Μιχαήλ Μαρμαρινός: Συνέντευξη στην Κατερίνα Κόμητα (εφ) με αφορμή τον Ηρακλή Μαινόμενο-“επειδή επιχορηγείσαι πρέπει να το βουλώνεις;

MARMARINOS


ΔΕΙΤΕ ΤΟ ΒΙΝΤΕΟ ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΡΕΜΙΕΡΑ ΣΤΗΝ ΕΠΙΔΑΥΡΟ

HRAKLHS_MAINOMENOS_5_8_2011

Η δουλειά του έχει ξεπεράσει τα σύνορα της χώρας (παραστάσεις του έχουν ανεβεί σε Πολωνία, Γερμανία, Ιταλία, Γεωργία και Κορέα), ενώ το έργο του έχει προκαλέσει το ενδιαφέρον πολλών ξένων φεστιβάλ. Φέτος, παρουσιάζει στην Επίδαυρο ένα από τα λιγότερο παιγμένα έργα του Ευριπίδη, τον Ηρακλή μαινόμενο. Με αφορμή την παράσταση αυτή, ο Μιχαήλ Μαρμάρινος μιλάει στην εφ για το θέατρο, την ελληνική δημιουργικότητα που δεν βρίσκει διέξοδο, αλλά και για όσους του ασκούν σκληρή κριτική. Και δεν μασάει τα λόγια του…

Από την Κατερίνα Κόμητα Φωτογραφίες: Βασίλης Μαθιουδάκης

Γιατί επιλέξατε ν’ ανεβάσετε το συ­γκεκριμένο έργο;

Η επιλογή ενός έργου είναι κατά ένα μόνο μέρος συνειδητή, ενώ το υποσυ­νείδητο και η σύμπτωση -δύο παράγο­ντες, δηλαδή, που δεν μπορείς να ελέγ­ξεις- παίζουν πάντα καθοριστικό ρόλο. Έτσι, οποιαδήποτε απάντηση κι αν σας δώσω, θα είναι ένα μόνο μέρος της αλή­θειας. Ας αρκεστώ λοιπόν να πω πως ο Ηρακλής μαινόμενος είναι ένα έργο που ανεβαίνει σπάνια και γι’ αυτό δεν είναι πολύ γνωστό στο ευρύ κοινό. Έτσι, ο θε­ατής έχει την πολυτέλεια να παρακο­λουθήσει ένα έργο που του επιτρέπει να είναι λίγο πιο αθώος απέναντι στα πράγματα. Κι αυτή η αθωότητα ίσως εί­ναι μια όμορφη συγκυρία.. Συνέχεια ανάγνωσης «Μιχαήλ Μαρμαρινός: Συνέντευξη στην Κατερίνα Κόμητα (εφ) με αφορμή τον Ηρακλή Μαινόμενο-“επειδή επιχορηγείσαι πρέπει να το βουλώνεις;»

Υβόννη Μαλτέζου: ότι θέλει να πεθάνει το πετάω, συνέντευξη στην Κατερίνα Κόμητα (εφ)

yvonni_maltezou_oti_thelei_na_pethanei_to_petao

Ήταν σχεδόν παιδί όταν πρωτανέβηκε στο σανίδι. Ύστερα ήταν τυχερή. Βρέθηκε στην ιδρυτική ομάδα του Ελεύθερου Θεάτρου. Η ζωή της ταυτίστηκε με την περιπέτεια του θεάτρου, στον κινηματογράφο εμφανίστηκε σε ελάχιστες ταινίες (κυρίως σε εργάτου Λάκη Παπαστάθη και της Κατερίνας Ευαγγελάκου). Φέτος ανέβηκε στην ταράτσα γιατί υποδύεται μια γυναίκα (την ποιήτρια και συγγραφέα Κοραλία Θεοτοκά) που επέλεξε να αυτοκτονήσει πηδώντας από την ταράτσα…

Από την Κατερίνα Κόμητα Φωτογραφία: Βίκυ Γεωργοπούλου

Ιδρυτικό μέλος του Ελεύθερου Θεάτρου, με σημαντικές πα­ραστάσεις στο ενεργητικό της και συμμετοχές σε αρκετές κι­νηματογραφικές ταινίες, η Υβόννη Μαλτέζου απολαμβά­νει φέτος τη συνεργασία της με μια παρέα νέων ανθρώπων, την ομάδα Χάπι Εντ. Σε λίγες μέρες, στην ταράτσα του Γαλλικού Ινστιτού­του, θα μετατραπεί σ’ ένα «αιωρούμενο σώμα, που ζει τις τελευταίες στιγμές της, λίγο πριν την αυτοκτονία». Συνέχεια ανάγνωσης «Υβόννη Μαλτέζου: ότι θέλει να πεθάνει το πετάω, συνέντευξη στην Κατερίνα Κόμητα (εφ)»

Συνέντευξη Χρήστου Στέργιογλου στην Κατερίνα Κόμητα (εφ) για το “Παρτάλι”: “Και αν εκείνος που διαφωνείς τελικά έχει δίκιο;

xristos_stergioglou_gia_to_partali


Θεσσαλονίκη. Ένα αινιγματικό, γοητευτικό πλάσμα, με παλιομοδίτικα φορέματα, περιφέρεται στα στενά του Βαρδαρίου. Παρτάλι, τον φωνάζουν. Ποιος είναι; Τι ψάχνει; Ένας μονόλογος στηριγμένος στο Παρτάλι, το γνωστό μυ­θιστόρημα του Θόδωρου Γρηγοριάδη, μας εισάγει σε ένα παιχνίδι μεταμφιέσεων και εξομολογήσεων.

Από την Κατερίνα Κόμητα Φωτογραφία: Βίκυ Γεωργοπούλου

Παρότι εγνωσμένης αξίας ρολίστας κι ίνας από τους σημαντικότερους ηθοποιούς της γενιάς του, ο Χρήστος Στέργιογλου έχει κάτι από τον αέρα θεατρίνου πα­λαιάς κοπής. Έχοντας στο ενεργητικό του σημαντικές συνεργασίες, τόσο στο θέατρο όσο και στο σινεμά, πέρυσι πρω­ταγωνίστησε στον Κυνόδοντα του Γιώρ­γου Λάνθιμου και με την ερμηνεία του συνέβαλε στη θεαματική πορεία του έρ­γου που έφτασε να είναι υποψήφιο για Όοκαρ καλύτερης ξενόγλωσσης ταινίας Φέτος, επανέρχεται στο Ελληνικό Φεστι­βάλ ως Παρτάλι (όπως λέγεται αλλιώς το κουρελιασμένο ρούχο), σ’ ένα μονό­λογο που βασίστηκε στο ομώνυμο έργο του Θεόδωρου Γρηγοριάδη, υπό τις σκηνοθετικές οδηγίες του σκηνοθέτη, ψυ­χίατρου και δραματοθεραπευτή Στέλιου Κρασανάκη.

Ας ξεκινήσουμε λέγοντας κάποια πράγματα για το έργο…

Το Παρτάλι είναι ο μονόλογος ενός ανθρώπου, ο οποίος μεγάλωσε στα χρό­νια του πολέμου και της Κατοχής. Η μη­τέρα του, από φόβο μήπως τον πάρουν στρατιώτη και σκοτωθεί, τον ανάγκαζε να ντύνεται μόνο με φουστάνια, με αποτέλεσμα ο άνθρωπος αυτός να φο­ράει αποκλειστικά ρούχα του αντίθε­του φύλου. Συνέχεια ανάγνωσης «Συνέντευξη Χρήστου Στέργιογλου στην Κατερίνα Κόμητα (εφ) για το “Παρτάλι”: “Και αν εκείνος που διαφωνείς τελικά έχει δίκιο;»

Άρης Ρέτσος: Στο Ηρώδειο ή και πουθενά, συνέντευξη στην Κατερίνα Κόμητα (εφ)

aris_retsos_sto_irodeio_i_kai_pouthena

ΑΡΗΣ ΡΕΤΣΟΣ “ΘΡΟΝΟΣ ΑΤΡΕΙΔΩΝ” 5 7 2011 ΗΡΩΔΕΙΟ “ΧΕΙΡΟΚΡΟΤΗΜΑ ΤΕΛΟΥΣ”- ΦΕΣΤΙΒΑΛ ΑΘΗΝΩΝ 2011


Πρωτότυπος Τίτλος: Παίξ΄το εσύ!

Από το σινεμά, τους Απέναντι του Πανουσόπουλου και τη Φωτογραφία του Παπατάκη, όπου αποθεώθηκε, χάθηκε σε πειραματικές θεατρικές απόπειρες, με ομάδες μακριά από το ένδοξο προσκήνιο. Η επιστροφή του στο Φεστιβάλ Αθηνών έχει πίσω πολλή δουλειά – με το κλασικό ρεπερτόριο και με τον εαυτό του.

Στα 53 του σήμερα και μετά από πολλά χρόνια έρευνας πάνω στο αρ­χαίο δράμα, ο Άρης Ρέτσος καταθέτει φέτος το καλοκαίρι στο Ηρώδειο τη δική του άποψη για την αρχαία τρα­γωδία. Έχοντας την ευθύνη του συνόλου σχεδόν της παράστασης, θα έχει στη διάθεση του ένα χώρο πολύ μεγαλύ­τερο από εκείνους που χρησιμοποιεί συ­νήθως όλα αυτά τα χρόνια για να πα­ρουσιάζει τη δουλειά του. «Το Ηρώδειο ως χώρος», λέει, «φυσικά και δεν μου είναι αδιάφορος. Ωστόσο, δουλεύω με τον ίδιο τρόπο που θα δούλευα, ακόμα κι αν η παράσταση δεν ανέβαινε που­θενά. Το σημαντικότερο είναι πως η πρόταση μου θα κατατεθεί μπροστά σε πολύ κόσμο, κι αυτό έχει τη σημασία του. Γιατί θα υπάρξουν απόψεις – αν τα πράγματα έχουν έτσι ή όχι. Αυτό για μένα είναι πάρα πολύ ενδιαφέρον».

aris_retsos_sto_irodeio

Η Κλυταιμνήστρα, ο Ορέστης, ο Αγα­μέμνων, ο Αίγισθος, η Κασσάνδρα, η Ηλέκτρα και η Ιφιγένεια μοιράζονται το ίδιο βράδυ την ίδια σκηνή. Ακού­γεται εξαιρετικά ενδιαφέρον. Τι ακρι­βώς λοιπόν είναι η παράσταση Θρό­νος Ατρειδών;

Το έργο είναι μια συρραφή από το μύθο των Ατρειδών. Περισσότερο από τις τραγωδίες του Αισχύλου, ενώ έχω δανειστεί σκηνές κι απ’ τον Σοφοκλή. Στην ουσία, η παράσταση αυτή είναι η αφορμή για να κατατεθεί μια πρόταση για το πώς πρέπει να παίζουν οι ηθο­ποιοί, τι είναι ο μονόλογος, τι είναι το χορικό και ποια η ατμόσφαιρα μιας πα­ράστασης.

Πρόκειται λοιπόν για την κατάθεση μιας τεχνικής

Ακριβώς. Τα έργα αυτά έχουν έναν συ­γκεκριμένο τρόπο που πρέπει ν’ ανε­βαίνουν, κι αυτός ο τρόπος έχει υποδει­χθεί από τους ίδιους τους ποιητές με όλους τους τρόπους: μέσα από τα μέτρα που χρησιμοποίησαν, από τα λόγια που έγραψαν και τον τρόπο που τα διατύ­πωσαν. Συνέχεια ανάγνωσης «Άρης Ρέτσος: Στο Ηρώδειο ή και πουθενά, συνέντευξη στην Κατερίνα Κόμητα (εφ)»

Βαγγέλης Θεοδωρόπουλος: “Σκηνοθετώ για να λέω όχι στο φόβο”. Συνέντευξη στην Κατερίνα Κόμητα (εφ)

theodoropoulos_vagelis Φωτογραφία: Βίκυ Γεωργοπούλου

Ο διευθυντής του Θεάτρου του Νέου Κόσμου, στο πλαίσιο του Φεστιβάλ Αθηνών, σκηνοθετεί τον τα­λαντούχο νέο ηθοποιό Γιάννο Περλέγκα στη Βρομιά, τον θεατρικό μονόλογο του Αυστριακού Ρόμπερτ Σνάιντερ. Ένα έργο αντιρατσιστικό και τραγικά επίκαιρο, που ο Θεοδωρόπουλος το είχε ανεβάσει άλλη μια φορά, προφητικά -ή, καλύτερα, πολύ διορατικά-, 14 χρόνια πριν. Τι έχει αλλάξει από τότε; Και γιατί, το καλοκαίρι της μεγάλης κρίσης, της μεγάλης εθνικής ανασφάλειας, επέλεξε το συγκεκριμένο έργο, τον συγκεκριμένο συγγραφέα; Συνέχεια ανάγνωσης «Βαγγέλης Θεοδωρόπουλος: “Σκηνοθετώ για να λέω όχι στο φόβο”. Συνέντευξη στην Κατερίνα Κόμητα (εφ)»

Γιάννος Περλέγκας: Μακριά από την αρρώστια που μας κάνει θηρία, συνέντευξη στην Κατερίνα Κόμητα (εφημερίδα του Φεστιβάλ)

timos_perlegas_vromiaΦωτογραφία: Βίκυ Γεωργοπούλου

Ξένος, χωρίς πατρίδα, χωρίς χαρτιά, χωρίς κοινωνικό περιβάλλον που να σε αποδέχεται… Μόνιμη παρέα σου, ο φόβος – και τα τριαντάφυλλα, το απούλητο εμπόρευμα που δεν αγοράζει κανένας. Η περιπέτεια του μετανάστη από το Ιράκ στη Βιέννη, που ενέπνευσε τον θεατρικό μονόλογο Βρομιά του Ρόμπερτ Σνάιντερ, είναι τόσο επίκαιρη σήμερα, στην Ελλάδα της κρίσης, που οξύνει τα προβλήματα συμβίωσης των κατοίκων της πρωτεύουσας – με όλο και πιο συχνά βίαια επεισόδια, απόρροια του εγκλεισμού προσώπων με κλειστούς ορίζοντες σε ένα αφιλόξενο γκέτο που γεννά εγκληματικότητα, αλλά και ρατσιστικές συμπεριφορές… Ο Γιάννος Περλέγκας, που υποδύεται τον ιρακινό μετανάστη, έχει μπει στο ρόλο του πριν χρειαστεί να τον αποστηθίσει: μένει σε μια τέτοια γειτονιά στο κέντρο της πόλης. Συνέχεια ανάγνωσης «Γιάννος Περλέγκας: Μακριά από την αρρώστια που μας κάνει θηρία, συνέντευξη στην Κατερίνα Κόμητα (εφημερίδα του Φεστιβάλ)»

Άλφιο & Τόνιο Νέντα και δύο Λόλες. Συνέντευξη Δημήτρη Πλατανιά, Έλενας Κελεσίδη, Γεωργίας Ηλιοπούλου & Ειρήνης Καράγιαννη με Κατερίνα Κόμητα (ΕΦ)


dimitris_platanias_alfio_kai_tonio

Ακραία ερωτικά πάθη, ζήλια, δίψα για εκδίκηση, υπέροχες μελωδίες και πασίγνωστες άριες. Το Φεστιβάλ Αθηνών ανοίγει φέτος την αυλαία του με δύο αγαπημένες σε κοινό και ερμηνευτές όπερες, την Καβαλερία Ρουστικάνα του Πιέτρο Μασκάνι και τους Παλιάτσους του Ρουτζέρο Λεονκαβάλο. Επί σκηνής θα βρεθούν καταξιωμένοι έλληνες αλλά και ξένοι σολίστ, ενώ η συμμετοχή του αρχιμουσικού Λουκά Καρυτινού και του σκηνοθέτη Γκρέιαμ Βικ, ενός από τους κορυφαίους σκηνοθέτες όπερας, εγγυώνται το άρτιο αποτέλεσμα. Συναντήσαμε τρεις ερμηνεύτριες και έναν ερμηνευτή της παράστασης. Η Ειρήνη Καράγιαννη και η Γεωργία Ηλιοπούλου που θα ερμηνεύσουν τη Λόλα στη διπλή διανομή της Καβαλερία Ρουστικάνα, ο Δημήτρης Πλατανιάς που θα ερμηνεύει Άλφιο και Τόνιο σε Καβαλερία Ρουστικάνα και Παλιάτσους αντίστοιχα, και η Έλενα Κελεσιδη που, φέτος, για πρώτη φορά θα ερμηνεύσει Νέντα στους Παλιάτσους, μοιράστηκαν μαζί μας μερικά από τα μυστικά του κόσμου της όπερας.

Φωτογραφίες: Βασίλης Μαθιουδάκης

[VIDEO] CAVALLERIA RUSTICANA 3 6 2011 ΗΡΩΔΕΙΟ ΕΘΝΙΚΗ ΛΥΡΙΚΗ ΣΚΗΝΗ ΦΕΣΤΙΒΑΛ ΑΘΗΝΩΝ 2011

Συνέχεια ανάγνωσης «Άλφιο & Τόνιο Νέντα και δύο Λόλες. Συνέντευξη Δημήτρη Πλατανιά, Έλενας Κελεσίδη, Γεωργίας Ηλιοπούλου & Ειρήνης Καράγιαννη με Κατερίνα Κόμητα (ΕΦ)»

Νίκος Κουρής: “Αγγίζοντας το ακραίο” Συνέντευξη στην Κατερίνα Κόμητα (εφημερίδα του Φεστιβάλ Αθηνών) για τον “Ορέστη” του Ευριπίδη, ΕΘΝΙΚΟ ΘΕΑΤΡΟ-Γιάννης Χουβαρδάς, Αρχαίο Θέατρο Επιδαύρου 30 & 31 Ιουλίου 2010, 21.00

image

Ο Νίκος Κουρής είναι ένας από τους πιο προβεβλημένους ηθοποιούς της γενιάς του· κι όμως, όπως ο ίδιος εξομολογείται, συχνά φλερτάρει με την ιδέα να παρατήσει το θέατρο. Ζει για το σήμερα, δεν ονειρεύεται μεγάλη καριέρα, δεν κυνηγά τους σπουδαίους ρόλους. Του φτάνει που ζει μέσα στο θέατρο. Κι ας ομολογεί ότι θα μπορούσε και να το παρατήσει.

[

Είναι το πρότυπο του σταρ και, ταυτόχρονα, αφιερωμένος στη δου­λειά του. Κι η δουλειά του είναι να υποδύεται ρόλους: στο θέατρο, στο σινεμά, στην τηλε­όραση. Μερικές από τις παραστάσεις στις οποίες (σως τον θυμάστε: Καθαροί πια της Σάρα Κέιν (2001), Σε σας που με ακούτε της Λούλας Αναγνωστάκη (2003), 7ο σχολείο των γυναικών του Μο­λιέρου (2003) Αντιγόνη του Σοφοκλή (2006-2007), σε σκηνοθεσία Λευτέρη Βογιατζή, Γνάλινος Κόσμος του Τένεσι Ουίλιαμς (1996-1999) σε σκηνοθεσία Δημήτρη Μαυρίκιου, Τορκουάτο Τάσσο του Γκαίτε (1999) σε σκηνοθεσία Κάριν ‘Ενκελ), Βερενίκη του Ρακίνα (2006) σε σκηνοθεσία Γιάννη Χουβαρδά, Ο κλή­ρος του μεσημεριού του Πολ Κλοντέλ (2009) σε σκηνοθεσία Γιόσι Βίλερ. Οι φί­λοι του κινηματογράφου, φέτος τον χει­μώνα, θα μπορέσετε να τον δείτε, στα Οπωροφόρα της Αθήνας του Νίκου Παναγιωτόπουλου και στη Βροχή του Σύλλα Τζουμέρκα.

Αλλά, πριν απ’ όλα, στην Επίδαυρο θα υποδυθεί τον Ορέστη, στο ομώνυμο έργο του Ευριπίδη σε σκηνοθεσία Γιάννη Χου­βαρδά.

Τι προκλήσεις αντιμετωπίσατε δου­λεύοντας το ρόλο;

Ο Ορέστης ήταν μια πολύ μεγάλη πρό­κληση για μένα. Η μεγαλύτερη δυσκολία του είναι ότι έχει πάρα πολλές μεταπτώ­σεις. Ξεκινάει από μια κατάσταση κα­τάρρευσης και αρρώστιας, περνάει σε μια κατάσταση συνείδησης για το έγκλημα του, στη συνέχεια σε μια από­φαση να κάνει κάτι γι’αυτό και στο τέλος φτάνει ένα βήμα πριν τον επόμενο φόνο. Πρόκειται για περάσματα πολύ ακραία, όπως ήταν άλλωστε και η ίδια του η πράξη. Το να σκοτώσει κανείς τη μητέρα του είναι εξαιρετικά ακραίο, σχεδόν ασύλληπτο. Προσωπικά, μόνο σε επί­πεδο αναγωγής βρήκα μια αντιστοιχία. Συνέχεια ανάγνωσης «Νίκος Κουρής: “Αγγίζοντας το ακραίο” Συνέντευξη στην Κατερίνα Κόμητα (εφημερίδα του Φεστιβάλ Αθηνών) για τον “Ορέστη” του Ευριπίδη, ΕΘΝΙΚΟ ΘΕΑΤΡΟ-Γιάννης Χουβαρδάς, Αρχαίο Θέατρο Επιδαύρου 30 & 31 Ιουλίου 2010, 21.00»

Βασίλης Παπαβασιλείου “Ζούμε ένα παρατεταμένο πείραμα” Συνέντευξη στην Κατερίνα Κόμητα (Εφημερίδα του Φεστιβάλ Αθηνών)- O Τυχοδιώκτης… βασισμένος στον Χουρμούζη ΠΕΙΡΑΙΩΣ 260 [Η] 11, 12, 13, 14 και 15 Ιουλίου Ώρα έναρξης 21:00+ Βίντεο artD TV με αποσπάσματα από την παράσταση

PAPAVASILEIOU0

Όταν μιλάει ο Βασίλης Παπαβασιλείου (που σκηνοθετεί τον Τυχοδιώκτη… βασισμένο στον Χουρμούζη), για την τέχνη, τη ζωή, το θέατρο της πολιτικής ή το πολιτικό θέατρο ή, ακόμα ακόμα, και για το ποδόσφαιρο, πέφτει ένα πολύ δυνατό φως πάνω στα πράγματα. Το αντέχουμε;

Η συζήτηση με τον Βα­σίλη Παπαβασιλείου μου υπενθύμισε τη βασική αιτία για την οποία κάνω αυτή τη δουλειά: για τη χαρά και την εμπειρία της συνάντησης, γιατί όπως πολύ καλύτερα το λέει εκείνος «γι’ αυτό συναντιόμα­στε με τους ανθρώπους, για να αλλά­ξουμε τον τόπο άπου υποτίθεται βρί­σκουμε τον εαυτό μας· αυτά είναι το πρόσταγμα του διαλόγου».

Ο Τυχοδιώκτης… βασισμένος στον Χουρμούζη, ο τίτλος της παράστασης είναι αρκετά αινιγματικός. Διαφώτι­στε μας.

Ο Τυχοδιώκτης του Χουρμούζη είναι ένα κείμενο σατιρικό του 1835, το οποίο αναφέρεται στην περίοδο της πρώτης Βαυαροκρατίας και στηλιτεύει τα δεινά τα οποία επέφερε η κατάσταση αυτή. Είναι ένα κείμενο που ανακαλύφθηκε εκ νέου την περίοδο της πρόσφατης δι­κτατορίας και παρουσιάστηκε τότε, από τη θεατρική ομάδα του Κολεγίου Αθη­νών, ενώ μετά τη Μεταπολίτευση τα 1974 παίχθηκε από το Ελεύθερο θέατρο στην Αθήνα

PAPAVASILEIOU1

Ξέρετε, η έναρξη των προβών μας συ­νέπεσε με την ανακοίνωση ότι η Ελλάδα έχασε την εθνική της κυριαρχία. Έτσι, αναζητήσαμε τον κατάλληλο τρόπο που θα προσεγγίζαμε αυτό το κείμενο που μιλούσε για την πρώτη Βαυαροκρατία την ώρα που εγκαινιαζόταν μεταφορικά η δεύτερη.

Στην παράσταση το κείμενο του Χουρ­μούζη διατηρείται σε μεγάλο βαθμό, αλλά διαθλάται μέσα από μια συνθήκη την οποία επινοήσαμε: επί σκηνής βλέ­πουμε 7 «κηδεμόνες* της χώρας το έτος 2021. Συνέχεια ανάγνωσης «Βασίλης Παπαβασιλείου “Ζούμε ένα παρατεταμένο πείραμα” Συνέντευξη στην Κατερίνα Κόμητα (Εφημερίδα του Φεστιβάλ Αθηνών)- O Τυχοδιώκτης… βασισμένος στον Χουρμούζη ΠΕΙΡΑΙΩΣ 260 [Η] 11, 12, 13, 14 και 15 Ιουλίου Ώρα έναρξης 21:00+ Βίντεο artD TV με αποσπάσματα από την παράσταση»

Ψαραντώνης: Ο Τζίμι Χέντριξ της κρητικής λύρας. Συνέντευξη στην Κατερίνα Κόμητα στην εφημερίδα του Φεστιβάλ Αθηνών.

PSARADONIS10

-Προϊδεάστε μας για το τι πρόκειται να ακούσουμε στο Ηρώδειο και για τη συμμετοχή του Γιάννη Αγγελάκα…

-Θα ακούσετε δικά μου κομμάτια, παλιά και καινούργια· ό,τι έρθει εκείνη την ώρα. Ίσως και να ‘ρθουν και παλιά παραδοσιακά και κάποια άλλα του Νίκου (σ.σ.: του αδερφού του, Νίκου Ξυλούρη) και του Λεωνίδα Κλάδου κι άλλων σπουδαίων μουσικών. Όσο για τον Αγγελάκα, θα τραγουδήσουμε μαζί 2-3 τραγούδια. Είναι καλός και άξιος ο Αγγελάκας -ωραίος!

-Ζητούσατε το Ηρώδειο για πάνω από δέκα χρόνια. Είναι προφανές πως θέλατε πάρα πολύ να παίξετε στον χώρο αυτόν.

-Μου αρέσει πάρα πολύ να παίζω μουσική σε αρχαίους χώρους. Όταν βρίσκω τέτοιους τόπους πάω και μόνος μου και παίζω. Μου αρέσουν αυτά που υπάρχουν εκεί.

-Τι υπάρχει εκεί;

-Εικόνες και ήχοι· βουβοί, αλλά ακούγονται. Τέχνη και εικόνα που αδυνατούμε να κάνουμε εμείς σήμερα. Ξέρεις, συνηθίζω να λέω στους ζωγράφους και στους φωτογράφους να μην κάνουν παραμορφωσία γοητεία να κάνουν. Τους λέω: «αμέτε στα μουσεία να δείτε τους αρχαίους και την τέχνη που έκαναν, να πάρετε πράξη». Αν μπορούνε να βλέπουνε και να ακούνε, θα κάμουν καλά πράγματα. Συνέχεια ανάγνωσης «Ψαραντώνης: Ο Τζίμι Χέντριξ της κρητικής λύρας. Συνέντευξη στην Κατερίνα Κόμητα στην εφημερίδα του Φεστιβάλ Αθηνών.»

Συνέντευξη Νίκου Μαστοράκη στην Κατερίνα Κόμητα με αφορμή την παράσταση Angels in America για την εφημερίδα του Φεστιβάλ Αθηνών.

image

ΦΩΤΟ: ΕΥΗ ΦΥΛΑΚΤΟΥ

Info

Νίκος Μαστοράκης

Angels in America του Τόνι Κούσνερ

Ομοφυλοφιλία. AIDS, θεολογικές απολιτικές πεποιθήσεις σε ένα έργο προφητικό και επίκαιρο.
Πειραιώς 260, Χώρος Δ
1 – 7 Ιουνίου
Εισιτήρια: €25, €20 (μειωμένο), €15 (φοιτητικό)

διαβάστε περισσότερα

Tony Kushner, Angels in America Σκηνοθεσία: Νίκος Μαστοράκης. 1 – 7 Ιουνίου 2010, 21:00 / Πειραιώς 260, Χώρος Δ΄

image

ΦΩΤΟ: Catherine Tafur

Στην ταινία Τσάι στη Σαχάρα του Μπερτολούτσι υπάρχει ένας διαχωρισμός της έννοιας του τουρίστα από αυτήν του ταξιδευτή. Τουρίστας, λέει, είναι αυτός που μόλις φτάσει σε ένα μέρος μετράει ανάποδα της μέρες που του μένουν για την επιστροφή, ενώ ο ταξιδευτής το μόνο που σκέφτεται είναι ο επόμενος προορισμός, το επόμενο ταξίδι. Ο Νίκος Μαστοράκης ανήκει καθαρά στη δεύτερη περίπτωση, είτε μιλάμε για τα πραγματικά του ταξίδια (ταξιδεύει συνέχεια σε ολόκληρο τον κόσμο) είτε για το ταξίδι του στο θέατρο (όπου δεν δέθηκε ποτέ σε ένα σχήμα, με έναν θίασο). Και η συζήτηση μαζί του ένα ταξίδι είναι στην Αμερική του Κούσνερ, στην Ελλάδα της
Στρέλλας, στην Ασία της σιωπής…

image

Φωτό: Tierney Gearon

Γιατί επιλέξατε να ανεβάσετε σήμερα το Angels in America;

Γιατί είναι ίσως ένα από τα πιο σημαντικά έργα της σύγχρονης δραματουργίας. Και παρότι δεν έχει τον προφανή επικαιρικό χαρακτήρα που είχε την εποχή που γράφτηκε, είναι ένα έργο προφητικό και τραγικά επίκαιρο.


Τι ήταν αυτό που πρόβλεψε ο Κούσνερ;

Ξεκινώντας από τη θρησκευτική δοξασία για το τέλος του κόσμου και τη Μεγάλη Κρίση, προφητεύει ότι το τέλος του κόσμου θα έρθει το 2000. Και πραγματικά, κατά μία έννοια αυτό συνέβη, αφού ο παλιός κόσμος, όπως τον ξέραμε, μας τελείωσε. Θυμηθείτε τα μεγάλα γεγονότα που συνέβησαν στην αρχή της νέας χιλιετίας, όπως ήταν η φοβερή έκρηξη της τρομοκρατίας που μπορεί πια να ιδωθεί και ως ένας θρησκευτικός πόλεμος, το «τέλος της Ιστορίας» που λέει και ο Φουκουγιάμα, το τέλος του Ψυχρού Πολέμου…

Και γιατί χαρακτηρίσατε το έργο τραγικά επίκαιρο;

Ο Κούσνερ γράφει για μια κοινότητα ανθρώπων όπου όλοι είναι διαφορετικοί. Μια κοινότητα που έχει διαλυθεί και δεν έχει απομείνει κανένας συνεκτικός ιστός. Ακριβώς δηλαδή ό,τι συμβαίνει και σήμερα. Συνέχεια ανάγνωσης «Συνέντευξη Νίκου Μαστοράκη στην Κατερίνα Κόμητα με αφορμή την παράσταση Angels in America για την εφημερίδα του Φεστιβάλ Αθηνών.»

Λήδα Πρωτοψάλτη: Ο λαός ξέρει τους σκυλάδες αλλά αγνοεί τους πνευματικούς του ηγέτες. Συνέντευξη στην Κατερίνα Κόμητα (εφημερίδα του Φεστιβάλ Αθηνών).

image

Απλώνει το χέρι και δείχνει τον κάμπο των Δελφών μέχρι την Ιτέα. «Κοίτα ομορφιά» μας λέει. «Αυτό να πάρετε φωτογραφία». Για τις επόμενες δύο ώρες, καθώς της μιλώ, αυτό θα είναι το φόντο της: ο αρχαιολογικός χώρος των Δελφών. Τούτη η γυναίκα με τη μακό μπλούζα και το φαρδύ παντελόνι που έχω απέναντί μου το βράδυ θα έπαιζε… λάθος μου, το βράδυ θα γινόταν η Εκάβη στο αρχαίο θέατρο των Δελφών και σε λίγες μέρες θα κάνει το ίδιο στην Επίδαυρο. Στα μεσοδιαστήματα επιστρέφει στη σάρκα της και γίνεται μια γυναίκα καθημερινή, που κάνει τις δουλειές του σπιτιού, ψωνίζει, κυκλοφορεί με τις συγκοινωνίες. «Τούτη η γυναίκα που έχω απέναντί μου έκανε στη ζωή της αυτό για το οποίο γεννήθηκε, αυτό είναι σίγουρο» σκέφτομαι. Κι αυτό είναι κάτι που δεν μπορώ να το πω με σιγουριά για άλλον άνθρωπο.
Αυλαία!

image


Η Επίδαυρος απαιτεί ιδιαίτερη προετοιμασία;

Πενήντα χρόνια. Δεν σας φτάνουν;

Τι σημαίνει για εσάς η Εκάβη;

Είναι η χαροκαμένη μάνα, η βασίλισσα, η εξουσία που στο τέλος τα χάνει όλα. Η Εκάβη είναι σαν τον ενανθρωπισμένο Χριστό, με τη μόνη διαφορά πως ο Χριστός δεν ήταν εξουσία. Σκοτώνουν ακόμα και το εγγόνι της, τον Αστυάνακτα. Ήταν το άκρον άωτον μιας γενοκτονίας. Ο Ευριπίδης πριν τόσες χιλιάδες χρόνια τολμάει να καταγγέλλει τους Έλληνες για γενοκτονία. Ας τολμούσε σήμερα ένας Έλληνας θεατρικός συγγραφέας να έκανε κάτι ανάλογο για κάποια αδικία…

Τι θα γινόταν;

Θα τον κατακρεουργούσαν. Θα τον ξέσκιζαν.

Συνέχεια ανάγνωσης «Λήδα Πρωτοψάλτη: Ο λαός ξέρει τους σκυλάδες αλλά αγνοεί τους πνευματικούς του ηγέτες. Συνέντευξη στην Κατερίνα Κόμητα (εφημερίδα του Φεστιβάλ Αθηνών).»

Νικαίτη Κοντούρη: Συνέντευξη στην Κατερίνα Κόμητα (εφημερίδα του Φεστιβάλ Αθηνών). Ευριπίδη, Τρωάδες. Αρχαίο Θέατρο Επιδαύρου / 7 & 8 Αυγούστου 2009, 21:00.

image

PHOTO: Βασίλης Μαθιουδάκης

Ευριπίδης. Επικριτικός με τους Έλληνες της εποχής του

Οι Τρωάδες είναι κλεισμένες σε ένα στρατόπεδο συγκέντρωσης. Στο δεύτερο στάσιμο, αντί για τα πρωτότυπα λόγια του κειμένου, αφηγούνται περιπέτειες συγχρόνων μας γυναικών, που βιάστηκαν, εξευτελίστηκαν, ταπεινώθηκαν στη διάρκεια πολέμων. Τι θα έλεγε ο Ευριπίδης αν μπορούσε να πάρει θέση; Θα συμφωνούσε, το πιθανότερο, μια που ο Ευριπίδης δεν σιώπησε ούτε για τις αδικίες που διέπραξαν οι συμπατριώτες του. Η Νικαίτη Κοντούρη κοιτάζει βαθιά μέσα στο έργο του Ευριπίδη, πρωτίστως όμως κοιτάζει γύρω της – και δεν της αρέσει καθόλου αυτό που βλέπει.

image PHOTO: Γιάννης Ιωνάς

Σε ένα βομβαρδισμένο σύγχρονο σχολείο τοποθετεί τις Τρωάδες της η σκηνοθέτρια Νικαίτη Κοντούρη. Μια ομάδα παιδιών παίζει τον πρόλογο των Τρωάδων κι ύστερα μεταφέρονται εδώ οι γυναίκες της Τροίας και το πρώην σχολείο μετατρέπεται σε προσωρινό στρατόπεδο συγκέντρωσης. Τη συναντήσαμε στους Δελφούς λίγο πριν το ανέβασμα των Τρωάδων στο εκεί αρχαίο θέατρο. Ακούγεται απόλυτα κατασταλαγμένη σχετικά με τις επιλογές της κι είναι φυσιολογικό αφού το έργο υπήρχε μέσα στα σχέδιά της τα τελευταία τρία χρόνια. Μιλάει με μητρική γλυκύτητα για τα γυναικόπαιδα-θύματα των πολέμων του σήμερα, αλλά και με σκληρή γλώσσα για όσους αντιμετωπίζουν με ρατσιστική διάθεση όσους αναγκάστηκαν να εκλιπαρούν για βοήθεια. Έχει δίκιο. Οι Τρωάδες από την εποχή του Τρωικού πολέμου μέχρι σήμερα είναι πάντοτε παρούσες κι ο θρήνος τους δεν έπαψε ποτέ.

Για ποιο λόγο επιλέξατε να ανεβάσετε Τρωάδες;

Με αυτό το έργο, που το αγαπώ πάρα πολύ, ήθελα να διερευνήσω τη βία σαν αποτέλεσμα ενός πολέμου άδικου και σκληρού, που διαστρεβλώνει τις αξίες και τα πιστεύω των ανθρώπων και οδηγεί τους νικητές σε εξαιρετικά απάνθρωπες πράξεις. Να δώσω μια εξήγηση στο γιατί οι νικητές μεταχειρίζονται με αυτόν τον απάνθρωπο τρόπο τον άμαχο πληθυσμό. Οι Τρωάδες είναι ένα αντιπολεμικό μανιφέστο κι ο Ευριπίδης εισάγει την έννοια της ατομικής ευθύνης και φέρνει τον άνθρωπο προ των ευθυνών του. Συνέχεια ανάγνωσης «Νικαίτη Κοντούρη: Συνέντευξη στην Κατερίνα Κόμητα (εφημερίδα του Φεστιβάλ Αθηνών). Ευριπίδη, Τρωάδες. Αρχαίο Θέατρο Επιδαύρου / 7 & 8 Αυγούστου 2009, 21:00.»

Δ Η Μ H Τ Ρ Η Σ Π Ι Α Τ A Σ «Το ελληνικό θέατρο έχει πληθωρισμό». Συνέντευξη στην Κατερίνα Κόμητα στην εφημερίδα του Φεστιβάλ Αθηνών. 9-10 Ιουνίου 2006, Το Σχολείον, Χώρος Α/ ΠΕΙΡΑΙΩΣ 52 ΔΗ.ΠΕ.ΘΕ. Κέρκυρας – Εταιρία Θεάτρου Commedia Σάκης Σερέφας, Σεμινάριο βλακείας ή οι βλαβερές συνέπειες της βλακείας.

image PHOTO: Βασίλης Μαθιουδάκης

Την «τεραστία σημασία των βλακών εν τω συγχρόνω βίω» πρωτοανέδειξε με το ιστορικό του σύγγραμμα, ήδη από το 1941, ο Ευάγγελος Λεμπέσης. Έκτοτε πολλοί εδόξασαν τη βλακεία. Εσχάτως και ο Σάκης Σερέφας, τα κείμενα του οποίου συνιστούν δηκτικά σχόλια για τη σύγχρονη Ελλάδα, την Ελλαδάρα των μύθων μας. Καθηγητής στο «Σεμινάριο Βλακείας» του θεσσαλονικιού συγγραφέα, ένας λαϊκός κωμικός που πολύ του αρέσει το παιχνίδι των μεταμορφώσεων.

Συνέντευξη στην Κατερίνα Κόμητα

image

Συναντηθήκαμε ένα μεσημέρι σε ένα από αυτά τα παλιά καφενεία του Κεραμεικού, τα χαμένα στο πουθενά «Café Bagdad» της αστικής ερήμου, πολύ κοντά στο θέατρο που κάνει πρόβες αυτή την εποχή. Φιλικός, πανέξυπνος και ετοιμόλογος, ο Δημήτρης Πιατάς μίλησε με ενθουσιασμό για το ρόλο του στο «Σεμινάριο Βλακείας» του Σάκη Σερέφα που ανεβαίνει φέτος στο Φεστιβάλ Αθηνών. Στο έργο αυτό υποδύεται τον καθηγητή ο οποίος στο πλαίσιο ενός σεμιναρίου εξηγεί στους φοιτητές του τον σημαντικό ρόλο της βλακείας στη ζωή. «Πρέπει να είσαι έξυπνος για να υποδυθείς τον βλάκα» υποστηρίζει και δικαιώνεται μέσα από τις ερμηνείες του και τα λεγόμενά του.

Φέτος στο Φεστιβάλ Αθηνών υποδύεστε τον καθηγητή στο «Σεμινάριο Βλακείας» του Σάκη Σερέφα. Τι ακριβώς κάνετε;

Κάνουμε μια αναδρομή στη βλακεία ανά τους αιώνες, δείχνοντας το μέγεθός της αλλά και το πόσο τη χρειαζόμαστε για να μπορούμε να διαπραγματευτούμε τους εαυτούς μας και να επιδείξουμε την εξυπνάδα μας. Να ξεκαθαρίσω ότι πρόθεσή μας δεν ήταν να κάνουμε μια εξυπνακίστικη παράσταση ή μια διακωμώδηση της βλακείας. Προσπαθήσαμε πολύ ώστε το έργο να κουβαλάει μια, ας το πούμε, επιστημονικότητα.

Είναι αλήθεια ότι εσείς προτείνατε στο συγγραφέα να γράψει ένα έργο για τη βλακεία;

Ναι, πράγματι του το πρότεινα, αλλά όχι με τη μορφή της «παραγγελίας». Προϋπήρχε μια γνωριμία και μια εκτίμηση μεταξύ μας, από την εποχή του «Μαμ» που ανεβάσαμε με τεράστια επιτυχία στον Εξώστη του Θεάτρου του Νότου του Γιάννη Χουβαρδά, σε σκηνοθεσία της Ελένης Μποζά. Καταλάβαμε τότε πως είχαμε βρει έναν θεατρικό συγγραφέα που ενώ, ως αίσθηση, έρχεται από παλιά, φέρνει μαζί και το καινούργιο του θεάτρου. Και το κυριότερο είναι πως το έργο του, ενώ έχει πολλή Ελλάδα, δεν έχει καθόλου φολκλορισμό. Από το έργο του Σερέφα απουσιάζει ο «τσολιάς». Θεωρώ εξαιρετικά σημαντικό να υπάρχουν τέτοιοι συγγραφείς και, ως καλλιτέχνης, τους αναζητώ. Κάποια στιγμή, λοιπόν, του εκμυστηρεύτηκα ότι θα ήθελα πάρα πολύ έναν μονόλογο με θέμα που, προσωπικά, στο θέατρο το έχω υπηρετήσει κι άλλες φορές παίζοντας διάσημους βλάκες· ένα κείμενο που θα μπορούσα να το δείξω εύκολα χωρίς να μπω στη διαδικασία μιας αυστηρής και ακριβής παραγωγής –που άλλωστε θα ήταν αδύνατο να αντιμετωπίσουμε εγώ και η εταιρεία μου, η Commedia.

image Dimitris Piatas © Orfeas Emirzas

Η ΕΞΥΠΝAΔΑ ΝΑ ΠΑIΖΕIΣ ΤΟΝ ΧΑΖO

Πράγματι έχετε υποδυθεί επανειλημμένως το βλάκα στο θέατρο. Τον ελαφρύ αξιοθρήνητο φανταράκο στον «Καλό στρατιώτη Σβέικ» του Γιάροσλαβ Χάσεκ, έχετε παίξει το «Ένας βλάκας και μισός» του Δημήτρη Ψαθά, κάνατε τον Σωσία στον «Αμφιτρύωνα» του Μολιέρου, τους δούλους και τους υπηρέτες του Αριστοφάνη, ακόμα και τον Σπίθα σε έναν μονόπρακτο «Μικρό Ήρωα» του Ηλία Λάγιου.Ήταν έξυπνη επιλογή να παίξετε όλους αυτούς τους βλάκες;

Δεν ξέρω αν ήταν έξυπνη επιλογή, αλλά σίγουρα ήταν επιτυχημένη. Ο βλάκας είναι ένα κωμικό πρόσωπο και παράλληλα ένα πρόσωπο αγαπητό στους συγγραφείς και το κοινό. Ξέρετε, είναι πολύ δύσκολο να παίζεις το βλάκα και απαραίτητη προϋπόθεση για να τον υποδυθείς είναι να είσαι έξυπνος. Συνέχεια ανάγνωσης «Δ Η Μ H Τ Ρ Η Σ Π Ι Α Τ A Σ «Το ελληνικό θέατρο έχει πληθωρισμό». Συνέντευξη στην Κατερίνα Κόμητα στην εφημερίδα του Φεστιβάλ Αθηνών. 9-10 Ιουνίου 2006, Το Σχολείον, Χώρος Α/ ΠΕΙΡΑΙΩΣ 52 ΔΗ.ΠΕ.ΘΕ. Κέρκυρας – Εταιρία Θεάτρου Commedia Σάκης Σερέφας, Σεμινάριο βλακείας ή οι βλαβερές συνέπειες της βλακείας.»

Άντζελα Μπρούσκου:«Στην Ελλάδα, το διαφορετικό είναι πάντα ανήλικο» (συνέντευξη στην Κατερίνα Κόμητα[εφ] με αφορμή την παράσταση στην Επίδαυρο στις 22&23 Αυγούστου)

Επιλέγουμε τις πράξεις μας όπως μας συμφέρει

Ο Αισχύλος στον «Αγαμέμνονα» θέτει, μεταξύ άλλων, και το δίλημμα αν τελικά πληρώνουμε τα σφάλματά μας ή είναι η μοίρα μας αυτή που αποφασίζει για την τύχη μας.

Ποια είναι η γνώμη σας;

Ο άνθρωπος είναι ευθυνόφοβος γι’ αυτό και έχει την ανάγκη να αποδίδει στο θεό τη μοίρα του. Έχει την ελευθερία της επιλογής, αλλά επειδή δεν θέλει να αποφασίσει, συνδέει το ριζικό του με την ανώτερη δύναμη. Η Άρτεμις δεν ήθελε ο Αγαμέμνονας να πάρει μέρος στον πόλεμο. Έτσι, προκειμένου να τον αποτρέψει, του είπε ότι έπρεπε να θυσιάσει την κόρη του, πιστεύοντας ότι με αυτόν τον όρο, εκείνος θα έκανε πίσω. Όμως, ο Αγαμέμνων ερμήνευσε τα λόγια της θεάς ανάποδα: πίστεψε δηλαδή ότι η Άρτεμις του είπε πως, για να πάει στον πόλεμο, έπρεπε να θυσιάσει την κόρη του. Με άλλα λόγια, ερμήνευσε τα λόγια της με τον τρόπο που τον συνέφερε· γιατί στ’ αλήθεια ποθούσε να κάνει αυτήν την ιμπεριαλιστική εκστρατεία. Ο Αγαμέμνονας υπερέβη, λοιπόν, το όριο που του έθεσε η θεά κατ’ επιλογή του. Το θέμα λοιπόν είναι ακριβώς αυτό: πως δηλαδή ερμηνεύουμε τα σημάδια και τους οιωνούς. Και τελικά η μοίρα μας είναι ακριβώς αυτή η ερμηνεία που δίνουμε. Οι ερμηνείες μας πάντα θα καθορίζονται από τις ενδόμυχες επιθυμίες μας.

Συνέχεια ανάγνωσης «Άντζελα Μπρούσκου:«Στην Ελλάδα, το διαφορετικό είναι πάντα ανήλικο» (συνέντευξη στην Κατερίνα Κόμητα[εφ] με αφορμή την παράσταση στην Επίδαυρο στις 22&23 Αυγούστου)»

Συνέντευξη της Λένας Πλάτωνος στην εφημερίδα του Φεστιβάλ Αθηνών με αφορμή την συναυλία στο Ηρώδειο την Δευτέρα 28 Ιουλίου 2008

Όταν μιλάει η Λένα Πλάτωνος (η συναυλία της οποίας στο Ηρώδειο θα στηριχτεί στα «Ημερολόγια» της τη συλλογή-έκπληξη που τον περασμένο χειμώνα σηματοδότησε την επιστροφή της) είναι σαν να αφηγείται, με το δικό της τρόπο, την ιστορία της μεταπολίτευσης. Οι στρατεύσεις, οι έρωτες τα πρόσω­πα, οι μουσικές. Οι αναχωρήσεις και οι επιστροφές. Ό,τι έγινε κι ό,τι δεν έγινε. Η διαδρομή απο το πιάνο (αλλά κι από το μπουζούκι) στο συνθεσάιζερ. Η διαδρομή από τις επιθυμίες στις απώλειες. Ο χαμένος αλλά κι ο ξανακερδισμένος χρόνος.

Στην Κατερίνα Κόμητα

Συνέχεια ανάγνωσης «Συνέντευξη της Λένας Πλάτωνος στην εφημερίδα του Φεστιβάλ Αθηνών με αφορμή την συναυλία στο Ηρώδειο την Δευτέρα 28 Ιουλίου 2008»

Δημιουργήστε ένα δωρεάν ιστότοπο ή ιστολόγιο στο WordPress.com.

ΠΑΝΩ ↑