ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΚΟΥΖΙΝΑ | η Νίκη Πρασσά γράφει από την φλεγόμενη Αττάλεια

apo konstantinoupoli 1
3.6.2013

Με περίσσευμα αγάπης ο πρωθυπουργός της γείτονας -και για μένα πλέον νέας μου πατρίδας- φρόντισε να δημιουργήσει μια νέα γευστική συνταγή για τους πολίτες της χώρας του. Λίγο παραπάνω πιπέρι χύθηκε μαζί με μπόλικο αίμα, μέσα στην προσπάθεια να κεράσει και πάλι φόβο έναν λαό κατά πολύ, ήδη, καταπιεσμένο. Συνέχεια ανάγνωσης

ΘΡΟΝΟΣ ΑΤΡΕΙΔΩΝ – ΑΡΗΣ ΡΕΤΣΟΣ, κριτική Νίκης Πρασσά

Retsos

Ο Όμηρος κατέγραψε, ο Αισχύλος διεκτραγώδησε και ο Ρέτσος συνέθεσε ιστορικά γεγονότα και μυθικές αναφορές. Ο Ατρέας και οι επίγονοί του τροφοδοτούν την σκέψη του μονήρους σκηνοθέτη, που ζωντανεύει την δόξα του μαχητή και την πτώση του οικογενειάρχη με τρόπο εύγλωττο και πολύ ουσιαστικό.

Υπάρχουν δύο τύποι δημιουργών που συναντώ τελευταία στο θέατρο. Ο ένας κρατάει την μπαγκέτα και κατευθύνει ηθοποιούς, συνεργάτες αλλά και το ίδιο το έργο που αναλαμβάνει στην υπηρεσία του προσωπικού του οράματος και στην καλλιέργεια της ιδιαίτερής του φιλοδοξίας. Ο άλλος πάλι, που σπανίζει – ειδικά στο εγχώριο καλλιτεχνικό γίγνεσθαι – ωστόσο εμφανίζεται πότε πότε για να μας αιφνιδιάσει, στέκεται πίσω από τις λέξεις, τις ακολουθεί, τις σέβεται, τις αφήνει να του προσφέρουν έμπνευση και προσπαθεί να βάλει τον εαυτό του να αφουγκραστεί τον ρυθμό τους. O Άρης Ρέτσος οπωσδήποτε ανήκει στην δεύτερη κατηγορία. Συνέχεια ανάγνωσης

(A)POLLONIA – KRZYSZTOF WARLIKOWSKI, κριτική Νίκης Πρασσά


apollonia_stefan okolowicz 5

(A)POLLONIA – KRZYSZTOF WARLIKOWSKI

Είναι περίεργο το συναίσθημα που βιώνεις αμέσως μετά την αποχώρησή σου από μία παράσταση του Warlikowski. Ένας Πολωνός πτυχιούχος Φιλοσοφίας, κατορθώνει να ενσταλάξει στο ταλαιπωρημένο σου πνεύμα εκείνη την πολύτιμη ουσία – κάτι σαν εφεδρίνη του θεάτρου – που ο Σταγειρίτης πρόγονός μας καλούσε έλεος, και μαζί με τον φόβο προσπόριζαν την Κ Α Θ Α Ρ Σ Η. Η αλήθεια είναι πως οι φιγούρες του σκηνοθέτη, τόσο προορισμένες να κινηματογραφηθούν, επιτρέπουν σε εκείνες τις οικίες φυσιογνωμίες των αρχαιοελληνικών μύθων να ζωντανέψουν στο σήμερα και να συναντηθούν με τους ανθρώπους – ήρωες που, ακόμα και χωρίς να το ξέρουν, ακολούθησαν πιστά την αρχετυπική εικόνα του θυσιαζόμενου ατόμου προς το όφελος του κοινωνικού συνόλου. Συνέχεια ανάγνωσης

MAY B – MAGUY MARIN Όπου οι μπαλαρίνες ζωγραφίζουν το ανθρώπινο παράλογο, κριτική Νίκης Πρασσά


May-B1

Ο Beckett έλεγε perhaps, η Marin λέει may b. Εμείς πάλι αρνούμαστε το ίσως και αποδεχόμαστε με κατάφαση την πρόσκληση του Φεστιβάλ Αθηνών για να παρακολουθήσουμε την εμπνευσμένη δουλειά της δεύτερης, με ερεθίσματα από το σύνολο του έργου του πρώτου.

Κερδίζοντας το πρώτο βραβείο της την χρονιά που εγώ γεννήθηκα, ταξιδεύει στην Αθήνα την παράσταση που συνέθεσε τρία χρόνια μετά (1981), δίνοντάς στο κοινό την ευκαιρία να γνωρίσει τα πρωτόλεια βήματα μιας σπουδαίας χορογράφου. Συνέχεια ανάγνωσης

ARAZ – ZAYNEP TANBAY, κριτική Νίκης Πρασσά


ARAZ – ZAYNEP TANBAY

Νιώθω τυχερή που χάρη στο Φεστιβάλ Αθηνών και τις επιλογές του κ. Λούκου, είχα την τύχη να απολαύσω την δουλειά της Zaynep Tanbay. Φτάνοντας στην Πειραιώς εξ Ανατολής αλλά με βαλίτσες γεμάτες εμπειρίες από σπουδές στην δύση, η Τουρκάλα χορογράφος έχει καταφέρει να μιλήσει τη μοναδική άμεσα κατανοητή από όλους γλώσσα, αυτή του σώματος. Συνέχεια ανάγνωσης

ΝΙΖΙΝΣΚΙ – ΕΙΜΑΙ ΜΙΑ ΜΑΡΙΟΝΕΤΑ ΤΟΥ ΘΕΟΥ, κριτική της Νίκης Πρασσά

NIJINSKY

Από μικρό κι από τρελό, μαθαίνεις την αλήθεια. Κάπως έτσι πρέπει να σκέφτηκε ο κος Τσακίρης και με αφορμή, όπως ο ίδιος δηλώνει, το ημερολόγιο του διάσημου χορευτή και χορογράφου του προηγούμενου αιώνα, αποφάσισε να φτιάξει μία παράσταση προκειμένου να ερευνήσει ζητήματα που τον απασχολούν. Στο δικό μου το μυαλό πάντως, η μόνη φράση που είχε καρφωθεί καθ όλη τη διάρκεια του έργου ήταν «μέτρον άριστον». Δυστυχώς όμως η αμετροέπεια κυριάρχησε για μία ακόμα φορά στις καλλιτεχνικές προθέσεις και τα αποτελέσματα τους. Συνέχεια ανάγνωσης

ΟΙ ΝΑΥΑΓΟΙ ΤΗΣ ΤΡΕΛΗΣ ΕΛΠΙΔΑΣ – ΘΕΑΤΡΟ ΤΟΥ ΗΛΙΟΥ – ΦΕΣΤΙΒΑΛ ΑΘΗΝΩΝ, κριτική Νίκης Πρασσά

arian_mnouchkine_3

Τετάρτη απόγευμα, ημέρα της γενικής απεργίας – και καθολικής βίας – από την έκρυθμη και γεμάτη χημικά κατάσταση στην πλατεία Συντάγματος, φτάνω στο αεροδρόμιο, όχι για να πάρω το πρώτο αεροπλάνο προς άγνωστη κατεύθυνση, αλλά για να υποδεχτώ τους ναυαγούς της Αριάν Μνουσκίν – και μαζί την όποια ελπίδα κομίζουν. Με αφετηρία τους την πρωτεύουσα της μεγαλύτερης χώρας της Ευρώπης, το Παρίσι, οι «άτυχοι» ταξιδιώτες σάλπαραν στ’ ανοιχτά της Μεσογείου, για να βρουν λιμάνι στις ακτές μιας «ναυαγισμένης» χώρας. Μαζί τους έφεραν τις αρετές της πολιτικής σκέψης και καλαίσθητης γλώσσας, κι έτσι για λίγες μέρες σε πολλά λεπτά της ώρας, ελάχιστοι τυχεροί ζεστάθηκαν από τις ακτίνες του θεάτρου του ήλιου. Συνέχεια ανάγνωσης