Florida Project του Sean Baker «….. γιατί αν γλυτώσει το παιδί, υπάρχει ελπίδα» του Πολυχρόνη Γριβέα

«….. γιατί αν γλυτώσει το παιδί, υπάρχει ελπίδα»

«Πάμε να δούμε μια ταινία ;», με ρώτησε η κόρη μου. «Ποια ταινία ;», της λέω. «Florida Project», μου απαντά. «Δεν έχω ακούσει, κάτι γι αυτήν την ταινία, αλλά να κανονίσουμε για το Σαββατοκύριακο». Τελικά πήγαμε το Σάββατο 6/1/2018 και την είδαμε.

Εν τω μεταξύ είχα διαβάσει, στο διαδίκτυο και είχα βρει πολύ ενδιαφέρουσα την υπόθεση. Continue reading «Florida Project του Sean Baker «….. γιατί αν γλυτώσει το παιδί, υπάρχει ελπίδα» του Πολυχρόνη Γριβέα»

Οι καλύτερες ταινίες του 2017 από το αθηνόραμα | Μήτσης, Αντίοχος, Καντέα-Παπαδόπουλος

Οι καλύτερες ταινίες του 2017 από το «α»

Από Γιάγκο Αντίοχο, Γιάννη Καντέα-Παπαδόπουλο, Χρήστο Μήτση – 28/12/2017

Ο Χρήστος Μήτσης, ο Γιάγκος Αντίοχος και ο Γιάννης Καντέα-Παπαδόπουλος κλείστηκαν στα σινεμά και παρακολούθησαν πάνω από 300 ταινίες που κυκλοφόρησαν στις ελληνικές αίθουσες φέτος και κάπως έτσι προέκυψαν οι δέκα καλύτερες ταινίες της χρονιάς που κλείνει σε μερικές ημέρες. Η «εσωτερική» ψηφοφορία ανέδειξε ως κορυφαίες τις παρακάτω ταινίες, ενώ σύντομα θα αναρτηθούν και οι επιλογές του κάθε συντάκτη ξεχωριστά.

Συνέντευξη της Mariam Khatchvani με τον Γιάννη Καραμπίτσο για την ταινία της Dede |

MASTERCLASS Ken Loach 31 10 2017 ATHENS 30o Πανόραμα Ευρωπαϊκού Κινηματογράφου

Εργαστήρι Κινηματογράφου Δήμου Ζωγράφου συνεχίζονται οι εγγραφές
θεωρία-ιστορία-πρακτική κινηματογράφου-δημιουργία ταινιών

Continue reading «Οι καλύτερες ταινίες του 2017 από το αθηνόραμα | Μήτσης, Αντίοχος, Καντέα-Παπαδόπουλος»

Οι καλύτερες ταινίες του 2017 Από τον Νίνο Φένεκ Μικελιδη

27 Δεκεμβρίου 2017

Πολύ καλή από κινηματογραφικής πλευράς αποδείχτηκε η χρονιά που πέρασε με εξαιρετικές ταινίες τόσο από Ευρώπη όσο και από Αμερική, και συγκεκριμένα την ανεξάρτητη παραγωγή, μια και η εμπορική πλευρά της περιορίστηκε στα γνωστά μπλοκ-μπάστερ (και τα franchise τους), τις συνηθισμένες περιπέτειες δράσης, χωρίς να ξεχνάμε τις νέες μορφές παραγωγής/διανομής (βλέπε την άνοδο της Netflix) και τα σκάνδαλα για σεξουαλική παρενόχληση (που τρόμαξαν τους, με το βλέμμα στο κέρδος, παραγωγούς ώστε να αντικαταστήσουν βιαστικά, και χωρίς δικαστικές αποφάσεις, τα «αμαρτωλά» τους αστέρια).

Συνέντευξη της Mariam Khatchvani με τον Γιάννη Καραμπίτσο για την ταινία της Dede |

MASTERCLASS Ken Loach 31 10 2017 ATHENS 30o Πανόραμα Ευρωπαϊκού Κινηματογράφου

Εργαστήρι Κινηματογράφου Δήμου Ζωγράφου συνεχίζονται οι εγγραφές
θεωρία-ιστορία-πρακτική κινηματογράφου-δημιουργία ταινιών

Continue reading «Οι καλύτερες ταινίες του 2017 Από τον Νίνο Φένεκ Μικελιδη»

Το Κουρδιστό Πορτοκάλι (1971) του Στάνλεϊ Κιούμπρικ | Κριτική Μίμη Τσακωνιάτη

«Όταν οι κοινωνίες και ο πολιτισμός βρίσκονται σε παρακμή, τα φαινόμενα της βίας σ’ όλες τις μορφές της αυξάνονται κατακόρυφα». Αυτά γράφει πριν από ένα περίπου αιώνα ο Όσβαλντ Σπένγκλερ στο βιβλίο του Η Παρακμή της Δύσης. Και είτε θέλει κανείς να το δει είτε όχι ολόκληρος ο Δυτικός πολιτισμός τρεμοσβήνει…

Continue reading «Το Κουρδιστό Πορτοκάλι (1971) του Στάνλεϊ Κιούμπρικ | Κριτική Μίμη Τσακωνιάτη»

«Σπόρος» του Σεμίχ Καπλάνογλου (2017) | Κριτική-Συνέντευξη του Αδάμ Αδαμόπουλου

«Σπόρος» του Σεμίχ Καπλάνογλου (2017, Τουρκία, Γερμανία, Γαλλία, Σουηδία, Κατάρ, 127’)

Παλαιός γνώριμος του Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης ο Τούρκος σκηνοθέτης Σεμίχ Καπλάνογλου, καθώς συμμετέχει σε αυτό σχεδόν από το ξεκίνημα της σκηνοθετικής του καριέρας.

Εργαστήρι Κινηματογράφου Δήμου Ζωγράφου  ΣΥΝΕΧΙΖΟΝΤΑΙ ΟΙ ΕΓΓΡΑΦΕΣ

Continue reading ««Σπόρος» του Σεμίχ Καπλάνογλου (2017) | Κριτική-Συνέντευξη του Αδάμ Αδαμόπουλου»

Ο Θάνατος του Ιερού Ελαφιού (The Killing of a Sacred Deer)- Κριτική του Γιάννη Καραμπίτσου

Η νέα ταινία του Γιώργου Λάνθιμου σίγουρα σου κρατά αμείωτο το ενδιαφέρον σε όλη την διάρκειά της. Continue reading «Ο Θάνατος του Ιερού Ελαφιού (The Killing of a Sacred Deer)- Κριτική του Γιάννη Καραμπίτσου»

Μετά το Μάη (2012) του Ολιβιέ Ασαγιάς | Κριτικές για την ταινία

Μετά το Μάη (2012) του Ολιβιέ Ασαγιάς

Après Mai

Εκπληκτικής ακρίβειας ανασύνθεση των μετά τον Μάη φοιτητικών πολιτικών αγώνων, που σε απορροφά στο κλίμα της εποχής. Κατακερματισμένο το δράμα, ψυχρή η ματιά στους χαρακτήρες, ακόμα και στο αξονικό πρόσωπο. Continue reading «Μετά το Μάη (2012) του Ολιβιέ Ασαγιάς | Κριτικές για την ταινία»

«Μικροί κύριοι» του Άιρα Σακς (2016, 85’) Κριτική του Αδάμ Αδαμόπουλου

 

Ως αποτέλεσμα ενός λειτουργικού, κεντρικά σχεδιασμένου μείγματος κεϋνσιανής δημοσιονομικής πολιτικής και παράλληλης ανάπτυξης του ιδιωτικού τομέα, της επιχειρηματικότητας, της έρευνας και ανάπτυξης σε δημόσια και ιδιωτικά κέντρα, της καλλιέργειας της καινοτομίας, ο δυτικός κόσμος γνώρισε μεταπολεμικά πρωτόγνωρους ρυθμούς ανάπτυξης που διατηρήθηκαν για περίπου μια τριακονταετία (1945-1975).

Continue reading ««Μικροί κύριοι» του Άιρα Σακς (2016, 85’) Κριτική του Αδάμ Αδαμόπουλου»

Ένας δράκος έρχεται (2016) του Μάνι Ηαγκίγκι | Κριτική Μπάμπη Δερμιτζάκη

4 Μαΐου 2017

Mani Haghighi, A dragon arrives! (Ένας δράκος έρχεται, 2016)

Από σήμερα στους κινηματογράφους.

Είμαι φαν του ιρανικού κινηματογράφου και έχω δει δυο ακόμη ταινίες του Μάνι Ηαγκίγκι οι οποίες με εντυπωσίασαν. Αυτές είναι οι «Men at work» και «Modest reception». Όμως το «Ένας δράκος έρχεται» μου άρεσε λιγότερο. Continue reading «Ένας δράκος έρχεται (2016) του Μάνι Ηαγκίγκι | Κριτική Μπάμπη Δερμιτζάκη»

V for Vendetta (2005) Σκηνοθεσία: James McTeigue || Οι κριτικές που γράφτηκαν για την ταινία

V for Vendetta
5-11-2015 | Γιάννης Πατλάκας

Είδος: Περιπέτεια
Παραγωγής: 2005
Διάρκεια: 132
Χώρα: ΗΠΑ
Σκηνοθεσία: James McTeigue
Σενάριο: Andy Wachowski, David Lloyd, Lana Wachowski
Ηθοποιοί: Hugo Weaving, John Hurt, Natalie Portman, Natasha Wightman, Roger Allam, Stephen Fry, Stephen Rea, Tim Pigott-Smith Continue reading «V for Vendetta (2005) Σκηνοθεσία: James McTeigue || Οι κριτικές που γράφτηκαν για την ταινία»

«Η μεγάλη ουτοπία» του Φώτου Λαμπρινού, (2017, 90’) | Κριτική Αδάμ Αδαμόπουλου

«Κοιτάξτε αυτές τις γυναίκες». Με τη φράση αυτή ξεκινά το ντοκυμανταίρ του Φώτου Λαμπρινού για τα εκατόχρονα της Οκτωβριανής Επανάστασης και την κρίσιμη πορεία που αυτή ακολούθησε μέχρι το 1934. Σπάνιες εικόνες των Ρωσίδων στην Αγ. Πετρούπολη που το Φεβρουάριο του 1917, στημένες σε ατελείωτες ουρές για να προμηθευτούν οτιδήποτε φαγώσιμο μπορούσε να βρεθεί, ξεσηκώθηκαν εναντίον του Τσάρου φωνάζοντας «κάτω η παλιά εξουσία». Κάπως έτσι ξεκινά το ντοκυμανταίρ, κάπως έτσι ξεκινά και η διαδικασία παραίτησης του Τσάρου (στις 2 Μαρτίου παραιτείται) , και γεγονότα που θα δρούσαν καταλυτικά για την εκδήλωση της Επανάστασης τον Οκτώβριο του ίδιου έτους.

«Το Φεστιβάλ Ταινιών Μικρού Μήκους Δράμας 2016» ταξιδεύει στο Δήμο Ζωγράφου με την παρουσίαση των βραβευμένων ταινιών με ελεύθερη είσοδο.

 

ΡΑΝΤΕΒΟΥ ΣΤΟ ΣΙΝΕΜΑ ΜΕ ΤΟΥΣ ΜΕΓΑΛΟΥΣ ΔΗΜΙΟΥΡΓΟΥΣ 2017 ΣΤΟ ΔΗΜΟ ΖΩΓΡΑΦΟΥ Από 1/4/2017 έως 7/5/2017 Αλέκα-Τέχνη Πόλης

Continue reading ««Η μεγάλη ουτοπία» του Φώτου Λαμπρινού, (2017, 90’) | Κριτική Αδάμ Αδαμόπουλου»

“Himizu” του Σίον Σόνο || κριτική του Σπύρου Δούκα

Αλήθεια, τι είναι αυτό που ανάγει ένα έργο σε αριστούργημα ως προς την κριτική του αξιολόγηση; Είναι η καλλιτεχνική του πολυπλοκότητα; Η δομή του, όταν εξυπηρετεί άψογα αυτό που κατανοείται ως “σκοπός” του;

Continue reading «“Himizu” του Σίον Σόνο || κριτική του Σπύρου Δούκα»

«Ταξίδι στη Χώρα των Θαυμάτων» (Spitited Away, 2001) ΧΑΓΙΟ ΜΙΓΙΑΖΑΚΙ | αναλυτική Παρουσίαση, Κριτικές για την Ταινία

Το έτος 2001 και στις Ιαπωνικές αίθουσες κάνει πρεμιέρα μια αυτόχθων ταινία κινουμένων σχεδίων που απειλεί κάθε εισπρακτικό ρεκόρ της χώρας. Ο δημιουργός είναι παλιός γνώριμος, στον ίδιο άνθρωπο ανήκε η δημιουργική πένα της ταινίας που κρατούσε το ρεκόρ εισιτηρίων πριν τον πανικό του Τιτανικού

Continue reading ««Ταξίδι στη Χώρα των Θαυμάτων» (Spitited Away, 2001) ΧΑΓΙΟ ΜΙΓΙΑΖΑΚΙ | αναλυτική Παρουσίαση, Κριτικές για την Ταινία»

ΜΕΤΑ ΤΑ ΜΕΣΑΝΥΧΤΑ (1985) του Μάρτιν Σκορτσέζε Εφιαλτική κωμωδία • Του Πάνου Μανασσή

after-hours-scorsese-001

Το να κινηματογραφήσεις τους εφιάλτες σου είναι σίγουρα πολύ δύσκολο εγ­χείρημα. Κάθε εφιάλτης χαρακτηρίζεται τόσο από μια ακαθοριστία σύζευξης δια­φόρων γεγονότων όσο κι από μια παράδοξη —σε σχέση με την φυσιολογική μας αντίληψη του χώρου και του χρόνου αλληλουχία κινητικών σημασιών. Στον εφιάλτη οι κινήσεις σχεδόν πάντα συνδέονται με κάθετα, θα έλεγε κανείς, επίπεδα. Αφήνω κατά μέρος βέβαια την ποιότητα παράνοιας ή τρόμου που τους χαρακτηρίζει. Continue reading «ΜΕΤΑ ΤΑ ΜΕΣΑΝΥΧΤΑ (1985) του Μάρτιν Σκορτσέζε Εφιαλτική κωμωδία • Του Πάνου Μανασσή»

ΑΝΙΕΣ ΒΑΡΝΤΑ: ΔΙΧΩΣ ΣΤΕΓΗ, ΔΙΧΩΣ ΝΟΜΟ (1985) | Κριτική Βασίλη Ραφαηλίδη

vagabond-1985

Σύμφωνα μ’ έναν κλασικό κανόνα του ακα­δημαϊκού κινηματογράφου, ένα κακό σενά­ριο αποκλείεται να δώσει ένα καλό φιλμ. Μ’ άλλα λόγια, το καλό σενάριο αποτελεί προϋ­πόθεση για το καλό φιλμ. Αλλά όχι και τον αναγκαίο όρο για να υπάρξει καλό φιλμ. Εί­ναι πάρα πολλές οι περιπτώσεις που ένας κα­κός σκηνοθέτης κατέστρεψε έναν καλό σεναρίστα, ακόμη και στην περίπτωση που σεναρίστας ήταν ο ίδιος ο σκηνοθέτης. Όμως, δεν υπάρχει καμιά περίπτωση, λέει ο ίδιος κανόνας, ένας σκηνοθέτης-μάγος να κατα­φέρει να βγάλει αριστούργημα από ένα κακό σενάριο.

ΔΙΧΩΣ ΣΤΕΓΗ ΔΙΧΩΣ ΝΟΜΟ (1985) της Ανιές Βαρντά | Κριτική Έλλη Ευθυμίου

ΔΙΧΩΣ ΣΤΕΓΗ, ΔΙΧΩΣ ΝΟΜΟ (1985): Η Σαντρίν Μπονέρ Μιλάει για την περιπετειώδη συνεργασία της με την Ανιές Βαρντά

Continue reading «ΑΝΙΕΣ ΒΑΡΝΤΑ: ΔΙΧΩΣ ΣΤΕΓΗ, ΔΙΧΩΣ ΝΟΜΟ (1985) | Κριτική Βασίλη Ραφαηλίδη»

ΔΙΧΩΣ ΣΤΕΓΗ, ΔΙΧΩΣ ΝΟΜΟ (1985) της Ανιές Βαρντά || Κριτική της Λίνας Δουβαντζή στα Κινηματογραφικά Τετράδια 25-26 | Η Μόνα, ο δρόμος και η Μοναξιά

sans-toit-ni-loi-001

Ω θάνατε, γέρο-καπετάνιε, είναι καιρός , ας σηκώσουμε την άγκυρα. Αυτός ο τόπος μας κάνει να πλήττουμε, ω θάνατε, ας αποπλεύσουμε.

Θέλουμε, τόσο αυτή η φωτιά μας καίει το μυαλό, να βουτήξουμε στο βάθος της αβύσσου. Κόλαση ή Παράδεισος

τι σημασία έχει; Στο βάθος του Αγνώστου για να βρούμε το Καινούργιο!

Σαρλ Μπωντλαίρ

Continue reading «ΔΙΧΩΣ ΣΤΕΓΗ, ΔΙΧΩΣ ΝΟΜΟ (1985) της Ανιές Βαρντά || Κριτική της Λίνας Δουβαντζή στα Κινηματογραφικά Τετράδια 25-26 | Η Μόνα, ο δρόμος και η Μοναξιά»

«Νερούδα» (2016) του Pablo Larraín || Κριτική του Βασίλη Φράγκου

neruda-001

Τώρα που η απερχόμενη κινηματογραφική σεζόν έχει μπει πλέον στην τελική της ευθεία (για να λήξει και τυπικά στις 26 Φεβρουαρίου), έφτασε η στιγμή να υποδεχτούμε, έστω κι αργοπορημένα, μία από τις 2-3 καλύτερες ταινίες της χρονιάς. Ένα τολμηρό, στυλάτο και αντισυμβατικό πορτρέτο μίας κατατρεγμένης μα δικαιωμένης από την Ιστορία προσωπικότητας, που προβλήθηκε πρώτη φορά στο περσινό φεστιβάλ των Καννών (περιέργως εκτός διαγωνιστικού τμήματος), πραγματοποίησε την πανελλαδική του πρεμιέρα τον περασμένο Σεπτέμβρη στις αθηναϊκές «Νύχτες Πρεμιέρας» και ήταν η επίσημη πρόταση της Χιλής για το Όσκαρ καλύτερης ξενόγλωσσης ταινίας. Continue reading ««Νερούδα» (2016) του Pablo Larraín || Κριτική του Βασίλη Φράγκου»

ΔΙΧΩΣ ΣΤΕΓΗ ΔΙΧΩΣ ΝΟΜΟ (1985) της Ανιές Βαρντά | Κριτική Έλλη Ευθυμίου

sans-toit-ni-loi-001

Η ταινία ΔΙΧΩΣ ΣΤΕΓΗ ΔΙΧΩΣ ΝΟΜΟ, είναι μια ταινία «αφήγησης». Ο κινη­ματογράφος έτσι κι αλλιώς αφηγείται κάτι, στην περίπτωση μας όμως έχουμε μια δεύτερη σφαίρα αφήγησης, που εμπεριέχεται στην πρώτη.

Continue reading «ΔΙΧΩΣ ΣΤΕΓΗ ΔΙΧΩΣ ΝΟΜΟ (1985) της Ανιές Βαρντά | Κριτική Έλλη Ευθυμίου»

Η μάχη του Αλγερίου (1965) του Τζίλο Ποντεκόρβο: κριτική του Βασίλη Ραφαηλίδη

A scene from Gillo Pontecorvo's THE BATTLE OF ALGIERS (1965).  Photo courtesy of Rialto Pictures/Photofest.

Ένας διπλός θρύλος συνοδεύει τούτη την ταινία, γυρισμένη το 1965 στο Αλγέρι την περίοδο που ο Μπουμεντιέν ανέτρεπε τον Μπεν Μπέλα χρησιμοποιώντας, μεταξύ άλλων, τα άρματα και τους στρατιώτες που είχαν παραχωρηθεί στον Ποντεκόρβο για τις ανάγκες του γυρίσματος, έτσι ώστε, για πρώτη φορά ίσως, ο κινηματογράφος να πάρει μέρος στο «φτιάξιμο» της ιστορίας περνώντας από τη φιξιόν κατευθείαν στην πράξη, προκαλώντας μ’ αυτόν τον τρόπο μια πολύ χαρακτηριστική σύγχυση στους κατοίκους που προς στιγμήν μπέρδεψαν το σινεμά με την πραγματικότητα:

Η ΜΑΧΗ ΤΟΥ ΑΛΓΕΡΙΟΥ (1966) του Τζίλο Ποντεκόρβο στο Σχολείο του Σινεμά με ελεύθερη είσοδο, ανάλυση και συζήτηση το Σάββατο 28.1.2017

Λέσχη Ανάγνωσης «Φιοντόρ Ντοστογιέφσκι» Αθήνας και Πάτρας: Επαναλειτουργία. Ίδρυση Κινηματογραφικής Λέσχης Ανάγνωσης «Λουκία Ρικάκη» ως τμήμα της

Εργαστήρι Κινηματογράφου Δήμου Ζωγράφου 2017  (συνεχίζονται οι εγγραφές, όχι μόνο για δημότες ζωγράφου)..

Σεμινάριο Σκηνοθεσίας Κινηματογράφου 2017  ανοιχτό μάθημα τελευταία παρουσίαση

Continue reading «Η μάχη του Αλγερίου (1965) του Τζίλο Ποντεκόρβο: κριτική του Βασίλη Ραφαηλίδη»

Χάμετ (1982) του Βιμ Βέντερς | Το Χτύπημα των Πλήκτρων, Κριτική του Θωμά Λιναρά

thomas-linaras

Το φιλμ νουάρ μαζί με το γουέστερν είναι τα κατ’ εξοχήν αμερικάνικα κινηματογραφικά είδη. Και τα δύο ασχολούνται κριτικά ή όχι μ’ αυτό πού ονομά­ζεται αμερικανικός μύθος. Το γουέστερν είναι η προϊστορία του, η επική εποχή του, το φιλμ νουάρ η έκφραση της παρακμής του. Το Χόλιγουντ στέκει κάπου ανάμεσα γεμάτο φως και μεγαλοπρέπεια, προ­σπαθεί να τα ξεπεράσει, να κυριαρχήσει πάνω τους συνθέτοντας τα. αλλά με ελάχιστες εξαιρέσεις (ται­νιών) πέφτει στο κενό πού τα χωρίζει και πού οριοθε­τεί τη μοναδικότητα τους. Κάθε αναβίωση μοιάζει αδύνατη, η εμβέλεια των καινούριων εικόνων αδύνα­μη, οι μεγάλοι νεκροί χώροι της Δύσης και οι σκοτει­νές γωνιές όπου κινούνται απειλητικά οι σκιές των φιλμ νουάρ, αρκούνται πεισματικά τη μετακίνηση τους στο χρόνο, γιατί παραμένουν άρρηκτα δεμένες με τις κοινωνικές δομές της εποχής που τα γέννησαν.

Η ΜΑΧΗ ΤΟΥ ΑΛΓΕΡΙΟΥ (1966) του Τζίλο Ποντεκόρβο στο Σχολείο του Σινεμά με ελεύθερη είσοδο, ανάλυση και συζήτηση το Σάββατο 28.1.2017

Λέσχη Ανάγνωσης «Φιοντόρ Ντοστογιέφσκι» Αθήνας και Πάτρας: Επαναλειτουργία. Ίδρυση Κινηματογραφικής Λέσχης Ανάγνωσης «Λουκία Ρικάκη» ως τμήμα της

Εργαστήρι Κινηματογράφου Δήμου Ζωγράφου 2017  (συνεχίζονται οι εγγραφές, όχι μόνο για δημότες ζωγράφου)..

Σεμινάριο Σκηνοθεσίας Κινηματογράφου 2017  ανοιχτό μάθημα τελευταία παρουσίαση

Continue reading «Χάμετ (1982) του Βιμ Βέντερς | Το Χτύπημα των Πλήκτρων, Κριτική του Θωμά Λιναρά»

Το πλοίο των παρανόμων (LIGTHSHIP , 1985) του Γιέρζι Σκολιμόφσκι | Το Χόλιγουντ από την Ανάποδη | Κριτική Ιορδάνης Καμπάς

to-plio-ton-paranomon

LIGTHSHIP (1985) του Γιέρζυ Σκολιμόφσκι λλ. τίτλος: Το πλοίο των παρανόμων)

σεν.: Γιέρζι Σκολιμόφσκι, φωτ.: Τσάρλι Στανμπέργκερ. Μουσ.: Στάνλεϋ Μάγιερς, παίζουν: Ρόμπερτ Ντυβάλ, Κλάους Μαρία Μπραντάουερ, Τόμ Μπάουερ, Ρόμπερτ Κοστάντζο.

Ο Γιέρζυ Σκολιμόφσκι συνεχίζει, καλύτερα από όλους, την παράδοση που θέλει τους σκηνοθέτες της Πολωνίας να εργάζονται επιτυχημένα έξω από τα σύ­νορα της χώρας αυτής. Αντίθετα όμως από τον Πολάνσκι, τον Βάιντα, και τον Ζουλάφσκι, ο Σκολιμόφ­σκι διάλεξε ως χώρο της δράσης του μια χώρα στε­ρημένη κινηματογραφικά. Την Αγγλία, που δεν άρ­γησε να κατακτηθεί από τον μεγάλο Πολωνό σκηνο­θέτη.

Εργαστήρι Κινηματογράφου του Δήμου Ζωγράφου 2017: Κυριακή 22.1.2017 στις 12.00 νέα ώρα διεξαγωγής του μαθήματος  (δεν είναι μόνο για δημότες Ζωγράφου)

Continue reading «Το πλοίο των παρανόμων (LIGTHSHIP , 1985) του Γιέρζι Σκολιμόφσκι | Το Χόλιγουντ από την Ανάποδη | Κριτική Ιορδάνης Καμπάς»

ΠΑΤΕΡΣΟΝ Σενάριο-Σκηνοθεσία: Τζιμ Τζάρμους | Κριτική Νότας Διαμαντοπούλου

Παίζουν: ‘Ανταμ Ντράιβερ, Γκολσεφτί Φαραχανί, Μπάρι Χένλει Continue reading «ΠΑΤΕΡΣΟΝ Σενάριο-Σκηνοθεσία: Τζιμ Τζάρμους | Κριτική Νότας Διαμαντοπούλου»

«La La Land» (2016) του Damien Chazelle | κριτική του Γιάννη Καραμπίτσου

 

Μια σπουδαία λυρική και συναρπαστική ταινία. Ανάπλαση των μιούζικαλ του Χόλιγουντ κλπ. Δεν θα πούμε όχι προφανώς. Η δική μου οπτική γωνία επικεντρώνει στον άξονα εκδηλωτικότητα, αυθορμητισμός, εκφραστικότητα, διαφορετικότητα των χαρακτήρων. Δεν ξέρω αν είναι θέμα ονείρου μόνο και φαντασίας. Είναι θέμα ζω αληθινή ζωή και δεν ζω αληθινή ζωή. Έχω προσωπικό όραμα και ενταγμένο στην καθημερινότητά μου το «καλλιτεχνικώς» ζην. Ανεξάρτητα αν υπάρχει κρίση και πόση εμβέλεια έχει αυτή.

Continue reading ««La La Land» (2016) του Damien Chazelle | κριτική του Γιάννη Καραμπίτσου»

«La La Land» (2016) του Damien Chazelle | κριτική του Βασίλη Φράγκου

 

Τα εκκωφαντικά ντραμς του προπερσινού «Χωρίς Μέτρο» (πρωτ. τίτλος «Whiplash», 2014) δεν έχουν προλάβει ακόμη να σιγήσουν, και το νέο παιδί-θαύμα του αμερικανικού σινεμά επιδιώκει εκ νέου να βγάλει λαγό απ’ το καπέλο, αυτή τη φορά φέρνοντας εις πέρας ένα σχέδιο που ονειρευόταν ήδη από το 2010 αλλά δεν μπορούσε να βρει χρηματοδότηση. Continue reading ««La La Land» (2016) του Damien Chazelle | κριτική του Βασίλη Φράγκου»

«Ποίηση Χωρίς Τέλος» (2016) του Alejandro Jodorowsky | κριτική του Βασίλη Φράγκου

 

«Το σινεμά είναι αλήθεια είκοσι τέσσερις φορές το δευτερόλεπτο» JeanLuc Godard. Πόσο ευμετάβλητη μπορεί όμως να αποδειχθεί η έννοια της (κινηματογραφικής) αλήθειας και ποιος είναι ο κατάλληλος τρόπος απεικόνισής της; Αν ο νους θέτει τα ερωτήματα τότε η καρδιά οφείλει να δίνει τις απαντήσεις, έρχεται να διαλαλήσει ο αγέραστος Alejandro JodorowskyEl Topo» 1970, «The Holy Mountain» 1973) στο δεύτερο από τα πέντε (όπως έχει ανακοινώσει) κεφάλαια της αυτοβιογραφίας του.

Ξεκινάει την Κυριακή στις 8 Ιανουαρίου 2017 το Εργαστήρι Κινηματογράφου του Δήμου Ζωγράφου στις 11.00 στη Βίλα Βουγά με μάθημα γνωριμίας και εγγραφές

ΦΑΡΕΝΑΪΤ 451 (1966) του Φρανσουά Τριφό στο Σχολείο του Σινεμά το Σάββατο 7 Ιανουαρίου 2017 στις 19.30 με ελεύθερη είσοδο, ανάλυση και συζήτηση

Continue reading ««Ποίηση Χωρίς Τέλος» (2016) του Alejandro Jodorowsky | κριτική του Βασίλη Φράγκου»

Διπλή (κινηματογραφική) απόλαυση | «Double Idemnity», σε σκηνοθεσία του Μπίλι Γουάϊλντερ | του Πολυχρόνη Γριβέα

double-indemnity1

Την Κυριακή, 4/12/2016, το βραδάκι, βρεθήκαμε στην καθιερωμένη κινηματογραφική προβολή, στο Σχολείο του Σινεμά, στα Εξάρχεια, για να δούμε την ταινία «Double Idemnity», σε σκηνοθεσία του Μπίλι Γουάϊλντερ, παραγωγής 1944, με πρωταγωνιστές τους Φρεντ ΜακΜάρεϊ, Μπάρμπαρα Στάνγουϊκ και Έντουαρντ Τζέϊ Ρόμπινσον. Continue reading «Διπλή (κινηματογραφική) απόλαυση | «Double Idemnity», σε σκηνοθεσία του Μπίλι Γουάϊλντερ | του Πολυχρόνη Γριβέα»

Η ( λαμπρή) ΤΕΛΕΤΗ | κριτική του Πολυχρόνη Γριβέα για την ταινία του Κλοντ Σαμπρόλ με αφορμή την προβολή της στο Σχολείο του Σινεμά

 

Την Κυριακή το βράδυ, 13/11/2016, βρεθήκαμε στο κατάμεστο, Σχολείο του Σινεμά, στα Εξάρχεια, για την προβολή της ταινίας, με ελεύθερη είσοδο, «Η Τελετή» του Κλοντ Σαμπρόλ, παραγωγής 1995.

Continue reading «Η ( λαμπρή) ΤΕΛΕΤΗ | κριτική του Πολυχρόνη Γριβέα για την ταινία του Κλοντ Σαμπρόλ με αφορμή την προβολή της στο Σχολείο του Σινεμά»

Είμαι ο Ντάνιελ Μπλέικ, είμαστε οι Ντάνιελ Μπλέικ του Γιάννη Καραμπίτσου

i-daniel-blake-002 i-daniel-blake-003 i-daniel-blake-004 i-daniel-blake-005 i-daniel-blake-006 i-daniel-blake-007 i-daniel-blake-008

Πολύ κουβέντα και κριτική δηλητηριώδης πολλές φορές για την ταινία του Κεν Λόουτς Εγώ Ο Ντάνιελ Μπλέικ. Ευτυχώς βέβαια όχι από όλους. Διδακτική ταινία, στρατευμένη αποκαλείται από κάποιους λες και το είναι στρατευμένη μια ταινία στον αγώνα για μια καλύτερη κοινωνία είναι βρισιά. Απλοϊκή από άλλους. Σκάνδαλο η βράβευσή της στο Φεστιβάλ Κανών αναφωνούν κάποιοι άλλοι. Τι συμβαίνει λοιπόν;;

Continue reading «Είμαι ο Ντάνιελ Μπλέικ, είμαστε οι Ντάνιελ Μπλέικ του Γιάννη Καραμπίτσου»

«Εγώ, ο Ντάνιελ Μπλέικ» του Κέν Λόουτς (2016, 100΄) || Κριτική Αδάμ Αδαμόπουλου

Σε γνώριμα θέματα επανέρχεται ο μεγάλος Άγγλος σκηνοθέτης, προσπαθώντας αυτή το φορά να φωτίσει τα αδιέξοδα της ανυπαρξίας κοινωνικής και προνοιακής πολιτικής για τους ανέργους στη Βρετανία. Στην τελευταία του ταινία «Εγώ, ο Ντάνιελ Μπλέικ» αφηγείται τον καθημερινό, επίπονο, επώδυνο αλλά εν τέλει αναποτελεσματικό και ατελέσφορο αγώνα για ανεύρεση εργασίας. Κεντρικός χαρακτήρας της ταινίας ο Ντάνιελ Μπλέικ, ένας 59χρονος έμπειρος, δεξιοτέχνης ξυλουργός, ο οποίος σε αυτή την προχωρημένη ηλικία βρίσκεται χωρίς δουλειά, μετά από οξύ έμφραγμα.

Continue reading ««Εγώ, ο Ντάνιελ Μπλέικ» του Κέν Λόουτς (2016, 100΄) || Κριτική Αδάμ Αδαμόπουλου»

Toni Erdmann (2016) της Μάρε Άντεν | Κριτική Γιάννη Καραμπίτσου

Τόνι Έρντμαν μια από τις 3 καλύτερες ταινίες της χρονιάς που διανύουμε μια πικρή κωμωδία αλλά και τρυφερή, ειαίσθητη, ανθρώπινη, απολαυστική παρόλη την μεγάλη της διάρκεια ανήκει σε εκείνες που δεν θέλεις να τελειώσουν. Γυναικεία ματιά , σκηνοθεσία ώριμη, συναρπαστική, με πρωτότυπα σεναριακά ευρήματα, μια δημιουργία πλήρης, από αυτές που συνεισφέρουν στην αλλαγή της ζωής σου προς το καλύτερο, προς την δράση και την πράξη, στην μεταμόρφωσή μας στον βαθύτερο πνευματικό αληθινό εαυτό μας.

Continue reading «Toni Erdmann (2016) της Μάρε Άντεν | Κριτική Γιάννη Καραμπίτσου»