«Πρίγκιπας» μέχρι το τέλος… Μαντζάνας Θάνος

PRINCE

27.04.2016

«Πρίγκιπας» μέχρι το τέλος…

Ο Prince Rogers Nelson, πιο γνωστός βέβαια με το -σημαδιακό θα έλεγαν κάποιοι- μικρό του όνομα, ήρθε κυριολεκτικά από το πουθενά, έζησε σαν απομακρυσμένος ευπατρίδης της μουσικής και έφυγε σχεδόν ανεξήγητα και τόσο πρόωρα, σε ηλικία μόλις πενήντα επτά ετών. Ο Prince είχε γεννηθεί στις 7 Ιουνίου 1958 στη Μινεάπολη της Μινεσότα, την πόλη που ήταν και παρέμεινε η έδρα των μουσικών δραστηριοτήτων του, αλλά πέθανε σε μια περιοχή λίγο πιο μακριά από αυτήν όπου βρίσκονταν το Paisley Park, η έπαυλη η οποία ήταν ταυτόχρονα η κατοικία και το στούντιό του. Η σορός του αποτεφρώθηκε σχεδόν αμέσως και ακόμα δεν υπάρχει ιατροδικαστική ανακοίνωση για τα αίτια του θανάτου του, αλλά η πλέον επίσημη εκδοχή είναι ότι προκλήθηκε από μια βαρύτατης μορφής γρίπη με ταχύτατη εξέλιξη, η οποία τον οδήγησε στο τέλος μέσα σε δύο εβδομάδες, συγκεκριμένα στις 21 Απριλίου 2016.
Συνέχεια ανάγνωσης ««Πρίγκιπας» μέχρι το τέλος… Μαντζάνας Θάνος»

Αριστείδης Μπαλτάς : Να δούμε τον πολιτισμό ως συνθήκη ζωής | Συνέντευξη στην Πόλυ Κρημνιώτη

mpaltas

27.9.2015

Συζητώντας με τον νέο υπουργό Πολιτισμού και Αθλητισμού μία μόλις ημέρα μετά την ανάληψη των καθηκόντων του, είναι φυσικό η κουβέντα να μην υπεισέλθει στα «ενδότερα» του χαρτοφυλακίου του. Όταν όμως ο συνομιλητής εκτός της πολιτικής του ιδιότητας, φέρει το αποτύπωμα του στοχαστή, καταλαβαίνεις στη διάρκεια της συζήτησης ότι μερικά στερεότυπα οφείλουν να επανεξεταστούν.

Αντιστρέφοντας τη φράση «ο πολιτισμός είναι η βαριά βιομηχανία της Ελλάδας» με τη σκέψη «να δούμε τον πολιτισμό ως συνθήκη ζωής στην Ελλάδα», ο Αριστείδης Μπαλτάς μοιράζεται με την «Αυγή» τις πρώτες σκέψεις του για το υπουργείο Πολιτισμού, για το φορτίο της αρχαίας κληρονομιάς και την, τρόπον τινά, «πολιτισμική αναγέννηση» που εν πολλοίς συντελείται στις μέρες μας στο πεδίο της σύγχρονης δημιουργίας, για τον γόνιμο μεταξύ τους διάλογο αλλά και τη σχέση παιδείας και πολιτισμού ως συνθήκη που μπορεί να επαναφέρει τις έννοιες της εγγραμματοσύνης, της πνευματικότητας, της ψυχαγωγίας, ως αγωγής ψυχής, στη ζωή μας.

Καταθέτει τις σκέψεις του για την ημέρα ή την εβδομάδα πολιτισμού στα σχολεία, τον δημόσιο χώρο και το δημόσιο συμφέρον. Ορίζοντας τον πολιτισμό ως συνθήκη ζωής, ο νέος υπουργός δεν διστάζει να μιλήσει για τα λάθη του. Και για τη διαστρέβλωση των λεγομένων του επίσης. Και η αριστεία όμως δεν έλειψε από τη συζήτησή μας.

  Συνέχεια ανάγνωσης «Αριστείδης Μπαλτάς : Να δούμε τον πολιτισμό ως συνθήκη ζωής | Συνέντευξη στην Πόλυ Κρημνιώτη»

Θωμάς Μοσχόπουλος: «Η ελπίδα βρίσκεται στους νέους ανθρώπους, που τιμούν τη δουλειά τους» | Συνέντευξη στη Μάνια Ζούση

MOSXOPOULOS

Τον ενθουσιασμό και τη συγκίνησή του για ένα κοινό που συνεχίζει να γεμίζει τα θέατρα μέσα στο δύσκολο αυτό καλοκαίρι της περίσκεψης και της αγωνίας, όπου οι ακυρώσεις και οι μεταθέσεις παραστάσεων και περιοδειών είναι καθημερινές και οι απλήρωτοι ηθοποιοί και συντελεστές αυξάνονται, εκφράζει ο σκηνοθέτης της «Ιφιγένειας στη χώρα των Ταύρων» Θωμάς Μοσχόπουλος, η οποία παρουσιάζεται στην Επίδαυρο 7 και 8 Αυγούστου 2015 έπειτα από μια ήδη «δυνατή εκκίνηση» στη Θεσσαλονίκη.

Η Ιφιγένεια στην χώρα των Ταύρων, του Ευριπίδη στο Αρχαίο Θέατρο Επιδαύρου

Συνέχεια ανάγνωσης «Θωμάς Μοσχόπουλος: «Η ελπίδα βρίσκεται στους νέους ανθρώπους, που τιμούν τη δουλειά τους» | Συνέντευξη στη Μάνια Ζούση»

Στον Νίκο Χουλιαρά | Του Κώστα Σωτηρίου

nikos xouliaras
26.07.2015

Του Κώστα Σωτηρίου*

Ζέστανε ο καιρός απότομα. Σήμερα, απ’ το πρωί, ανέβηκε ο ήλιος στον ουρανό και μας έψησε. Δεν είναι να βγαίνει έξω κανείς σήμερα, Νίκο μου, καλά το λες. Το πολύ που μπορείς είναι να πας ώς το γωνιακό μαγαζί της Δεινοκράτους για ένα πιάτο φαΐ κι ένα ποτήρι μπύρα.
Εγώ όμως σε παράκουσα, η αίσθηση του καθήκοντος, βλέπεις. Κατέβηκα για λίγο στο κέντρο, είχα κάτι δουλειές που δεν έπαιρναν αναβολή και γύρισα πίσω μούσκεμα. Ούτε που να σου περνάει απ’ το μυαλό μεσημεριανή βόλτα για σουβλάκια στην Ασκληπιού και Ακαδημίας. Εκεί, Νίκο, ψήνεται ο τόπος.
Δε λέω, καλή θα ήταν μια βόλτα μέρα μεσημέρι στο κέντρο της Αθήνας. Έτσι όπως παλιά. Βόλτα χωρίς λόγο. Βόλτα για να χαζέψουμε, να δούμε τις όμορφες, να πιούμε μια μπύρα και να ονειρευτούμε. Καθένας τα δικά του όνειρα, μα είναι όμορφο να μοιράζεσαι τα όνειρά σου με κάποιον φίλο. Έτσι δεν είναι, βρε Νίκο;
Νομίζω πως θα ήταν καλύτερη η ιδέα μιας βραδινής βόλτας στην παραλία. Να πάρουμε μαζί μας και τον ξάδερφό σου τον Γιώργο και να πάμε για μίνι γκολφ, όπως εκείνο το αξέχαστο βράδυ. Να χτυπάμε το μπαλάκι, άτσαλα εγώ κι εσύ να ξεκαρδίζεσαι στα γέλια και να με κοροϊδεύεις για την αδεξιότητά μου, να λέμε ιστορίες και να γελάμε ξεγελώντας τις σκοτεινιές μας. Αφήνοντας τες να κουρνιάζουν, έστω πρόσκαιρα, μέσα στα γραψίματα σου, μέσα στις ζωγραφιές και τα τραγούδια σου. Αν και βουνίσιος, Νίκο, τη λατρεύεις τη θάλασσα, πρέπει να τα παραδεχτείς. Σε συνεπαίρνει και την αγαπάς το ίδιο όπως αγαπάς και τη νύχτα.
«Η νύχτα η κατοικίδια, λοιπόν, παρ’ όλο που φημίζεται για την ηρεμία και τους καλούς της τρόπους, δεν είναι, τελικά, αυτό που θα ‘θελε να είναι. Αντίθετα. Είναι αγχώδης κι απαιτητική, γεμάτη φόβους και νευρώσεις. Κάνει, όλη την ώρα, τηλεφωνήματα και ζει σε απομόνωση. Της αρέσει να παίζει με τα κουμπιά κι έχει ψύχωση με τις αρρώστιες και τα μηχανήματα».
Το ’98, που ανταμωθήκαμε για πρώτη φορά στη Νεφέλη, καταφύγαμε σ’ ένα καφενείο για να αλλάξουμε λίγες κουβέντες. Το επόμενο Σάββατο με πήγες για τσίπουρο και γαύρο κάπου στον Βύρωνα, σου άρεσε εκείνο το μαγαζί. Κουβαλούσε κάτι από τα παλιά καφενεία της επαρχίας. Μιλήσαμε για τα πρώτα μου γραπτά και προσπαθήσαμε να γνωριστούμε καλύτερα. Εγώ, δηλαδή, να βρω τι βρισκόταν πίσω από τον Λούσια και το Μπακακόκ, κι εσύ, ούτε που ξέρω τι.
Το καλοκαίρι του ’99, αν θυμάμαι καλά, δεν πήγες στην Αντίπαρο. Μείναμε στην Αθήνα κι εσύ κι εγώ. Πάλι και τότε, αυγουστιάτικα, μέσα στη ζέστη, μας έπιανε ο διάολος και κάναμε βόλτες μέρα μεσημέρι στο κέντρο. Βλέπαμε την άσφαλτο να αχνίζει και στήναμε κουβέντες για ακρογιαλιές και θάλασσες και για βουνά κατάφυτα με τρεχούμενα νερά. Κι έπειτα γελούσαμε στην ιδέα των πεινασμένων που ονειρεύονται καρβέλια.
Όλα αυτά τα χρόνια, βρε Νίκο, μόνο σε μια έκθεσή σου αξιώθηκα να έρθω. Ντρέπομαι. Τριγύρισα αμήχανος ανάμεσα στους επισκέπτες, προσπαθώντας να διαβάσω τη ζωγραφική σου. Τα κατάφερα χρησιμοποιώντας τα κλειδιά της γραφής σου. Γιατί ήταν τα ίδια κλειδιά. Είχα τη τύχη να το δω και πάλι όταν περάσαμε ένα απόγευμα στο ατελιέ σου. Ήταν εκεί που, συνεπαρμένος, είδα τον Λούσια, τον Γαλαζούλα, την Πολυξένη Μπαμπασίκα και τον Νικολάκη της Τσεβούλας. Ατέλειωτες κουβέντες είχαμε εκείνη την εποχή, τηλεφωνήματα απανωτά στη διάρκεια της μέρας, σχετικά με τα ονόματα των ανθρώπων σου. Επέμενες πολύ στα ονόματα που περιδιάβαιναν στα γραπτά σου κι εγώ κουβαλούσα το ίδιο κόλλημα.
Εκείνο το καλοκαίρι ήταν που αποκτήσαμε το συνήθειο να τηλεφωνιόμαστε και να διαβάζουμε ο ένας στον άλλον κείμενα που γράφαμε εκείνη την ώρα. Κι αυτό, Νίκο, σου το χρωστάω και σ’ ευχαριστώ από καρδιάς. Γι’ αυτό και για τη συμβουλή σου όταν έμαθες πως έφευγα για εκδρομή στα Ζαγόρια. «Να πάτε κάτω στο φαράγγι του Βίκου. Στις πηγές του Βοϊδομάτη. Να πάτε να ακούσετε τις πηγές. Να μείνετε σιωπηλοί και να αφουγκραστείτε. Αν ακούσετε τις πηγές, θα καταλάβετε».
Κι αύριο, Νίκο μου, την ίδια ζέστη θα έχει, όπως και σήμερα. Το μάτι του ήλιου θα σηκωθεί και πάλι ψηλά και θα μας καίει όλους. Κι εμείς, μέσα στην περίκλειστη σκοτεινιά που άπλωσε πάνω μας το φευγιό σου, πρέπει να σου πούμε ένα τελευταίο γεια και να σε κλείσουμε μέσα μας.
«Εκ βαθέων, μ’ αεράκι…» Συνέχεια ανάγνωσης «Στον Νίκο Χουλιαρά | Του Κώστα Σωτηρίου»

Η ΕΡΤ της επόμενης μέρας

ert_radiomegaro_sygkentrosi_kosmos

01.02.2015

Σύμφωνα με το αυτοδιαχειριστικό πείραμα της Ertopen, από τους Αγωνιζόμενους Εργαζόμενους της ΕΡΤ

Μια πραγματικά προωθημένη πρόταση, η οποία ενσωματώνει οργανικά την αυτοδιαχειριστική εμπειρία 20 μηνών, κατέθεσαν οι Αγωνιζόμενοι Εργαζόμενοι της ΕΡΤ, όχι μόνο εν όψει της επαναλειτουργίας της ΕΡΤ, αλλά και προκειμένου να συμβάλουν ουσιαστικά στον δημόσιο διάλογο για μια νέα και ανεξάρτητη δημόσια τηλεόραση. Η πρόταση των Εργαζομένων της ΕΡΤ είναι μια ολοκληρωμένη πρόταση για τη δομή και τον τρόπο λειτουργίας της ΕΡΤ, δημοκρατικά και οριζόντια οργανωμένης, με τον πρώτο λόγο στις Εργασιακές Συνελεύσεις και τις Επιτροπές Προγράμματος. Ίσως γι’ αυτό άλλωστε έφτασε να χαρακτηριστεί από ορισμένους «πρόταση νόμου». Συνέχεια ανάγνωσης «Η ΕΡΤ της επόμενης μέρας»

Ο Λουκάνικος και τα «ντόπερμαν»

LOUKANIKOS KAI MAT SYNTAGMA
Κατσάκος Πέτρος|12.10.2014

Τελικά όλοι ήξεραν για τον θάνατο του Λουκάνικου από τις 21 Μαΐου, εκτός από εμένα… που το έμαθα τελευταίος. Τελικά όλοι αναπαρήγαγαν το μονόστηλο της «Αυγής», αλλά κανείς σχεδόν δεν θυμόταν πού ακριβώς το διάβασε. Εκτός από τον Guardian και την Independent που θεώρησαν χρέος τους να αναφέρουν από πού πληροφορήθηκαν, έστω και καθυστερημένα, τον θάνατο του τετράποδου «εξεγερμένου» που τα τελευταία χρόνια φωτογραφήθηκε όσο κανένα άλλο αδέσποτο της Αθήνας.

Συνέχεια ανάγνωσης «Ο Λουκάνικος και τα «ντόπερμαν»»

Αθανάσιος Καρανικόλας: Ελπίζω οι ταινίες μας να αιφνιδιάζουν και τους πλέον ανυποψίαστους | Συνέντευξη στη Μάνια Ζούση

 athanasios karanikolas

29.09.2014

Με μόλις τέσσερις ημέρες προβολής στους ελληνικούς κινηματογράφους, αλλά ήδη φορτωμένη βραβεία και εύφημους μνείες στα μεγάλα διεθνή φεστιβάλ, η ταινία του Αθανάσιου Καρανικόλα «Στο Σπίτι» βρίσκεται στο επίκεντρο των συζητήσεων κοινού και κριτικών. Και αυτό που ήδη κατάφερε είναι να κερδίσει τις δύσκολες και αυστηρές προτιμήσεις με θερμά σχόλια. Ο σκηνοθέτης μιλά στην «Αυγή» με αφορμή την πρώτη του ελληνική ταινία, καθώς ζει και δημιουργεί τα τελευταία χρόνια στη Γερμανία.
Ο σκηνοθέτης Αθανάσιος Καρανικόλας μιλάει στην «Αυγή» για την ταινία του «Στο Σπίτι»
Συνέντευξη στη Μάνια Ζούση

  • Τι ήταν αυτό που σας έκανε να επιστρέψετε στην Ελλάδα και να γυρίσετε τη συγκεκριμένη ταινία;
    Μετά από μια σειρά ταινιών μικρού και μεγάλου μήκους αλλά και ντοκιμαντέρ που γύρισα στη Γερμανία, βρέθηκα πριν από μερικά χρόνια στην Πάτρα για τα γυρίσματα του ντοκιμαντέρ «Khaima» στον καταυλισμό των Αφγανών προσφύγων. Ήταν μια συγκλονιστική εμπειρία που καθόρισε την ανάγκη και την απόφασή μου να γυρίσω μια ταινία στα ελληνικά, με ηθοποιούς που μιλούν τη γλώσσα μου και κυρίως μια ιστορία που να αντλείται και να αφορά τη δύσκολη πραγματικότητα της ελληνικής κοινωνίας.
  • Πώς επιλέξατε την ιστορία που θέλατε να πείτε ;
    Με ενδιαφέρουν οι ανθρωποκεντρικές ταινίες που δίνουν στον θεατή αφορμή για σκέψη και προβληματισμό. Οι μετανάστες, η κοινωνική αδικία, οι διαπροσωπικές σχέσεις που οξύνονται και μεταλλάσσονται από το δραματικό στο τραγικό. Η ταινία διαχειρίζεται την εκμετάλλευση των ισχυρών απέναντι σε μια βαθιά ανθρώπινη ανάγκη συναισθηματικής ασφάλειας των αδυνάμων. Αυτό προσωποποιείται μέσα από την κεντρική ηρωίδα, τη Νάντια, Γεωργιανή οικονόμο που ζει μαζί με μια ελληνική οικογένεια τα τελευταία δώδεκα χρόνια μέχρι τη στιγμή που μια σοβαρή ασθένεια θα διαταράξει την καθημερινότητά της και θα άρει την εμπιστοσύνη και την ασφάλεια που την περιέβαλε έως εκείνη τη στιγμή. Με εξοργίζει μια τέτοια πραγματικότητα όπου μετανάστες αναγκάζονται να εργάζονται παράνομα, με χαμηλό μισθό, χωρίς ασφάλιση και μέσα σε μια ψευδαίσθηση ότι ανήκουν στην οικογένεια για την οποία δουλεύουν.
  • Όσοι έχουν δει έως τώρα την ταινία, αυτές τις λίγες ημέρες που έχει βγει στις αίθουσες, μιλούν για μια άρτια αισθητική όπου την ηρεμία των πλάνων ταράσσει μια εσωτερική πυρετώδης ένταση, σαν βόμβα που είναι έτοιμη να εκραγεί. Πώς επιτυγχάνεται ένα τέτοιος συνδυασμός;
    Στη μυθοπλασία με ενδιαφέρει η πραγματικότητα και μια θεματική όπως τα ανθρώπινα δικαιώματα, οι διαπροσωπικές σχέσεις, τα οικονομικά διλήμματα. Η ταινία ξεκίνησε από την παρατήρηση και κατέληξε να είναι μια ιστορία που έπρεπε να πω. Μάλλον ήθελα να κάνω μια ταινία σε πολλά επίπεδα. Το αποτέλεσμα θα έπρεπε να είναι κινηματογραφικά άρτιο. Άλλωστε αρχικά σπούδασα φωτογραφία και εργάστηκα ως φωτογράφος ντοκιμαντέρ. Αλλά ήθελα να είναι και μια πρόταση για την ίδια την ιστορία, το θέμα της αδικίας. Αυτό που ήθελα ήταν να συνδυάσω το κοινωνικό και το ποιητικό με την αισθητική πλευρά. Μας αξίζουν ταινίες που διαβάζονται σε πολλά επίπεδα.
  • Πώς «χτίσατε» τα χαρακτηριστικά της ηρωίδας σας που ερμηνεύει, όπως επισημαίνουν όλες οι έως τώρα κριτικές, με αξιοπρόσεκτο και ξεχωριστό τρόπο η Μαρία Καλλιμάνη;
    Η Νάντια είναι μια πραγματική ηρωίδα, με έντονα χαρακτηριστικά αφοσίωσης και αξιοπρέπειας που αποτελούν πρόταση συμπεριφοράς. Με το μεγαλείο και τη γενναιοδωρία της συγχώρεσης προς όλους όσους την έχουν αδικήσει. Ξέρετε, αυτό που κυρίως έχει κλονίσει η κρίση είναι οι κοινωνικές αξίες και η ιδέα της ανθρωπιάς. Θεωρώ και τα δυο πολύ σημαντικότερα από την ίδια την οικονομική κρίση.
  • Ζείτε και δημιουργείτε στο εξωτερικό, κάτω από συνθήκες ασφαλείας που έχει δημιουργήσει η Ευρώπη για τους καλλιτέχνες. Αυτό σας αφήνει να δείτε καθαρά τα πράγματα που συμβαίνουν στην Ελλάδα ή μήπως λειτουργεί λίγο και σαν παραμορφωτικός καθρέφτης της πραγματικότητας;
    Είναι πολυτέλεια να βλέπω την Ελλάδα μέσα από μια απόσταση, αλλά αυτό δεν σημαίνει πως βρίσκομαι μακριά από τα πράγματα. Μπορώ να πω μάλιστα ότι τελευταία με ενδιαφέρει όλο και περισσότερο να βρίσκομαι σε μια διαδρομή. Με ενδιαφέρει και η απόσταση και η εγγύτητα καθώς και τα δυο είναι που μπορούν να πραγματοποιήσουν τη σύνθεση.
  • Τι είδους κινηματογράφο θέλετε να συνεχίσετε να κάνετε, σε ποια νέα ανάγνωση στρέφεστε και τι τρόπο επιλέγετε;
    Είναι αλήθεια πως οι μεγάλες κινηματογραφικές κορώνες μας δυσκολεύουν, αλλά και μας φρενάρουν από το να σκεφτούμε, καθώς η σκέψη απαιτεί νηφαλιότητα. Χρειάζεται να σκεφτούμε για να συγκινηθούμε. Και μέσα από τις ταινίες μου ελπίζω να βρίσκω τον τρόπο να αιφνιδιάζω και τους πλέον ανυποψίαστους.
  • Με τι τρόπο η τέχνη παρακολουθεί και εμπνέεται από τη ζωή όταν η πραγματικότητά της την προσπερνά;
    Η τέχνη κρατά τον καθρέφτη που δείχνει τη ζωή. Προσφέρει ερεθίσματα και δεν πρέπει να θεωρείται πολυτέλεια, αλλά αναγκαίο αγαθό, που νιώθουμε την αξία του όταν μας λείπει. Είναι ζωτικό κύτταρο της ζωής, γεννά ιδέες. Και εγώ θέλω να μείνω πιστός σε κάτι τέτοιο. Και να συνεχίσω να μιλάω.

Η ταινία και η ιστορία

Η ταινία «Στο Σπίτι», που βγήκε στις ελληνικές αίθουσες την περασμένη Πέμπτη 25 Σεπτεμβρίου από την One from the Heart, αφηγείται την ιστορία της Νάντιας, μιας Γεωργιανής οικονόμου που ζει μαζί με μια ελληνική οικογένεια τα τελευταία δώδεκα χρόνια, μέχρι τη στιγμή που μια σοβαρή ασθένεια θα διαταράξει την καθημερινότητά της. Ο κατάλογος του Forum του 64ου Διεθνούς Φεστιβάλ Κινηματογράφου του Βερολίνου, όπου η ταινία έκανε την παγκόσμια πρεμιέρα της αποσπώντας το βραβείο της Οικουμενικής Επιτροπής, αναφέρει πως «πρόκειται για ένα φιλμ στιλιζαρισμένο, αλλά με το βλέμμα του στραμμένο στον αληθινό κόσμο, που αντλεί από κομψές σινεμασκόπ εικόνες και απεικονίσεις του χώρου για να αφηγηθεί την ιστορία μιας ήσυχης ηρωίδας στο στιλ ενός τρυφερού μελοδράματος».

http://www.avgi.gr/

Στο Σπίτι (2014) του Αθανάσιου Καρανικόλα | Κριτική ταινίας: Δήμητρα Γιαννακού | παρουσίαση-trailer-που παίζεται

Η Lady Gaga και η κουλτούρα του ξέκωλου

gaga-athens

28.09.2014

Η κουλτούρα του ξέκωλου δεν είναι προοδευτική, είναι εμπορική.

Πολύ Κακό για το Τίποτα – Η σαιξπηρική φράση ταιριάζει γάντι και στην περίπτωση της Lady Gaga: το Artpop Ball Tour που ήρθε και στην Αθήνα αποκάλυψε πως η βασίλισσα είναι γυμνή… Όχι εντελώς, αλλά ντυμένη με κιτσάτα ράκη. Αλλά και στα βιντεοκλίπ της το αυτό προσπαθεί – διά της γύμνιας να πετύχει μια αρτίστικη εκδοχή του εαυτού της. Και μαζί της, εκατοντάδες χιλιάδες κοπελίτσες που νομίζουν πως το ξεντύσιμο είναι o.k. και είναι απελευθέρωση. Πρώτη διδάξασα μαζικά η Μadonna, αλλά αυτή που προηγείται στην κούρσα του ξέκωλου είναι η Miley Cyrus, καθώς η 22χρονη ποπ τραγουδίστρια βάλθηκε να χτυπήσει κορυφή κλέβοντας ξαφνικά τη δόξα της Lady Gaga. Αν ψάξετε στο Διαδίκτυο, θα δείτε πλήθος φωτογραφιών στα όρια του πορνό, αλλά και το γνωστό περσινό βίντεοκλιπ, «Wrecking Ball», όπου η Miley καβαλάει, ολόγυμνη, μια ατσάλινη μπάλα. Τη σχολίασαν αυστηρά γυναίκες μουσικοί όπως η Annie Lennox και η Sinead O’ Connor και πολλοί έσπευσαν να τις χαρακτηρίσουν συντηρητικές και… passe. H ίδια η Cyrus δήλωσε στο BBC πως είναι υπέρ της ελευθερίας της έκφρασης. Συνέχεια ανάγνωσης «Η Lady Gaga και η κουλτούρα του ξέκωλου»

Ο πολιτικός Πλουμπίδης – 60 χρόνια από την εκτέλεση | ΑΦΙΕΡΩΜΑ | της Ιωάννας Παπαθανασίου, ιστορικού

o ploumpidis me tin avgi
Η ιστορική φωτογραφία του Πλουμπίδη με την «Αυγή» σε διάλειμμα της δίκης του

17.08.2014

Η ελληνική πολιτεία αλλά και το κόμμα στο οποίο έταξε εαυτόν τον καταδίκασαν. Όμως, 60 χρόνια μετά την εκτέλεση, η εμβληματική μορφή του Νίκου Πλουμπίδη παραμένει ζωντανή στη συλλογική μνήμη και στην ιστορία που τον δικαίωσε.
Πέντε χρόνια μετά το τέλος του εμφυλίου πολέμου, στις 14 Αυγούστου 1954, ο Νίκος Πλουμπίδης έπεφτε νεκρός από τα πυρά του στρατιωτικού εκτελεστικού αποσπάσματος. Η εκτέλεσή του, αν και δεν ήταν η τελευταία -όπως γενικά θεωρείται- στη μεγάλη σειρά των θανατικών καταδικών που οργάνωσε το αυταρχικό εμφυλιοπολεμικό και μετεμφυλιοπολεμικό κράτος, ήταν μάλλον απρόσμενη. Ανέτρεπε πάγιες κυβερνητικές πρακτικές που επιστρατεύονταν συμπληρωματικά στη «μάχη κατά του κομμουνισμού» μέσα από την κατασκευή, συντήρηση και προβολή των πάσης φύσεως εσωκομματικών κομμουνιστικών συγκρούσεων. Ειδικά μετά το τέλος του εμφυλίου πολέμου, η ελληνική πολιτεία είχε κάθε λόγο να κρατήσει ενεργή, να ενισχύσει και να προβάλει την αντιπαράθεση της εξόριστης κομμουνιστικής ηγεσίας με τον βασικό εκπρόσωπο του παράνομου κομματικού μηχανισμού στην Ελλάδα, τον Νίκο Πλουμπίδη. Με αυτή την έννοια, η συγκεκριμένη εκτέλεση φαίνεται και πολιτικά ασύμφορη. Συνέχεια ανάγνωσης «Ο πολιτικός Πλουμπίδης – 60 χρόνια από την εκτέλεση | ΑΦΙΕΡΩΜΑ | της Ιωάννας Παπαθανασίου, ιστορικού»

Επιδαύρια: Τα πρόσωπα και οι θεσμοί | επιστολή Τάνιας Ιακωβίδου στην Αυγή | Απάντηση από την Πόλυ Κρημνιώτη

THEATRO EPIDAVROU 01

Επιδαύρια: Τα πρόσωπα και οι θεσμοί
01.08.2014

Με εκτενή επιστολή της προς την «Αυγή», η βουλευτής Β’ Αθηνών της Ν.Δ. Τάνια Ιακωβίδου επανέρχεται στο θέμα των Επιδαυρίων και τη σχετική ερώτηση που είχε καταθέσει στη Βουλή, με την οποία ζητούσε την αφαίρεση της διεύθυνσής τους από το Φεστιβάλ Αθηνών – Επιδαύρου και την παράδοσή τους στο Εθνικό Θέατρο. Ειδικότερα, η βουλευτής απαντά στο άρθρο μας της 10ης Ιουλίου με τίτλο «Η πολιτιστική πολιτική και τα πρατήρια καυσίμων», που υπογράφει η Πόλυ Κρημνιώτη, σημειώνοντας:
«[…] Αντιπαρέρχομαι την αήθη προσπάθεια της αρθρογράφου να μειώσει την απήχηση της εύλογης πρότασής μου με την απόκρυψη της επιστημονικής μου ιδιότητας ως πολιτισμιολόγου και με σχόλια που αποσκοπούν στη μείωση της προσωπικότητάς μου, διότι πρόκειται για μια κλασική μέθοδο μαύρης προπαγάνδας, που δεν έχει καμία σχέση με το ήθος της Αριστεράς. Είμαι βέβαιος ότι συμφωνείτε σε αυτό και δεν θα επιτρέψετε να ξανασυμβεί.

Αναγκαιότητα τα Επιδαύρια να ανατεθούν και πάλι στο Εθνικό Θέατρο | Ερώτηση της κ. Παναγιώτας Ιακωβίδου, βουλευτή της Ν. Δημοκρατίας προς τον Υπουργό Πολιτισμού | Απάντηση Υπουργού Πολιτισμού

Η πολιτιστική πολιτική και τα πρατήρια καυσίμων | Κρημνιώτη Πόλυ

Επιδαύρια: Τα πρόσωπα και οι θεσμοί | επιστολή Τάνιας Ιακωβίδου στην Αυγή | Απάντηση από την Πόλυ Κρημνιώτη

Συνέχεια ανάγνωσης «Επιδαύρια: Τα πρόσωπα και οι θεσμοί | επιστολή Τάνιας Ιακωβίδου στην Αυγή | Απάντηση από την Πόλυ Κρημνιώτη»

«Προμηθέας Δεσμώτης» σε σκηνοθεσία Έκτορα Λυγίζου στην Επίδαυρο| Κριτική: Λέανδρος Πολενάκης

PROMITHEAS 13
φωτογραφίες: εύη φυλακτού

Πόσο σύγχρονος είναι ο Προμηθέας Δεσμώτης;
Πολενάκης Λέανδρος|15.07.2014

Ο «Προμηθέας Δεσμώτης» είναι το μόνο σωζόμενο δράμα μιας τριλογίας («Προμήθεια») που έχει ως θέμα της τη σύγκρουση ανάμεσα στον Δία και στον Προμηθέα, για την τύχη του ανθρώπινου γένους. Ο Ζεύς έχει αποφασίσει να καταστρέψει το ανθρώπινο γένος. Ο Τιτάνας Προμηθέας εδώ παρουσιάζεται ως ο μόνος φίλος και προστάτης των ανθρώπων: έχει κλέψει από τον Όλυμπο την ιερή φωτιά, «μητέρα όλων των τεχνών», και τους την έχει προσφέρει για να επιβιώσουν. Εξαιτίας αυτής της πράξης του, τιμωρείται από τον Δία και αλυσοδένεται στις ερημιές του Καυκάσου.

Προμηθέας Δεσμώτης στην Επίδαυρο χωρίς τον Προμηθέα | του Γιάννη Καραμπίτσου

Συνέχεια ανάγνωσης ««Προμηθέας Δεσμώτης» σε σκηνοθεσία Έκτορα Λυγίζου στην Επίδαυρο| Κριτική: Λέανδρος Πολενάκης»

Η πολιτιστική πολιτική και τα πρατήρια καυσίμων | Κρημνιώτη Πόλυ

THEATRO EPIDAVROU
 10.07.2014

Ατυχήσασα στα ψηφοδέλτια του ΛΑΟΣ, ευτυχήσασα σ’ αυτά της Νέας Δημοκρατίας, εγκατέλειψε τα τηλεοπτικά πλατώ για τα έδρανα του Εθνικού Κοινοβουλίου. Φευ όμως, η βουλευτής της κυβερνώσας παράταξης κ. Παναγιώτα Ιακωβίδου δεν ξέχασε το πέρασμά της από τα τηλεοπτικά πρωινάδικα και ωσάν να επρόκειτο για εύπεπτο θεματάκι μεταξύ τυρού και αχλαδιού με ερώτησή της στη Βουλή προτείνει ούτε λίγο ούτε πολύ το εξής:

Διαβάστε την ερώτηση προς τον Υπουργό Πολιτισμού και την απάντηση που εδόθη.

Αναγκαιότητα τα Επιδαύρια να ανατεθούν και πάλι στο Εθνικό Θέατρο | Ερώτηση της κ. Παναγιώτας Ιακωβίδου, βουλευτή της Ν. Δημοκρατίας προς τον Υπουργό Πολιτισμού | Απάντηση Υπουργού Πολιτισμού

Η πολιτιστική πολιτική και τα πρατήρια καυσίμων | Κρημνιώτη Πόλυ

Επιδαύρια: Τα πρόσωπα και οι θεσμοί | επιστολή Τάνιας Ιακωβίδου στην Αυγή | Απάντηση από την Πόλυ Κρημνιώτη

Συνέχεια ανάγνωσης «Η πολιτιστική πολιτική και τα πρατήρια καυσίμων | Κρημνιώτη Πόλυ»

Ελένη του Ευριπίδη σε σκηνοθεσία Δημήτρη Καραντζά στην Επίδαυρο | Κριτική Λέανδρου Πολενάκη

eleni karantzas
Φωτο: ΕΥΗ ΦΥΛΑΚΤΟΥ

Ο κύκλος της Ελένης
Πολενάκης Λέανδρος | 8.7.2014

Η Ελένη του μύθου στοιχειώνει πάντα τα έργα του Ευριπίδη, είτε πρωταγωνιστεί σε αυτά, είτε προβάλλει ο ίσκιος της πίσω από τους άλλους ήρωες. Ακόμη και στις «Φοίνισσες» που ανήκουν οργανικά σε άλλο κύκλο, ο ποιητής κατορθώνει να δηλώσει εμμέσως την παρουσία της. Το επεισόδιο της «τειχοσκοπίας» έρχεται κατ’ ευθείαν από την «Ιλιάδα». Σε αυτήν, η Ελένη «θαυμάζει» από το ύψος του τείχους της Τροίας τους αγέρωχους Αργείους πολεμιστές. Στις «Φοίνισσες» ο Ευριπίδης υποκαθιστά την ένοχη Ελένη με την αγνή Αντιγόνη, μικρό και άπραγο κορίτσι ακόμη. Για να την επαναφέρει στο τέλος του έργου, με τη μορφή της ώριμης Αντιγόνης, που καλά γνωρίζουμε. Μια μόνο νύχτα φόνου και τρόμου στάθηκε αρκετή για να την κάνει αυτή που είναι. Με αυτό το νόμιμο τέχνασμα ο Ευριπίδης προσημειώνει, πίσω απ’ το προσωπείο της Αντιγόνης, τη μεταμόρφωσή της Ελένης από ιέρεια της ρήξης σε θεά της συμφιλίωσης, που θα «εξοφλήσει» με την τραγωδία του «Ελένη». Συνέχεια ανάγνωσης «Ελένη του Ευριπίδη σε σκηνοθεσία Δημήτρη Καραντζά στην Επίδαυρο | Κριτική Λέανδρου Πολενάκη»

Ο Μάνος Χατζιδάκις της ΕΠΟΝ

Ο Μάνος Χατζιδάκις στο πιάνο, 25-26 χρόνων. Φωτογραφία της Μαργαρίτας Λυμπεράκη όπου δημοσιεύθηκε στο βιβλίο Ανοιχτές Επιστολές στον Μάνο Χατζιδάκι, Εκδόσεις Μπάστα - Πλέσσα, 1996.
Ο Μάνος Χατζιδάκις στο πιάνο, 25-26 χρόνων. Φωτογραφία της Μαργαρίτας Λυμπεράκη όπου δημοσιεύθηκε στο βιβλίο Ανοιχτές Επιστολές στον Μάνο Χατζιδάκι, Εκδόσεις Μπάστα – Πλέσσα, 1996.

Χανδρινός Ιάσων|Βάκης Αλέξης |15.06.2014

Ο Μάνος Χατζιδάκις της ΕΠΟΝΟ Μάνος Χατζιδάκις της ΕΠΟΝΟ Μάνος Χατζιδάκις της ΕΠΟΝΟ Μάνος Χατζιδάκις της ΕΠΟΝ
Όπως έχει εύστοχα επισημάνει η ιστορικός Οντέτ Βαρών – Βασάρ, «ποτέ μια γενιά δεν υπήρξε τόσο ταυτισμένη με μια οργάνωση όσο η νεολαία της Κατοχής με την ΕΠΟΝ». Η Ενιαία Πανελλαδική Οργάνωση Νέων (ΕΠΟΝ) ιδρύθηκε στις 23 Φεβρουαρίου 1943 σε μια παράνομη συνδιάσκεψη στους Αμπελοκήπους.
Είκοσι χρόνια από τον θάνατο του (15 Ιουνίου 1994).

Συνέχεια ανάγνωσης «Ο Μάνος Χατζιδάκις της ΕΠΟΝ»

Τα μάθατε Τα ΝΕΑ; Οι καθαρίστριες καθάρισαν για μας

katharistries

6.6.2014

Αν έχουν δίκιο οι καθαρίστριες του υπουργείου Οικονομικών, γιατί έχουν άδικο οι σχολικοί φύλακες, οι καθηγητές των ΕΠΑΛ, οι εργαζόμενοι στη Δημοτική Αστυνομία, οι εργαζόμενοι της ΕΡΤ, οι χιλιάδες που εκδιώχθηκαν από το Δημόσιο, οι χιλιάδες που πρόκειται να εκδιωχθούν; Συνέχεια ανάγνωσης «Τα μάθατε Τα ΝΕΑ; Οι καθαρίστριες καθάρισαν για μας»

Μη χαιρόσαστε, γατάκια! Το βράδυ ο Πρετεντέρης έχει δημοσκόπηση

pretenteris

26.05.2014

Τι τις θέλουμε τις εκλογές, όταν έχουμε την GPO του Θεοδωρικάκου, που μέχρι την τελευταία στιγμή, όταν όλοι άλλοι έδιναν τον ΣΥΡΙΖΑ μπροστά με 3,2%-4,3%, αυτός επέμενε ότι η διαφορά δεν θα ξεπεράσει το 1%; Συνέχεια ανάγνωσης «Μη χαιρόσαστε, γατάκια! Το βράδυ ο Πρετεντέρης έχει δημοσκόπηση»

Γιόνας Κάουφμαν: Η φλόγα να μείνει αναμμένη |Συνέντευξη στον Κυριάκο Λουκάκο

jonas kaufmann

Τα μάτια του λάμπουν όταν μιλάει για μουσική. Είτε καθισμένος μπροστά σε χριστουγεννιάτικο τζάκι παρουσιάζοντας μελοδραματική ολονυκτία αφιερωμένη στον ίδιο, και μάλιστα σε ιδιωτικό μη πολιτιστικό τηλεοπτικό κανάλι (!), είτε όταν ανταποκρίνεται πληθωρικά στα ερωτήματα του παρασκηνίου της Μετ. Ίνδαλμα με όρους που παραπέμπουν στον πρεσβύτερό του Πλάθιντο Ντομίνγκο, ο διάσημος τενόρος Jonas Kaufmann αναδεικνύεται με κάθε ευκαιρία σε λαμπρό εκπρόσωπο του σημερινού κοσμοπολίτη Γερμανού. Χαλαρός και γενναιόδωρος για την πολιτισμική προσφορά των άλλων Ευρωπαίων, πολύγλωσσος ο ίδιος, με βαθιά μουσική και εγκυκλοπαιδική μόρφωση, ο καλλιτέχνης εκπέμπει την ήρεμη αυτοπεποίθηση μιας σταδιοδρομίας χωρίς κενά και άλματα, όπως ακριβώς και τα λεγόμενα στην αποκλειστική συνέντευξη που μάς παραχώρησε.

Η όπερα και όλες οι μορφές τέχνης δεν θα πρέπει να αποτελούν πεδίο αντιπαράθεσης, αλλά διεύρυνσης οριζόντων Συνέχεια ανάγνωσης «Γιόνας Κάουφμαν: Η φλόγα να μείνει αναμμένη |Συνέντευξη στον Κυριάκο Λουκάκο»

Εθνικό Ίδρυμα Πολιτισμού, ΕΚΕΒΙ και οι Κινέζοι από δίπλα… | Συνέντευξη Τύπου Π. Παναγιωτόπουλου – Χρ. Γιαλλουρίδη

ethniko-idryma-politismoy-ekevi-kai-oi-kinezoi-apo-dipla

7.5.2014

Πολιτιστικός πατριωτισμός, κινεζική διείσδυση, ανασύσταση του Ελληνικού Ιδρύματος Πολιτισμού που μετονομάζεται επί το εθνοκεκτρικότερο σε Ίδρυμα Ελληνικού Πολιτισμού, αδιευκρίνιστες συνθήκες με τις οποίες θα λειτουργούν τα παραρτήματά του στο εξωτερικό, χαοτική συνθήκη με την ενσωμάτωση του ΕΚΕΒΙ και αβέβαιη τη συνέχιση των δράσεών του, Διεθνής Έκθεση Βιβλίου Θεσσαλονίκης που ανοίγει τις πύλες της για φέτος την Παρασκευή, αλλά κανείς δεν ξέρει αν θα συνεχιστεί και του χρόνου… Συνέχεια ανάγνωσης «Εθνικό Ίδρυμα Πολιτισμού, ΕΚΕΒΙ και οι Κινέζοι από δίπλα… | Συνέντευξη Τύπου Π. Παναγιωτόπουλου – Χρ. Γιαλλουρίδη»

Μπουλούτ Γιαϊλά: Ήμουν σίγουρος ότι ήθελαν να με σκοτώσουν | συνέντευξη στην Έλλη Ζώτου

mpoulout giaila
6.4.2014

[ Για κάποιους μήνες έπαιρνα από το Σοφρά μια συγκεκριμένη προσφορά 3 καλαμάκια με πατάτες αναψυκτικό και σαλάτα με 6€. Εκεί κάποιες φορές ψήστης ήταν ένα ευγενικό παλικάρι με γυαλιά, ο Μπουλούτ Γιαϊλά, όπως κατάλαβα μετά τη σύλληψή του. Ο Σοφρά 2-3 ημέρες μετά έκλεισε μετά από χρόνια λειτουργίας. Συνδύασα τα γεγονότα και έβγαλα τα συμπεράσματά μου. Στενοχωρήθηκα που ζούμε σε ένα τόπο, όπου κανείς ουσιαστικά δεν παίρνει είδηση τι συμβαίνει γύρω μας και κανείς δεν στενοχωριέται για ότι συμβαίνει.  Το δημοσίευμα της Αυγής επιβεβαιώνει μήνες μετά τις σκέψεις-υποψίες μου που τώρα μπορώ να αποκαλύψω.  Γ.Κ.]

Το βράδυ της 30ής Μαΐου 2013 ένα αυτοκίνητο σταμάτησε στη συμβολή των οδών Μπόταση και Σόλωνος και πέντε άνδρες με πολιτικά, σύμφωνα με τις τότε μαρτυρίες, βγήκαν από ένα ασημί Peugeot με πινακίδες ΖΚΙ 8462 και έβαλαν με τη βία μέσα σε αυτό τον 26χρονο Μπουλούτ Γιαϊλά που προσπαθούσε να καταθέσει αίτημα ασύλου. Η απαγωγή καταγγέλλεται στην αστυνομία και σε επαφή του βουλευτή του ΣΥΡΙΖΑ Δ. Τσουκαλά με τον αρχηγό της ΕΛ.ΑΣ. αποκαλύπτεται τότε ότι ο αριθμός της πινακίδας του οχήματος με το οποίο έγινε η απαγωγή ανήκει σε υπηρεσιακό όχημα της ΕΛ.ΑΣ. που είναι δηλωμένο σε υπηρεσία εκτός Αττικής, ενώ κατά τα άλλα η αστυνομία αρνείται ότι ξέρει πού είναι και αργότερα μάλιστα αρνείται και την παρουσία του στη χώρα, για να διαψεύσει η ίδια τον εαυτό της μία ημέρα, μετά λέγοντας ότι γνώριζε πως το Ελληνικό Συμβούλιο για τους Πρόσφυγες έχει αναλάβει την εκπροσώπησή του Μπ. Γιαϊλά.
Περίμενα ότι η συνωμοσία θα καταπέσει, αλλά δεν περίμενα να γίνει τόσο γρήγορα. Τώρα προσπαθώ να συνηθίσω τη ζωή έξω Συνέχεια ανάγνωσης «Μπουλούτ Γιαϊλά: Ήμουν σίγουρος ότι ήθελαν να με σκοτώσουν | συνέντευξη στην Έλλη Ζώτου»

Γιάννης Οικονομίδης: «Σινεμά με σκέψη, διεισδυτική ματιά, αγωνία…» | συνέντευξη στον Κώστα Τερζή

6.4.2014

giannis oikonomidis
Ο Γιάννης Οικονομίδης στη συνέντευξη τύπου στο Φεστιβάλ Βερολίνου τον Φεβρουάριο

Συνεπής με τη μέχρι τώρα διαδρομή του, ο Γιάννης Οικονομίδης διευρύνει την οπτική του και εμπλουτίζει τη «γραφή» του στο «Μικρό ψάρι», την τελευταία του ταινία, τέταρτη μεγάλου μήκους. Συνεχίζει με προσεκτικό βηματισμό να διαγράφει μια έκκεντρη διαδρομή στο σώμα της σύγχρονης ελληνικής κοινωνίας, υπερβαίνοντάς την ταυτόχρονα, αυτή τη φορά αντλώντας στοιχεία από την παράδοση του αμερικανικού αλλά και του ευρωπαϊκού νουάρ. Βιντεοσυνέντευξη με τον Γιάννη Αναστασάκη τον Μπογιατζή του Μικρού Ψαριού Συνέχεια ανάγνωσης «Γιάννης Οικονομίδης: «Σινεμά με σκέψη, διεισδυτική ματιά, αγωνία…» | συνέντευξη στον Κώστα Τερζή»

Μικρό ψάρι (Ελληνική τραγωδία χωρίς κάθαρση)| της Ευγενίας Λουπάκη

loupaki

Φαντασθείτε τη σκηνή. Ελάτε, δεν είναι δα και πολύ δύσκολο, τόσες αμερικάνικες ταινίες έχουμε δει. Ναι, έχετε δίκιο, στις ταινίες στο τέλος νικάνε οι καλοί και η δικαιοσύνη. Των καλών η δικαιοσύνη, δηλαδή των ισχυρών. Και τιμωρούνται οι κακοί και όσοι εκ των καλών έπραξαν στιγμιαίως το κακό, ώστε το σύστημα να συνεχίσει να είναι καλό και να παράγει απρόσκοπτα και άλλους κακούς. Συνέχεια ανάγνωσης «Μικρό ψάρι (Ελληνική τραγωδία χωρίς κάθαρση)| της Ευγενίας Λουπάκη»

Κωστής Παπαγιώργης (1947-2014): Ανατόμος των κοινών παθών, με στυλ | του Σταύρου Ζουμπουλάκη

KOSTIS PAPAGIORGIS

Δεν ξέρω για τι προόριζε τον εαυτό του ο Κωστής Παπαγιώργης, όταν παράτησε τη Νομική Θεσσαλονίκης και πήγε στο Παρίσι για να διαβάσει μετά μανίας. Μάλλον για το στάδιο της φιλοσοφίας, για να μελετήσει και να γράψει για εκείνο που θα θεωρούσε ασφαλώς τότε το μόνο άξιο λόγου ερώτημα, το ερώτημα του Είναι. Τελικά, πάντως, ανεξάρτητα από τα αρχικά σχέδια και τις φιλοδοξίες, όποια κι αν ήταν, έγινε εκείνο που ήταν να γίνει: δοκιμιογράφος. Ο καλύτερος που έχουμε. Ο Παπαγιώργης δεν είναι ακαδημαϊκός μελετητής που χάνει τη φωνή του από τον τρόμο των παραπομπών, δεν είναι διανοούμενος, ένας δηλαδή που παρεμβαίνει στον δημόσιο χώρο με θέσεις και απόψεις για κρίσιμα θέματα της επικαιρότητας, δεν είναι φιλόσοφος, κι ας έχει φάει τη φιλοσοφία με το κουτάλι, γιατί δεν έχει ένα συνεκτικό σύστημα ιδεών, αλλά ηβιοθεωρία του συνάγεται, όπως σε κάθε γνήσιο δοκιμιογράφο, δεν αναπτύσσεται αναλυτικά καιεπιχειρηματολογημένα. Είναι συγγραφέας.

O Παπαγιώργης συγκέντρωσε στο πρόσωπό του, «με καιρό και με κόπο» και με κόστος, όλες τις προϋποθέσεις ενός σπουδαίου δοκιμιογράφου. Είχε αμέτρητα διαβάσματα κάθε είδους (φιλοσοφία, μυθιστόρημα, ιστορία), διαβάσματα των μεγάλων έργων, όχι διαβάσματα για τα μεγάλα έργα. Διέθετε προσωπικό βλέμμα πάνω στα πράγματα, δεν αναμασούσε ετοιμοπαράδοτες κοινοτοπίες. Είχε έξοχο γλωσσικό όργανο. Δοκίμιο, μεθόριο είδος μεταξύ λογοτεχνίας και στοχασμού ή είδος συναιρετικό λογοτεχνίας και στοχασμού, δεν γράφεται χωρίς εκφραστικό τάλαντο. «Φρασάκια» είχε χαρακτηρίσει κάποτε ο ίδιος τον εαυτό του, κατασκευαστή φράσεων, γιατί στο δοκίμιο το νόημα δεν υπερτερεί της διατύπωσής του, αλλά πρέπει να βρει την προσίδια έκφρασή του, να έχει, με άλλα λόγια, το κείμενο ύφος.

Όλα αυτά είναι απαραίτητα, μα δεν αρκούν. Για να γράψεις δοκίμιο, πρέπει να έχεις λογαριασμούς να λύσεις με τη ζωή, χρειάζεται προσωπικό ερώτημα που θα πηγάζει από σένα, από τα πάθη και τα βάσανά σου. Το πολυτιμότερο βιβλίο του δοκιμιογράφου είναι ο εαυτός του, αν λάβει την τολμηρή απόφαση να τον διαβάσει με ειλικρίνεια. Ο Παπαγιώργης, με μια κίνηση που μοιάζει συγγραφικά αυτοκαταστροφική, αλλά ήταν βαθιά δημιουργική, εγκαταλείπει, το 1987, τον δρόμο των πρώτων του πολύ φιλόδοξων βιβλίων και σχεδίων και στρέφεται προς τα ανθρώπινα πάθη, στην απέραντη επικράτεια του κακού, προσπαθώντας να λύσει ακριβώς τους δικούς του ανοιχτούς λογαριασμούς: μέθη, ερωτική ζήλια, φθόνος, μνησικακία, εκδίκηση, δολιότητα, πόλεμος, κακοφορμισμένα αισθήματα… Ως βαθύς μηδενιστής, έψαχνε την ιδιοτέλεια πίσω από τις αγαθές προθέσεις, ανίχνευε το κακό ακόμη και εκεί όπου όλοι έβλεπαν καλές πράξεις. Το βλέμμα του δεν το τράβηξε το σκάνδαλο του αγαθού, η εξαίρεση της καλοσύνης, αλλά η ατέλειωτη ευρηματικότητα του κακού. Το κακό δεν το φοβάται, τον σαγηνεύει. Χωρίς τη βιβλιοθήκη του, τα γραψίματα αυτά κινδύνευαν να πέσουν στον λάκκο της αμεσότητας του βιώματος. Χάρις στα διαβάσματά του όμως, ιδίως τα φιλοσοφικά, τράφηκαν από το προσωπικό βίωμα, αλλά έγιναν δοκίμια. Ο Παπαγιώργης δεν είναι εξομολογητικός (με εξαίρεση τοΣύνδρομο αγοραφοβίας).

Το 1997 ο ανατόμος του κακού θα αιφνιδιάσει με το βιβλίο του για τον άγιο, όπως τον είπαν, των ελληνικών γραμμάτων. Θεωρεί ότι ο Παπαδιαμάντης εκφράζει την αγιότητα της μικρής παραδοσιακής κοινότητας και τον υπερασπίζεται με θερμή αγάπη. Το πράγμα έχει ευρύτερη σημασία για το έργο του: μετά την εξερεύνηση των ατομικών παθών, ο Παπαγιώργης στρέφεται προς τον ελληνικό κόσμο, θέλει να δει με τα δικά του μάτια τι είναι αυτός ο τόπος στη γλώσσα του οποίου γράφει. Έχει ασφαλώς τη σημασία του ότι είναι ο Παπαδιαμάντης αυτός μέσα από τον οποίο θα αρχίσει τη μελέτη της νεοελληνικής ιδιαιτερότητας, δεν είναι ούτε ο Κοραής, ούτε ο Σολωμός, ούτε ο Ροΐδης. Δεν θα μπορούσε να ήταν αυτοί, η οξύνοιά του είχε δει πάλι σωστά, μόνο ο Παπαδιαμάντης θα μπορούσε να ήταν. Το δοκίμιό του για τον Σκιαθίτη ανοίγει τον δρόμο της τριλογίας του για το Εικοσιένα. Τα βιβλία αυτά τα αποδοκίμασε η ακαδημαϊκή ιστοριογραφική κοινότητα, είτε από συντεχνιακό φθόνο, γιατί ο παρείσακτος της πήρε την μπουκιά από το στόμα, είτε, στην καλύτερη περίπτωση, γιατί τα παρανόησε, τα διάβασε δηλαδή όπως διαβάζει τις διατριβές που υποβάλλονται στην κρίση της, ενώ είναι και αυτά δοκίμια για την κατανόηση του ιδρυτικού γεγονότος του νεοελληνικού κράτους και της σημασίας του για τον ψυχισμό μας και την πολιτική και κοινωνική μας κατάσταση μέχρι σήμερα.

Ο Κωστής Παπαγιώργης είναι σπουδαίος δοκιμιογράφος, όχι συγκριτικά με τους υπόλοιπους γραφιάδες της χώρας, αλλά με απόλυτα κριτήρια. Προσωπικά δεν γνωρίζω πολλούς καλύτερους συγγραφείς δοκιμίου από αυτόν στη σημερινή Ευρώπη. Τώρα που ο Παπαγιώργης είναι πια το έργο του, ας στρέψουμε την προσοχή μας σε αυτό. Κατ’ αρχάς, ας συγκεντρώσουμε τα χιλιάδες κυριολεκτικά κείμενά του, ας τα εκδώσουμε (όλα;) και κυρίως ας τα μελετήσουμε ξανά και ξανά όλα μαζί, υπό το πρίσμα πια συγκεκριμένων ερωτημάτων. Η ζωή του προσφέρεται, φευ, για πολλές «καταθέσεις ψυχής», για συναισθηματικό χυλό, με άλλα λόγια, δήθεν καταραμένο -ό,τι χειρότερο. Όσοι επιτηδεύονται στο είδος ας το κάνουν. Οι άλλοι ας στρέψουμε την προσοχή μας στο έργο του, όχι για να βρούμε ποιος ήταν εκείνος στη ζωή του -«απ’ όσα έκαμα κι απ’ όσα είπα να μη ζητήσουνε να βρουν ποιος ήμουν», (Καβάφης)-, αλλά τι σημαίνει για μας, ατομικά και συλλογικά, το έργο αυτό.

* Ο Σταύρος Ζουμπουλάκης είναι συγγραφέας

http://www.avgi.gr/

Συνέχεια ανάγνωσης «Κωστής Παπαγιώργης (1947-2014): Ανατόμος των κοινών παθών, με στυλ | του Σταύρου Ζουμπουλάκη»

Τόμας Όστερμαγιερ: Το θέατρο δεν έχει τα μέσα να αντισταθεί στην ακροδεξιά επέλαση

thomas ostermeier

Δεύτερος γύρος των δημοτικών εκλογών στη Γαλλία σήμερα, με αρνητικό πρωταγωνιστή, ανεξαρτήτως αποτελέσματος, το Εθνικό Μέτωπο και τα υψηλά ποσοστά που συγκέντρωσαν οι υποψήφιοί του, πολλοί εκ των οποίων θα είναι παρόντες στον δεύτερο γύρο. Η πρωτιά του υποψηφίου της Μαρίν Λεπέν στην Αβινιόν, έδρα του περίφημου θεατρικού φεστιβάλ, και η αντίδραση του διευθυντή του, σκηνοθέτη Ολιβιέ Πυ, που απείλησε είτε να παραιτηθεί είτε να μεταφέρει την έδρα του φεστιβάλ σε άλλη πόλη, σήμανε συναγερμό στον κόσμο του Πολιτισμού στη Γαλλία.

Τη συμπαράστασή του εξέφρασε με συνέντευξή του στην Annette Gerlach του γαλλογερμανικού Arte και ο διευθυντής της βερολινέζικης Σάουμπινε Τόμας Όστερμαγιερ, σταθερός συνεργάτης του Φεστιβάλ. Μαχητικός, αλλά όχι ιδιαίτερα αισιόδοξος, μιλά για την κρίση αντιπροσώπευσης που χαρακτηρίζει τις ευρωπαϊκές δημοκρατίες, χαρακτηρίζει την οικονομική κρίση σύμπτωμα της πολιτικής κρίσης, ενώ δεν διστάζει να παραδεχθεί ότι το θέατρο «δεν έχει τα μέσα να αντισταθεί» στην ακροδεξιά επέλαση…

* Ο Ολιβιέ Πυ, διευθυντής του Φεστιβάλ της Αβινιόν, δήλωσε πως δεν είναι διατεθειμένος σε καμία περίπτωση να συνεργαστεί με έναν δήμαρχο της Ακροδεξιάς. Αν την Κυριακή ο υποψήφιος του Εθνικού Μετώπου νικήσει, είτε θα παραιτηθεί είτε θα μεταφέρει το φεστιβάλ σε άλλη πόλη. Εσείς τι πιστεύετε γι’ αυτό;

Πρώτα απ’ όλα πρόκειται για γαλλική υπόθεση κι εγώ δεν μπορώ να πω στους Γάλλους πώς να ψηφίσουν. Όμως θα ήθελα να εκφράσω την ολόψυχη συμπαράστασή μου στον Ολιβιέ Πυ. Συμμετέχω στο φετινό φεστιβάλ και είμαι αλληλέγγυος στις αποφάσεις του. Ταυτόχρονα, είμαι αρκετά αμφίθυμος απέναντι στην ιδέα της αλλαγής της έδρας του φεστιβάλ. Μπορεί στ’ αλήθεια να διοργανωθεί σε μιαν άλλη πόλη, με κάποιον άλλο δήμαρχο; Αυτόν τον καιρό προετοιμάζουμε τη Μαρία Μπράουν, μια διασκευή του φιλμ του Φασμπίντερ, που τοποθετείται στη μεταπολεμική Γερμανία, την περίοδο της ανοικοδόμησης, και ασχολείται με τη μετάβαση έπειτα από τα μαύρα χρόνια του ναζισμού. Το να παρουσιάσουμε αυτό το έργο μέσα στο σημερινό πλαίσιο θα έχει πραγματικά νόημα.

* Πώς μπορεί να αντισταθεί ο κόσμος του Πολιτισμού στην εσωστρεφή και εθνικιστική αντίληψη του Εθνικού Μετώπου για την κουλτούρα;

Το θέατρο δεν έχει τα μέσα να αντισταθεί σε κάτι τέτοιο. Η δουλειά μας μάλλον είναι να αναλύουμε αυτό που συμβαίνει. Πιστεύω πως έχουμε να κάνουμε με μια ριζοσπαστικοποίηση των Γάλλων αστών, των μικροαστών και της εργατικής τάξης, ανθρώπων που νιώθουν πια άβολα σ’ αυτήν την καταναλωτική νεοφιλελεύθερη κοινωνία, αλλά επιλέγουν τη λάθος απάντηση. Το να τους κουνάμε το δάχτυλο και να λέμε: «Παιδιά, δεν είναι καλά πράγματα αυτά που κάνετε» θα ήταν τελείως απλοϊκό. Χρειάζεται σε βάθος ανάλυση για να καταλάβουμε πώς φτάσαμε μέχρι εδώ και τι συνεπάγεται αυτό, μιλώντας με όρους ανεργίας και οικονομικής πολιτικής. Η οικονομική κρίση δεν είναι παρά σύμπτωμα της πολιτικής κρίσης που διατρέχουμε, η οποία οδηγεί σε τέτοιου είδους ριζοσπαστικοποίηση. Παρόμοια θέματα βρίσκουμε και στονΕχθρό του λαού, του Ίψεν, που παρουσίασα την εβδομάδα των δημοτικών εκλογών στη Ρεν και νωρίτερα στο Παρίσι. Η παράσταση αφορά έναν πολιτικοποιημένο νέο που ριζοσπαστικοποιείται και προσεγγίζει τις φασιστικές απόψεις. Η δική μου ματιά είναι πως όταν οι άνθρωποι νιώθουν πως οι δημοκρατικά εκλεγμένοι πολιτικοί δεν τους αντιπροσωπεύουν πια, δεν τους ακούν πια, ωθούνται να εγκαταλείψουν το παιχνίδι της δημοκρατίας και να υιοθετήσουν ριζοσπαστικές και φασιστικές θέσεις. Αυτό ακριβώς συμβαίνει στη Γαλλία και στις άλλες ευρωπαϊκές χώρες.

* Αυτό δεν απαιτεί ακόμη μεγαλύτερη πολιτική δέσμευση εκ μέρους του θεάτρου;

Είναι πια αργά, το θέατρο δεν μπορεί να αλλάξει τίποτε τώρα. Κανένας ψηφοφόρος του Εθνικού Μετώπου δεν πρόκειται να αλλάξει απόψεις εξαιτίας μιας παράστασης. Δεν υπάρχει καμία προοπτική για το θέατρο σε αυτό το πεδίο. Στην καλύτερη περίπτωση, το θέατρο μπορεί να αποτελέσει αντανάκλαση όσων αντιλαμβανόμαστε για ένα σύγχρονο φαινόμενο κι έτσι να μας επιτρέψει να στοχαστούμε πάνω σε αυτό. Στη Γερμανία ο Μπρεχτ υπήρξε, αναμφίβολα, ο πιο πολιτικοποιημένος θεατρικός δημιουργός του 20ού αιώνα. Κι όμως το θέατρό του δεν μπόρεσε να κάνει τίποτα ενάντια στον φασισμό. Οι κοινωνικές συνθήκες καθορίζουν τη συνείδηση, όχι η θεατρική εμπειρία μιας βραδιάς…

* Στους κόλπους της γαλλικής πολιτιστικής ελίτ πολλοί καταγγέλλουν τα υψηλά ποσοστά που πέτυχε το κόμμα της Μαρίν Λεπέν στις δημοτικές. Τι πιστεύετε γι’ αυτό;

Είμαι σοκαρισμένος και πολύ ταραγμένος, καθώς τη μέρα των εκλογών ήμουν στη Γαλλία, στη Ρεν. Τις παρακολούθησα από κοντά, σ’ αυτό το προπύργιο των σοσιαλιστών. Αυτό που συμβαίνει στη Γαλλία είναι τρομερό, όπως ήταν στην Ουγγαρία ή όπως όλο και συχνότερα εμφανίζεται στις σκανδιναβικές χώρες ή ό,τι συμβαίνει στην Ουκρανία. Είναι σημαντικό η γαλλική πολιτιστική ελίτ να μην υιοθετήσει αμυντική στάση… Όπως μου έλεγε ένας Γάλλος βουλευτής μετά την παράσταση του Εχθρού του λαού, από τους συναδέλφους του ζήτημα είναι αν τέσσερις ή πέντε ενδιαφέρονται πραγματικά για την κουλτούρα.

Τραυματική η εμπειρία της ακροδεξιάς διαχείρισης

Ο κόσμος της κουλτούρας στη Γαλλία έχει πολλούς λόγους να βρίσκεται σε συναγερμό μπροστά στο ενδεχόμενο της επικράτησης υποψηφίων του Ε.Μ., ιδιαίτερα σε μεγάλες πόλεις, καθώς ο ρόλος της αυτοδιοίκησης στη χρηματοδότηση, τη στήριξη και τη διαχείριση των πολιτιστικών οργανισμών είναι μεγάλος, σε αντίθεση με ό,τι συμβαίνει στη χώρα μας. Η εμπειρία, άλλωστε, από τη διαχείριση ακροδεξιών δημάρχων, το 1995 ή το 2002, σε πόλεις όπως η Τουλόν υπήρξε τραυματική. Για παράδειγμα, η τότε ακροδεξιά διοίκηση αποφάσισε να στήσει όχι έναν, αλλά… τρεις ανδριάντες του ντόπιου ηθοποιού του μουσικού θεάτρου των αρχών του 20ού αιώνα Raimu, ενώ παρήγγειλε την απόσυρση ενός γλυπτού μοντέρνας τέχνης από τον δημόσιο χώρο! Στις δημοτικές βιβλιοθήκες, οι υπάλληλοι αναγκάστηκαν να αποσύρουν δίσκους αφρικανικής μουσικής, καθώς και όλα τα παραμύθια από εξωευρωπαϊκές χώρες. Γενικά, ό,τι δεν είχε προέλευση από τη Βρετάνη ή την Κυανή Ακτή, οι υπεύθυνοι του Ε.Μ. το έβλεπαν με μισό μάτι…

Επιμέλεια: Σπύρος Κακουριώτης 

http://www.avgi.gr/

Συνέχεια ανάγνωσης «Τόμας Όστερμαγιερ: Το θέατρο δεν έχει τα μέσα να αντισταθεί στην ακροδεξιά επέλαση»

Η ΝΕΡΙΤ καταργεί τον νόμο για τα πνευματικά δικαιώματα των δημιουργών

nerit

Νταρζάνου Αγγέλα | 23.03.2014

Να καταργήσει τα πνευματικά και συγγενικά δικαιώματα που κατέβαλλε μέχρι πρότινος, σύμφωνα με τον νόμο, στους παραγωγούς και δημιουργούς επιχειρεί η ΝΕΡΙΤ, εμφανίζοντας συμβάσεις για τις νέες παρα Συνέχεια ανάγνωσης «Η ΝΕΡΙΤ καταργεί τον νόμο για τα πνευματικά δικαιώματα των δημιουργών»

Μέγαρο Μουσικής: Ο Έλληνας φορολογούμενος θα πληρώσει την ταμπακέρα

megaro

Κρημνιώτη Πόλυ|14.02.2014

Στις πλάτες του ελληνικού λαού επιχειρούν τεχνηέντως να φορτώσουν οι κυβερνώντες την αποπληρωμή των δανειακών χρεών του Μεγάρου Μουσικής, ύψους 230.000.000 ευρώ, με τη δρομολογούμενη ανάληψη από το Δημόσιο του συγκεκριμένου χρέους που συμφωνήθηκε στη σύσκεψη της Τετάρτης μεταξύ των υπουργών Οικονομικών Γιάννη Στουρνάρα, του υπουργού αναπληρωτή Οικονομικών Χρήστου Σταϊκούρα, του προέδρου του Οργανισμού Μεγάρου Μουσικής Αθηνών Γιάννη Μάνου και του πρώην πρωθυπουργού και προέδρου του Συλλόγου «Οι Φίλοι της Μουσικής» Παναγιώτη Πικραμμένου. Συνέχεια ανάγνωσης «Μέγαρο Μουσικής: Ο Έλληνας φορολογούμενος θα πληρώσει την ταμπακέρα»

Η αβάσταχτη ελαφρότητα του facebook

FACEBOOK OLOKAYTOMA XRYSI AVGI

Κατσάκος Πέτρος| 29.01.2014

Την έντονη αντίδραση χιλιάδων χρηστών του δημοφιλούς κοινωνικού δικτύου προκάλεσε η απόφαση των διαχειριστών του facebook να «διαγράψουν» τη σελίδα με τίτλο «Λέμε ΟΧΙ στην Χρυσή Αυγή» μετά από συντονισμένη αποστολή αναφορών. Αποστολείς των αναφορών ήταν φίλοι και οπαδοί της Χ.Α. με την αιτιολογία πως η αντιναζιστική σελίδα δημοσίευσε τη Δευτέρα μία φωτογραφία στην οποία απεικονίζονται γυμνά παιδιά και ούτε λίγο ούτε πολύ ζητούσαν το κλείσιμο της σελίδας με την αιτιολογία της διακίνησης υλικού παιδικής πορνογραφίας. Συνέχεια ανάγνωσης «Η αβάσταχτη ελαφρότητα του facebook»

Πάνος Τζαβέλλας: Αντάρτης της σκέψης, της ζωής και της μουσικής! Πέρασαν ήδη πέντε χρόνια από τον θάνατο του ερμηνευτή

26.01.2014

πηγή: Αυγή


panos_tzavellas

  • Στη φωτογραφία ο Πάνος Τζαβέλλας μαζί με τη Νατάσσα Παπαδοπούλου και τον Χρόνη Μίσσιο

Πέρασαν ήδη πέντε χρόνια από τον θάνατο του Πάνου Τζαβέλλα και την ημέρα ακριβώς που θα συμπληρωθούν, δηλαδή τη Δευτέρα 27 Ιανουαρίου, ο ραδιοσταθμός Στο Κόκκινο διοργανώνει μία μεγάλη συναυλία στο Ρυθμός Stage της Ηλιούπολης, αφιερωμένη στον ίδιο και το έργο του. Μια πολύ καλή ευκαιρία για κάποιους να ξαναθυμηθούν αλλά και για τους νεότερους να μάθουν για τον άνθρωπο που ταυτίστηκε με τα αντάρτικα τραγούδια, αλλά ήταν και προσέφερε πολλά περισσότερα από αυτό… Συνέχεια ανάγνωσης «Πάνος Τζαβέλλας: Αντάρτης της σκέψης, της ζωής και της μουσικής! Πέρασαν ήδη πέντε χρόνια από τον θάνατο του ερμηνευτή»

Πέτρος Τατσόπουλος στον ΣΚΑΪ: Γιατί δεν παραδίδω την έδρα (βίντεο)

10.01.2014

Ο Πέτρος Τατσόπουλος στην εκπομπή του Ευαγγελάτου στον ΣΚΑΪ δήλωσε ότι η συζήτηση που είχε με τον Αλ. Τσίπρα έγινε σε πολύ καλό κλίμα και ότι η ανεξαρτητοποίησή του επέφερε ανακούφιση και στις δύο πλευρές.

Ο ανεξάρτητος πλέον βουλευτής, ενώ αρχικά δήλωσε ξεκάθαρα ότι ο ΣΥΡΙΖΑ δεν έχει καμία σχέση με την τρομοκρατία και ότι έγινε μοντάζ από τη Συγγρού, μας διαβεβαίωσε μετά από λίγα λεπτά ότι δεν αναιρεί τίποτα από ό,τι είπε (!). Παρόλο που αρχικά χρέωσε ευθύνες στη μονταζιέρα της ΝΔ  για το κλίμα που δημιουργήθηκε δεν παρέλειψε να αποδώσει ευθύνες και στον ΣΥΡΙΖΑ για μεροληψία προς το πρόσωπό του, έναντι άλλων βουλευτών. Επιπλέον άφησε αιχμές για «συνωμοσιολαγνεία» και λαϊκισμό στα μέλη του ΣΥΡΙΖΑ. Συνέχεια ανάγνωσης «Πέτρος Τατσόπουλος στον ΣΚΑΪ: Γιατί δεν παραδίδω την έδρα (βίντεο)»

Blog στο WordPress.com.

ΠΑΝΩ ↑