την εκδήλωση “Από το Βιβλίο στην Κινηματογραφική Ταινία” το Σάββατο 10/4/2010, 16.00-20.00. Όταν το Σχολείο “Β. Ραφαηλίδης” συναντά την Λέσχη Ανάγνωσης “Φ. Ντοστογιέφσκι”. Μεθώνης 46, Εξάρχεια. Είσοδος ελεύθερη. 1VELOS
Η σχέση λογοτεχνίας και κινηματογράφου υπήρξε από την αρχή του μέχρι τις μέρες μας όπως μας δείχνει η διεθνής η κινηματογραφική παραγωγή πολύ στενή και ζωντανή αφού και οι δύο τέχνες αφηγούνται ιστορίες. Τουλάχιστον αυτό ισχύει για τον κλασικό αφηγηματικό κινηματογράφο, στο σώμα του οποίου ανήκει η συντριπτική πλειοψηφία των ταινιών παγκοσμίως, αφού υπάρχει και ένας άλλος κινηματογράφος που μπορεί να ονομαστεί ποιητικός, δοκιμιακός, ακόμα και πειραματικός. Και ίσως να υπάρχουν πολλοί κινηματογράφοι και αντίστοιχα πολλά κοινά. Συνέχεια

«Κουροσάβα και Ντοστογιέφσκι» της Sylvie Rollet

kurosawa

Μόνο όταν βρέθηκα μπροστά σε μια φράση του Michail Bakhtine, στη μελέτη του που είναι αφιερωμένη στην Ποιητική του Ντοστογιέφσκι,
image
αντιλήφθηκα ξαφνικά την παράξενη, εκπληκτική ομοιότητα, όχι μόνο θεματική (αυτό έχει ήδη σχολιαστεί), αλλά κυρίως αισθητική, ανάμεσα στο έργο του Κουροσάβα και το έργο του Ρώσου μυθιστοριογράφου.  

Συνέχεια

Αντρέας Παγουλάτος: «Για την Βιντεοποίηση» (Πρακτικά 28ου Συμποσίου Ποίησης, εκδόσεις Ελληνικά Γράμματα). Πρώτο βιντεοποίημα στην Ελλάδα «Τερατογονία» σε ποίηση Ανδρέα Παγουλάτου και βίντεο Μάνθου Σαντοριναίου (Βίντεο)

image

image

Το πρώτο στην Ελλάδα βιντεοποίημα δημιουργήθηκε το 1990, έπειτα από την συνεργασία του γνωστού βιντεοδημιουργού Μάνθου Σαντοριναίου  με τον ποιητή Αντρέα Παγουλάτο, βασισμένο πάνω στο ποίημα του τελευταίου Τερατογονία.

δείτε στον @rtD TV 3 videos του Αντρέα Παγουλάτου μεταξύ των οποίων και η τελευταία συνέντευξή του στον Γιάννη Καραμπίτσο τον Φεβρουάριο του 2010 1VELOS

image

image

image

image

image
image
image
image

Ανδρέας Παγουλάιος
Για την βιντεοποίηση

«Οι ποιητές θέλουν να μηχανοποιήσουν την ποίηση, όπως μηχανοποίησαν τον κόσμο» (1914, Guillaume Apollinaire)

Η φράση αυτή του Guillaume Apollinaire για τα ιδεογράμματα (1914) αναφέρεται, βέβαια, και στην τέχνη του κινηματογράφου που υπήρχε, ήδη, τότε, είκοσι περίπου χρόνια και εξελίσσει, από αισθητική άποψη, ως μία ιδιαίτερη τέχνη, τη δική της γλώσσα. Η μηχανοποίηση της ποίησης όμως που εξαγγέλλει, σχετίζεται, ουσιαστικά, σαν μία έκλαμψη, ενοραματική σύλληψη του ποιητή και προβολή στο μέλλον, με τη σύγχρονη έννοια της βιντεο-ποίησης (ιδεοποίησης). Κάνει, επίσης, φανερή τη σπάνια ικανότητα του μεγάλου αυτού πρωτοπόρου ποιητή να συλλαμβάνει, βασισμένος σε κάποιες ενδείξεις, και να προλέγει τις εξελίξεις στο χώρο της καλλιτεχνικής και ποιητικής δημιουργίας. Θυμίζουμε εδώ, ότι ήταν αυτός που πρώτος χρησιμοποίησε τον όρο «surrealisme» («υπερρεαλισμός»), ενώ ακόμη δεν είχε εμφανιστεί και γίνει ορατή η κυοφορία αυτού του δυνατού, καθοριστικής σημασίας και κυρίαρχου, μερικά χρόνια αργότερα, ποιητικού και καλλιτεχνικού κινήματος.

«Βιντεοποίηση» (“video”poesia: “ιδεο”ποίηση) σημαίνει ιδέα που ποιείται, ιδέα που γίνεται πράξη, δημιουργική καταγραφή μέσα από την όραση και την ενόραση που «κινούν» και ενεργοποιούν την ποίηση. Η βιντεοποίηση αποτελεί μία ιδιαίτερη κατηγορία ή, μάλλον, ένα ιδιαίτερο είδος της «βιντεοτέχνης», που τείνει να αυτονομηθεί και να αποκτήσει τη δική της, τελικά, γλώσσα και σύνταξη, που συνδέεται, με ουσιαστικό τρόπο, με τις ποιητικές ιδίως, αλλά επίσης και με τις κινηματογραφικές, μουσικές και εικαστικές πρωτοπορίες του 20ου αιώνα. Κατά κάποιο τρόπο, μάλιστα, με τη μεταλλαγή ορισμένων από τις  αισθητικές σταθερές τους και με την ανανέωση των γλωσσικών και συντακτικών τους χαρακτηριστικών, πιστεύω ότι τις συνεχίζει.

Η βιντεοποίηση αποτελεί μια δημιουργική και δυναμική σύνθεση τριών τεχνών: της ποίησης, που συγκροτεί το ουσιαστικό κέντρο,τον ακτινοβόλο πυρήνα,της μουσικής, με όλη την γκάμα των διαφόρων πειραματικών ηχητικών μορφών της, και της βιντεοτέχνης, σε συνεχή αναπροσαρμογή, που έχει ως καλλιτεχνικό αποτέλεσμα ένα καινούργιο έργο. το οποίο τείνει να ανεξαρτητοποιηθεί και να αυτονομηθεί αισθητικά από τις τρεις συνιστώσες του, που αναφέραμε προηγουμένως. Συνέχεια