Αλέξης Δαμιανός του Γιάννη Σολδάτου | ο σοφός γέρων του κι­νηματογράφου μας ο Παπαδιαμάντης του, ο Τσαρούχης του

Μέχρι το πλοίο, Ευδοκία, Hνioxos, τρεις μόλις ταινίες, σε τριάντα χρόνια κινηματογραφικής πορείας, κάποιοι ρόλοι που με την ενσάρκωσή τους «έγραψε» δυνατά στο κάδρο το πρόσωπό του, μια θεατρική πορεία που χάνεται στα χρόνια του ’50 και του ’60: αυτός είναι ο Αλέξης Δαμιανός στην Ιστορία της Νεοελληνικής Τέχνης και γι’ αυτούς που,τον γνώρισαν από κοντά, προστίθεται ο σο­φός συνάμα και προκλητικός του λόγος. Ένας λόγος που κηρύσσει την αγάπη με τρόπο βίαιο, που περικλείει θεαματικά τις αντιθέσεις συγχέει την πραγματικότητα με τη μυθοπλασία. Συνέχεια ανάγνωσης «Αλέξης Δαμιανός του Γιάννη Σολδάτου | ο σοφός γέρων του κι­νηματογράφου μας ο Παπαδιαμάντης του, ο Τσαρούχης του»

Αλέξης Δαμιανός: Ένας ρόλος «Στον καιρό των Ελλήνων»| του Γιάννη Σολδάτου [δημιουργικό διαδίκτυο]

ton kairo ton ellinon. 003

Στο κινηματογραφικό εργοβιογραφικό του Δαμιανού συναντάμε και κάποιες ερμηνείες του σε ταινίες άλλων σκηνοθετών, όπως στον Κλέφτη (μικρού μήκους) του Βούλγαρη, στο Φόβο του Μανουσάκη, στην Παρεξήγηση του Σταύρακα, στο Ναι μεν αλλά… του Τάσσιου, στον Καιρό των Ελλήνων του Παπαστάθη κ.ά. Ρόλοι που του ανατέθηκαν επενδύοντας ο σκηνοθέτης της ταινίας στον ηθοποιό Δαμιανό με την ενδιαφέρουσα φάτσα και το χαρακτηριστικό παίξιμο. Από όλες αυτές τις ταινίες θα σταθώ σε μία, αυτήν του Παπαστάθη: Στον καιρό των Ελλήνων.

Συνέχεια ανάγνωσης «Αλέξης Δαμιανός: Ένας ρόλος «Στον καιρό των Ελλήνων»| του Γιάννη Σολδάτου [δημιουργικό διαδίκτυο]»

«Μια δυνατή φωτιά» Αφιέρωμα στον Αλέξη Δαμιανό | 5-11 Μαΐου 2016 στον κινηματογράφο Αλκυονίδα

afieroma ston damiano afisa

«Μια Δυνατή Φωτιά»

Αφιέρωμα στον Αλέξη Δαμιανό

10 χρόνια από το θάνατό του

και 50 χρόνια από την πρώτη του ταινία «Μέχρι το πλοίο»

5-11 Μαΐου 2016

«Αλκυονίς new star art cinema»

Ημερήσιο εισιτήριο για τις ταινίες 5 ευρώ

Είσοδος Δωρεάν για τις εκδηλώσεις

ΣΕΜΙΝΑΡΙΟ ΣΚΗΝΟΘΕΣΙΑΣ, ΣΕΝΑΡΙΟΥ ΚΑΙ ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΙΚΗΣ ΥΠΟΚΡΙΤΙΚΗΣ ΜΑΪΟΥ-ΙΟΥΝΙΟΥ 2016 Συνέχεια ανάγνωσης ««Μια δυνατή φωτιά» Αφιέρωμα στον Αλέξη Δαμιανό | 5-11 Μαΐου 2016 στον κινηματογράφο Αλκυονίδα»

Aλέξης Δαμιανός: O ποιητής της εικόνας | Η αληθινή ιστορία της κινηματογραφικής «Ευδοκίας»

ALEXIS DAMIANOS

04.05.2014

Πέθανε σαν σήμερα, 4 Μαΐου του 2006

Ηθοποιός, συγγραφέας, σκηνοθέτης, σύμφωνα με πολλούς η πλέον εμβληματική μορφή του ελληνικού κινηματογράφου, παρότι γύρισε μόλις τρεις ταινίες. Αδιαπραγμάτευτες αξίες καθορίζουν το έργο καθώς και τον βίο του, με περιόδους αυτοεξορίας να διανθίζουν τον μύθο ενός από τους αυθεντικότερους δημιουργούς του τόπου.

Ηθοποιός, συγγραφέας, σκηνοθέτης, σύμφωνα με πολλούς η πλέον εμβληματική μορφή του ελληνικού κινηματογράφου, παρότι γύρισε μόλις τρεις ταινίες. Αδιαπραγμάτευτες αξίες καθορίζουν το έργο καθώς και τον βίο του, με περιόδους αυτοεξορίας να διανθίζουν τον μύθο ενός από τους αυθεντικότερους δημιουργούς του τόπου. Συνέχεια ανάγνωσης «Aλέξης Δαμιανός: O ποιητής της εικόνας | Η αληθινή ιστορία της κινηματογραφικής «Ευδοκίας»»

«ΑΛΕΞΗΣ ΔΑΜΙΑΝΟΣ» ΠΡΟΒΟΛΗ VIDEO | Σκηνοθεσία: Πένυ Παναγιωτοπούλου| “Ο ΕΡΩΤΑΣ ΤΩΝ ΠΡΩΤΩΝ ΠΛΑΝΩΝ” | ΕΡΤ

Ο Αλέξης Δαμιανός ήταν Έλληνας σκηνοθέτης του θεάτρου, της τηλεόρασης και του κινηματογράφου.

Γεννήθηκε στις 21 Ιανουαρίου 1921 στην Αθήνα. Σπούδασε στη Δραματική Σχολή Εθνικού Θεάτρου και στη Φιλοσοφική Σχολή Αθηνών. Ιδρυτής του «Πειραματικού Θεάτρου» και του Θεάτρου «Πορεία», όπου σκηνοθέτησε πολλά θεατρικά έργα. Είχε σκηνοθετήσει τρεις ταινίες μεγάλου μήκους που είναι σημαντικότατες για τον ελληνικό κινηματογράφο (η Ευδοκία θεωρείται από πολλούς ως η καλύτερη ελληνική ταινία που έχει γυριστεί ποτέ). Συνέχεια ανάγνωσης ««ΑΛΕΞΗΣ ΔΑΜΙΑΝΟΣ» ΠΡΟΒΟΛΗ VIDEO | Σκηνοθεσία: Πένυ Παναγιωτοπούλου| “Ο ΕΡΩΤΑΣ ΤΩΝ ΠΡΩΤΩΝ ΠΛΑΝΩΝ” | ΕΡΤ»

Aλέξης Δαμιανός: O ποιητής της εικόνας | σαν σήμερα 4 Μαΐου 2006 έφυγε από κοντά μας

DAMIANOS

Ηθοποιός, συγγραφέας, σκηνοθέτης, σύμφωνα με πολλούς η πλέον εμβληματική μορφή του ελληνικού κινηματογράφου, παρότι γύρισε μόλις τρεις ταινίες. Αδιαπραγμάτευτες αξίες καθορίζουν το έργο καθώς και τον βίο του, με περιόδους αυτοεξορίας να διανθίζουν τον μύθο ενός από τους αυθεντικότερους δημιουργούς του τόπου.

Ηθοποιός, συγγραφέας, σκηνοθέτης, σύμφωνα με πολλούς η πλέον εμβληματική μορφή του ελληνικού κινηματογράφου, παρότι γύρισε μόλις τρεις ταινίες. Αδιαπραγμάτευτες αξίες καθορίζουν το έργο καθώς και τον βίο του, με περιόδους αυτοεξορίας να διανθίζουν τον μύθο ενός από τους αυθεντικότερους δημιουργούς του τόπου. Συνέχεια ανάγνωσης «Aλέξης Δαμιανός: O ποιητής της εικόνας | σαν σήμερα 4 Μαΐου 2006 έφυγε από κοντά μας»

ΜΕΧΡΙ ΤΟ ΠΛΟΙΟ (1966) του Αλέξη Δαμιανού |Κυριακή 24 Φεβρουαρίου 2013, 18.00 | Κινηματογραφική Λέσχη Κέντρου Αθήνας | Ελεύθερη Είσοδος

mexri_to_ploio_1966

Κινηματογραφική Λέσχη Κέντρου Αθήνας (Τσαμαδού 26-28, Εξάρχεια) | Κυριακή 24.2.2013, 18.00 |ελεύθερη είσοδος.

Εισήγηση-Σχολιασμός-Ανάλυση-Συντονισμός συζήτησης μετά το τέλος της ταινίας: Ανδρέας Ταρνανάς, Γιάννης Καραμπίτσος.

ΜΕΧΡΙ ΤΟ ΠΛΟΙΟ (1966)- Σκηνοθεσία: ΔΑΜΙΑΝΟΣ ΑΛΕΞΗΣ  Ξένος τίτλος: UNTILE THE SHIP SAILS Συνέχεια ανάγνωσης «ΜΕΧΡΙ ΤΟ ΠΛΟΙΟ (1966) του Αλέξη Δαμιανού |Κυριακή 24 Φεβρουαρίου 2013, 18.00 | Κινηματογραφική Λέσχη Κέντρου Αθήνας | Ελεύθερη Είσοδος»

Ευδοκία (1971) του Αλέξη Δαμιανού

eydokia.jpg

Ένας λοχίας γνωρίζεται με την Ευδοκία, μια πόρνη, την οποία και παντρεύεται. Δεμένοι με μια κοινή μοίρα που τους ορίζει, οι δυο εραστές εξεγείρονται ενάντια σε ένα πιο ισχυρό από αυτούς κοινωνικό σύστημα και συντρίβονται, όπως στην κλασική τραγωδία. Ρεαλισμός, σκληρό φως, γυμνά τοπία. Η πόλη της Ευδοκίας έχει φτωχογειτονιές, άδεια σοκάκια, χωράφια. Μια πόρνη που θέλει να ζήσει, να είναι ελεύθερη. Να αγαπήσει και να αγαπηθεί πάνω από όλα σαν άνθρωπος. Οι ήρωες της Ευδοκίας ζουν στα όρια ενός σουρεαλιστικού κόσμου, τυπικά ελληνικού, όπου το παράλογο αποτελεί καθημερινό στοιχείο της πραγματικότητας.

Συνέχεια ανάγνωσης «Ευδοκία (1971) του Αλέξη Δαμιανού»

ΑΛΕΞΗΣ ΔΑΜΙΑΝΟΣ ||ΨΗΦΙΑΚΟ ΑΡΧΕΙΟ ΕΡΤ (Προβολή Βίντεο)

ALEXIS DAMIANOS

4 Μαΐου 2006

Ο ΕΡΩΤΑΣ ΤΩΝ ΠΡΩΤΩΝ ΠΛΑΝΩΝ
Ταινιοθήκη Τηλεόρασης

Δείτε το VIDEO

Αυτό το επεισόδιο της σειράς ντοκιμαντέρ σκιαγραφεί το πορτρέτο του σκηνοθέτη ΑΛΕΞΗ ΔΑΜΙΑΝΟΥ μέσα από μια συνέντευξή του. Παράλληλα παρουσιάζονται αποσπάσματα από τις ταινίες του, «ΜΕΧΡΙ ΤΟ ΠΛΟΙΟ», «ΕΥΔΟΚΙΑ», «ΗΝΙΟΧΟΣ», ενώ ο ίδιος ο σκηνοθέτης παραθέτει σκέψεις του για την τέχνη, το θέατρο, τον κινηματογράφο, αλλά και για τη ζωή και το θάνατο. Ο ΑΛΕΞΗΣ ΔΑΜΙΑΝΟΣ μιλάει για την έννοια της δημιουργικότητας και της δημιουργίας μέσα από τον αγώνα για τη ζωή, την ευκολία ως πηγή καταστροφής και αιτία απώλειας του αυτοσεβασμού, ωστόσο επιμένει στην ευτυχία της ζωής που απορρέει από τη δημιουργία. Σχολιάζει την λύπη που του προκαλεί η συχνή διαπίστωση της αδυναμίας να αναγνωρισθεί η αυθεντικότητα των συμβουλών, των καταθέσεών του μέσα από το έργο του. Συνέχεια ανάγνωσης «ΑΛΕΞΗΣ ΔΑΜΙΑΝΟΣ ||ΨΗΦΙΑΚΟ ΑΡΧΕΙΟ ΕΡΤ (Προβολή Βίντεο)»

Η Άρτεμις Δαμιανού (1937-2010), σύντροφος του Αλέξη Δαμιανού πέθανε ανήμερα τα Χριστούγεννα

artemis alexis damianos lakis papastathis Άρτεμις Δαμιανού Αλέξης Δαμιανός Λάκης Παπαστάθης  (βοηθός  σκηνοθέτη στην “Ευδοκία”)

Η Άρτεμις Δαμιανού-Καπασακάλη, στήριξε οικονομικά και πνευματικά τον Αλέξη Δαμιανό ώστε να υλοποιήσει τις  αριστουργηματικές ταινίες του «Μέχρι το πλοίο», «Ευδοκία» και το κύκνειο άσμα του «Ηνίοχος».

Η Άρτεμις Διαμιανού,  πέθανε  ανήμερα τα Χριστούγεννα σε ηλικία 73 ετών (έπασχε από καρκίνο), 4  χρόνια μετά το θάνατο  του Αλέξη Διαμιανού, το 2006, σε ηλικία 85 χρόνων. Είχαν τρία παιδιά, τον Μάρκο, τον Πανίνο και την Χριστίνα, η οποία πέθανε πριν από τους γονείς της.

artemis damianou papastathis

Γεννήθηκε το 1937. Σπούδασε υποκριτική στο Θέατρο Τέχνης του Καρόλου Κουν, ενώ φοίτησε και σε φημισμένα πανεπιστήμια του εξωτερικού. Μαζί με τον Αλέξη Δαμιανό ίδρυσαν το 1961 στην οδό Τρικόρφων το θέατρο «Πορεία», όπου ο σκηνοθέτης μέχρι το 1964 ανέβασε αρκετά ξένα και ελληνικά έργα, ανάμεσα στα οποία και τα δικά του «Το ανοιχτό κλουβί» και «Το τελευταίο φθινόπωρο».

EYDOKIA

ΑΡΤΕΜΙΣ ΔΑΜΙΑΝΟΥ για την Μαρία Βασιλείου: (απόσπασμα) “Ήταν μικρή, δεκαεπτά χρονών. Την πρωτοείδα σε μια φωτογραφία και αμέσως τη φαντάστηκα για το ρόλο της Ευδοκίας. Η οικογένεια της ήταν από την Κύπρο και ζούσαν στο ανατολικό Λονδίνο. Πολλά αδέλφια, οικογένεια φτωχή. Πήγα στο γραφείο ενός διαφημιστή και είδα πολλές φωτογραφίες απ’ αυτές που έβαζαν τα καμπαρέ και τα μπαρ στις προθήκες τους για να τραβάνε τον κόσμο. Σέξι φωτογραφίες, ψιλοπορνό. Συνέχεια ανάγνωσης «Η Άρτεμις Δαμιανού (1937-2010), σύντροφος του Αλέξη Δαμιανού πέθανε ανήμερα τα Χριστούγεννα»

Συνέντευξη του Αλέξη Δαμιανού στον Μίμη Τσακωνιάτη

“ Ο κινηματογράφος μοιάζει με το βιολί. Αν δεν ξέρεις την τεχνική του δεν βγάζεις ούτε μία νότα”, είχε πει κάποτε γνωστός Έλληνας κινηματογραφιστής για να υπογραμμίσει την δυσκολία του μέσου. Βλέποντας όμως τις ταινίες του Αλέξη Δαμιανού συνειδητοποιείς αμέσως ότι όχι μόνο δεν ακούς νότες φάλτσες, αλλά μελωδίες που αγγίζουν βαθιά την ψυχή και την κάνουν να φλέγεται από πάθος για ζωή… Ο καλλιτέχνης μοιάζει περισσότερο με τη μέλισσα που συλλέγει το νέκταρ από τα λουλούδια και σημασία πάντα έχει, τι μέλι θα φτιάξει στο τέλος. Και αν δεν ξέρεις τα άνθη του τόπου σου και τα αρώματα τους τότε πραγματικά δεν σε σώζει καμμία τεχνική…

-Αν ο ήρωας της ταινίας σας “Μέχρι το πλοίο” που εγκατέλειψε το 1966 την Ελλάδα, μία πνευματική έρημο, αναζητώντας στα ξένα τον χαμένο παράδεισο επέστρεφε σήμερα, πιστεύετε ότι θα αντίκρυζε ένα διαφορετικό τοπίο;

Αν γύριζε τώρα; Μέσα στα σημερινά “μέγαρα και παλάτια” του μιμητισμού της δυτικής ατομικιστικής νοοτροπίας; Γυρεύοντας να ξαναβρεί ότι αγαπούσε, ίσως για πρώτη φορά ο καημένος θα τρόμαζε τόσο πολύ και μπορεί και να πέθαινε από καλπάζουσα βαρειάς μορφής ερημιά. Πάντως θα γύριζε. Όλοι γυρίζουν. Κι ο αδερφός της μάνας μου ήταν μετανάστης στην Αμερική. Γύρισε με καρκίνο κι’έσβησε σ’ένα σκοτεινό δωμάτιο, οδός Λομβάρδου 83 στου Γκύζη. “Η νοσταλγία είναι μία μαύρη γάτα που σου καρφώνει τα νύχια στην καρδιά όταν βραδιάζει”. Όλοι θέλουν να γυρίσουν.

Δεν είναι όμως αλήθεια πως η Ελλάδα στις αρχές του ’60 ήταν μία πνευματική έρημος. Εκείνα τα χρόνια η καταναλωτική κοινωνία δεν είχε εισβάλλει στην Ελληνική ύπαιθρο και οι παραδοσιακές πολιτιστικές αξίες ήταν ακόμα καθοριστικές. Οι άνθρωποι ήταν φτωχοί, αλλά καθόλου εξαθλιωμένοι, ούτε αλλοτριωμένοι. Δεν πιστεύω πως αισθανόντουσαν καμιά εσωτερική ερημιά. Ο ξεριζωμός, που είχε αρχίσει απ’ τις αρχές του αιώνα γινόταν για λόγους επιβιωτικούς και πολιτικούς. “Για μια μπουκιά ψωμί”, που δεν υπήρχε. Το Ελλήνικό κράτος με τους βασιλιάδες και τους ξένους προστάτες του υπήρξε πάντοτε ληστρικό. “Όλοι εμείς κατρακυλάμε και ξενιτευόμαστε σαν τα κοτρόνια που άμα και ξεριζωθούνε κατρακυλάνε στο καταράχι”, γράφει ο ήρωας της ταινίας στο φίλο του. Και φεύγοντας για την “Αυστραλία” πιστεύει ότι θα βρει “σπίτια, μέγαρα, παλάτια”, μιά καινούργια ζωή, που την έχει ήδη εμπλουτίσει με την θέρμη και τις αξίες των παπούδων του, και κει θα τους πει ότι η καρδιά του έχει “πονέσει πολύ”. Συνέχεια ανάγνωσης «Συνέντευξη του Αλέξη Δαμιανού στον Μίμη Τσακωνιάτη»

Δημιουργήστε ένα δωρεάν ιστότοπο ή ιστολόγιο στο WordPress.com.

ΠΑΝΩ ↑