Μπαλέτο Μπορίς Αϊφμαν της Αγίας Πετρούπολης στο Μέγαρο Μουσικής | Rodin | Παρασκευή 1, Σάββατο 2, Κυριακή 3 Φεβρουαρίου, 20:00

Eifman_Rodin1_b

Με μια μεγάλη δραματική και εξπρεσιονιστική χορογραφία-αφήγηση για την ταραγμένη σχέση του Αύγουστου Ροντέν και της ερωμένης και μούσας του, Καμίγ Κλωντέλ, ξανασυναντιέται ο διάσημος και κορυφαίος Ρώσος χορογράφος, Μπορίς Άιφμαν με το ελληνικό κοινό και ανοίγει ένα παράθυρο στην τέχνη, τον παράφορο έρωτα, στο βάσανο της καλλιτεχνικής δημιουργίας, την ψύχωση και τη συντριβή.

Ο «καταπληκτικός μάγος του θεάτρου», όπως αποκάλεσε τον Άιφμαν ο σπουδαίος αμερικανός κριτικός, Κλάιβ Μπέρνς, έρχεται για τρίτη φορά στο Μέγαρο Μουσικής – αξέχαστες παραστάσεις του, η Κόκκινη Ζιζέλ και η συγκλονιστική Άννα Καρένινα – με ένα έργο για την τραγική φύση της ιδιοφυίας, την απελπισμένη αναζήτηση της αναγνώρισης και το συνοδεύει με μουσική από το γαλλικό ρομαντικό ρεπερτόριο – Ραβέλ, Σεν Σανς, Μασνέ – απόλυτα σύγχρονη και ταιριαστή υπόκρουση σε αυτή την τραγική σχέση. Συνέχεια ανάγνωσης «Μπαλέτο Μπορίς Αϊφμαν της Αγίας Πετρούπολης στο Μέγαρο Μουσικής | Rodin | Παρασκευή 1, Σάββατο 2, Κυριακή 3 Φεβρουαρίου, 20:00»

11ο Φεστιβάλ Νάξου Τρείς θεατρικοί μονόλογοι 7 & 8 – 16 – 19 Αυγούστου 2011/«Το Παρτάλι»-«Μαράν Αθά»-«Camille Claudel»

partali «Το Παρτάλι»

11ο Φεστιβάλ Νάξου

Τρείς θεατρικοί μονόλογοι στον Πύργο Μπαζαίου

7 & 8 – 16 – 19 Αυγούστου 2011

Στο πλαίσιο του 11ου Φεστιβάλ Νάξου με τίτλο Less is more, γίνεται ένα αφιέρωμα στη τέχνη και τεχνική του θεατρικού μονολόγου.

Ο μονόλογος για τον καλλιτεχνικό υπεύθυνο του Φεστιβάλ, Στέλιο Κρασανάκη «αποτελεί το εντελέστερο θεατρικό είδος. Είναι η περιοχή όπου δοκιμάζεται το κείμενο, η υποκριτική και η σκηνοθεσία στην πιο ακραία τους μορφή».

Στον πρώτο μονόλογο «Το Παρτάλι» (7 & 8/8) του Θεόδωρου Γρηγοριάδη, με τον Χρήστο Στέργιογλου σε σκηνοθεσία Στέλιου Κρσασανάκη, καταργείται ο τέταρτος τοίχος, ηθοποιός και κοινό γίνονται ένα και κυριαρχεί μια καακτμένη αμεσότητα της θεατρικής αφήγησης. Συνέχεια ανάγνωσης «11ο Φεστιβάλ Νάξου Τρείς θεατρικοί μονόλογοι 7 & 8 – 16 – 19 Αυγούστου 2011/«Το Παρτάλι»-«Μαράν Αθά»-«Camille Claudel»»

CAMILLE CLAUDEL: ΤΟ ΚΥΜΑ ΤΗΣ ΤΡΕΛΑΣ, κριτική Νίκης Πρασσά

LYDIA FOTOPOULOU

Την γλύπτρια Καμίλ Κλωντέλ είχα την τύχη να την συναντήσω μέσα από το πρόσωπο της Ιζαμπέλ Ατζανί, στο βλέμμα της οποίας χανόταν όλη η τρέλα εκείνης. Ήταν το 1990 που μία ταινία σημάδεψε τόσο τον ψυχισμό μου, με την παθιασμένη ερμηνεία της γαλλίδας ηθοποιού να εξωτερικεύει όλη την εσωτερική απελπισία μίας έγκλειστης και ευνουχισμένης από το οικογενειακό της περιβάλλον καλλιτέχνιδος. Με την Καμίλ-Ιζαμπέλ να στοιχειώνει ακόμα τη μνήμη μου, η εικόνα της Λυδίας Φωτοπούλου στο δελτίο τύπου της παράστασης Καμίλ Κλωντέλ: το κύμα της τρέλας, μου φαινόταν κάπως ψυχρή και παράταιρη. Επειδή όμως θέατρο σημαίνει να ξεπερνάς τις αμφιβολίες σου – είτε ως ηθοποιός, είτε ως θεατής- δεν μου έμενε άλλο παρά να αποδεχτώ την πρό(σ)κληση μίας καινούργιας κατάδυσης στον πυρήνα της ψυχής ενός βασανισμένου πλάσματος. Συνέχεια ανάγνωσης «CAMILLE CLAUDEL: ΤΟ ΚΥΜΑ ΤΗΣ ΤΡΕΛΑΣ, κριτική Νίκης Πρασσά»

Blog στο WordPress.com.

ΠΑΝΩ ↑