Μαθήματα Πιάνου (1993) της Τζέιν Κάμπιον | Κριτική Νίκου Κολοβού [Δημιουργικό Διαδίκτυο]

the-piano-1993 003

Η ελευθερία της Έντα ανεβαίνει απ’ την τρομαγμένη αλαλία της προς τα άνω. Βγαίνει με τα δάχτυλα της μέσα απ’ το βουβό πιάνο της. Ανάβει τα μάτια της. Εκλεπτύνει την αφή της και την κάνει από με­τάξι. Κρατά σε ετοιμότητα το σώμα της για την ευφορία της ερωτικής ενοχής. Το πιάνο είναι ένα όργανο σχεδόν κακάσχημο. Υποδέχεται όμως και προπέμπει τη μουσική. Μαγνητίζοντας, ποτίζοντας την ευμενή ακοή με τη γλυκύτητά της. Η Έντα φαίνεται σχεδόν άσχημη. Αναδύεται όμως μέσα απ’ τον αφυ­πνισμένο της έρωτα και την ασταμάτητη μάχη της για ζωή σαν ένσαρκη και όμορφη με­λωδία.

Περισσότερα

Η γυναίκα στον κινηματογράφο | Νίκος Κολοβός | Εκδόσεις Αιγόκερως

I GYNAIKA STON KINIMATOGRAFO

επιμέλεια σειράς: Γιάννης Σολδάτος

Αιγόκερως, 2006 127 σελ. ISBN 960-322-256-9, ISBN-13 978-960-322-256-9, [Κυκλοφορεί] Τιμή € 7,47

 Αυτή η μελέτη δεν αποτελεί προσπάθεια υπεράσπισης των γυναικών. Ο συγγραφέας πιστεύει ότι οι γυναίκες μπορούν να ανταποκριθούν μόνες τους σε μία, επίκαιρη πάντα, πάλη για την αναγνώριση της θέσης τους στην κοινωνία και τον πολιτισμό, στην ιστορία και την καλλιτεχνική παραγωγή. Περισσότερα

Η Κωμική Φιγούρα του Ζακ Τατί, του Νίκου Κολοβού

tati-jacques

Ως τη Μέρα γιορτής (1949) ο κωμικός Τατιτσέφ έψαχνε να βρει την κωμική του φιγούρα. Ο ταχυδρόμος Φρανσουά αποτέλεσε ένα μεταβατικό χαρακτήρα, όπως και το ίδιο εκείνο το φιλμικό κείμενο. Από το μπουρλέσκ σ’ ένα κωμικό ρεαλισμό.

tati-jacques 1

Το ψηλό σώμα, το μακρουλό, παχύ, σοβαρό πρόσωπο, τα άρβυλα. Τα μακριά χέρια και πόδια. Οι μακριές, νωχελικές κινήσεις τους, που θυμίζουν τις χειρονομίες ενός σπόρτσμαν έξω από το αθλητικό παιχνίδι, είναι τα μόνα στοιχεία που προοιωνίζουν την κωμική φιγούρα του. Ο κ. Υλώ εμφανίζεται απ’ τις Διακοπές του κ. Υλώ και κατοπινά. Το ίδιο σώμα μεταμφιεσμένο πια. Το ανοιχτό πουκάμισο ή το παπιγιόν, το σπορ σακάκι ή το κοντό αδιάβροχο με τα κοντά μανίκια, το κοντό πάνω απ’ τον αστράγαλο παντελόνι, η ριγωτή κάλτσα, τα σπορ παπούτσια και το καπέλο, το κοντό ή μακρύ τσιμπούκι, η ομπρέλα. Το ίδιο πρόσωπο χωρίς το μουστάκι, με την απορητική, αυστηρή ή σοβαρή απλώς έκφραση. Το πηδηχτό βάδισμα. Απ’ τη στοιχειώδη αυτή περιγραφή επιμένουν στη μνήμη μας δύο χαρακτηριστικές λέξεις: «σπορ» και «κοντός». Το πρώτο ως στοιχείο αντίθεσης με την ηλικία και τη φαινομενική σοβαρότητα του κ. Υλώ και το δεύτερο ως στοιχείο αντίθεσης με το ύψος του. Ο σοβαρός (ή σοβαροφανής) αστός μιας προχωρημένης ηλικίας γίνεται κωμικός όταν ντύνεται (μεταμφιέζεται) αθλητικά.Περισσότερα

“Δοκίμια θεωρίας και κριτικής κινηματογράφου. Ποιητική μιας άλλης πραγματικότητας”, του Νίκου Κολοβού ενός από τους ελάχιστους θεωρητικούς του σινεμά που γνώρισε η Ελλάδα. Γιατί άραγε; Εκδόσεις Καστανιώτη, Αθήνα 1993.

image

Ο Νίκος Κολοβός (1938-2005) κριτικός και θεωρητικός κινηματογράφου με κύριο επάγγελμα την δικηγορία ήταν  ένας λάτρης του κινηματογράφου, παρά ένας επαγγελματίας.  Μαζί με τον Γιώργο Διζικιρίκη που πέθανε πέρυσι και ορισμένους άλλους που δεν ξεπερνούν τους 10, αποτελούν  το “άλλοθι” μιας χώρας που υστερεί κατάφωρα στα θέματα της κινηματογραφικής παιδείας σε όλους τους τομείς, με προεξέχοντα αυτόν της κινηματογραφικής θεωρίας. Εκτός από το Σινεμά, δεν υπάρχει κανένα άλλο κινηματογραφικό περιοδικό, όπως παλιότερα ο Σύγχρονος Κινηματογράφος, η Οθόνη, τα Κινηματογραφικά Τετράδια ή και το Φιλμ του Θανάση Ρεντζή που να δίνει έμφαση στην θεωρία και την αισθητική του κινηματογράφου. Και η δική μας προσπάθεια ανάμεσα στο 2000 και 2003 με την έκδοση του  έντυπου Camero Stylo απέβη άκαρπη. Θέμα για μεγάλη ανάλυση, κάποιες παραμέτρους θίγει στο κείμενό του “η κρίση της κριτικής κινηματογράφου”, απόσπασμα από το οποίο επισυνάπτουμε ο Νίκος Κολοβός.Περισσότερα