CAMILLE CLAUDEL: ΤΟ ΚΥΜΑ ΤΗΣ ΤΡΕΛΑΣ, κριτική Νίκης Πρασσά

LYDIA FOTOPOULOU

Την γλύπτρια Καμίλ Κλωντέλ είχα την τύχη να την συναντήσω μέσα από το πρόσωπο της Ιζαμπέλ Ατζανί, στο βλέμμα της οποίας χανόταν όλη η τρέλα εκείνης. Ήταν το 1990 που μία ταινία σημάδεψε τόσο τον ψυχισμό μου, με την παθιασμένη ερμηνεία της γαλλίδας ηθοποιού να εξωτερικεύει όλη την εσωτερική απελπισία μίας έγκλειστης και ευνουχισμένης από το οικογενειακό της περιβάλλον καλλιτέχνιδος. Με την Καμίλ-Ιζαμπέλ να στοιχειώνει ακόμα τη μνήμη μου, η εικόνα της Λυδίας Φωτοπούλου στο δελτίο τύπου της παράστασης Καμίλ Κλωντέλ: το κύμα της τρέλας, μου φαινόταν κάπως ψυχρή και παράταιρη. Επειδή όμως θέατρο σημαίνει να ξεπερνάς τις αμφιβολίες σου – είτε ως ηθοποιός, είτε ως θεατής- δεν μου έμενε άλλο παρά να αποδεχτώ την πρό(σ)κληση μίας καινούργιας κατάδυσης στον πυρήνα της ψυχής ενός βασανισμένου πλάσματος. Συνέχεια

Advertisements

ΤΟ ΣΠΙΤΙ ΤΗΣ ΜΠΕΡΝΑΝΤΑ ΑΛΜΠΑ – ΦΕΝΤΕΡΙΚΟ ΓΚΑΡΘΙΑ ΛΟΡΚΑ – Σκηνοθεσία Στάθης Λιβαθινός, κριτική Νίκης Πρασσά

TO SPITI TIS BERNANDA ALBA

Το έργο του Φεντερίκο Γκαρθία Λόρκα αποτελεί ένα από τα μεγαλύτερα κεφάλαια στην ιστορία του θεάτρου. Η ποιητική γραφή του και ο μαγικός ρεαλισμός του ύφους του, ξεδίπλωσαν την πολιτική σκέψη και τον κοινωνικό προβληματισμό του Ισπανού δημιουργού. Παρακαταθήκη του για το καλλιτεχνικό στερέωμα πονήματα ξεχωριστής σπουδαιότητας όπως ο Ματωμένος Γάμος αλλά και το Σπίτι της Μπερνάντα Άλμπα. Ο Στάθης Λιβαθινός σε μία ακόμα συνεργασία με το Θέατρο της Οδού Κεφαλληνίας και την Κα Μπέτυ Αρβανίτη, δοκιμάζει να προσπελάσει το δράμα των πέντε γυναικών, που έχουν εγκλωβιστεί στην ύπαιθρο, την ζέστη, το πένθος και τον στερεοτυπικό ρόλο μίας ολόκληρης κοινωνίας για το φύλο που εκπροσωπούν. Για μια ακόμα φορά ο Λόρκα τραγουδάει τον ύμνο εις την ελευθερία. Συνέχεια

ΤΑ ΕΠΤΑ ΘΑΝΑΣΙΜΑ ΑΜΑΡΤΗΜΑΤΑ – Αγγελική Στελλάτου / Σταύρος Γασπαράτος, κριτική Νίκης Πρασσά

stellatou gasparatos2

Όταν διαβάζεις τα ονόματα των Αγγελικής Στελλάτου και Σταύρου Γασπαράτου στους βασικούς συντελεστές μίας παράστασης, είσαι εκ των προτέρων βέβαιος πως θα παρακολουθήσεις τουλάχιστον μία αξιοπρεπή δουλειά. Όπως πάντα έτσι και στην παράσταση της Στέγης Γραμμάτων και Τεχνών, το αποτέλεσμα δεν περιορίστηκε στο ελάχιστο κι ως εκ τούτου απολαύσαμε ένα μικρό αριστούργημα χορού και μουσικής.

Με αφορμή τα επτά θανάσιμα αμαρτήματα, η Αγγελική Στελλάτου (που υπήρξε μαζί με τον Παπαϊωάννου η κινητήρια δύναμη της Ομάδας Εδάφους) ξανασυνεργάζεται με τον Σταύρο Γασπαράτο (ο σκοτεινός του κόσμος έχει πλαισιώσει αρκετές παραστάσεις, κερδίζοντας έναν επιπλέον ρόλο δίπλα στους ηθοποιούς κάθε φορά, με πιο αγαπημένες μου τις προτάσεις του για τις δημιουργίες της Κατερίνας Ευαγγελάτου -λ.χ “Η λέσχη της αυτοκτονίας”). Οι δυο μαζί φτιάχνουν τον δρόμο προκειμένου να περπατήσουν οι χορευτές τα βήματα της ανθρώπινης πτώσης, από την κόλαση μέσα στην οποία αυτοπαγιδεύονται ένεκα της φυσικής ροπής τους σε ό,τι καλείται “αμάρτημα” προσέτι δε “θανάσιμο”. Συνέχεια

ΜΑΥΡΟ ΘΕΑΤΡΟ ΤΗΣ ΠΡΑΓΑΣ – Η ΑΛΙΚΗ ΣΤΗ ΧΩΡΑ ΤΩΝ ΘΑΥΜΑΤΩΝ / ΤΑ ΤΑΞΙΔΙΑ ΤΟΥ ΓΚΙΟΥΛΙΒΕΡ Η ΜΑΓΕΙΑ , ΧΩΡΙΣ ΕΙΣΑΓΩΓΙΚΑ, ΣΤΟ ΘΕΑΤΡΟ, κριτική Νίκης Πρασσά

Παρασκευή βράδυ και ανηφορίζω στο Badminton προκειμένου να παρακολουθήσω τις δύο παραστάσεις που ετοίμασε το διάσημο τσέχικο θέατρο, για να παρουσιάσει στην Αθήνα. Εκείνο που δεν φανταζόμουν διασχίζοντας τη μισή πρωτεύουσα ήταν πως με τόσο λίγα βήματα θα κατόρθωνα να επιστρέψω στο παρελθόν μου, να ξαναντυθώ την άδολη φύση των παιδικών μου χρόνων και να χαθώ πάλι μέσα στην αλήθεια των παραμυθιών. Η ενήλικη ζωή δεν μας επιτρέπει τέτοιες πολυτέλειες, είναι όμως η τέχνη που πολλές φορές ξυπνάει τις ωραία κοιμωμένες αναμνήσεις μας, και μας μεταμορφώνει στην πιο αθώα εκδοχή του εαυτού μας, από τις 21:30 περίπου έως τις 22:50.

Δύο χορταστικές ώρες με ένα μεγάλο διάστημα για ξεκούραση – μάλλον των μπαμπάδων και μαμάδων που συνόδευαν τα ακούραστα πιτσιρίκια τους – το Μαύρο θέατρο τόνωσε τις αισθήσεις με χρώματα φωσφορίζοντα μέσα στο μαύρο κουτί, και απελευθέρωσε την σκέψη μας με τις πτήσεις των ηρώων στον χώρο και τον χρόνο. Το τί παρακολουθήσαμε δεν περιγράφεται σε ένα απλό χαρτί, καθώς ξεφεύγει από την λογική μιας παράστασης που τροφοδοτεί τον νου και επενεργεί στον ψυχισμό σου ως εμπειρία. Συνέχεια

[VIDEO] + κριτική Νίκης Πρασσά PROJECTOR Η ΑΠΟΣΤΟΛΗ σκηνοθεσία ΑΝΕΣΤΗΣ ΑΖΑΣ 10 3 2011 ΣΤΕΓΗ ΓΡΑΜΜΑΤΩΝ ΚΑΙ ΤΕΧΝΩΝ.

Η ΑΠΟΣΤΟΛΗ – ΧΑΙΝΕΡ ΜΥΛΛΕΡ – Σκηνοθεσία Ανέστη Αζά

Ένα σπουδαίο έργο της Γερμανικής θεατρικής ιστορίας φρόντισε να μας παρουσιάσει ο νεαρός Ανέστης Αζάς στη νεότευκτη Στέγη Γραμμάτων και Τεχνών. Η “Αποστολή” του Χάινερ Μύλλερ, τον οποίο έχουμε γνωρίσει και αγαπήσει μέσα από σκηνικές συνθέσεις, με αφορμή τον λόγο του, από τον Θεόδωρο Τερζόπουλο, ανεβαίνει για πρώτη φορά σε αθηναική σκηνή. Ο δοκιμασμένος νεαρός σκηνοθέτης δούλεψε με αφορμή το κείμενο επάνω στις προσωπικές του επιδιώξεις, να κάνει ένα θέατρο μη ρεαλιστικό, διευρύνοντας τα όρια υποκριτικής και πρόσληψης, ηθοποιών και κοινού αντίστοιχα. Οι προθέσεις υπήρξαν οπωσδήποτε καλές, για το αποτέλεσμα θα αναφερθώ παρακάτω.

projector i apostoli

Το ίδιο το έργο αναλαμβάνει την αποστολή να προσπελάσει διάφορα δραματουργικά είδη, φτιάχνοντας ένα κολλάζ εικόνων με αναφορές σε άλλα σπουδαία θεατρικά, όπως ο Θάνατος του Δαντόν (Μπύχνερ), η Απόφαση (Μπρεχτ) ή οι Νέγροι (Ζενέ). Ο Μπρεχτ στο δικό του έργο έστειλε τρεις “συντρόφους” να οργανώσουν το εργατικό κίνημα στην Κίνα. Συνέχεια

TΡΙΣΕΥΓΕΝΗ – Κ.ΠΑΛΑΜΑ – Σκηνοθεσία Λυδία Κονιόρδου “Ένας ποιητής κάνει θέατρο”, κριτική Νίκης Πρασσά

trisevgeni1

TΡΙΣΕΥΓΕΝΗ – Κ.ΠΑΛΑΜΑ – Σκηνοθεσία Λυδία Κονιόρδου

“Ένας ποιητής κάνει θέατρο”

VIDEO από την πρεμιέρα Το Εθνικό θέατρο επικυρώνει για ακόμα μία φορά τον ρόλο του κι έτσι ως φορέας παιδείας και πολιτισμού φροντίζει να μας επανασυστήσει τους θεατρικούς στίχους του μεγάλου μας ποιητή, Κωστή Παλαμά. Πολύ ορθά επέλεξε έναν άνθρωπο που έχει συστηματικά αφοσιωθεί στην μελέτη της παράδοσης (είτε αυτό λέγεται Αρχαία Τραγωδία, είτε Παπαδιαμάντης) προκειμένου να υπερασπιστεί κείμενα με ιδιαίτερα ελληνικό χρώμα και λόγο επί σκηνής. Ασφαλώς αναφέρομαι στην Κα Κονιόρδου. Συνέχεια

ΚΑΡΜΕΝ – Σκηνοθεσία Στάθη Λιβαθινού – Θέατρο ΚΑΠΠΑ, «Και αν σε αγαπώ, φυλάξου από εμένα!», κριτική Νίκης Πρασσά

karmen-1

Ο Στάθης Λιβαθινός είναι ένας ικανότατος σκηνοθέτης, από τους λίγους εναπομείναντες συστηματικά αφοσιωμένους στη μελέτη και έρευνα της θεατρικής γλώσσας και κατάθεσή της μέσω της θεατρικής πράξης. Τη σεζόν 2010 -2011 το αθηναικό κοινό είχε την ευκαιρία να διαπιστώσει την ιδιαιτερότητα της υπογραφής του με αφορμή τέσσερις παραστάσεις – «Το σπίτι της Μπερνάντα Άλμπα», «Βασιλιάς Ληρ», «Ο θάνατος του Δαντόν», «Κάρμεν». Η τελευταία σε επανάληψη – όπως και ο εκ Θεσσαλονίκης ορμώμενος Ληρ – μετά την καλοκαιρινή της περιπλάνηση στα στενά του Μεταξουργείου, βρίσκει φιλοξενία στη σκηνή του Κάππα, προκειμένου να μαγέψει εκ νέου τους θεατές. Συνέχεια

ΛΕΩΦΟΡΕΙΟ Ο ΠΟΘΟΣ – ΔΗ.ΠΕ.ΘΕ ΠΑΤΡΩΝ στο Θέατρο ΙΛΙΣΙΑ “ΜΙΜΗ ΝΤΕΝΙΣΗ”, κριτική Νίκης Πρασσά

Ο ταραχώδης βίος και η τραυματισμένη ψυχή του Τενεσί Ουίλιαμς, αποτυπώνονται με τον πιο εύληπτο τρόπο στα θεατρικά κείμενά του, που έχουν αναγνωριστεί στο βάθος του χρόνου ως αριστουργήματα της τέχνης. Από τον Γυάλινο κόσμο μέχρι την Λυσσασμένη Γάτα, ο συγγραφέας δρασκελίζει τις πληγές της προσωπικής του ιστορίας, και αφήνει παρακαταθήκη στο είδος που υπηρετεί έργα των οποίων οι χαρακτήρες τσακίζουν το ψέμα που προσφέρει ο καθωσπρεπισμός των κανόνων και της τάξης της κίβδηλης ηθικής μιας κοινωνίας, καθώς γκρεμοτσακίζονται οι ίδιοι από την ανάγκη τους να επιβιώσουν μέσα σε ένα αυστηρά προκαθορισμένο περιβάλλον, έτοιμο να τους εξοντώσει στέλνοντάς κάθε τους ανάγκη στο περιθώριο της αποδοχής τους. Συνέχεια

[VIDEO] “Ο ΧΟΡΕΥΤΗΣ” – ΕΡΙΧ ΑΡΕΝΤ σε σκηνοθεσία Θεόδωρου Τερζόπουλου– ΘΕΑΤΡΟ ΑΤΤΙΣ, κριτική Νίκης Πρασσά

ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΤΑΣΟΥ ΔΗΜΑ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΑΡΑΣΤΑΣΗ Με κομμένη την ανάσα παρακολουθείς στο θέατρο Άττις την προσπάθεια του Τάσου Δήμα να απενεργοποιήσει όλα τα εγκεφαλικά του κύτταρα προκειμένου να αφήσει την ψυχή του να “χορέψει” θριαμβευτικά εμπρός στον θάνατο. Ακριβώς όπως ένα ποίημα εκμηδενίζει την απόσταση από την σελίδα στον αναγνώστη, έτσι και ο ηθοποιός δεν άφησε κανένα περιθώριο στον ζωτικό δικό του χώρο και εκείνον του κοινού, αναγκάζοντάς μας να μετράμε στις ανάσες του την δική μας ζωή.

O XOREYTHS

Ο Έριχ Άρεντ έγραψε ένα ποίημα, έχοντας ως αφορμή μία εικόνα από την Ελλάδα, που τόσο αγάπησε, καθώς πηγή έμπνευσής του υπήρξε η περίφημη τοιχογραφία των ταυροκαθαψίων στα ανάκτορα της Κνωσού. Ο Γερμανός εξπρεσιονιστής στην τελευταία περίοδο της δημιουργικής του απασχόλησης, από τα μέσα δηλαδή της δεκαετίας του 50 μέχρι τον θάνατό του το 1984, και αφού είχε περάσει ένα μεγάλο μέρος του βίου του ως εξόριστος στην Κολομβία, συνέθεσε τα πιο μεστά έργα του, γεμάτα από τα τέσσερα στοιχεία – φωτιά, γη, νερό κι αέρα – που βρήκε να κυριαρχούν στο έδαφος της χώρας μας. Συνέχεια

M / Mr D – SPLISH SPLASH – Θέατρο Φούρνος ή αλλιώς η ιστορία του Μ (και του D, αλλά και του Ο), κριτική Νίκης Πρασσά

M-frame

Ήταν το 2004 στο Αν των Εξαρχείων – γνωστό συναυλιακό στέκι των μετεφηβικών μου χρόνων – που μία νέα θεατρική ομάδα διασκεύασε και παρουσίασε με επιτυχία την επιτομή του βωβού κινηματογράφου τρόμου, το Nosferatu. Χωρίς τον δαίμονα του τυπογραφείου, το δελτίο τύπου ορθώς αναφερόταν στην παράσταση Νomsferatu. Συνέχεια

[video] ΚΑΤΩ ΑΠΟ ΤΟ ΗΦΑΙΣΤΕΙΟ – ΓΚΥ ΚΑΣΣΙΕΡΣ, κριτική Νίκης Πρασσά

19

Σκηνική σύνθεση με βάση το ομώνυμο μυθιστόρημα της παγκόσμιας λογοτεχνίας από την πένα του Μάλκολμ Λόουρυ. Η παραπάνω πρόταση περιγράφει συνοπτικά την παράσταση που αποφάσισα να δω, ένεκα της προσωπικής μου αγάπης για το συγκεκριμένο έργο. Εντελώς επιγραμματικά, ωστόσο, και χωρίς να αποκαλύπτει την φιλοσοφία του ίδιου του Κασσίερς, η υπογραφή του οποίου σε προγενέστερες απόπειρες-διασκευές κλασικών βιβλίων υπήρξε παραπάνω από ικανοποιητικά αποδεκτή στους καλλιτεχνικούς κύκλους. Το γιατί συμβαίνει αυτό θα προσπαθήσω να αναλύσω παρακάτω. Συνέχεια

[VIDEO] ΜΑΟΥΖΕΡ ΘΕΟΔΩΡΟΣ ΤΕΡΖΟΠΟΥΛΟΣ 24 2 2011 ΘΕΑΤΡΟ ΑΤΤΙΣ , κριτική Νίκης Πρασσά

MAOUZER2 artd

ΜΑΟΥΖΕΡ – ΘΕΟΔΩΡΟΥ ΤΕΡΖΟΠΟΥΛΟΥ – ΘΕΑΤΡΟ ΑΤΤΙΣ

ΒΙΝΤΕΟ ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΜΑΡΙΑΣ ΜΠΕΪΚΟΥ ΣΤΗ ΝΙΚΗ ΠΡΑΣΣΑ Ο Θεόδωρος Τερζόπουλος επιστρέφει στο νέο χώρο του θεάτρου Άττις, για να επαναπροσδιορίσει τα δεδομένα του έργου του Μύλλερ. Το Μάουζερ ανέβηκε με μεγάλη επιτυχία πριν δύο χρόνια και τώρα συνεχίζει την πορεία του στον χρόνο, σε μία εποχή όπου τα γεγονότα που αποτελούν τον πυρήνα της δραματουργίας του μας φαίνονται πιο οικεία παρά ποτέ.

Ο Μύλλερ τροφοδότησε αρκετές φορές τις σκηνοθετικές αναζητήσεις του Τερζόπουλου. Το Μάουζερ αποτελεί τον απαγορευμένο καρπό της λαϊκής εξέγερσης στην Ανατολική Γερμανία, ένα κείμενο που σαν το δέντρο του καλού και του κακού κρύβει κάτω από τις φλούδες των λέξεων τη βαθειά γνώση της “γύμνιας” της ανθρώπινης κατάστασης. Συνέχεια

[VIDEO] Η ΜΑΡΙΑ ΜΠΕΪΚΟΥ ΜΙΛΑΕΙ ΓΙΑ ΤΟ ΜΑΟΥΖΕΡ ΣΤΗ ΝΙΚΗ ΠΡΑΣΣΑ 24 2 2011

MPEIKOU ARTD

ΒΙΝΤΕΟ ΜΕ ΑΠΟΣΠΑΣΜΑΤΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΑΡΑΣΤΑΣΗ

Γεννήθηκα στο Ξηροχώρι της Εύβοιας.
Στον πόλεμο είμαι φοιτήτρια της Νομικής στην Αθήνα. Οργανώνομαι και δουλεύω παράνομα μαζί με τον Λ. Κύρκο στο Πανεπιστήμιο. Συλλαμβάνεται ο Αδερφός μου και οδηγείται στις φυλακές. Πλαστογραφώ την υπογραφή του πατέρα μου και κατατάσσομαι στον ΕΛΑΣ. Δε νιώθω καθόλου διαφορετικά από τις άλλες γυναίκες της ιστορίας αυτού του τόπου.
Η Αντίσταση δεν είναι προσωπική μου υπόθεση, είναι εθνική. Η πρώτη μου μάχη είναι στο Καρπενήσι.
Ξέρω ότι αμύνομαι, δε θέλω να κάνω κακό σε κανένα, αλλά ο απέναντι μου είναι εχθρός. Συνέχεια

Ο ΚΑΛΥΤΕΡΟΣ ΤΡΟΠΟΣ ΝΑ ΖΕΙΣ – ΝΟΕΛ ΚΑΟΥΑΡΝΤ – ΑΠΟ ΜΗΧΑΝΗΣ ΘΕΑΤΡΟ, κριτική Νίκης Πρασσά

Design for living1

ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΑΡΑΣΤΑΣΗ Υπάρχουν κάποιες παραστάσεις που προσελκύουν το ενδιαφέρον σου ένεκα των συντελεστών τους, και κάποιες άλλες που διεγείρουν την περιέργειά σου εξαιτίας του έργου πάνω στο οποίο βασίζονται. “Ο καλύτερος τρόπος να ζεις” (“Design for living”) που παρουσιάζεται στο Από Μηχανής Θέατρο με κέρδισε ως θεατή επειδή στην πρωταγωνιστική τετράδα υπήρχαν τα ονόματα της Φαίης Ξυλά και του Δημήτρη Μακαλιά, αλλά με κατέκτησε και για άλλα χαρίσματα που είχε το συγκεκριμένο ανέβασμα. Συνέχεια

ΟΙ ΕΞΟΡΙΣΤΟΙ – ΤΖΕΙΜΣ ΤΖΟΥΣ – Σε σκηνοθεσία Ρούλας Πατεράκη – ΑΠΟ ΜΗΧΑΝΗΣ ΘΕΑΤΡΟ, κριτική της Νίκης Πρασσά

exoristoi_

Πόσο δύσκολο είναι για έναν θεατή να παρακολουθήσει για τρεις ώρες την “αναμέτρηση” τεσσάρων ανθρώπων, έτοιμων να αποποιηθούν τις όποιες ηθικές αρχές τους για να απολαύσουν τα όποια πάθη και τις αδυναμίες τους; Η Ρούλα Πατεράκη θέλησε να αναλάβει το εγχείρημα να παρουσιάσει στο αθηναικό κοινό το μοναδικό θεατρικό έργο του δημιουργού του “Οδυσσέα”. Επικοινώνησε τα αδιέξοδα των ηρώων του, στους, εγκλωβισμένους σε μία δυσάρεστη πραγματικότητα, νεοέλληνες, σε όσους τουλάχιστον επιθύμησαν να αφουγκραστούν τις ανάσες του δικού του σύμπαντος. Και δεν ήταν και λίγοι, από όσο διαπίστωσα στο ασφυκτικά γεμάτο θέατρο της Ακαδήμου. Συνέχεια

[VIDEO] ΠΛΑΤΟΝΩΦ – Σε σκηνοθεσία Γ. Λάνθιμου – Εθνικό Θέατρο Κάποτε στη… “Δύση”, κριτική Νίκης Πρασσά

INFO Ο Τσέχωφ, ο Λάνθιμος, ο Χέαρ, τρεις ετερόκλητες καλλιτεχνικές ιδιοσυγκρασίες, με εντελώς διαφορετικό ειδικό θεατρικό βάρος και ανόμοια ερεθίσματα κουλτούρας, συνυπάρχουν επί σκηνής του εθνικού φορέα μας, με αφορμή τις πρώτες λέξεις, τις ανήσυχες εικόνες και την ευρηματική αναπροσαρμογή του καθενός αντίστοιχα. Συνέχεια

ΦΑΝΤΟ ΚΑΙ ΛΙΣ του Fernando Arrabal σε σκηνοθεσία Βασίλη Χριστοφιλάκη – Θέατρο ΡΟΕΣ “Το παράλογο ως συνθήκη επιβίωσης” κριτική της Νίκης Πρασσά

fando kai lis

Το έργο του λατινοαμερικάνου συγγραφέα, γαλουχημένου στην Ισπανία και εγκατεστημένου πλέον στο Παρίσι, Fernando Arrabal, δεν θα το γνώριζα αν από την εφηβεία μου δεν εντρυφούσα στις κινηματογραφικές εποποιίες του Φελίνι και του Γιοντορόφσκι. Το Σατυρικόν του πρώτου με οδήγησε στα Άγια Βουνά και τους Τυφλοπόντικες του δεύτερου, με τις σουρεαλιστικές σκηνές βατράχων, εντόμων κι ερπετών να παγιδεύουν τις διανοητικές λειτουργίες των εγκεφαλικών κυττάρων μου. Η πρώτη ταινία του Χιλιανού σκηνοθέτη ακολούθησε την συνάντησή του με τον Arrabal, στο πόνημα του οποίου βασίστηκε. Έτσι ήρθα σε πρώτη επαφή με την πένα εκείνου, μέσα από την μεγάλη οθόνη, και υπό την καθοδήγηση του ιδιαίτερου αυτού δημιουργού. Συνέχεια

MALA JUNTA – Esther Andre Gonzalez & ‘Ελλη Καραδήμου Τα “κόκκινα παπούτσια” της επανάστασης κριτική της Νίκης Πρασσά

MALA JUNTA1

Το θέατρο γίνεται “θέατρο” και η νεότευκτη σκηνή του Όλβιο ανοίγει την κουίντα για να υποδεχτεί μιαν άλλη εποχή σε μία μακρινή μας χώρα. Η Ελλάδα όλο και περισσότερο συγκρίνεται τελευταία με την Αργεντινή, η δε πολιτικοικωνική κατάστασή της παρομοιάζεται με εκείνες τις έκρυθμες ημέρες που τελούσε υπό τις διαταγές δικτατορικών καθεστώτων. Η Αργεντινή της δεκαετίας του ’70 θα μπορούσε να ταυτιστεί με το σήμερα μίας βάναυσης πραγματικότητας; Και παρακολουθώντας τα πρόσφατα γεγονότα στην Αίγυπτο, πόσο όμοιο είναι τελικά το πρόσωπο λαών καταπιεσμένων που εξεγείρονται προκειμένου να διεκδικήσουν το αυτονόητο της ελευθερίας τους;

Πιο κατάλληλη στιγμή δεν θα μπορούσε να μας έχει επισκεφθεί η ιδέα των Εσθέρ Αντρέ Γκονζάλες και Έλλης Καραδήμου, οι Κακές Συναναστροφές (Μala Junta).

H περιπέτεια ενός ραδιοφωνικού σόου αλλά και του ελληνικής καταγωγής παραγωγού του κατά την διάρκεια της ταραγμένης περιόδου λίγο πριν το πραξικόπημα του Βιντέλα, το 1976 στο Μπουένος Άιρες, αποτελεί το κεντρικό θέμα του έργου. Συνέχεια

[VIDEO] ΤΟ ΠΑΡΑΘΥΡΟ – Γ. ΡΙΤΣΟΣ – Performance με τον Enke Fezollari σε σκηνοθεσία Ελένης Αγγελοπούλου ΘΕΑΤΡΟ ΤΩΝ ΠΕΝΤΕ ΑΙΣΘΗΣΕΩΝ – Κριτική της Νίκης Πρασσά

FEZOLLARI

Μεταμοσενύχτιες καλλιτεχνικές ανησυχίες φοράνε το κοστούμι της ποίησης ενός σπουδαίου λογοτέχνη μας και αρθρώνουν τις δικές του λέξεις με δικά τους θαύματα. Μικρή ως προς την διάρκειά της, μεγάλη ως προς το περιεχόμενό της, η performance αυτή έχει να προσφέρει στο κοινό εκείνη την ιδανική συγκυρία της μέθεξης, που σπάνια πια απολαμβάνουμε στο θέατρο.

Η Ελένη Αγγελοπούλου δημιούργησε την τέταρτη διάσταση ενός χώρου μέσα στον οποίο ο Enke Fezollari άνοιξε το παράθυρο και ζωντάνεψε έναν ολόκληρο κόσμο, τον οποίον έχουμε εδώ και χρόνια λησμονήσει. Συνέχεια

COCK – MIKE BARTLETT – Σκηνοθεσία Κατερίνας Ευαγγελάτου Όταν το “ψάρι” γνώρισε την “(παρα)ζάλη”, κριτική Νίκης Πρασσά

COCK

Όταν η Κατερίνα συνάντησε τον Mike, συνομήλικοι σχεδόν, γεννήθηκε ένα πάθος που οδήγησε σε έναν μεγάλο έρωτα και κατέληξε σε ένα γάμο. Επί σκηνής και καθαρά με όρους καλλιτεχνικούς. Εκείνος είχε γράψει το 2009 μία ιστορία για τέσσερις ανθρώπους που αλληλοσχετίζονται με τρόπο ερωτικό, (μίσους ή αγάπης) και εκείνη “ζωγραφίζει” εν έτει 2011 για το αθηναικό κοινό μία εκδοχή αυτού του έργου, με περίσσευμα πάθους (και μίσους και αγάπης). Τον “πίνακα” που φιλοτέχνησε μπορείτε να απολαύσετε στη σωστή του διάσταση στο θέατρο Θησείον. Συνέχεια

[video] ΓΚΡΗΣ ΗΛΕΒΕΝ – ΓΙΩΡΓΟΣ ΝΑΝΟΥΡΗΣ – ΙΔΡΥΜΑ ΜΙΧΑΛΗ ΚΑΚΟΓΙΑΝΝΗ, κριτική της Νίκης Πρασσά

KARAMIXOS artd

Το Γκρης Ηλέβεν δεν είναι τίποτα περισσότερο από, θεατρικά δοσμένες, σκόρπιες σκέψεις ενός νέου ανθρώπου, όπως άλλωστε και η ίδια η παράσταση μας αυτοσυστήθηκε μέσω του βασικού δημιουργού της. Τα προβήματα της ελληνικής κοινωνίας του 21ου αιώνα, αποκρυσταλλωμένα στην αυγή του 2011. Ο Γιώργος Νανούρης προσκάλεσε έναν καταξιωμένο ηθοποιό και μία ταλαντούχα τραγουδίστρια και συγκέντρωσε 18 ακόμα σπουδαστές δραματικών σχολών, προκειμένου να φτιάξει μία επιθεωρησιακού τύπου περφόρμανς για να διασκεδάσει το κοινό του. Συνέχεια

ΤΟ ΠΑΡΤΥ ΤΗΣ ΒΑΣΙΛΙΣΣΑΣ ΣΕ ΚΕΙΜΕΝΑ ΘΕΟΦΙΛΟΥ ΚΟΚΚΑΛΗ ΚΑΙ ΣΚΗΝΟΘΕΣΙΑ ΓΙΩΡΓΟΥ ΣΥΜΕΩΝΙΔΗ – ΘΥΡΑ ΤΕΧΝΗΣ, κριτική της Νίκης Πρασσά

Απαραίτητη ένδυση: Ανοιχτό μυαλό – Προαιρετικά: Καλή διάθεση

to party tis vasilissas

Όρεξη και κέφι να έχουμε, παραστάσεις νέων ομάδων να βλέπουμε στις αθηναϊκές σκηνές. Το θέατρο αποτελεί μελίσσι που ελκύει τους κηφήνες γύρω από μία βασίλισσα. Την κορώνα δεν φοράει άλλη από την ίδια την θεατρική τέχνη, το κεφάλι της οποίας ενίοτε αποκεφαλίζεται από τους “ταπεινούς” ,πλην ανίκανους να μεθέξουν της εξουσίας της, “υπηκόους” της. Πολλές φορές όμως κάποιοι τροφοδοτούν με το αίμα της δημιουργικής ανησυχίας τους, τις αδύναμες φλέβες της, κι έτσι ευτυχεί να ξαναβρίσκει το παλιό της μεγαλείο, χαιρετώντας τα πλήθη από τον υψηλό της θρόνο. Και αν όλα αυτά σας φαίνονται σαν περιττή εισαγωγή και φλύαρη θεωρητική γενίκευση, είμαι απολύτως βέβαιη πώς θα τα βρείτε λίγα ως συνειρμική λειτουργία της σκέψης σας, άμα τη συμμετοχή σας στο “Πάρτυ της Βασίλισσας”. Συνέχεια

ΠΕΙΝΑΕΙ ΚΑΝΕΙΣ? – Κριτική της Νίκης Πρασσά

HUNGRY ANYONE NEW 3

Ερώτημα ρητορικό σε μέρες οικονομικής και πολιτιστικής κρίσης! Η Αθηνά Παππά με την ομάδα της αφουγκράστηκαν τα ζητήματα της εποχής μας και προχώρησαν στο στήσιμο μίας παράστασης που θέλει να μας κάνει να αντικρίσουμε το είδωλο της πραγματικότητάς μας!

Το έργο “Πεινάει κανείς” γράφτηκε στα πλαίσια των σεμιναρίων της γνωστής ηθοποιού, η οποία ασχολείται εξίσου επιτυχημένα με την σκηνοθεσία! Υπό την καθοδήγησή της, πέντε νέα παιδιά, προσπαθούν να χαράξουν τα πρώτα τους βήματα στον θεατρικό χώρο, με τη βοήθεια του παλαίμαχου Σ. Τζώρτζογλου και διάφορων guest που παρελαύνουν από την σκηνή του Ιδρύματος Κακογιάννη. Συνέχεια

O ΘΑΝΑΤΟΣ ΤΟΥ ΔΑΝΤΟΝ – ΓΚΕΟΡΓΚ ΜΠΥΧΝΕΡ Ο Μπύχνερ και ο θάνατος της Επανάστασης – Κριτική Νίκη Πρασσά

O THANATOS TOU DANTON2 artd

VIDEO ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΡΕΜΙΕΡΑ INFO Σε μία εποχή όπου η Δημοκρατία κινδυνεύει αλλά κανένας δεν βγαίνει στους δρόμους, οι κραυγές ενός λαού που δεν ακούγεται γίνονται ηχηρή σιωπή στο θέατρο, μέσα από το έργο ενός συγγραφέα επαναστάτη και τη δουλειά ενός ρηξικέλευθου σκηνοθέτη. Ο Γκέοργκ Μπύχνερ έγραψε τις λέξεις που ο Στάθης Λιβαθινός έπλασε σαν εικόνες, σε μία παράσταση με πολλά προτερήματα τόσο για έναν λάτρη της τέχνης, όσο και για ένα πολιτικώς σκεπτόμενο και φιλοσοφημένο άτομο. Συνέχεια

SEX & DRUGS & ROCK & ROLL – MATT WHITECROSS, κριτική της Νίκης Πρασσά

Sex&Drugs&rock&roll

Tο sex & drugs & rock & roll, ταινία που πρωτοείδαμε στις Νύχτες Πρεμιέρας, είναι μία από εκείνες τις μουσικές βιογραφίες, το ανορθόδοξο ύφος των οποίων διαμορφώνεται αποκλειστικά από την ιδιαίτερη προσωπικότητα των σκιαγραφούμενων ηρώων.

Ο Ian Dury αποτελεί την ζωντανή απόδειξη του μότου “born to lose, live to win”. Χτυπημένος στα 7 από πολυομελίτιδα, στερημένος της πατρικής φιγούρας και με δύσκολα παιδικά χρόνια σε ένα σχολείο αναπήρων, κατάφερε να ξεχωρίσει ως ροκ τραγουδιστής με το συγκρότημα των Blοckheads, και να κατακτήσει το μουσικό, και όχι μόνο (ασχολήθηκε περιστασιακά και με την ηθοποία), στερέωμα. Περφόρμερ που ταύτιζε την ζωή του με τη σκηνή (το Spasticus Autisticus, τραγούδι που λογοκρίθηκε και απαγορεύτηκε η μετάδοσή του όταν κυκλοφόρησε, αποτελεί χαρακτηριστικό παράδειγμα αυτής), άφησε παρακαταθήκη στη γενιά του Νew Wave, τραγούδια όπως το Hit me with your rhythm stick αλλά και το ομώνυμο της ταινίας. Συνέχεια

REMEMBER YOUR MORTALITY – ΕΚΘΕΣΗ ΖΩΓΡΑΦΙΚΗΣ ΤΟΥ ΘΑΝΟΥ ΑΝΕΣΤΟΠΟΥΛΟΥ, κριτική παρουσίαση της Νίκης Πρασσά

anestopoulos pinakes

ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΣΕ ΝΙΚΗ ΠΡΑΣΣΑ & ΓΙΑΝΝΗ ΚΑΡΑΜΠΙΤΣΟ [VIDEO]

Όταν στον δρόμο σου βαδίζεις με ταλέντο και συναντάς την τέχνη, όλες οι μορφές της διασταυρώνονται για να ακολουθήσεις στην πορεία σου εκείνη που σε εμπνέει κάθε φορά περισσότερο. Ο Θάνος Ανεστόπουλος ήταν και παραμένει σπουδαίος τραγουδοποιός, γνωστός στο ευρύ κοινό από τη συμμετοχή του στο ροκ σχήμα των Διάφανων Κρίνων, και αγαπημένος ποιητής των απανταχού “(κα)ταρα(γ)μένων” ψυχών. Πρόσφατα αποφάσισε να αποκαλύψει και την πιο προσωπική του νότα, με την ιδιότητα του δημιουργού έργων επάνω σε καμβά.

“Ζωγράφος;”. Ο ίδιος το αρνείται κατηγορηματικά! “Μπορεί να ζωγραφίζω αλλά ζωγράφος δεν είμαι”, εξομολογείται. Δίσταζε άλλωστε να προχωρήσει σε αυτή την έκθεση, όχι τόσο από ψεύτικη μετριοφροσύνη -το προσωπείο της ματαιόδοξης έπαρσης – αλλά από την βεβαιότητα πως αυτή του η προσπάθεια δεν είναι επαίτης της αναγνώρισης του κόσμου. Ευτυχώς για όλους μας, φίλοι ή γνωστοί μετασχημάτισαν τη γνώμη του, κι έτσι καταφέραμε να μπούμε διακριτικά στον κόσμο όπου κρύβονται κάποιες από τις μύχιες σκέψεις του. Συνέχεια

ΣΥΡΑΝΟ ΝΤΕ ΜΠΕΡΖΕΡΑΚ – ΕΘΝΙΚΟ ΘΕΑΤΡΟ – “Το καπελάκι μου στραβά, σαν θέλω, να φοράω, στίχους να γράφω ελεύθερα, να ζω, να πολεμάω”, κριτική της Νίκης Πρασσά

VIDEO INFO

SYRANO

ΣΥΡΑΝΟ ΝΤΕ ΜΠΕΡΖΕΡΑΚ – ΕΘΝΙΚΟ ΘΕΑΤΡΟ – “Το καπελάκι μου στραβά, σαν θέλω, να φοράω, στίχους να γράφω ελεύθερα, να ζω, να πολεμάω”

Και να τραγουδάω τη χαρά της ζωής! Το τελευταίο μόνο μπορεί να περιγράψει τον τρόπο με τον οποίο τελείωσε η υπέροχη βραδιά μου στη σκηνή της Αγ. Κωνσταντίνου. Σε μία αίθουσα γεμάτη κόσμο (αισιόδοξο σημάδι για μία εποχή όπου η κρίση μας εγκλωβίζει μπροστά από μία οθόνη τηλεοπτική), παρακολούθησα μία από τις πιο πλούσιες και ολοκληρωμένες δουλειές της σεζόν. Με πλήθος καλών θεατρικών στιγμών και βασισμένη στη συνδρομή ταλαντούχων συνεργατών, η παράσταση Συρανό ντε Μπερζεράκ, κερδίζει το στοίχημα να ψυχαγωγήσει το κοινό, με την διπλή αξίωση της λαϊκής διασκέδασης αλλά και της πνευματικής ανύψωσης μέσα από σχόλια κοινωνικά και τοποθετήσεις φιλοσοφικές. Συνέχεια