AMOR ΓΙΑ ΔΕΥΤΕΡΗ ΧΡΟΝΙΑ ΑΠΟ 30 ΝΟΕΜΒΡΙΟΥ 2014 ΣΤΟ ΘΕΑΤΡΟ ΑΤΤΙΣ

AMOR photo Johanna Weber 1

Το Amor, η μεγάλη επιτυχία της περσινής χρονιάς, σε σκηνοθεσία Θεόδωρου Τερζόπουλου, που αγαπήθηκε από το κοινό και υμνήθηκε από τους κριτικούς, επαναλαμβάνεται στο Θέατρο Άττις από την Κυριακή 30 Νοεμβρίου για περιορισμένο αριθμό παραστάσεων. Το Amor, είναι μια σκηνική σύνθεση με αφορμή ένα κείμενο του Θανάση Αλευρά. Συνέχεια ανάγνωσης «AMOR ΓΙΑ ΔΕΥΤΕΡΗ ΧΡΟΝΙΑ ΑΠΟ 30 ΝΟΕΜΒΡΙΟΥ 2014 ΣΤΟ ΘΕΑΤΡΟ ΑΤΤΙΣ»

AMOR ΣΕ ΣΚΗΝΟΘΕΣΙΑ Θ. ΤΕΡΖΟΠΟΥΛΟΥ ΣΤΟ ΘΕΑΤΡΟ ΑΤΤΙΣ |τελευταίες παραστάσεις

amor 01

AMOR ΣΕ ΣΚΗΝΟΘΕΣΙΑ Θ. ΤΕΡΖΟΠΟΥΛΟΥ

ΣΤΟ ΘΕΑΤΡΟ ΑΤΤΙΣ ΜΕΧΡΙ ΤΗΝ ΚΥΡΙΑΚΗ 13 ΑΠΡΙΛΙΟΥ 2014

Το Amor, παράσταση- σταθμός της φετινής χρονιάς, που αγαπήθηκε από το κοινό και υμνήθηκε από τους κριτικούς, συνεχίζεται στο Θέατρο Άττις για λίγες ακόμη παραστάσεις, μέχρι την Κυριακή 13 Απριλίου. Το Amor, σε σκηνοθεσία Θεόδωρου Τερζόπουλου, είναι μια σκηνική σύνθεση με αφορμή ένα κείμενο του Θανάση Αλευρά. Συνέχεια ανάγνωσης «AMOR ΣΕ ΣΚΗΝΟΘΕΣΙΑ Θ. ΤΕΡΖΟΠΟΥΛΟΥ ΣΤΟ ΘΕΑΤΡΟ ΑΤΤΙΣ |τελευταίες παραστάσεις»

AMOR Η ΝΕΑ ΠΑΡΑΣΤΑΣΗ ΤΟΥ ΘΕΑΤΡΟΥ ΑΤΤΙΣ | ΠΡΕΜΙΕΡΑ 6 ΔΕΚΕΜΒΡΙΟΥ 2013

aglaia pappa

Amor, η νέα παράσταση του Θεάτρου Άττις, μια σκηνική σύνθεση με αφορμή ένα κείμενο του Θανάση Αλευρά, σε σκηνοθεσία Θεόδωρου Τερζόπουλου, έχει πρεμιέρα στις 6 Δεκεμβρίου 2013.

Συνέχεια ανάγνωσης «AMOR Η ΝΕΑ ΠΑΡΑΣΤΑΣΗ ΤΟΥ ΘΕΑΤΡΟΥ ΑΤΤΙΣ | ΠΡΕΜΙΕΡΑ 6 ΔΕΚΕΜΒΡΙΟΥ 2013»

ALARME, σε σκηνοθεσία Θεόδωρου Τερζόπουλου από 19 Νοεμβρίου 2010, ΘΕΑΤΡΟ ΑΤΤΙΣ (Λεωνίδου 7, Μεταξουργείο)

alarm

Το Θέατρο Άττις κάνει έναρξη της χειμερινής σεζόν στις 19 Νοεμβρίου με την πρεμιέρα του έργου ALARME, σε σκηνοθεσία Θεόδωρου Τερζόπουλου. Πρόκειται για μια σκηνική σύνθεση με αφορμή την αλληλογραφία μεταξύ της βασίλισσας Ελισάβετ Α΄ και της Μαρίας Στιούαρτ.

«Θέμα της παράστασης είναι η σύγκρουση των δυο γυναικών μέχρι θανάτου. Υπάρχει μια διαρκής επιθυμία συγχώνευσης, η οποία τις τρομάζει, γιατί σημαίνει και την κατάλυση των ορίων της ατομικότητάς τους, την κατάλυση του Εγώ. Απωθούν τον ακατανίκητο συγχωνευτικό πόθο μέσα από ένα παιχνίδι διαρκούς έλξης και απώθησης. Πίσω από τον πόλεμο ελλοχεύει ένας ερωτισμός, ένας έρωτας απόλυτος, συγχωνευτικός που τις τρομάζει πολύ περισσότερο από το μίσος και τη βία. Αυτή η δυναμική, που παραμένει άρρητη μέχρι τέλους, τις οδηγεί στην κατάρρευση και την απόλυτη καταστροφή». Συνέχεια ανάγνωσης «ALARME, σε σκηνοθεσία Θεόδωρου Τερζόπουλου από 19 Νοεμβρίου 2010, ΘΕΑΤΡΟ ΑΤΤΙΣ (Λεωνίδου 7, Μεταξουργείο)»

ODC στο Άλεκτον (Σφακτηρίας 23, στον Κεραμεικό, Τηλ. 210 3422001). Από τις 24/4 ως τις 30/4/2009 κάθε βράδυ στις 22.00. Αγλαΐα Παπά, Τηλέμαχος Μούσας, Έλλη Παπακωνσταντίνου ζωντανεύουν με συναρπαστικό τρόπο σκηνές από τις ομηρικές ραψωδίες, σε μια υπέροχη μετάφραση του Δημήτρη Μαρωνίτη.

Σάββατο 5/9/2009 – ODC

image

ΑΙΣΧΥΛΕΙΑ 2009

Σάββατο 5/9/2009 - ODC ... after Homer

Παλαιό Ελαιουργείο – Παραλία Ελευσίνας

Ώρα έναρξης: 22:30

Γενική είσοδος 5€

Η παράσταση «OΔC» εντάσσεται σε έναν πολυετή κύκλο ερευνητικής δουλειάς της σκηνοθέτριας Έλλης Παπακωνσταντίνου πάνω στην αφηγηματική/ραψωδική λειτουργία και συγκεκριμένα στην ομηρική Οδύσσεια. Αποτελεί μια performance όπου οι ραψωδοί ακολουθώντας την ανάσα της προφορικότητας, τραγουδούν, παραλλάσουν ή και παρεμβαίνουν στο κείμενο, αυτοσχεδιάζοντας μια μοναδική κάθε φορά παράσταση.

Η έρευνά μου πάνω στην Οδύσσεια ξεκίνησε το 2002. Ο πρώτος κύκλος διήρκεσε από το 2002-2004 και οδήγησε σε μια σειρά παραστάσεων (με διαφορετική κάθε φορά σύνθεση συντελεστών) στο «Φεστιβάλ του Εδιμβούργου 2002», στα Εγκαίνια της Βιβλιοθήκης της Αλεξάνδρειας, στο Πανεπιστήμιο του Πρίνστον, στην Όπερα του Καϊρου και αλλού. Κοινός παρανομαστής των παραστάσεων ήταν η ανάπτυξη μιας σύγχρονης ραψωδικής λειτουργίας.

Με αφετηρία τη μελέτη του έπους οδηγηθήκαμε σε μια πρόταση που αναζητά τρόπους να μετουσιώσει τους ομηρικούς μηχανισμούς αφήγησης σε σύγχρονο υλικό. Κινηθήκαμε από το έπος προς την σύγχρονη παράσταση κι όχι αντίστροφα. Οι επιλογές μας και οι πρακτικές μας όσο σύγχρονες κι αν φαίνονται στην πραγματικότητα υποδεικνύονται σε μεγάλο βαθμό από τις πρακτικές του αρχαίου ραψωδού.

Σάββατο 5/9/2009 - ODC

Πολλοί σύγχρονοι ερευνητές της Οδύσσειας δίνουν έμφαση στη ρευστότητα και την πολυμορφία των ομηρικών κειμένων, όπως αυτή προβάλλει έκτυπα μέσα από τις διαφορές που εμφανίζουν τα μεσαιωνικά χειρόγραφα της Οδύσσειας (στα οποία στηρίχτηκαν οι έντυπες εκδόσεις) και τους αιγυπτιακούς παπύρους και τα παραθέματα που διασώζουν οι Αθηναίοι ρήτορες και ο Πλάτων. Υποστηρίζουν πως δεν υπάρχει σε μια τέτοια ποίηση «αυθεντικό κείμενο», μιλάμε δηλαδή για «Ιλιάδες» και για «Οδύσσειες» και συγκεκριμένα μιλάμε για την κάθε Οδύσσεια και Ιλιάδα του κάθε ραψωδού που αυτοσχεδιάζει at citu μπροστά στο κοινό του παραλλάσσοντας ακόμα και τους στίχους.

Ως προς το σώμα του κειμένου αυτό σημαίνει προσωπική παρέμβαση, σχολιασμό του αφηγητή που καλείται να οικειοποιηθεί τον μύθο. Ο αρχαίος ραψωδός όπως κι ο σύγχρονος Ερμηνευτής δεν αποδίδει τον μύθο από μια απόσταση, δεν εξιστορεί μια τελειωμένη ιστορία, στέκεται μέσα σε δύο κύκλους, στον πραγματικό των θεατών και στον κύκλο του μύθου και είναι κυρίως η σχέση του με τον πραγματικό κύκλο των θεατών που τον ορίζει.

Τεχνικά μιλώντας, η παράσταση «ODC» δομείται πάνω σε τρία αλληλεπιδρώντα σώματα -το κείμενο της Οδύσσειας, τον μουσικό αυτοσχεδιασμό, και μια τράπεζα εξωκειμενικών πληροφοριών. Ο σκηνοθέτης ως ένας εκ των θεατών, πιθανόν πιο ενεργός και παρεμβατικός, συνθέτει ad hoc μια δραματουργία με ανοικτές τις ραφές της στο κοινό.

Η Οδύσσεια αποτελεί ίσως από τα λίγα κείμενα της παγκόσμιας παραγωγής όπου ο ποιητικός λόγος δεν λειτουργεί ως ένα αυτόνομο σώμα αλλά υπάρχει μόνο μέσα από την συνύπαρξή του και συνύφανσή του με τη μουσική. Η μουσική δονεί το σώμα του Ερμηνευτή, κινώντας τον προς πρωτόγνωρες κατευθύνσεις, εξωθώντας τον να μεγεθύνει το μικρότερο δομικό στοιχείο του λόγου, την λέξη, την συλλαβή, το φώνημα, να καταχτυπήσει τον ρυθμό, να μεταπηδήσει από την παραγωγή νοήματος στην θάλασσα του άναρθρου.

Σάββατο 5/9/2009 - ODC

Στο έπος εντοπίζεται μια πολύ σημαντική διάκριση ανάμεσα στα δρώμενα και την αφήγησή τους. Οι περιπέτειες του Οδυσσέα αποτελούν πράξεις του παρελθόντος, ενώ η αφήγηση των δρώμενων αυτών, αποτελεί μια πράξη του παρόντος που διακατέχεται από την χαρά της αφήγησης και την υψηλή ενέργεια του Ερμηνευτή που όπως συντρώγει και συμπίνει, έτσι συνυφάνει με τους ακροατές του μια μοναδική Ιστορία, αυτή της Συνάντηση τους. Οι Αφηγήσεις αυτές αποτελούν κυρίως το Ιστορικό μιας συνάντησης ανθρώπων.

Ο μύθος αποτελεί το κατασκευαστικό υλικό πάνω στο οποίο εργάζεται ο ραψωδός/Ερμηνευτής και η αφήγηση μια πράξη πολιτική στον βαθμό που ανοίγει δίαυλο με το παρόν και το παρελθόν των πολιτών που τον ακούν. Στην παράσταση «ODC» συναντιούνται το σώμα ενός πολίτη κάτω από την ιδιότητα του σκηνοθέτη, το σώμα ενός πολίτη κάτω από την ιδιότητα του ηθοποιού και το σώμα ενός πολίτη κάτω από την ιδιότητα ενός μουσικού. Οι συντελεστές συλλέγουν συνθήματα από τους τοίχους της πόλης, τραγούδια και ιστορίες. Όλα αυτά αφήνουν το αποτύπωμά τους στην τελική αφήγηση.

Η παράσταση «ODC» αποτελεί έναν at citu αυτοσχεδιασμό με το κοινό να διαλέγει ποιά ραψωδία επιθυμεί να ακούσει. Επομένως, αποτελεί μια δράση ανοικτή στο Τυχαίο, στην τυχαία συνάντηση της λέξης με μια νότα, στην συνειρμική εισροή σχολίων, τραγουδιών. Στις πρόβες μελετήσαμε και αναπτύξαμε αφηγηματικούς μηχανισμούς και κώδικες συνεννόησης, αλλά δεν «κλειδώσαμε» παραστασιακά υλικά. Σήμερα στεκόμαστε μπροστά σας με την πεποίθηση ότι το θέατρο αποτελεί ένα πολύ σοβαρό παιχνίδι.

Έλλη Παπακωνσταντίνου

ΣΥΝΤΕΛΕΣΤΕΣ

Μετάφραση: Δημήτρης Μαρωνίτης

Σύλληψη, Σκηνοθεσία: Έλλη Παπακωνσταντίνου

Μουσική σύνθεση, ραψωδός: Τηλέμαχος Μούσας (berimbao, ηλεκτρική και ακουστική κιθάρα, μουσικό πριόνι)

Ραψωδός: Αγλαΐα Παππά

Μελέτη Χώρου: Όλγα Λινάρδου

Συμμετέχουν

Alejandro Chacon- Flamengo guitar

Νίκος Γιούσεφ- Μουσικό πριόνι

Nathan Pisoort- Μογγολικό Οvertone & dijeridoo

Έγραψαν για την παράσταση

image

Σκηνές από τις ομηρικές ραψωδίες, σε μια υπέροχη μετάφραση του Δημήτρη Μαρωνίτη, ζωντανεύουν κάθε βράδυ και μέχρι τις 30 Απριλίου, σε μια συναρπαστική αφηγηματική – θεατρική προσέγγιση της ηθοποιού Αγλαΐας Παπά και με τη συνοδεία αρμονικά δεμένων μουσικών αυτοσχεδιασμών και ηχητικών εφέ, στο «Άλεκτον», Σφακτηρίας 23, στον Κεραμεικό.

odc10

image

odc13

Την ηθοποιό πλαισιώνουν η σκηνοθέτης Έλλη Παπακωνσταντίνου και ο μουσικός και συνθέτης Τηλέμαχος Μούσας (κιθάρα και παραδοσιακά λαϊκά όργανα). Η αφηγήτρια, με τη δική της εκφραστική πολύτροπη ιδιοσυγκρασία, μεταδίδει τα μηνύματα και τις συγκινήσεις, από τις ομηρικές ραψωδίες,

odc6

χωρίς τις γνώριμες ακαδημαϊκές υποκριτικές επιτηδεύσεις, που επί δεκαετίες εγκλώβιζαν τα θεατρικά – αφηγηματικά δρώμενα, σε επί το πλείστον μουσειακά πλαίσια, υποτάσσοντας έτσι τη διαχρονικότητα και την οικουμενικότητα της ομηρικής ποίησης, στους «κανόνες» της δογματικής ιστόρησης των αγγειογραφιών, γιατί όχι, αργότερα, και των βυζαντινών νωπογραφιών. Συνέχεια ανάγνωσης «ODC στο Άλεκτον (Σφακτηρίας 23, στον Κεραμεικό, Τηλ. 210 3422001). Από τις 24/4 ως τις 30/4/2009 κάθε βράδυ στις 22.00. Αγλαΐα Παπά, Τηλέμαχος Μούσας, Έλλη Παπακωνσταντίνου ζωντανεύουν με συναρπαστικό τρόπο σκηνές από τις ομηρικές ραψωδίες, σε μια υπέροχη μετάφραση του Δημήτρη Μαρωνίτη.»

Δημιουργήστε ένα δωρεάν ιστότοπο ή ιστολόγιο στο WordPress.com.

ΠΑΝΩ ↑