to-kivotio

Ο Θανάσης Μήνας στο Studio Μαυρομιχάλη Σειρά συζητήσεων για «Το Κιβώτιο» του Άρη Αλεξάνδρου | Παρασκευή 28 Οκτωβρίου 2016

to-kivotio

Θ Ε Α Τ Ρ Ι Κ Ο Σ  Ο Ρ Γ Α Ν Ι Σ Μ Ο Σ  Ν Ε Ο Σ  Λ Ο Γ Ο Σ

Studio Μαυρομιχάλη

Μαυρομιχάλη 134, Εξάρχεια – Τηλ. 210-6453330

http://www.studiomavromihali.gr

Ο Θανάσης Μήνας
στο
Studio Μαυρομιχάλη
Σειρά συζητήσεων για «Το Κιβώτιο» του Άρη Αλεξάνδρου

2η σαιζόν –Συζήτηση 4η

Παρασκευή 28 Οκτωβρίου 2016
Καλεσμένος ο Υπεύθυνος Ελληνικής Λογοτεχνίας
των εκδόσεων Κέδρος, Θανάσης Μήνας

Θέμα: Προσωπική συνείδηση. Η στάση του ιδεολόγου απέναντι στην ετερογονία των σκοπών

Συνέχεια ανάγνωσης

i-thlipsi-ton-glaron-parousiasi

Η ΘΛΙΨΗ ΤΩΝ ΓΛΑΡΩΝ 34 διηγήματα μαγικού ρεαλισμού παρουσίαση του βιβλίου Τρίτη 11 Οκτωβρίου 2016 στο Polis Art cafe-αίθριο

Μάκης Μωραΐτης, Η θλίψη των γλάρων

Μάκης Μωραΐτης, Η θλίψη των γλάρων, Παρασκήνιο 2016, σελ. 94
Η παρακάτω βιβλιοκριτική δημοσιεύτηκε στο Λέξημα
Σύντομα, ευφάνταστα, ποιητικά, με εντυπωσιακά εφέ τέλους διηγήματα
  i-thlipsi-ton-glaron-parousiasi
Ο Μάκης Μωραΐτης είναι κατά βάση κινηματογραφιστής. Αυτός με εισήγαγε στον Παρατζάνοφ.
  Ποιητικός ο Παρατζάνοφ, ποιητικός και ο Μωραΐτης στα σύντομα διηγήματα της συλλογής αυτής, διηγήματα Μπονζάι, καθώς δεν νομίζω κανένα τους να υπερβαίνει τις 750 λέξεις που έβαλε σαν όριο το περιοδικό πλανόδιο σε δυο αφιερώματά του.
  Η ποιητικότητα των διηγημάτων αυτών δεν έχει να κάνει μόνο με τη γλώσσα αλλά και με την πλοκή, σε αρκετά από τα οποία επικρατεί ένας ιδιότυπος μαγικός ρεαλισμός, ή καλύτερα ένας σουρεαλισμός που μάλλον έλκει την καταγωγή του από τις δικές μας παραλογές, αυτές στις οποίες κυριαρχεί το φανταστικό.
  Στο «Οι σαρδέλες ελεύθερες» ο Αντρογιάννης, μετά από 30 χρόνια, επιστρέφει στο γκρεμισμένο από το σεισμό σπίτι του και βγάζει τα κουτιά με τις σαρδέλες. Πηγαίνει στο μώλο, τα ανοίγει, και πετάει το περιεχόμενό τους στη θάλασσα. Στην τελευταία παράγραφο διαβάζουμε:
  «Όταν άδειασε και το τελευταίο, οι σαρδέλες μαζεύτηκαν όλες μαζί και χαρούμενες κολύμπησαν μακριά, προς τα βάθη του κόλπου. Μερικές από αυτές μάλιστα πετούσαν έξω από το νερό κάνοντας φιγούρες εντυπωσιακές» (σελ. 48).
  Η θαλασσινή πανίδα έλκει ιδιαίτερα τον Μάκη. Στο «Ο Χαράλαμπος το απομεσήμερο» (πρώτη φορά βλέπω το όνομά μου να φιγουράρει σε τίτλο) διαβάζουμε:
  «Σηκώνεται ο Χαράλαμπος από τη θέση του και βηματίζει μέχρι την άκρη της βεράντας, σίγουρος να είναι πως δεν θα χάσει τίποτα από το θέαμα. Αμέσως βλέπει το κοπάδι των γαύρων να πετάγονται έξω από το νερό και πετώντας στον αέρα με στροβιλισμούς να κυνηγούν τους γλάρους πεισματικά» (σελ. 36).
  Είναι επίσης η τελευταία παράγραφο του διηγήματος.
  Εδώ πρέπει να σημειώσουμε ότι ο Μωραΐτης χρησιμοποιεί εντυπωσιακά εφέ τέλους. Έχω γράψει για τα εφέ τέλους, που συνήθως περιορίζονται σε μια δυο προτάσεις που έχουν κάποιο εφέ, όπως π.χ. το τέλος στον «Τελευταίο Πειρασμό» του Καζαντζάκη με το εφέ της αντίθεσης:
-Τετέλεσται. Κι ήταν σαν να ’λεγε: όλα αρχίζουν. Το εφέ τέλους στον Μωραΐτη καλύπτει συχνά ολόκληρη την τελευταία παράγραφο, ή τουλάχιστον την τελευταία περίοδο, όπως στο απόσπασμα που παραθέσαμε.
  Και τα τρία διηγήματα που μιλούν για πνιγμό έχουν σουρεαλιστικά, εντυπωσιακά εφέ τέλους. Στο «Ο μικρός Χριστόφορος το χταπόδι» διαβάζουμε:
  «Εκεί τον τράβηξε με τα τεράστια πλοκάμια του το χταπόδι που πήγε να καμακώσει σαν βγήκαν για ψάρεμα με τον Μπάμπη εκείνο το πρωινό του Μαΐου. Βασιλιά τον έχει τον Χριστόφορο το χταπόδι εκεί κάτω. Με τους καλύτερους μεζέδες τον ταΐζει και μαθήματα ιδιαίτερα του κάνει καθημερινά. Βόλτες τον αφήνει να πηγαίνει ολόγυρα στη γειτονιά και μέχρι κάτω στο λιμενοβραχίονα. Και ο μικρός καθόλου δεν πλήττει. Έχει και τα καβουράκια των βράχων που τους επισκέπτονται συχνά και κάνουν καλή παρέα» (σελ. 86).
  Και στο «Ο Νικολάκης ο θησαυρός» διαβάζουμε:
  «Κι όμως, η αλήθεια είναι πως ο Νικολάκης δεν πνίγηκε. Πιασμένος χέρι-χέρι με μια κοπέλα που μοιάζει με γοργόνα τρέχουν στα θαλάσσια νερά ευτυχισμένοι» (σελ. 90).
  Το τρίτο είναι «Η μέσα βροχή». Όμως δεν παραθέτω την τελευταία παράγραφο, να αγοράσετε το βιβλίο να τη διαβάσετε.
  Υπάρχουν δυο διηγήματα με μια ιδιότυπη αφηγηματική τεχνική, που θα τη χαρακτήριζα σαν τηλεφωνικό διάλογο. Την βλέπουμε κυρίως σε κινηματογραφικά έργα, όπου από μια τηλεφωνική συζήτηση ακούμε μόνο τον ένα ομιλητή. Εδώ βλέπουμε επιπλέον και ένα εφέ επανάληψης. Στο «Ο μπάρμπα Μήτσος τα βηματάκια» βλέπουμε να επαναλαμβάνεται το χιπ-χοπ. Σ’ αυτά βέβαια δεν έχουμε εφέ τέλους, αλλά θα παραθέσουμε το τέλος: «Μεμά…χιπ-χοπ, χιπ-χοπ, εν-δυο, εν-δυο… κοίτα Μεμά τα βηματάκια…» (σελ. 32, οι τελείες στο κείμενο). Μεμάς είναι ο αποδέκτης.
  Στο «Ο παπα-Τσίκος τ’ απομεσήμερο» επαναλαμβάνεται το «σάπια κομιντόρα», και αποδέκτης είναι ένα παπαδοπαίδι.
  Καθώς κρατάω σε αρχείο ό,τι έχει σχέση με εκδίκηση, ταινία, μυθιστόρημα ή διήγημα, θα αναφέρω και το «Δε νογάς… δε νογάς». Ο Νικόλας είναι ο χωρικός. Ο Θοδωρής είναι ο γάιδαρος. Τραβάει τα πάνδεινα στα χέρια του Νικόλα. Έχουμε και εδώ ένα εντυπωσιακό εφέ τέλους:
  «Οι δυο δυνατές κλωτσιές του Θοδωρή στα οπίσθιά του τον έστειλαν σε κείνα τα βάθη του πηγαδιού που γυρισμό δεν έχει» (σελ. 30).
  «Τα δάκρυα του αντάρτη» αποτελούν ένα έμμεσο σχόλιο για τον εμφύλιο. Παραθέτουμε το σουρεαλιστικό-ποιητικό τέλος του.
  «Τα καλοκαίρια, όταν τα πετούμενα της Μουργκάνας διψούν, πετούν στα ριζά της βελανιδιάς και ξεδιψούν από τα δάκρυα του Λευτέρη» (σελ. 40).
  Τα σύντομα διηγήματα αυτά του Μάκη Μωραΐτη είναι από τα καλύτερα που έχω διαβάσει ποτέ.
  Αλλά, όπως πάντα, κλείνουμε με τους ιαμβικούς δεκαπεντασύλλαβους που εντοπίσαμε.
Κόσμος πολύς κατέβηκε αμέσως στο λιμάνι (σελ. 23)
Και κοίταξε τα πρόσωπα με ταραχή μεγάλη (σελ. 41)
Μπάμπης Δερμιτζάκης   
sourounis

Αντώνης Σουρούνης 1942-2016

«Μέσα στη μοναξιά λειτουργώ καλύτερα και απέναντι στον εαυτό μου» συνήθιζε να λέει σε όσους του ανέφεραν πως έχουν να τον δουν καιρό.

Σε ηλικία 74 ετών «έφυγε» από κοντά μας μετά από μακροχρόνια ασθένεια ο συγγραφέας Αντώνης Σουρούνης, ο οποίος το 1995 είχε βραβευθεί με το Κρατικό Βραβείο Μυθιστορήματος για το βιβλίο «Ο χορός των ρόδων».

Το 2006 βραβεύτηκε από το περιοδικό «Να ένα μήλο», ενώ έναν χρόνο αργότερα πήρε το Βραβείο Μυθιστορήματος του περιοδικού «Διαβάζω» για το έργο του «Το μονοπάτι στη θάλασσα».

Η Εταιρεία Συγγραφέων ανακοίνωσε ότι η κηδεία του θα γίνει την Πέμπτη 6.10.2016, στις 4.00 μ.μ. στην Αγία Αναστασία της συμπρωτεύουσας. Συνέχεια ανάγνωσης

kyklos tou erota-vak

Ο Κύκλος του Έρωτα – Άρθουρ Σνίτσλερ

Από τις εκδόσεις Vakxikon.gr κυκλοφορεί το βιβλίο, Ο Κύκλος του Έρωτα του Άρθουρ Σνίτσλερ σε μετάφραση Νότη Παρασκευόπουλου.

Η έκδοση του κλασικού και πολυπαιγμένου σε όλο τον κόσμο θεατρικού έργου του Άρθουρ Σνίτσλερ, είναι η μοναδική που κυκλοφορεί στα ελληνικά και χαίρει της υποστήριξης του Federal Chancellery of Austria.

Δέκα ζευγάρια στη Βιέννη, επιδίδονται σε μια περίτεχνη σκυ­ταλοδρομία σεξουαλικών συναντήσεων σπάζοντας τα όρια που θέτουν η κοινωνική θέση, ο πλούτος και η συζυγική αφοσίωση.

Συνέχεια ανάγνωσης

Bolano

Η μανία με τον Μπολάνιο || Αφιέρωμα στο Ρομπέρτο Μπολάνιο

Bolano

Η μανία με τον Μπολάνιο

Ο Μπολάνιο ασκεί σκληρή κριτική στο σινάφι του

19.12.2014

Συντάκτης: Μικέλα Χαρτουλάρη

Η μαύρη βίβλος των αντι-λογοτεχνών

Η λογοτεχνία για τον Ρομπέρτο Μπολάνιο ήταν ανέκαθεν ένα ταξίδι στον βαθμό μηδέν της ανθρώπινης ύπαρξης, εκεί όπου χάνεις τον εαυτό σου για να τον ανακαλύψεις ξανά από την αρχή . Ενα ταξίδι στην άβυσσο, όπως θα έλεγε ο αγαπημένος του Μποντλαίρ. Αυτή η άβυσσος, στην πιο παραπλανητική εκδοχή της, στην πιο επικίνδυνη για τη ζωή και για την τέχνη, φανερώνεται στη Ναζιστική λογοτεχνία στην Αμερική, ένα μυθιστόρημα γραμμένο το 1996, κομβικό στην τόσο σύντομη και τόσο εξαιρετική συγγραφική διαδρομή του, το οποίο μόλις κυκλοφόρησε στα ελληνικά (Αγρα, μτφ. Κρίτων Ηλιόπουλος). Συνέχεια ανάγνωσης

«Έφυγε» ο πνευματικός άνθρωπος Δημήτρης Μαρωνίτης

dimitris maronitis

Μεγάλη απώλεια στο χώρο της διανόησης και των γραμμάτων ο θάνατός του
12.07.2016

Σε ηλικία 87 ετών «έφυγε» σήμερα το πρωί από τη ζωή ο φιλόλογος, σπουδαίος δάσκαλος και δοκιμιογράφος, Δημήτρης Μαρωνίτης, έπειτα από μάχη με την επάρατη νόσο. Την είδηση ανήγγειλε στο διαδίκτυο η κόρη του Εριφύλη. Συνέχεια ανάγνωσης