stardust-memories-poster-001

Ο Φιλμικός Υπαρξισμός και οι κατοπτρισμοί της Σκοτεινής Αίθουσας στις “Ζωντανές Αναμνήσεις” | του Ανδρέα Τύρου

stardust-memories-poster-003

Η Κόλαση είναι οι Άλλοι
Ζαν Πολ Σαρτρ

«Γιατί να κάνουμε ταινίες, αφού τίποτε δεν διαρκεί;» αναρωτιέται στο τελευταίο του φιλμ ο ευφυής νάρκισσος Γούντι Άλεν, δέκα χρόνια ύστερα από το «Πάρε τα λεφτά και τρέχα» (Ζητείται εγκέφαλος για ληστεία). Από τότε, ακολούθησαν κι άλλες κωμωδίες, όλες παραγεμισμένες από οπτικά-λεκτικά γκαγκς, να ξεχειλίζουν από το ιδιότυπα σπινθηροβόλο, διαβρωτικό χιούμορ αυτού του νευρωτικού διανοούμενου που μεταβάλλεται σε καλλιτέχνη, ακριβώς προβάλλοντας τα άγχη και τις φαντασιώσεις του στους θεατές, μέσα από τον αυτοσαρκασμό και το σχόλιο, την επίδειξη ανασφάλειας, την αναζήτηση σημείων αναφοράς που, προηγούμενα, φροντίζει να υπονομεύει, η ν’ ανατινάξει για λογαριασμό τους. Συνέχεια ανάγνωσης

ouranos-0002

ΦΕΥΓΑΛΕΕΣ ΕΝΤΥΠΩΣΕΙΣ ΑΠΟ ΤΟΝ «ΟΥΡΑΝΟ» του Τάκη Κανελλόπουλου || του Ηλία Πετρόπουλου

ouranos-0001

ΦΕΥΓΑΛΕΕΣ ΕΝΤΥΠΩΣΕΙΣ ΑΠΟ ΤΟΝ «ΟΥΡΑΝΟ»

(ΚΑΙ ΕΝ ΜΕΡΕΙ ΑΠΟ ΤΑ ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΠΟΙΗΜΑΤΑ ΤΟΥ ΜΑΝΟΛΗ ΑΝΑΓΝΩΣΤΑΚΗ ΚΑΙ ΤΟΥ ΓΙΩΡΓΟΥ ΙΩΑΝΝΟΥ)

του Ηλία Πετρόπουλου

Στον Γ.Π. Σαββίδη Συνέχεια ανάγνωσης

takis-kanellopoulos-000

Για τον Τάκη Κανελλόπουλο: ΕΤΣΙ ΕΙΝΑΙ Ο ΠΟΛΕΜΟΣ του Ηλία Κανέλλη

 

ΕΤΣΙ ΕΙΝΑΙ Ο ΠΟΛΕΜΟΣ

του Ηλία Κανέλλη

Όταν, το 1962, ο Τάκης Κανελλόπουλος, στα πρώτα του κινηματογραφικά βήματα τότε, εξέπληττε το κοινό, συνηθισμένο σ’ ένα εμπορικό-ακαδημαϊκό μοντέλο, με τη διαφορετικότητα της ταινίας του Ουρανός, όλοι μιλούσαν για τις προοπτικές που επιφύλασσε ο νεωτερισμός του σκηνοθέτη στον ελληνι­κό κινηματογράφο. Είκοσι οκτώ χρόνια μετά, ο σκηνοθέτης έφυγε από τη ζωή ξεχασμένος, εγκαταλειμμένος και μόνος, αφού ο μαρασμός και η απο­ξένωση φαίνεται ότι είναι η μοίρα όλων όσοι, σεμνά και απέριττα, ακολου­θούν παθιασμένα τον προσωπικό τους δρόμο στον άχαρο κι ανθρωποβόρο κόσμο του θεάματος.

Συνέχεια ανάγνωσης

after-hours_001

ΜΕΤΑ ΤΑ ΜΕΣΑΝΥΧΤΑ (1985) του Μάρτιν Σκορτσέζε Εφιαλτική κωμωδία • Του Πάνου Μανασσή

after-hours-scorsese-001

Το να κινηματογραφήσεις τους εφιάλτες σου είναι σίγουρα πολύ δύσκολο εγ­χείρημα. Κάθε εφιάλτης χαρακτηρίζεται τόσο από μια ακαθοριστία σύζευξης δια­φόρων γεγονότων όσο κι από μια παράδοξη —σε σχέση με την φυσιολογική μας αντίληψη του χώρου και του χρόνου αλληλουχία κινητικών σημασιών. Στον εφιάλτη οι κινήσεις σχεδόν πάντα συνδέονται με κάθετα, θα έλεγε κανείς, επίπεδα. Αφήνω κατά μέρος βέβαια την ποιότητα παράνοιας ή τρόμου που τους χαρακτηρίζει. Συνέχεια ανάγνωσης

o-ano-em-que-meus-pais-sairam-de-ferias-000

ΤΟ ΚΑΛΟΚΑΙΡΙ ΠΟΥ ΕΦΥΓΑΝ ΟΙ ΓΟΝΕΙΣ ΜΟΥ (2006) του Κάο Χάμπουργκερ (O AN OEM QUE MEUS PAIS SAIRAM DE FERIAS)

o-ano-em-que-meus-pais-sairam-de-ferias

THE YEAR MY PARENTS WENT ON VACATION
του Κάο Χάμπουργκερ

Υπόθεση: Το 1970, κι ενώ το στρατιωτικό καθεστώς ελέγχει τα πάντα στη Βραζιλία, ο 12χρονος Μάουρο έχει ένα και μοναδικό όνειρο: να κατακτήσει η Εθνική Βραζιλίας το Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Ποδοσφαίρου για τρίτη φορά. Όταν ξαφνικά οι γονείς του, λόγω των αριστερών πεποιθήσεων τους, αναγκάζονται να «φύγουν διακοπές» και τον αφήνουν με τον παππού του σε μια γειτονιά του Σάο Πάολο, ο κόσμος του Μάουρο ανατρέπεται. Πόσο μάλλον που τελικά πρέπει να μείνει με το γείτονα του παππού του, τον Σλόμο, έναν μοναχικό Εβραίο ο οποίος είναι υπεύθυνος για τη συνοικιακή συναγωγή. Καθώς περιμένει τηλέφωνο από τους γονείς του, ο Μάουρο αντιμετωπίζει μια σκληρή, συχνά οδυνηρή πραγματικότητα, που όμως έχει και χαρούμενες στιγμές. Θα κάνει αρκετούς νέους φίλους, όπως η Ιρένε, η Χάνα, ο Ράμπι, ο Ίταλο και ο Έντγκαρ, και μαζί τους θα μοιραστεί όχι μόνο την αγάπη του για το ποδόσφαιρο και τα πρώτα του ερωτικά σκιρτήματα, αλλά και το πάθος να ξαναβρεί την ευτυχία που του στέρησε η δικτατορία. Συνέχεια ανάγνωσης

chrissy-rock-mix

CRISSY ROCK: Από το γέλιο στα δάκρυα | η πρωταγωνίστρια του LadyBird, LadyBird μιλάει για την ταινία

ladybird-ladybird-poster-000

Συνάντησα για πρώτη φορά τον Ken Loach στο Docker’s Club, στο Λίβερπουλ. Μου είχαν πει ότι κάποιος κινηματογραφιστής έψαχνε ηθοποιούς για να παίζουν σε μια ταινία. Εγώ δεν είμαι ηθοποιός- είμαι stand-up comedian. Είχα αποκτήσει κάποια φήμη στα κλαμπ του Λίβερπουλ με σκετς και ιστορίες για τις σχέσεις ανάμεσα στα δύο φύλα. Δεν ήθελα να πάω στη συνάντηση, αλλά ο ατζέντης μου μου είπε άτι δεν είχα τίποτα να χάσω. Μπήκα στην αίθουσα κι είδα έναν άντρα καθισμένο. Δεν ήξερα άτι ήταν ο Ken Loach (τότε, άλλωστε, δεν είχα ιδέα ποιος είναι ο Ken Loach). Συνέχεια ανάγνωσης

sans-toit-ni-loi

ΑΝΙΕΣ ΒΑΡΝΤΑ: ΔΙΧΩΣ ΣΤΕΓΗ, ΔΙΧΩΣ ΝΟΜΟ (1985) | Κριτική Βασίλη Ραφαηλίδη

vagabond-1985

Σύμφωνα μ’ έναν κλασικό κανόνα του ακα­δημαϊκού κινηματογράφου, ένα κακό σενά­ριο αποκλείεται να δώσει ένα καλό φιλμ. Μ’ άλλα λόγια, το καλό σενάριο αποτελεί προϋ­πόθεση για το καλό φιλμ. Αλλά όχι και τον αναγκαίο όρο για να υπάρξει καλό φιλμ. Εί­ναι πάρα πολλές οι περιπτώσεις που ένας κα­κός σκηνοθέτης κατέστρεψε έναν καλό σεναρίστα, ακόμη και στην περίπτωση που σεναρίστας ήταν ο ίδιος ο σκηνοθέτης. Όμως, δεν υπάρχει καμιά περίπτωση, λέει ο ίδιος κανόνας, ένας σκηνοθέτης-μάγος να κατα­φέρει να βγάλει αριστούργημα από ένα κακό σενάριο.

Δωρεάν δίωρο σεμινάριο Ιστορίας και Δημιουργίας Ντοκιμαντέρ την Πέμπτη 16 Φεβρουαρίου 2017 | Παρουσίαση Νέου Κύκλου Μαθημάτων

ΔΙΧΩΣ ΣΤΕΓΗ ΔΙΧΩΣ ΝΟΜΟ (1985) της Ανιές Βαρντά | Κριτική Έλλη Ευθυμίου

ΔΙΧΩΣ ΣΤΕΓΗ, ΔΙΧΩΣ ΝΟΜΟ (1985): Η Σαντρίν Μπονέρ Μιλάει για την περιπετειώδη συνεργασία της με την Ανιές Βαρντά

Συνέχεια ανάγνωσης