ΣΥΖΗΤΗΣΗ «ΝΑ ΜΕΙΝΩ Η ΝΑ ΦΥΓΩ;» | 5 Μαρτίου 2013, 19.00 | Ινστιτούτο Γκαίτε | Είσοδος ελεύθερη

Should I Stay or Should I Go

Συζήτηση στο πλαίσιο της θεατρικής παράστασης «Τηλέμαχος: Should I Stay or Should I Go?»

Τι είναι αυτό που παρακινεί τους νέους της Ελλάδας να εγκαταλείψουν ή να μην εγκαταλείψουν τη χώρα τους; Τι σημαίνει στις περιπτώσεις αυτές ταυτότητα και πατρίδα;

Συζητούν οι:

Πρόδρομος Τσινικόρης: σκηνοθέτης & ηθοποιός Υπατία Βουρλούμη: ερευνήτρια στο Διεθνές Ερευνητικό Κέντρο Interweaving Performance Cultures στο Freie Universitӓt στοΒερολίνο, λέκτορας στο Διεθνές Κέντρο Ελληνικών και Μεσογειακών Σπουδών και στο Κέντρο Drury στην Ελλάδα Αντώνης Κουρσοβίτης Wolfgang Engler: Πρύτανης της Ανωτάτης Δραματικής Σχολής Ernst Busch του Βερολίνου. Συνέχεια ανάγνωσης «ΣΥΖΗΤΗΣΗ «ΝΑ ΜΕΙΝΩ Η ΝΑ ΦΥΓΩ;» | 5 Μαρτίου 2013, 19.00 | Ινστιτούτο Γκαίτε | Είσοδος ελεύθερη»

[VIDEO] ΣΥΝΕΡΓΑΣΙΑ THEATRO DE LA VILLE ΜΕ ΣΤΕΓΗ ΓΡΑΜΜΑΤΩΝ & ΤΕΧΝΩΝ ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΤΥΠΟΥ 25 4 2012 | ΜΙΛΟΥΝ ΜΑΡΙΑ ΚΕΧΑΓΙΟΓΛΟΥ ΧΡΗΣΤΟΣ ΠΑΣΣΑΛΛΗΣ ΑΓΓΕΛΙΚΗ ΠΑΠΑΘΕΜΕΛΗ | Σύγχρονες Ελληνικές θεατρικές παραγωγές στο Théâtre de la Ville

TEATRO DE LA VILLE

clip_image002

clip_image004

25.4.2012

«Εξωστρέφεια» του σύγχρονου Ελληνικού πολιτισμού

Θέατρο

Σύγχρονες Ελληνικές θεατρικές παραγωγές στο Théâtre de la Ville

με την υποστήριξη της Στέγης

Ιούνιος 2012

Η Στέγη Γραμμάτων & Τεχνών του Ιδρύματος Ωνάση, έχοντας ως σκοπό την προβολή και προώθηση του σύγχρονου ελληνικού πολιτισμού και εκτός συνόρων, ενάμιση μόλις χρόνο από την έναρξη της λειτουργίας της πέτυχε τη συνέργεια με έναν από τους πλέον σημαντικούς πολιτιστικούς οργανισμούς της Ευρώπης, το Théâtre de la Ville. Στο πλαίσιο του φεστιβάλ Εργοτάξια της Ευρώπης (Chantiers d’Europe), η Στέγη υποστηρίζει ως αποκλειστικός συνεργάτης τρεις σύγχρονες θεατρικές παραγωγές, από νέες και ταλαντούχες ομάδες, οι οποίες θα παρουσιαστούν τον Ιούνιου του 2012 στο Παρίσι. Συνέχεια ανάγνωσης «[VIDEO] ΣΥΝΕΡΓΑΣΙΑ THEATRO DE LA VILLE ΜΕ ΣΤΕΓΗ ΓΡΑΜΜΑΤΩΝ & ΤΕΧΝΩΝ ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΤΥΠΟΥ 25 4 2012 | ΜΙΛΟΥΝ ΜΑΡΙΑ ΚΕΧΑΓΙΟΓΛΟΥ ΧΡΗΣΤΟΣ ΠΑΣΣΑΛΛΗΣ ΑΓΓΕΛΙΚΗ ΠΑΠΑΘΕΜΕΛΗ | Σύγχρονες Ελληνικές θεατρικές παραγωγές στο Théâtre de la Ville»

Murx ihn! Murx ihn! Murx ihn! Κριστόφ Μαρτάλερ: Οδηγώντας στα άκρα τις νευρώσεις και τα ναυάγια των ιδεολογιών. Από την Κάτια Αρφαρά. (Εφημερίδα του Φεστιβάλ Αθηνών).

image

Info

Christoph Marthaler-Anna Viebrock Ρήζενμπουτσμπαχ – Μία μόνιμη αποικία Θέατρον, Κέντρο Πολιτισμού Ελληνικός Κόσμος, Αίθουσα Αντιγόνη / 3 – 5 Ιουλίου 2009, 21:00. ΦΕΣΤΙΒΑΛ ΑΘΗΝΩΝ 2009.

Ανέκαθεν είχα το πάθος να παρατηρώ τη συμπεριφορά των ανθρώπων σε ειδικές καταστάσεις, όπως σε αίθουσες αναμονής, σε βιβλιοθήκες… Είμαι ένας άνθρωπος του θεάτρου αφιερωμένος στην παρατήρηση του κόσμου και δεν νομίζω καν ότι είμαι ο πρώτος σε αυτό. Aυτά σχολίαζε ο Κριστόφ Μαρτάλερ ένα βράδυ στην Ταορμίνα τον Μάιο του 1999, όταν τον έπειθα επιτέλους να καθίσει απέναντί μου για μία συνέντευξη. Την παραμονή, στο Θέατρο Vittorio Emanuele της Μεσσήνας, ανακάλυπτα με τους Σπεσιαλίστες τον παράδοξο κόσμο του πληθωρικού αυτού Ελβετού που ένα χρόνο νωρίτερα είχε τιμηθεί με το ευρωπαϊκό βραβείο για τις Νέες Θεατρικές Πραγματικότητες.

Το θέατρο του Μαρτάλερ είναι ένας τόπος απρόσμενων συναντήσεων: η ρητορεία των τεχνοκρατών συναντά την εύθραυστη λογική των ποιητών, η καυστική κριτική του «συστήματος» την πλήξη της κοινοτοπίας, τα γερμανικά λίντερ και οι καντάτες το βαριετέ και τις εύπεπτες μελωδίες. Κάθε δουλειά του αρθρώνεται γύρω από ένα πλέγμα μοτίβων και παραλλαγών που μαρτυρούν την ενδογενή σχέση της σκηνικής γραφής του με τη μουσική. Με σπουδές στο όμποε και το φλάουτο και με τους πρώτους του πειραματισμούς να τον οδηγούν στη μεσαιωνική μουσική, την free jazz και τον Ερίκ Σατί, ο Κριστόφ Μαρτάλερ δεν σκηνοθετεί αλλά ανασυνθέτει τον σκηνικό χώρο, καταλήγοντας έπειτα από μια μακρά περίοδο πειραματισμών και αυτοσχεδιασμών σε μια αριστοτεχνικά επεξεργασμένη μουσική φόρμα. Ανακατασκευάζει τον κόσμο παρατηρώντας πρώτα ό,τι συμβαίνει έξω από το θέατρο με ευαισθησία ποιητική και σχολαστικότητα σχεδόν επιστημονική. Αμέσως μετά την πτώση του Τείχους, ο Μαρτάλερ τριγυρίζει στους δρόμους του Βερολίνου για να «περιεργαστεί» την περιδίνηση της πρώην Ανατολικής Γερμανίας στον στρόβιλο της Δύσης. Συνέχεια ανάγνωσης «Murx ihn! Murx ihn! Murx ihn! Κριστόφ Μαρτάλερ: Οδηγώντας στα άκρα τις νευρώσεις και τα ναυάγια των ιδεολογιών. Από την Κάτια Αρφαρά. (Εφημερίδα του Φεστιβάλ Αθηνών).»

1. ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΡΟΜΕΟ ΚΑΣΤΕΛΟΥΤΣΙ ΣΤΗΝ ΚΑΤΙΑ ΑΡΦΑΡΑ ΣΤΗΝ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ ΤΟΥ ΦΕΣΤΙΒΑΛ ΑΘΗΝΩΝ : “ΣΤΗΝ ΤΕΧΝΗ ΦΤΑΝΕΙΣ ΑΠΟ ΦΟΒΟ”. 2. «ΡΟΜΕΟ ΚΑΣΤΕΛΟΥΤΣΙ ΣTH ΣKOTEINH ΠΛEYPA» ΤΗΣ ΚΑΤΙΑΣ ΑΡΦΑΡΑ.

image

© Luca del Pia

ΘΕΙΑ ΚΩΜΩΔΙΑ

«Όσοι εδώ μέσα μπαίνετε αφήστε κάθε

ελπίδα».

O Pομέο Kαστελούτσι

εικονογραφεί τις ζοφερές επιταγές του

Δάντη στην Kόλαση

Ο σκηνοθέτης από την Ιταλία που για πρώτη φορά θα δούμε στην Ελλάδα, δεν ειναι οπαδός του αισθητικού σοκ, έστω και αν οι σκηνοθετικές του επιλογές συχνά σοκάρουν. Μήπως, όμως, δεν σoκάρουν όσους επιλέγουν να μένουν στην επιφάνεια των πραγμάτων η εμβάθυνση, η αναλυτική σκέψη, η εργατικότητα και η μεθοδικότητα; Με αφορμή την κατάδυσή του στη Θεία Κωμωδία, ζητήσαμε τα κλειδιά για να αποκρυπτογραφήσουμε την τέχνη του. Μας τα προσέφερε γενναιόδωρα, απαντώντας εξονυχιστικά στις ερωτήσεις μας.

Το καλοκαίρι του 2008 ο Ρομέο Καστελούτσι, ως προσκεκλημένος καλλιτέχνης του Φεστιβάλ της Αβινιόν, έκανε πραγματικότητα μια εφηβική επιθυμία του: να δουλέψει πάνω στον Δάντη και την Θεία Κωμωδία. Στην τηλεφωνική συνομιλία που είχαμε μαζί του ο ιταλός καλλιτέχνης μας μίλησε για τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά του κάθε μέρους της τριλογίας που θα δούμε στο Φεστιβάλ Αθηνών, τους δεσμούς του με την Ελλάδα αλλά και τους βασικούς άξονες της δουλειάς του.

Η “Θεία Κωμωδία”, λοιπόν στην Αθήνα…

Επιτέλους! Όλη η δουλειά μου είναι μια συνεχής αναφορά στο αρχαίο θέατρο, αλλά και στους προσωκρατικούς, στα Ελευσίνια μυστήρια, με άλλα λόγια στις ρίζες του ελληνικού πολιτισμού. Τα θέματα της τραγωδίας παραμένουν ανοιχτά, αφορούν άμεσα τον δυτικό τρόπο σκέψης. Δεν αποτελούν αρχαιολογικό μνημείο, αλλά ζωντανές φόρμες. Δεν είναι τυχαίο ότι αφιέρωσα ολόκληρο κύκλο στο τραγικό…

…ούτε και ότι η Θεία Κωμωδία έρχεται μετά την Tragedia Endogonidia.

Ίσως όχι. Τον Δάντη τον απασχολεί το τραγικό της ανθρώπινης ύπαρξης. Αποκάλεσε το ποίημά του Κωμωδία από ταπεινότητα. Πρόκειται, ωστόσο, για μια παράδοξη Κωμωδία. Είναι ένας χώρος όπου δεν υπάρχει ελπίδα. Η Κόλαση αρχίζει με μια τρομερή συμβουλή σε όσους μπαίνουν μέσα της, να εγκαταλείψουν κάθε ελπίδα. Είμαστε στην πραγματικότητα εκτός χρόνου. Η Θεία Κωμωδία έχει να κάνει με την ανθρώπινη κατάσταση, απλώς από μια οπτική γωνία διαφορετική από ό,τι η αρχαία τραγωδία. Αν και ούτε στην ελληνική τραγωδία υπάρχει τελικά ελπίδα. Στο τέλος φθάνουμε στην καταστροφή.

Και στην κάθαρση;

Ναι, και το Καθαρτήριο έχει να κάνει ακριβώς με αυτό. Το πρόβλημα είναι ποιος είναι αυτός που βιώνει την κάθαρση. Ο πρώτος που κάνει λόγο για την κάθαρση είναι ο Αριστοτέλης στην Ποιητική του. Ο Ευριπίδης είναι όμως τότε ήδη νεκρός. Ο Αριστοτέλης δεν γνώρισε την τραγωδία. Αναφέρεται στην κάθαρση του ήρωα ή του θεατή; Δεν είναι ξεκάθαρο. Aυτή ακριβώς η αμφισημία είναι που με ενδιαφέρει. Το Καθαρτήριο αντικατοπτρίζει τη δομή της αρχαίας τραγωδίας με τρόπο πολύ πιο συγκεκριμένο από τα άλλα δύο μέρη της τριλογίας μου.

Το ψυχολογικό επίπεδο στο Καθαρτήριο είναι ωστόσο πολύ ισχυρό.

Πράγματι, το ψυχολογικό όμως είναι ένα πρώτο επίπεδο. Έχει να κάνει με μια ιστορία οικογενειακή, φοβερή αλλά πολύ κοινή. Έπειτα υπάρχει το θεολογικό επίπεδο, που για μένα είναι, για παράδειγμα, πολύ σημαντικό, αλλά που προϋποθέτει τον απεγκλωβισμό μας από τη ρεαλιστική όψη της ιστορίας. Νομίζω ότι το κοινό θυμώνει με τη συγχώρεση μιας πράξης που δεν συγχωρείται. Η συγγνώμη είναι μια πράξη τραγική και όπως όλες οι τραγικές πράξεις είναι έξω από τον Νόμο. Θα πρέπει ίσως να διευκρινίσουμε ότι η τριλογία μου δεν εικονογραφεί σε καμία περίπτωση τη Θεία Κωμωδία του Δάντη.

Ξεκίνησες ωστόσο από το κείμενο.

Ναι, το κείμενο το μελετώ εδώ και πολλά χρόνια. Όταν διαβάσεις όμως τον Δάντη καταλαβαίνεις ότι δεν είναι δυνατό να αναπαραστήσεις τη Θεία Κωμωδία. Πρόκειται για ένα έργο που πηγαίνει πέρα από την αναπαράσταση. Υπάρχει μία γλωσσική πληθωρικότητα στον Δάντη. Κάθε φράση του σημαίνει άπειρα διαφορετικά πράγματα.

Από την άλλη, είναι ένα ποίημα που έχει γεννήσει πολλές εικόνες στη δυτική εικονογραφία. Από τον Μποτιτσέλι ως τον Μπλέικ, τον Ράουσενμπεργκ…

Βέβαια, ωστόσο πρόκειται κάθε φορά για εικόνες αυτόνομες – μπορείς να δουλέψεις πάνω σε μια μορφή, σε μία ωδή.

image

© Luca del Pia

Ο ΘΕΟΣ ΣΥΓΧΩΡΕΙ, ΕΓΩ ΟΧΙ

O Pομέο Kαστελούτσι. «Nομίζω ότι το

κοινό θυμώνει με τη συγχώρεση μιας

πράξης που δεν συγχωρείται», λέει.

«H συγγνώμη είναι μια πράξη τραγική

και όπως όλες οι τραγικές πράξεις είναι

έξω από το Nόμο», προσθέτει.

Το έργο είναι μη αναπαραστάσιμο στην ολότητά του. Το θέμα της μη-αναπαραστασιμότητας είναι θεμελιώδες για μένα. Ο Δάντης είχε άλλωστε μεγάλο πρόβλημα με αυτό. Και οι τρεις τόποι που διασχίζει, η Κόλαση, το Καθαρτήριο, ο Παράδεισος, βρίσκονται έξω από την έννοια της αναπαράστασης. Παρά τις δυσκολίες, προχώρησε δουλεύοντας με τη φαντασία του. Όπως εκείνος, έτσι κι εγώ μπροστά στο έργο του δούλεψα με τη φαντασία, παίρνοντας μια ελευθερία τόσο απόλυτη που μοιάζει παράδοξη. Συνέχεια ανάγνωσης «1. ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΡΟΜΕΟ ΚΑΣΤΕΛΟΥΤΣΙ ΣΤΗΝ ΚΑΤΙΑ ΑΡΦΑΡΑ ΣΤΗΝ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ ΤΟΥ ΦΕΣΤΙΒΑΛ ΑΘΗΝΩΝ : “ΣΤΗΝ ΤΕΧΝΗ ΦΤΑΝΕΙΣ ΑΠΟ ΦΟΒΟ”. 2. «ΡΟΜΕΟ ΚΑΣΤΕΛΟΥΤΣΙ ΣTH ΣKOTEINH ΠΛEYPA» ΤΗΣ ΚΑΤΙΑΣ ΑΡΦΑΡΑ.»

Blog στο WordPress.com.

ΠΑΝΩ ↑