«Προμηθέας Δεσμώτης» σε σκηνοθεσία Έκτορα Λυγίζου στην Επίδαυρο| Κριτική: Λέανδρος Πολενάκης

PROMITHEAS 13
φωτογραφίες: εύη φυλακτού

Πόσο σύγχρονος είναι ο Προμηθέας Δεσμώτης;
Πολενάκης Λέανδρος|15.07.2014

Ο «Προμηθέας Δεσμώτης» είναι το μόνο σωζόμενο δράμα μιας τριλογίας («Προμήθεια») που έχει ως θέμα της τη σύγκρουση ανάμεσα στον Δία και στον Προμηθέα, για την τύχη του ανθρώπινου γένους. Ο Ζεύς έχει αποφασίσει να καταστρέψει το ανθρώπινο γένος. Ο Τιτάνας Προμηθέας εδώ παρουσιάζεται ως ο μόνος φίλος και προστάτης των ανθρώπων: έχει κλέψει από τον Όλυμπο την ιερή φωτιά, «μητέρα όλων των τεχνών», και τους την έχει προσφέρει για να επιβιώσουν. Εξαιτίας αυτής της πράξης του, τιμωρείται από τον Δία και αλυσοδένεται στις ερημιές του Καυκάσου.

Προμηθέας Δεσμώτης στην Επίδαυρο χωρίς τον Προμηθέα | του Γιάννη Καραμπίτσου

Συνέχεια ανάγνωσης ««Προμηθέας Δεσμώτης» σε σκηνοθεσία Έκτορα Λυγίζου στην Επίδαυρο| Κριτική: Λέανδρος Πολενάκης»

Advertisements

Προμηθέας Δεσμώτης στην Επίδαυρο χωρίς τον Προμηθέα | του Γιάννη Καραμπίτσου

PROMITHEAS 01
ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ: ΕΥΗ ΦΥΛΑΚΤΟΥ

Με τον Έκτορα Λυγίζο υπήρξαμε συμμαθητές στη Σχολή Σταυράκου. ήταν αναμφισβήτητα ο πιο ταλαντούχος στην τάξη. ασχολήθηκε νωρίς εκτός από τον κινηματογράφο και με το θέατρο δουλεύοντας σκληρά. Η ταινία του μεγάλου μήκους Το αγόρι τρώει το φαγητό του πουλιού (2012) για την οποία έγραψα το εξής κείμενο με συνάρπασε. Δεν έχω παρακολουθήσει όλες του τις δουλειές στο θέατρο, ότι έχω δει μου έχει αρέσει και θεωρώ απόλυτα δικαιολογημένη και αναμενόμενη την συνεχώς ανοδική πορεία του στο χώρο της τέχνης. Σχετικά με το θέμα Επίδαυρος έχω να πω ότι όποιοι καλλιτέχνες άσχετα με την ηλικία τους έχουν αποδείξει με το έργο τους ότι αξίζουν να δοκιμαστούν σε αυτήν, πρέπει να τους παρέχεται απλόχερα η δυνατότητα να το πράξουν.

Συνέχεια ανάγνωσης «Προμηθέας Δεσμώτης στην Επίδαυρο χωρίς τον Προμηθέα | του Γιάννη Καραμπίτσου»

Ελένη του Ευριπίδη σε σκηνοθεσία Δημήτρη Καραντζά στην Επίδαυρο | Κριτική Λέανδρου Πολενάκη

eleni karantzas
Φωτο: ΕΥΗ ΦΥΛΑΚΤΟΥ

Ο κύκλος της Ελένης
Πολενάκης Λέανδρος | 8.7.2014

Η Ελένη του μύθου στοιχειώνει πάντα τα έργα του Ευριπίδη, είτε πρωταγωνιστεί σε αυτά, είτε προβάλλει ο ίσκιος της πίσω από τους άλλους ήρωες. Ακόμη και στις «Φοίνισσες» που ανήκουν οργανικά σε άλλο κύκλο, ο ποιητής κατορθώνει να δηλώσει εμμέσως την παρουσία της. Το επεισόδιο της «τειχοσκοπίας» έρχεται κατ’ ευθείαν από την «Ιλιάδα». Σε αυτήν, η Ελένη «θαυμάζει» από το ύψος του τείχους της Τροίας τους αγέρωχους Αργείους πολεμιστές. Στις «Φοίνισσες» ο Ευριπίδης υποκαθιστά την ένοχη Ελένη με την αγνή Αντιγόνη, μικρό και άπραγο κορίτσι ακόμη. Για να την επαναφέρει στο τέλος του έργου, με τη μορφή της ώριμης Αντιγόνης, που καλά γνωρίζουμε. Μια μόνο νύχτα φόνου και τρόμου στάθηκε αρκετή για να την κάνει αυτή που είναι. Με αυτό το νόμιμο τέχνασμα ο Ευριπίδης προσημειώνει, πίσω απ’ το προσωπείο της Αντιγόνης, τη μεταμόρφωσή της Ελένης από ιέρεια της ρήξης σε θεά της συμφιλίωσης, που θα «εξοφλήσει» με την τραγωδία του «Ελένη». Συνέχεια ανάγνωσης «Ελένη του Ευριπίδη σε σκηνοθεσία Δημήτρη Καραντζά στην Επίδαυρο | Κριτική Λέανδρου Πολενάκη»

Λυκ Μποντύ , Ψευδοεξομολογήσεις του Πιερ Ντε Μαριβώ με την Isabelle Huppert | Κριτική: Δήμητρας Γιαννακού

LES FAUSSES CONFIDENCES (Luc BONDY) 2014

«Και ύστερα από όλα, αφού με αγαπάτε πραγματικά, όσα κάνατε για να κερδίσετε την καρδιά μου δεν είναι καθόλου κατακριτέα: είναι επιτρεπτό σε κάποιον που αγαπά να χρησιμοποιήσει όλα τα μέσα για να γίνει αρεστός, και πρέπει να τον συγχωρούμε όταν το καταφέρνει αυτό.»

Περί αγάπης και απάτης ο λόγος στη μεγάλη σκηνή της Στέγης Γραμμάτων και Τεχνών, όπου φιλοξενήθηκε –στα πλαίσια του Φεστιβάλ Αθηνών- το έργο του Marivaux «Ψευδοεξομολογήσεις-Les Fausses Confidences» με τη χαρισματική Isabelle Huppert στον κεντρικό ρόλο. Συνέχεια ανάγνωσης «Λυκ Μποντύ , Ψευδοεξομολογήσεις του Πιερ Ντε Μαριβώ με την Isabelle Huppert | Κριτική: Δήμητρας Γιαννακού»

ΑΝΑΖΗΤΗΣΗ ΕΡΓΑΣΙΑΣ του Μισέλ Βιναβέρ σε σκηνοθεσία Θανάση Σαράντου | του Μάριου Δενδή

Anazitisi_Ergasias1

Χαρακτήρες πνιγμένοι μέσα στα χαρτιά μιας καθημερινότητας που δεν τους ταιριάζει, στη δίνη των απαιτήσεων και των φιλοδοξιών τρίτων, σε μια βεβιασμένη αναζήτηση μιας εξίσου βεβιασμένης θαλπωρής. Το έργο του Μισέλ Βιναβέρ, Αναζήτηση Εργασίας, παρουσιάζεται στο Ίδρυμα Μιχάλης Κακογιάννης σε σκηνοθεσία Θανάση Σαράντου. 

Συνέχεια ανάγνωσης «ΑΝΑΖΗΤΗΣΗ ΕΡΓΑΣΙΑΣ του Μισέλ Βιναβέρ σε σκηνοθεσία Θανάση Σαράντου | του Μάριου Δενδή»

“Στο Χείλος” της Κλωντίν Γκαλεά σε σκηνοθεσία Θέμελη Γλυνάτση | του Μάριου Δενδή

sto xeilos

Μια γυναίκα βρίσκεται στα πρόθυρα της ελάχιστης δυνατής αξιοπρέπειας, στον απόηχο ανθρωπιάς, δικαιοσύνης, πολιτισμού. Στα πλαίσια του Φεστιβάλ Σύγχρονου Θεάτρου που οργανώνει το Ίδρυμα Μιχάλης Κακογιάννης σε συνεργασία με το Γαλλικό Ινστιτούτο, το έργο της Κλωντίν Γκαλεά σκηνοθετείται από τον Θέμελη Γλυνάτση. 

Διαβάστε περισσότερα στο λινκ.

“Στο Χείλος” της Κλωντίν Γκαλεά [Σκηνοθεσία: Θέμελης Γλυνάτσης] στο Ίδρυμα Μ. Κακογιάννης| Σάββατο 10, Κυριακή 11, Τρίτη 13 και Τετάρτη 14 Μαΐου 2014

Συνέχεια ανάγνωσης «“Στο Χείλος” της Κλωντίν Γκαλεά σε σκηνοθεσία Θέμελη Γλυνάτση | του Μάριου Δενδή»

ELLE: Άσε με να σε βγάλω μια φωτογραφία | του Μάριου Δενδή

ekeini 01

Μια ελεγεία πάνω στην αναζήτηση της ανθρώπινης ατομικότητας και ύπαρξης με πρωταγωνιστές τη μορφή ενός Πάπα και τον έκπληκτα απογυμνωμένο φωτογράφο του υπό το πέπλο μιας θρησκευτικότητας που θυμίζει πίνακα αναγέννησης. Η παράσταση Elle της Bijoux de Kant παρουσιάζεται στο υπόγειο γκαράζ του Ιδρύματος Μιχάλης Κακογιάννης.

Συνέχεια ανάγνωσης «ELLE: Άσε με να σε βγάλω μια φωτογραφία | του Μάριου Δενδή»

Η ΧΕΛΩΝΑ ΤΟΥ ΔΑΡΒΙΝΟΥ: Άνθρωποι δίχως ανθρωπιά | κριτική Μάριου Δενδή

i xelona tou darvinou 03

Η αποπνικτική και ζημιογόνα εξελικτική ανθρώπινη πορεία απογοητεύει και προβληματίζει στην παράσταση «Η Χελώνα του Δαρβίνου» του Χουάν Μαγιόργκα σε σκηνοθεσία Νίκου Σακαλίδη στο Θέατρο Αλκμήνη. Ο άνθρωπος όπως ποτέ δεν θα μπορούσε να τον φανταστεί ο Δαρβίνος έχει ακολουθήσει μια ρότα χωρίς προηγούμενο παρέα με την αλλιώτικη πρωταγωνίστρια του έργου.

i xelona tou darvinou 05

Η Χάριετ, μια χελώνα που έχει εξελίξει ανθρώπινα χαρακτηριστικά και ζήσει από πρώτο χέρι τα σημαντικότερα γεγονότα της σύγχρονης ιστορίας αντιμετωπίζεται εξαρχής ως αντικείμενο έρευνας μα στην ουσία βιώνει την εκμετάλλευση, πονηριά και τον ωφελιμισμό τρίτων. Με τη δύναμη και τη σπανιότητά της μετατρέπεται σε αντικείμενο-φετίχ καταλαμβάνοντας την πρώτη θέση στις ονειρώξεις και τις φιλοδοξίες ατόμων που πλέον της οφείλουν παρόν και μέλλον. Ένας καθηγητής ιστορίας , η σύζυγός του και ένας γιατρός θα πέσουν θύματα της ίδιας τους της άπληστης φύσης. Ο σκοπός αγιάζει τα μέσα για αυτούς που βαυκαλίζονται με μια ζωή που δικαιωματικά δεν τους αξίζει. Συνέχεια ανάγνωσης «Η ΧΕΛΩΝΑ ΤΟΥ ΔΑΡΒΙΝΟΥ: Άνθρωποι δίχως ανθρωπιά | κριτική Μάριου Δενδή»

Cleansed της Sarah Kane σε σκηνοθεσία Έφης Γούση | του Μάριου Δενδή

Cleansed_full_cast

Μια κοπέλα που αναζητά τον χαμένο από τα ναρκωτικά αδερφό και εραστή της, ένα ζευγάρι που παραπαίει ανάμεσα στην αγάπη και τον διαμελισμό, ένα άτομο που ρίχνεται στην αρένα για τα αδηφάγα μάτια τρίτων και ο απαραίτητος διακινητής όλων, συνθέτουν το έργο της Σάρα Κέιν που παρουσιάζεται στο θέατρο Σημείο. Το Cleansed αφορά ένα σύγχρονο στρατόπεδο συγκέντρωσης στο οποίο όλοι αναζητούν τη λύτρωση μέσω του έρωτα.

Για την συγγραφέα ο έρωτας είναι λύτρωση, ακριβώς όμως όπως και ο θάνατος. Η Έφη Γούση σε σκηνοθετικό ρόλο μας αποδεικνύει πως το σκοτάδι, οι ρωγμές του και εν τέλει το φως μπορούν όντως να πάρουν υπόσταση επί σκηνής σε μια παράσταση όπου η υποταγή και η ανημποριά αντιτίθενται στη βία και το ακαταλόγιστο της εξουσίας. Ο παραλογισμός, η χειρουργική ακρίβεια και προετοιμασία, οι φυσικοί και ψυχικοί ακρωτηριασμοί, θυμίζουν σκηνικό πολέμου με ηγέτη έναν αδίστακτο και αιμοβόρο δολοφόνο. Εδώ, ο άξιος Μιχάλης Οικονόμου στον πρωταγωνιστικό ρόλο με την απάνθρωπη αποστολή να βασανίζει και να σφαγιάζει μπροστά στο κοινό. Συνέχεια ανάγνωσης «Cleansed της Sarah Kane σε σκηνοθεσία Έφης Γούση | του Μάριου Δενδή»

Τάσου Λιγνάδη Κριτικές θεάτρου – τόμος Α’: Αρχαίο δράμα | Παρουσίαση βιβλίου | 7 Απριλίου 2014 | Εθνικό Θέατρο

tasou lignadi kritikes theatrou I

ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ ΒΙΒΛΙΟΥ ΤΑΣΟΥ ΛΙΓΝΑΔΗ «ΚΡΙΤΙΚΕΣ ΘΕΑΤΡΟΥ – ΤΟΜΟΣ Α’: ΑΡΧΑΙΟ ΔΡΑΜΑ»

7 Απριλίου 2014 | Εθνικό Θέατρο – Κτίριο Τσίλλερ – Κεντρική Σκηνή

Παρουσίαση βιβλίου Τάσου Λιγνάδη Κριτικές θεάτρου – τόμος Α’: Αρχαίο δράμα Το Εθνικό Θέατρο, τιμώντας τον συγγραφέα, δάσκαλο και κριτικό Τάσο Λιγνάδη για την προσφορά του στο Εθνικό και στο ελληνικό θέατρο γενικότερα, διοργανώνει την παρουσίαση του βιβλίου του «Κριτικές θεάτρου – τόμος Α’: Αρχαίο δράμα».

Εικοσιπέντε χρόνια μετά το θάνατο του Τάσου Λιγνάδη, η πολυαναμενόμενη έκδοση των κριτικών του για το αρχαίο δράμα (καθώς και οι άλλες δύο που θα ακολουθήσουν για το νεοελληνικό και το παγκόσμιο θέατρο), έρχεται να συμπληρώσει μία ψηφίδα στην ιστορία του θεάτρου, αλλά και να «εκκινήσει» έναν προβληματισμό για την κριτική θεάτρου στις μέρες μας. Συνέχεια ανάγνωσης «Τάσου Λιγνάδη Κριτικές θεάτρου – τόμος Α’: Αρχαίο δράμα | Παρουσίαση βιβλίου | 7 Απριλίου 2014 | Εθνικό Θέατρο»

Ο Μουνής: Η λεβέντικη σαπίλα του ‘80 σήμερα, του Μάριου Δενδή



o mounis 03

Τόσο ρεαλιστικό όσο τα ξεφτισμένα τραπεζομάντηλα της ταβέρνας , το ξεχωριστό διήγημα της Λένας Κιτσοπούλου από τη συλλογή της «Μεγάλοι δρόμοι» που παίρνει ζωή στο Θέατρο του Νέου Κόσμου, ρίχνει μια πραγματικότητα στα αδηφάγα για αμηχανία και αποστροφή μάτια των θεατών χωρίς να λογαριάζει τίποτα.

Για τη συγγραφέα «το βρισίδι είναι ένας τρόπος αφήγησης» εύστοχης, δυναμικής, καταγγελτικής, χωρίς περιστροφές και αποκλίσεις ενώ ο Παντελής Δεντάκης σκηνοθετεί με υπέροχο τρόπο την ομάδα 4Frontal και φέρνει στο προσκήνιο μια μισοκρυμμένη ζωή μιας μισοξεχασμένης κοινωνίας. «Λίγο πριν αρχίσει η επιδότηση της αγροτιάς» τα κλαρίνα, οι χοροί, οι βρισιές, τα χαστούκια και οι φωνές, συνθέτουν ένα θέαμα το λιγότερο άβολο. Στο χωριό του Γιάννη του Μουνή, αποστρέφεσαι τις καρικατούρες που απομυζούν η μια την άλλη-σου θυμίζουν μια κάστα αμόρφωτη, ανέντιμη, ανήθικη και νοσηρή που βεβαίως εσύ ουδεμία σχέση έχεις. Συνέχεια ανάγνωσης «Ο Μουνής: Η λεβέντικη σαπίλα του ‘80 σήμερα, του Μάριου Δενδή»

ΕΣΩΤΕΡΙΚΟ – MAURICE MAETERLINCK – ΟΜΑΔΑ ΑΤΟΝΑΛ | Ο κόσμος δεν τελειώνει στις πόρτες του σπιτιού | Κριτική: Νίκης Πρασσά

esoteriko

Υπάρχει μια ιστορία άξια να ειπωθεί με χίλιες λέξεις και όμως κανένας φθόγγος δεν μπορεί να λύσει τη σιωπή εκείνων που την κατέχουν. Ένα μυστικό ικανό, θαρρείς, να κουβαλιέται στους ώμους των ανύποπτων θυμάτων του και όμως επικίνδυνα κλεισμένο στο εξωτερικό της αληθινής του κατοικίας. Στον κάτω χώρο του Θεάτρου του Νέου Κόσμου, μια ομάδα ταλαντούχων καλλιτεχνών αποφασίζει να εκμεταλλευτεί την πένα ενός τολμηρού συγγραφέα προκειμένου να επικοινωνήσει το υπαρξιακό δράμα ολόκληρης της ανθρωπότητας. Συνέχεια ανάγνωσης «ΕΣΩΤΕΡΙΚΟ – MAURICE MAETERLINCK – ΟΜΑΔΑ ΑΤΟΝΑΛ | Ο κόσμος δεν τελειώνει στις πόρτες του σπιτιού | Κριτική: Νίκης Πρασσά»

DRACULAM, ΟΜΑΔΑ SPLISH – SPLASH, ΘΕΑΤΡΟ ΦΟΥΡΝΟΣ | Παραγωγή vs Δημιουργία | Κριτική: Νίκης Πρασσά

draculaM poster

Τα τελευταία χρόνια στο θέατρο οι μικρές και μεγάλες παραγωγές τραβούν την προσοχή αρκετών θαμώνων του καλλιτεχνικού χώρου. Συντονισμένες προσπάθειες να καταναλωθούν εικόνες και ήχοι κάτω από το φως του προβολέα και τα μεγάφωνα που τιτιβίζουν στο μυαλό του θεατή. Η ομάδα των Splish Splash από την άλλη προτιμά να λειτουργεί «αθόρυβα», χορεύοντας με τις ιδέες της πάντα στη σιωπή.

Συνέχεια ανάγνωσης «DRACULAM, ΟΜΑΔΑ SPLISH – SPLASH, ΘΕΑΤΡΟ ΦΟΥΡΝΟΣ | Παραγωγή vs Δημιουργία | Κριτική: Νίκης Πρασσά»

ΤΕΛΟΣ – ΕΤΑΙΡΕΙΑ ΘΕΑΤΡΟΥ ΧΩΡΟΣ / ΣΙΜΟΣ ΚΑΚΑΛΑΣ | κριτική Νίκης Πρασσά

‘Oταν ο Μπέργκμαν συνάντησε τον Τσάπλιν

telos kakalas

Με τον εγγονό του τελευταίου να δρα στην κεντρική σκηνή της Στέγης Γραμμάτων & Τεχνών, μια ομάδα «ακροβατεί» στον επάνω χώρο της στα όρια της ανθρώπινης απελπισίας. Η εταιρεία θεάτρου χώρου είναι πάλι εδώ για να κάνει αυτό που ξέρει καλύτερα από πολλούς άλλους. Να στήσει μια ιστορία και να παίξει με τα γεγονότα της…

Συνέχεια ανάγνωσης «ΤΕΛΟΣ – ΕΤΑΙΡΕΙΑ ΘΕΑΤΡΟΥ ΧΩΡΟΣ / ΣΙΜΟΣ ΚΑΚΑΛΑΣ | κριτική Νίκης Πρασσά»

«Σαμία», «Πλούτος», «Ειρήνη»: ΚΡΙΤΙΚΗ ΘΕΑΤΡΟΥ από τη ΘΥΜΕΛΗ

Κυριακή 11 Αυγούστου 2013
Φεστιβαλικός Αριστοφάνης και Μένανδρος

samia-alkinoos-dimitriou

«Σαμία»


Ο Θεατρικός Οργανισμός Κύπρου, στα Επιδαύρια του 1993, σημείωσε με τη «Σαμία» του Μενάνδρου μια λαμπρή επιτυχία. Πρώτιστος συντελεστής αυτής της επιτυχίας ήταν η ιδιοφυής γλωσσικά, κωμωδιογραφικά και στιχουργικά μετάφραση του αλησμόνητου Γιάννη Βαρβέρη. Με τη μετάφραση ομοψύχησαν όλα. Η σκηνοθετική πείρα, η φαντασία, και το φινετσάτο χιούμορ του Εύη Γαβριηλίδη. Συνέχεια ανάγνωσης ««Σαμία», «Πλούτος», «Ειρήνη»: ΚΡΙΤΙΚΗ ΘΕΑΤΡΟΥ από τη ΘΥΜΕΛΗ»

«Ο εχθρός του λαού», «The old woman», «Θερμοκήπιο» | KΡΙΤΙΚΗ ΘΕΑΤΡΟΥ από τη ΘΥΜΕΛΗ

Κλασικό και σύγχρονο ρεπερτόριο

[Κυριακή 4 Αυγούστου 2013]

o exthros tou laou apo ton ostermeier

«Ο εχθρός του λαού»

«Θεμελιωτής» του τολμηρά κριτικού κοινωνικού ρεαλισμού, ο Ερρίκος Ιψεν, με το έργο «Ο εχθρός του λαού» (1882) κατήγγειλε τις καθολικά ολέθριες συνέπειες του αδηφάγου κεφαλαίου και της σάπιας αστικής κοινωνίας. Συνέχεια ανάγνωσης ««Ο εχθρός του λαού», «The old woman», «Θερμοκήπιο» | KΡΙΤΙΚΗ ΘΕΑΤΡΟΥ από τη ΘΥΜΕΛΗ»

«Έρως και ραδιουργία», «Ρινόκερος», «Η γυναίκα της Ζάκυθος» | κριτική θεάτρου από τη ΘΥΜΕΛΗ

Ποικίλο φεστιβαλικό ρεπερτόριο

EROS KAI RADIOURGIA

«Έρως και ραδιουργία»
Με «όαση», μέσα στην εκτεταμένη ρεπερτοριακή «ξεραήλα» του θεάτρου μας, αναλογεί το ανέβασμα -στο πλαίσιο του Φεστιβάλ Αθηνών- του μακρόχρονα λησμονημένου αριστουργήματος του Φρίντριχ Σίλερ (1759 – 1805) «Ερως και ραδιουργία» (ή «Λουίζα Μίλερ») και μάλιστα με μια παράσταση σεβαστική, ουσιαστικά σύγχρονης αντίληψης, με ευφάνταστα αλλά και μετρημένα ευρήματα, υψηλό αισθητικό γούστο, σε καθόλα αξιέπαινη σκηνοθεσία των ηθοποιών Ακύλλα Καραζήση και Νίκο Χατζόπουλο. Συνέχεια ανάγνωσης ««Έρως και ραδιουργία», «Ρινόκερος», «Η γυναίκα της Ζάκυθος» | κριτική θεάτρου από τη ΘΥΜΕΛΗ»

Αυτό που ενοχλεί | Πολενάκης Λέανδρος | κριτική για Τόμας Οστερμάγιερ «Εχθρός του Λαού»

o exthros tou laou 21.07.2013

Ο κατασυκοφαντημένος ελληνικός δέκατος ένατος αιώνας υποδέχτηκε τον Ερρίκο Ίψεν θριαμβικά, με το μικρό αλλά συγκροτημένο αστικό κοινό του, που ήξερε γράμματα. Συνέχεια ανάγνωσης «Αυτό που ενοχλεί | Πολενάκης Λέανδρος | κριτική για Τόμας Οστερμάγιερ «Εχθρός του Λαού»»

Μνημονιακή… συνηγορία ο κατά Σαββόπουλον «Πλούτος» | Κριτική Λέανδρου Πολενάκη

 

ploutos 2

16.07.2013

Η Αθηναϊκή Δημοκρατία έπεσε και από τα δικά της λάθη, αλλά όχι αποκλειστικά από αυτά. ΄Εχουμε πολλές φορές την τάση να ξεχνάμε ότι αντιμετώπιζε τη θηριώδη αντίδραση της ολιγαρχικής παράταξης, που δεν το έβαζε με τίποτα κάτω, που ήθελε οπωσδήποτε να ξανακερδίσει τα χαμένα της προνόμια και που δεν έπαψε ούτε μια στιγμή να την υπονομεύει φανερά ή κρυφά. Συνέχεια ανάγνωσης «Μνημονιακή… συνηγορία ο κατά Σαββόπουλον «Πλούτος» | Κριτική Λέανδρου Πολενάκη»

ΟΛΕΑΝΝΑ του Ντέιβιντ Μάμετ στο Εμπορικόν | Κριτική Χρήστου Συρμακέζη

oleanna

ΟΛΕΑΝΝΑ του Ντέιβιντ Μάμετ στο θέατρο Εμπορικόν σκηνοθεσία:Ελένη Σκότη

 Η Ολεάννα του Ντέιβιντ Μάμετ,κείμενο εμβληματικό όσον αφορά το πολιτικά ορθό στις ανθρώπινες σχέσεις και στην κατάχρηση εξουσίας,παρουσιάζεται σε μια λιτή,γεμάτη ρυθμό σκηνοθεσία της Ελένης Σκότη.Η σκηνοθέτης εκμεταλεύεται στο έπακρο τις μεγάλες υποκριτικές ικανότητες των δυο πρωταγωνιστών (Δημήτρης Καταλειφός,Λουκία Μιχαλοπούλου)και στήνει μία γεμάτη ρυθμό και ζωντάνια Ολεάννα. Η ταχύτητα του λόγου,»φυσιολογική»-ρεαλιστική αλλά και γεμάτη από έναν εσωτερικό ρυθμό,με »γρήγορες»παύσεις και φράσεις που επίτηδες-από το υπαινικτικό κείμενο-μένουν στον αέρα δεν αφήνει τον θεατή να »μπει»σε ψευδαισθήσεις μα τον ξυπνάει διαρκώς και τον ευαισθητοποιεί. Συνέχεια ανάγνωσης «ΟΛΕΑΝΝΑ του Ντέιβιντ Μάμετ στο Εμπορικόν | Κριτική Χρήστου Συρμακέζη»

Οι «Τρωάδες» του Ευριπίδη από το Θέατρο Νοτίου Αιγαίου στη Ρόδο – Αισχύλεια Ελευσίνας στις 9/9/2012 | Κριτική Δήμητρας Γιαννακού

troades

Μέσα στο σύγχρονο κλίμα οικονομικής, πολιτικής, κοινωνικής, ηθικής κρίσης και γενικότερης κατάρρευσης, το Θέατρο Νοτίου Αιγαίου -στα πλαίσια της προσπάθειάς του να καθιερώσει το αρχαίο δράμα στο νησί της Ρόδου- αποφάσισε για τα δύο τελευταία καλοκαίρια (2011 και 2012) να ανεβάσει στη Ρόδο την τραγωδία του Ευριπίδη «Τρωάδες». Εγχείρημα διόλου τυχαίο αν αναλογιστεί κανείς ότι η συγκεκριμένη τραγωδία οφείλει τη διαχρονικότητά της στο γεγονός ότι αποτελεί έναν εκτενή θρήνο για τα θύματα πολέμου προβληματίζοντας ταυτόχρονα πάνω στις ξαφνικές ανατροπές που μπορεί να πάρει η μοίρα των ανθρώπων. Η Εκάβη μάλιστα κάποια στιγμή αναφωνεί: «Κανέναν μην πεις ευτυχισμένο πριν δεις το τέλος του», συμπυκνώνοντας τη σκέψη του Ευριπίδη –σαφώς πεσιμιστική- πάνω στην κυριαρχία του χάους, της αταξίας και της συνεχούς μεταβολής των πραγμάτων. Συνέχεια ανάγνωσης «Οι «Τρωάδες» του Ευριπίδη από το Θέατρο Νοτίου Αιγαίου στη Ρόδο – Αισχύλεια Ελευσίνας στις 9/9/2012 | Κριτική Δήμητρας Γιαννακού»

«Όρνιθες» του Γιάννη Κακλέα, στην Επίδαυρο | κριτική του Λέανδρου Πολενάκη

ornithes

Στη χώρα των πουλιών

Ημερομηνία δημοσίευσης: 14/08/2012  (ΑΥΓΗ)

ΤΟΥ ΛΕΑΝΔΡΟΥ ΠΟΛΕΝΑΚΗ

«Όρνιθες» του Γιάννη Κακλέα, στην Επίδαυρο

Οι «Όρνιθες» του Αριστοφάνη (414 π.Χ) είναι ένα έργο μεγάλης πνοής, μια «κωμωδία» της ανθρώπινης κατάστασης «μεταξύ θηρίου και θεού», που μπορεί να σταθεί ανάμεσα στα μεγαλύτερα επιτεύγματα της παγκόσμιας γραμματείας.

Σε παλιότερα σημειώματά μου είχα επιχειρήσει να αναπτύξω την άποψη ότι, πίσω από τη γέννηση της Τυραννίας στην Ελλάδα, μετά την πτώση των Μυκηναϊκών βασιλείων, κρύβεται ο μύθος της πατροκτονίας (Οιδίπους) και ότι, πίσω από τη γέννηση της Δημοκρατίας, μετά την πτώση και της τυραννίας, κρύβεται ο μύθος της μητροκτονίας (Ορέστης). Οι τραγικοί ποιητές αντλούν το υλικό τους κυρίως από τους αντίστοιχους μυθικούς κύκλους, των Λαβδακιδών και των Ατρειδών, ενώ η πόλις που γέννησε την Τραγωδία, η Αθήνα, είναι «ορφανή» και από μάνα και από πατέρα, χειραφετημένη, αλλιώς δεν θα μπορούσε να το κάνει. Κάτι, όμως, ακόμη : πίσω και από τους δύο μύθους κρύβεται, βαθύτερα, ο «δύσμορφος» μύθος της παιδοκτονίας και της παιδοφαγίας, ιδίως από μια μάνα – φόνισσα ! Συνέχεια ανάγνωσης ««Όρνιθες» του Γιάννη Κακλέα, στην Επίδαυρο | κριτική του Λέανδρου Πολενάκη»

ΝΕΦΕΛΕΣ ΕΘΝΙΚΟΥ ΘΕΑΤΡΟΥ σε σκηνοθεσία Νίκου Μαστοράκη στην Επίδαυρο ή “Ροκ-σταρ Σωκράτης και τα μυαλά στα κάγκελα!” | Κριτική Δημήτρη Ψάχου

nefeles 1

Ροκ-σταρ Σωκράτης και τα μυαλά στα κάγκελα!

Θέλω να προσπεράσω το γεγονός πως η πρώτη μου εμπειρία στην Επίδαυρο με γέμισε με κάθε λογής σκεπτικισμούς και σπονδές (πολυθεϊστικής φύσης) και να επικεντρωθώ στο θεατρικό δρώμενο που παρακολούθησα και ομολογουμένως, αποτέλεσε μια πρώτης τάξεως παρθενική εμπειρία με το θρυλικό αυτό θέατρο. Ένα καθαρά πολιτικό έργο σαν τις Νεφέλες εν’ μέσω δροσιάς και οινοπνευματώδους αύρας αποτελεί ιδανικό αφροδισιακό (συν τοις άλλοις και με τις γλωσσικές του ιδιοτροπίες) στην καλοκαιρινή χαλάρωση. Η κατά Νίκου Μαστοράκη εκδοχή της Αριστοφανικής ιδιοσυγκρασίας προσέδωσε ένα επίκαιρο σε συνοχή και ρυθμό περιεχόμενο και επομένως, παρουσιάστηκε μια αρκετά προσιτή μεταφορά ενός έργου που οι σατιρικές παραπομπές και νύξεις του προκαλούν έναν ενθουσιασμό, ιδιαίτερα όσον αφορά τις περιπαιχτικές «ύβρεις» απέναντι σε παντός είδους ακαδημαϊσμούς όπως η φιλοσοφία, η εκπαίδευση, η πολιτική και η ηθική (εξού και η τεράστια συλλογή από ονόματα και σχόλια πάνω στην εποχή που έζησε ο Αριστοφάνης), αναλόγως βέβαια και από την αντίληψη του κοινού στο πνεύμα της Αριστοφανικής αντίδρασης. Συνέχεια ανάγνωσης «ΝΕΦΕΛΕΣ ΕΘΝΙΚΟΥ ΘΕΑΤΡΟΥ σε σκηνοθεσία Νίκου Μαστοράκη στην Επίδαυρο ή “Ροκ-σταρ Σωκράτης και τα μυαλά στα κάγκελα!” | Κριτική Δημήτρη Ψάχου»

Περικλής σε σκηνοθεσία Γιάννη Χουβαρδά | Μια πειραγμένη Οδύσσεια…ή ένα κωμικό έπος; | Κριτική Δημήτρη Ψάχου

periklis-ethniko 2

Με το που τελείωσε το χειροκρότημα, αναρωτιόμουν τι δυνατότητες θα μπορούσε να είχε ο Shakespeare στην εποχή του ώστε να ανεβάσει ένα τέτοιο μπαστάρδεμα ορισμών και δραματουργικών συμβεβηκότων, όταν το κείμενο εξαρχής δεν πλαισιωνόταν από ένα κύμα…πρωτοτυπίας (!), και επιπλέον, είχα στο νου μου τον τεράστιο όγκο δουλειάς του Χουβαρδά και τον συνεργατών του. Όπως και να το κάνουμε, ο βασιλιάς της Τύρου αναλίσκεται σε υποτονικά και άκρως οκνηρά αποτελέσματα σε θέματα γραφής και σκηνικών επεξεργασιών. Συνέχεια ανάγνωσης «Περικλής σε σκηνοθεσία Γιάννη Χουβαρδά | Μια πειραγμένη Οδύσσεια…ή ένα κωμικό έπος; | Κριτική Δημήτρη Ψάχου»

“Ντιμπούκ” σε Σκηνοθεσία: Σωτήρη Χατζάκη/ κριτική Δημήτρη Ψάχου/ Εβραϊκή παράδοση και μυστικιστική ριζοσπαστικότητα

image

Εβραϊκή παράδοση και μυστικιστική ριζοσπαστικότητα

Για να μπορεί το κοινό να απολαύσει το Ντιμπούκ του Σάλομ Άνσκι (βασισμένο την Bruce Myers βερσιόν) δε χρειάζεται ούτε να έχει φιλοσοφήσει πάνω στα μυστικά και τους αποκρυφισμούς της Καμπάλα που επικεντρώνονται οι θεματικές της παράστασης ούτε να ταυτιστεί με την εποχή στο αφαιρετικό, ονειρικά σχεδιασμένο σκηνικό της εξέλιξης της υπόθεσης. Όπως και σε πάμπολλα ένθετα και εφημερίδες που το έχουν σχολιάσει, χρειάζεται απλώς καθαρό μυαλό και ελευθεριάζουσα οπτική για τη θρησκευτικότητα που δεν μειώνει αλλά σφύζει από πνευματικότητα σε ένα έργο με σαγήνη και…εξορκισμό! Μια αλλιώτικη ερωτική ιστορία επηρεασμένη από μυθολογικές και λαϊκές ιστορίες των Χασίδων Εβραίων, προσφέροντας έτσι στο Χατζάκη τη δυνατότητα να εκμεταλλευτεί τον δεύτερο τίτλο του θεατρικού, Ανάμεσα σε Δύο Κόσμους και να παραθέσει το Μύθο σαν μια ζωογόνα ουσία δράσης – αντίδρασης στα τεκταινόμενα της υπόθεσης. Συνέχεια ανάγνωσης «“Ντιμπούκ” σε Σκηνοθεσία: Σωτήρη Χατζάκη/ κριτική Δημήτρη Ψάχου/ Εβραϊκή παράδοση και μυστικιστική ριζοσπαστικότητα»

Macbeth σε σκηνοθεσία Θωμά Μοσχόπουλου | Kριτική Δημήτρη Ψάχου | Ο Σκωτσέζος τρελάθηκε

image

Θα το ομολογήσω: το Macbeth είναι μέσα στα πολυαγαπημένα μου Σαιξπηρικά έργα και όπως και να ‘χει, μια προκατάληψη περι τελειότητας κυριαρχεί στον πυρήνα του μυαλού μου. Αυτό δε σημαίνει πως η τελειότητα δεν μπορεί να προσκολλήσει σε λεπτομέρειες και με αυτόν τον τρόπο να παρέχει στο κοινό την απαραίτητη δραματουργική ταυτότητα που χρειάζεται για να φτάσει στην κάθαρση. Η τελειότητα είναι βαριά κουβέντα και τις περισσότερες φορές, δεν είναι αναγκαία στο να περιγράψεις με λίγα λόγια εντυπώσεις κι αποσπάσματα από ένα έργο που επέλεξες να δεις. Πού δίνει λοιπόν βαρύτητα ο Μοσχόπουλος και επιτυγχάνει να επιφέρει μια μυστικιστική, ενναλακτικά απόκοσμη διάσταση στις τραγικές επιπτώσεις του σκωτσέζου πολεμιστή και βασιλιά; Κι αν αυτό επιτυγχάνεται, τι καινούργιο προσφέρει στη μυθολογία τoυ σαιξπηρικού γίγνεσθαι; Συνέχεια ανάγνωσης «Macbeth σε σκηνοθεσία Θωμά Μοσχόπουλου | Kριτική Δημήτρη Ψάχου | Ο Σκωτσέζος τρελάθηκε»

O Θείος Βάνια του θεάτρου του Ευγένιου Βαχτάγκοφ: μια ανατρεπτικά αναγκαία παράσταση, του Γιάννη Καραμπίτσου | Τι ξεχωρίζει την προσπάθεια του θεάτρου Βαχτάγκοφ από τις δικές μας προσπάθειες ξανα-ανεβάσματος κλασικών και όχι μόνο έργων;

image

Στην εποχή της υπερπληροφόρησης, με το Διαδίκτυο να παίζει ένα σημαντικό καταλυτικό ρόλο,  τα δελτία τύπου αναλυτικά σχεδόν υπέρ το δέον, διεισδυτικά και εμπεριστατωμένα υποκαθιστούν σε ένα πολύ μεγάλο βαθμό την αναγκαιότητα αναλυτικής “περιγραφικής” λογοτεχνίζουσας κριτικής , η οποία δεν έχει λόγο ύπαρξης πλέον αφού όσα είχε να πει τα έχει ήδη πει το δελτίο τύπου ενδεχόμενα με αποτελεσματικότερο και γλαφυρότερο πολλές φορές τρόπο. Η απόπειρα κριτικής προσέγγισης δεν χάνει οπωσδήποτε το νόημα ύπαρξής της αρκεί να είναι βαθιά, να προσφέρει και προσθέτει  στον αναγνώστη της γνώση που του “φωτίζει”  πλευρές των ζητημάτων που ενδεχόμενα δεν έχουν “φωτιστεί” όσο πρέπει ή όσο έχει ανάγκη η χρονική συγκυρία την οποία διανύουμε. Συνέχεια ανάγνωσης «O Θείος Βάνια του θεάτρου του Ευγένιου Βαχτάγκοφ: μια ανατρεπτικά αναγκαία παράσταση, του Γιάννη Καραμπίτσου | Τι ξεχωρίζει την προσπάθεια του θεάτρου Βαχτάγκοφ από τις δικές μας προσπάθειες ξανα-ανεβάσματος κλασικών και όχι μόνο έργων;»

ΡΙΧΑΡΔΟΣ Γ, ΣΑΜ ΜΕΝΤΕΣ-ΚΕΒΙΝ ΣΠΕΪΣΙ: κριτικές βρετανικού τύπου-“πού βρί­σκεται η μοναδική, σκληρή τρέλα του Ριχάρδου μέσα σ’ αυτή την κομμένη και ραμμένη στα μέτρα του Σπέισι υποκρι­τική μανιέρα;”

richard iii

– Είναι αρκετά επικίνδυνος;

  -Νοιώθεις ποτέ, ότι ο Σπέισι αποκαλύπτει κάτι σκο­τεινό κι επικίνδυνο που έχει ανακαλύψει μέσα του;

– πού βρί­σκεται η μοναδική, σκληρή τρέλα του Ριχάρδου μέσα σ’ αυτή την κομμένη και ραμμένη στα μέτρα του Σπέισι υποκρι­τική    μανιέρα;

κριτικοί: το ιερατείο των φαρμακόγλωσσων

Τι έγραψαν οι κριτικές του βρετανικού Τύπου για τον Ριχάρδο του Bridge Project και του Κέβιν Σπέισι; Στην πραγματικότητα, και παρά ορισμένες αντιρρήσεις ως προς την ανάγνωση, σχεδόν όλοι οι έγκυροι κριτικοί συμφωνούν: η ερμηνεία του καθηλώνει.

Επιμέλεια: Μαρία Σιδηροπούλου (εφ)

Charles Spencer «Λαμπρή επίδειξη»

The Telegraph

Ο Σπέισι μας παρουσιάζει μια εκδοχή του Ριχάρδου που συχνά ηλεκτρίζει το κοινό και που προσδιορίζει ευφυέστατα τις δύο δυνάμεις που ωθούν το «δηλη­τηριώδες, καμπούρικο βατράχι» – την άκαρδη φιλοδοξία και τη βαθιά απο­στροφή που νιώθει ο Ριχάρδος για τον εαυτό του. Ωστόσο, όσο κι αν σε καθη­λώνει, δεν νιώθεις ποτέ -όπως με άλ­λους, πραγματικά μεγάλους Ριχάρδους Γ’- ότι ο Σπέισι αποκαλύπτει κάτι σκο­τεινό κι επικίνδυνο που έχει ανακαλύψει μέσα του. Ερμηνεύει με μια λαμπρή επί­δειξη της υποκριτικής του τεχνικής, αλλά ποτέ δεν ξεχνάς ότι κάθε του κί­νηση είναι υπολογισμένη με πονηριά. Συνέχεια ανάγνωσης «ΡΙΧΑΡΔΟΣ Γ, ΣΑΜ ΜΕΝΤΕΣ-ΚΕΒΙΝ ΣΠΕΪΣΙ: κριτικές βρετανικού τύπου-“πού βρί­σκεται η μοναδική, σκληρή τρέλα του Ριχάρδου μέσα σ’ αυτή την κομμένη και ραμμένη στα μέτρα του Σπέισι υποκρι­τική μανιέρα;”»

Δημιουργήστε ένα δωρεάν ιστότοπο ή ιστολόγιο στο WordPress.com.

ΠΑΝΩ ↑