«Το Κατά Ματθαίον Ευαγγέλιο» (1964): ΣΥΖΗΤΗΣΗ ΜΕ ΤΟΝ ΠΙΕΡ ΠΑΟΛΟ ΠΑΖΟΛΙΝΙ των Bernardo Bertolucci και Jean-Louis Comolli (απόσπασμα)

ΣΥΖΗΤΗΣΗ ME TON PASOLINI

των Bernardo Bertolucci και Jean-Louis Comolli (απόσπασμα)

Bertolucci: Παίρνεις υπόψη σου τις λαϊκές απαιτήσεις; Πιστεύεις ότι είναι λάθος ν’ αδιαφορείς γιαυτές ή να τους «πηγαίνεις κόντρα»;

Pasolini: Ως δημιουργός, δεν τις υπολογίζω. Τις υπολογίζω ως μαρξιστής. Συνέχεια

Advertisements

Ο Μπερνάρντο Μπερτολούτσι πρόεδρος της κριτικής επιτροπής στο Φεστιβάλ Βενετίας 2013

bertolucci

Ο Ιταλός σκηνοθέτης Μπερνάρντο Μπερτολούτσι θα είναι ο πρόεδρος της κριτικής επιτροπής στην 70ή διοργάνωση του Κινηματογραφικού Φεστιβάλ της Βενετίας, το οποίο θα διεξαχθεί από τις 28 Αυγούστου έως τις 7 Σεπτεμβρίου 2013, ανακοινώθηκε σήμερα από την οργανωτική επιτροπή της Μπιενάλε. «Ο Μπερνάρντο Μπερτολούτσι μπορεί να θεωρηθεί ως ο πιο διάσημος εν ενεργεία Ιταλός σκηνοθέτης στον κόσμο. Συνέχεια

ΤΟ ΤΕΛΕΥΤΑΙΟ ΤΑΝΓΚΟ ΣΤΟ ΠΑΡΙΣΙ (1972, 127΄) του Μπερνάρντο Μπερτολούτσι από 19 Αυγούστου 2010 σε επανέκδοση στους κινηματογράφους. Διανομή Seven Films

last tango

“Το Τελευταίο Τανγκό στο Παρίσι”ανήκει σε εκείνη την κατηγορία ταινιών που δεν έχει σημασία αν θα πάρει 4,5 ή 5 αστεράκια. Η βαθμολογία των ταινιών φοβούμαστε ότι δεν μπορεί να έχει νόημα αφού προσπαθεί να βάλει στην ίδια πλάστιγγα 2 πράγματα που ανήκουν σε διαφορετική κλάση και ποιότητα. Οι “ταινίες του δημιουργού” ακόμα και αν κάποιοι σύγχρονοι θεωρητικοί θεωρούν ξεπερασμένη την “θεωρία των δημιουργών” στην οποία βασίστηκαν, αποτέλεσαν την έκφραση ενός κινηματογράφου που από την εφηβεία του μετέβαινε στην ενηλικίωσή του με καλπάζοντα ρυθμό και είναι λανθασμένη η άποψη που ισχυριζόταν ότι ο κινηματογράφος ίσα που πρόλαβε ως μωρό 115 χρόνων να θέσει τις βάσεις δημιουργίας  των πρώτων του αυθεντικά μεγάλων έργων. Ο 2Οος αιώνας αποτέλεσε για τον κινηματογράφο πιθανότατα τον “χρυσό αιώνα” του και μάλλον δεν θα ξαναυπάρξει άλλος τέτοιος. Ο “κινηματογράφος του δημιουργού” σε συνδυασμό με τις προοδευτικές σε μεγάλο βαθμό συγκυρίες σε κοινωνικό και πολιτικό επίπεδο αποτέλεσε την “αιχμή του δόρατος” μιας τέχνης που είχε την ευτυχία, συνοψίζοντας την γνώση και την εμπειρία των άλλων τεχνών να διανύει με άλματα την πορεία προς την ολοκλήρωση της ταυτότητας και προσώπικοτητάς της. Συνέχεια