Λος Ολβιδάδος (1950) του Λουίς Μπουνιουέλ: Ο κινηματογράφος της «σκληρότητας» του Andre Bazin

Ο κινηματογράφος της «σκληρότητας»

του Andre Bazin

Η περίπτωση του Luis Bunuel είναι μια από τις πιο περίεργες στην ιστορία του κινηματογράφου. Από το 1928 ως το 1936 δε γύ­ρισε παρά μόνο τρεις ταινίες (εξ ων, μόνο μία μεγάλου μήκους), αλλά αυτά τα 3000 μέτρα φιλμ αποτελούν στο σύνολό τους (εκτός από κλασικές ταινίες των κινηματογραφικών λεσχών, μαζί ασφαλώς με το Αίμα του ποιητή) το λιγότερο γερασμένο έρ­γο της αβάν-γκαρντ και, ασφαλώς, τη μόνη κινηματογραφική πα­ραγωγή μείζονος ποιότητας και σουρεαλιστικής έμπνευσης.

«Όνειρα» (1990) του Ακίρα Κουροσάβα το Σάββατο 12.1.2019 με ελεύθερη είσοδο και συζήτηση

Συνέχεια ανάγνωσης «Λος Ολβιδάδος (1950) του Λουίς Μπουνιουέλ: Ο κινηματογράφος της «σκληρότητας» του Andre Bazin»

Advertisements

Blog στο WordPress.com.

ΠΑΝΩ ↑