ΡΙΧΑΡΔΟΣ ΙΙΙ, Σαμ Μέντες-Κέβιν Σπείσι (προς λαίδη Άννα) “Εγώ δε νιώθω, ώστε δεν είμαι εγώ θηρίο”-[αμφιταλαντευόμενος για τον Κέβιν] (2), Σαίξπηρ ο Σύγχρονός μας (Γιαν Κοττ)-απόσπασμα 2

shakespear o sygxronos mas

[VIDEO] RICHARD III ΡΙΧΑΡΔΟΣ Γ ΚΕΒΙΝ ΣΠΕΪΣΙ- SAM MENDES KEVIN SPACEY ΣΑΜ ΜΕΝΤΕΣ 30 7 2011 ΕΠΙΔΑΥΡΟΣ ANCIENT THEATER OF EPIDAURUS

λαίδη Άννα …Κανένα θηρίο δεν είναι τόσο άγριο, πού να μη νιώθει μια σταλιά συμπόνια.

Και ο Ριχάρδος της αποκρίνεται:

Εγώ δε νιώθω, ώστε δεν είμαι εγώ θηρίο.

Η πολιτική είναι πέρα από την ηθική όπως η τέχνη της γεφυροποιίας ή η ξιφασκία. Τα ανθρώπινα πάθη, και οι ίδιοι οι άνθρωποι, είναι πηλός, και πλάθονται κατά βούληση. Ολόκληρος ο κόσμος είναι ένα τεράστιο κομμάτι πηλός, μπορείς να τον πλάσεις με τα χέ­ρια σου. Ο Ριχάρδος Γ’ δεν είναι μόνον το όνομα ενός από τους βασιλιάδες πού ανεβήκαν στη μεγάλη σκάλα. Ούτε είναι μια από τις πολυάριθμες βασιλικές καταστάσεις πού έχει παρουσιά­σει ο Σαίξπηρ στα Ιστορικά δράματα του. Ο Ριχάρδος Γ’ είναι ο εγκέφαλος του Μεγάλου Μηχανισμού, η βούληση του και η συνείδηση του. Συνέχεια

Advertisements

ΡΙΧΑΡΔΟΣ ΙΙΙ, Σαμ Μέντες-Κέβιν Σπείσι: «το καραγκιοζιλίκι είναι φιλοσοφία» [αμφιταλαντευόμενος για τον Κέβιν] (1), Σαίξπηρ ο Σύγχρονός μας (Γιαν Κοττ)-απόσπασμα 1

shakespear o sygxronos mas

[VIDEO] RICHARD III ΡΙΧΑΡΔΟΣ Γ ΚΕΒΙΝ ΣΠΕΪΣΙ- SAM MENDES KEVIN SPACEY ΣΑΜ ΜΕΝΤΕΣ 30 7 2011 ΕΠΙΔΑΥΡΟΣ ANCIENT THEATER OF EPIDAURUS


Ο Βοστζέροβιτς είναι μεγάλος ηθοποιός. Αλλά ο Ριχάρδος του είναι ακόμα πιο μεγάλος ηθοποιός. Ένας actor (ηθοποιός) στην κυριολεξία είναι εκείνος πού παίζει τα χαρτιά του και κερδίζει. Στη νομική ορολογία actor είναι ο ενάγων, όχι ο εναγόμενος. Κατά τον ίδιο τρόπο, μιλάμε για τους μεγάλους actors της ιστορίας. Είναι κείνοι πού παίζουν τα χαρτιά τους και κερδίζουν. Δεν ντρέπουνται να κάνουνε τον παλιάτσο. Δεν ντρέπουνται για τίποτα. Όπως ακριβώς και ο ηθοποιός δεν ντρέπεται για κανένα από τους ρόλους που παίζει, γιατί απλώς τους υποδύεται. Αυτός είναι πάνω από τους ρόλους. Αν είναι σκηνοθέτης, διαλέγει το ρόλο του και επιβάλλει καταστάσεις. Ύστερα, τα πάντα γι αυτόν είναι θέατρο. Έχει «εξαπατήσει» όλο τον κόσμο. Όταν απομένει μόνος του στην έρημη γη, μπορεί να γελάσει. Μπορεί ακόμα και να παραδεχτεί πώς είναι ένας παλιάτσος. Ένας σούπερ – παλιάτσος.

KEVIN_SPACEY_30_7_2011_EPIDAURUS

Πολύ του άρεσε του Σαίξπηρ να παρομοιάζει τη ζωή με θέατρο. Η παρομοίωση είναι αρχαία, αλλά ο Σαίξπηρ ήταν εκείνος που της έδωσε βάθος και σαφήνεια. Το «Theatrum Mundi» δεν είναι τραγικό ούτε κωμικό. Απλώς χρησιμοποιεί όλους τους ηθοποιούς, τραγικούς και κωμικούς. Τι είναι σ’ αυτό το θέατρο ο ρόλος του τυράννου; Συνέχεια

“ΤΑ ΔΥΟ ΠΑΡΑΔΟΞΑ ΤΟΥ ΟΘΕΛΛΟΥ ΥΠΟ ΤΟ ΠΡΙΣΜΑ ΤΟΥ ΤΟΜΑΣ ΟΣΤΕΡΜΑΓΕΡ” του Γιάννη Καραμπίτσου-Αντί κριτικής παρουσίασης του “Οθέλλου” σε σκηνοθεσία Τόμας Οστερμάγερ στο Αρχαίο Θέατρο της Επιδαύρου 6 & 7 Αυγούστου 2010.

OTHELLO 7 8 2010 1

OTHELLO 7 8 2010 5

Ποιος είναι ο Οθέλλος του Οστερμάγερ;

Ένας κακομοίρης. Κάποιος που ξεκίνησε από πολύ χαμηλά, σκαρφάλωσε ψηλά, αλλά ο φόβος συνεχίζει να τον συνθλίβει. Τρέμει ότι θα πέσει απ’ το σημείο όπου έφτασε. Ο Οθέλλος έχει την έξη της πτώσης. Έχει πόνο και στοιχεία θανάτου. Προσεγγίζει περισσότερο τη δυστυχία παρά την ευτυχία. Αλλά είναι ένας αγαπησιάρης, τρυφερός άνθρωπος που θέλει να αγαπήσει. Θέλει να φτάσει σε ένα τέρμα, όμως δεν μπορεί να το επιτρέψει στον εαυτό του. Με άλλα λόγια, είναι ένα εξαιρετικά αντιφατικό ον. (Σεμπάστιαν Νακάγεβ σε συνέντευξη στην Ιωάννα Κλεφτόγιαννη στην Ελευθεροτυπία). διαβάστε οπωσδήποτε τα παρακάτω 2 κείμενα, είναι απαραίτητα για την καλύτερη κατανόηση του κειμένου

ΠΡΩΤΟ ΠΑΡΑΔΟΞΟ ΤΟΥ ΟΘΕΛΛΟΥ

Ο Ιάγος απέδειξε πώς ο κόσμος αποτελείται από ηλίθιους και από αχρείους. Κατάστρεψε τούς πάντες γύρω του, και τον εαυτό του. Θα τον ρίξουν στα βασανιστήρια σ’ αυτή την τραγωδία πού ο ίδιος έστησε. Συνέχεια

“Τα δύο παράδοξα του Οθέλλου” του Γιαν Κοττ (αποσπάσματα από το βιβλίο “Σαίξπηρ ο Σύγχρονός μας”, εκδόσεις Ηριδανός) με αφορμή την παράσταση “Οθέλλος” σε σκηνοθεσία Τόμας Οστερμάγερ στην Επίδαυρο 6 & 7 Αυγούστου 2010

kott

Στον Οθέλλο υπάρχουν πολλά πράγματα που τα βρίσκουμε ανυπόφορα. Προπαντός, όλα εκείνα τα στοιχεία πού μέχρι τελευταία τα εκτιμούσαν περσότερο.

(Γιαν Κοττ: Σαίξπηρ ο Σύγχρονός μας, ΑΠΟΣΠΑΣΜΑΤΑ ΑΠΟ ΤΟ ΚΕΙΜΕΝΟ ΤΟΥ «ΤΑ ΔΥΟ ΠΑΡΑΔΟΞΑ ΤΟΥ ΟΘΕΛΛΟΥ) διαβάστε επίσης:

Το επιμύθιο, ασφαλώς, αυτού του Μύθου είναι πολύ εποικοδομητικό.

Πρώτον: αποτελεί ίσως μια προειδοποίηση για όλες τις καθωσπρέπει δεσποινίδες, να μην κλέβουνται, χωρίς τη συγκατάθεση των γονέων τους με Αραπάδες.

Δεύτερον: αποτελεί ίσως μια προειδοποίηση για όλες τις πιστές συζύγους να προσέχουν πολύ τα ασπρόρουχα τους. Συνέχεια