Οντολογία της κάμερας/Jump cut: ριζοσπαστική σκηνοθετική τεχνική του μοντάζ του Δρ Νίκου Τερζή

Με τον όρο οντολογία της κάμερας εννοούμε τη σύνθεση ενός οπτικού κόσμου τον οποίο η κάμερα δημιουργεί και διαμεσολαβεί για τον θεατή. Με άλλα λόγια είναι η αίσθηση του χωροχρόνου που τα εν σειρά πλάνα δημιουργούν για τον θεατή μιας ταινίας, αλλά και ο εκτός κάδρου (off-screen) χώρος που τα ίδια πλάνα υπαινίσσονται κατά την προβολή. Ότι βλέπουμε σε μια ταινία, το οποίο αναδύοντας ζωντάνια γεννά μέσα μας μια αίσθηση ύπαρξης, φαίνεται μόνο διαμέσου του ματιού της κάμερας. Αναζητούμε λοιπόν την οντολογία αυτού του συμβόλου -με τα λόγια του Sartre-1 των εικόνων σε κίνηση κάθε φορά, διαμεσολαβημένων και ενίοτε ιδιοφυώς μετρημένων από την κάμερα για να μας αποδώσει την αίσθηση της ύπαρξης ενόσω παρακολουθούμε την ταινία.2Περισσότερα

Brecht: H Μπρεχτική κριτική της αστικής τέχνης και οι θεωρίες του για μια τέχνη επαναστατική του Δρ Νίκου Τερζή

Όλοι κυνηγούν την ευτυχία χωρίς να αντιλαμβάνονται ότι η ευτυχία βρίσκεται στις (φτερωτές) φτέρνες τους. Bertolt Brecht

Είναι ευκολότερο να κλέψεις ιδρύοντας μια τράπεζα παρά ληστεύοντας έναν ταμία τραπέζης υπό την απειλή όπλου. Bertolt Brecht

Κανείς δεν μπορεί να είναι καλός για καιρό αν η καλοσύνη δεν είναι σε ζήτηση. Bertolt Brecht

Καθώς η πραγματικότητα αλλάζει, πρέπει να αλλάξουμε τα εκφραστικά μέσα για να την αναπαραστήσουμε. (Bertolt Brecht, Against Georg Lukacs, 1974, 51).Περισσότερα

Counter Cinema vs Χολιγουντιανός Ρεαλισμός Αληθοφάνειας | Νίκος Τερζής, PhD

Η ομορφιά συντίθεται από ένα αθάνατο και αμετάβλητο στοιχείο του οποίου η ποσότητα είναι εξαιρετικά δύσκολο να ορισθεί και ένα μεταβλητό στοιχείο που θα μπορούσε να είναι, είτε ένα ή όλα μαζί: περίοδος, μόδα, ηθική, πάθος. JeanLuc Godard

Άλλοι είδαν αυτό που υπάρχει και αναρωτήθηκαν γιατί. Είδα αυτό που θα μπορούσε να υπάρξει και είπα, γιατί όχι. Pablo Picasso Περισσότερα

«Βιβλικές Εντολές και ηθικά διλήμματα από έναν Αγνωστικιστή: Μια μικρή ταινία για ένα Φόνο (1988), Krzysztof Kieslowski», του Νίκου Τερζή, PhD.

a short film about killing 00

Στον αντίποδα της Αριστοτελικής Μίμησης, όπου το έργο τέχνης μιμείται τον φυσικό κόσμο ως μοντέλο της αλήθειας, της ομορφιάς και του καλού, ο Oscar Wilde αποφάνθηκε το 1889 στο δοκίμιό του «TheDecayOfLyingAn Observation»,ότι: «Η ζωή μιμείται την τέχνη πολύ περισσότερο από ότι η τέχνη μιμείται τη ζωή»1. Το σίγουρο είναι ότι η Τέχνη μας διδάσκει πώς να δούμε τον κόσμο. Προσοχή λοιπόν στο πώς και τίδιδάσκει σε κάθε περίπτωση… Αλλά πόσο πραγματικά η τέχνη διαμορφώνει συνειδήσεις, επιδρά στο ανθρώπινο γούστο, λειτουργεί ως προπαγάνδα ή επηρεάζει και εντέλει αλλάζει σημαντικές συνθήκες και παραμέτρους της ζωής; Η ταινία Μια μικρή ταινία για ένα Φόνο (1988) του KrzysztofKieslowski είναι ένα εκλεκτό, υποβλητικό παράδειγμα έργου τέχνης που με τη δύναμη του ιδιαίτερου χειρισμού των εκφραστικών μέσων του κινηματογράφου κατάφερε να συνεισφέρει αποφασιστικά στη συζήτηση που είχε ήδη ξεσπάσει για τη θανατική ποινή, συμβάλλοντας στην οριστική κατάργηση της στην Πολωνία!  

Σεμινάριο Σκηνοθεσίας και Υποκριτικής στον Κινηματογράφο στο Ίδρυμα Μ. Κακογιάννης από 11-29 Ιουλίου 2016Περισσότερα

Free Cinema stood up! «Η Τέχνη είναι μια εμπειρία, δεν είναι η διατύπωση ενός προβλήματος». Lindsay Anderson του Νίκου Τερζή, PhD

free_cinema

Το Free Cinema είναι ένα ιδιαίτερο βρετανικό κινηματογραφικό φαινόμενο, αισθητικά επηρεασμένο από τη Γαλλική Nouvelle Vague με σαφείς επιδράσεις από την ιδεολογία και την πρακτική του Ιταλικού Νεορεαλισμού, το οποίο πυροδοτήθηκε αρχικά από τα κείμενα του πολυγραφότατου αριστερών πεποιθήσεων δημοσιογράφου Lindsay Anderson που εμφανίζονταν με κανονικότητα κυρίως στα κινηματογραφικά περιοδικά Sight and Sound, Sequence και στο αριστερό εβδομαδιαίο πολιτικό περιοδικό New Statesman. Συγκεκριμένα το 1956, ο Lindsay Anderson επινόησε τον όρο Free Cinema για να αναγγείλει ένα νέο βρετανικό κινηματογραφικό κίνημα εμπνευσμένο από το Look Back in Anger (Οργισμένα νιάτα, 1956), θεατρικό έργο του John Osborne και την ομώνυμη ταινία του Tony Richardson που επακολούθησε το 1959.

tony-richarson-look-back-in-anger-1

Συνιδρυτές του κινηματογραφικού αυτού ρεύματος υπήρξαν οι σκηνοθέτες Karel Reisz, Tony Richardson, Loretta Mazzetti, ο ηχολήπτης και μοντέρ John Fletcher και ο δ. φωτογραφίας Walter Lassally, o οποίος γύρισε ταινίες του Κακογιάννη από το (1956-67) και πλέον ζει στα Χανιά της Κρήτης όπου και γύρισε την ταινία Zorba the Greek (1963) για την οποία και τιμήθηκε με το Oscar Φωτογραφίας! Θέλοντας να ξεκόψουν από τη βρετανική μεταπολεμική παράδοση ενός ελιτίστικου και πολιτιστικά μικροαστικού συντηρητικού κινηματογράφου που εξαρτιόταν αποκλειστικά από την κλασική λογοτεχνία, παρήγαγαν ασπρόμαυρες ταινίες κοινωνικού ρεαλισμού, χαμηλού προϋπολογισμού, γυρισμένες στις υποβαθμισμένες βιομηχανικές περιοχές με σχετικά άγνωστους ηθοποιούς1. Με φρεσκάδα τόσο στο περιεχόμενο όσο και στη φόρμα προσέλκυσαν με ιδιαίτερη επιτυχία ένα διεθνές κοινό.  

Σεμινάριο Σκηνοθεσίας και Υποκριτικής Κινηματογράφου στο Ίδρυμα Μ. Κακογιάννης

Περισσότερα

Donald Cammell, o απόλυτος performer (1934-96) και η γέννηση του Performance (1968/70) του Νίκου Τερζή, PhD

performance 001

«The only performance that makes it, that really makes it, that makes it all the way, is the one that achieves madness. Right?». (Turner/MickJagger) Antonin Artaud.

Σαράντα έξι χρόνια μετά την πολύπαθη, περιπετειώδη δημιουργία της, η ταινία Performance, ακόμη μπερδεύει το ανειδίκευτο κοινό με την πολύπλοκη ελλειπτική δομή της, ενώ και τώρα θα ενοχλούσε τη συντηρητική μερίδα του με τις ακρότητές της. Όμως, η ειρωνεία είναι ότι και στους ανά τον κόσμο σινεφίλ είναι γνωστή ως ταινία του Nicolas Roeg [στις Νύχτες Πρεμιέρας (2015) προβλήθηκε στο πλαίσιο αφιερώματος στον Roeg]. Κανείς σχεδόν δεν θυμάται τον Donnald Camell που είχε την αρχική έμπνευση, πρώτος ξετύλιξε την ιστορία στο πλαίσιο μιας σύνοψης είκοσι πέντε σελίδων, οραματίστηκε το ελλειπτικό, ψυχεδελικό, νευρώδες κινηματογραφικό στιλ της!

Σεμινάριο Σκηνοθεσίας και Υποκριτικής στον Κινηματογράφο στο Ίδρυμα Μ. Κακογιάννης

Περισσότερα

Ο Γυμνός (NAKED 1993) του Mike Leigh του Νίκου Τερζή, PhD

NAKED (1993) Mike Leigh

Είκοσι τρία χρόνια μετά την πρώτη κυκλοφορία του, ο Γυμνός είναι μάλλον η πιο υποτιμημένη Βρετανική ταινία των τελευταίων δύο δεκαετιών! Για όσους δεν την έχουν δει, o Γυμνός αφορά στα δεινοπαθήματα του Johnny, ενός ανθρώπου που κάνει τον Τζίμι Πόρτερ (Richard Burton) του Look Back In Anger να φαίνεται σαν τον Δαλάι Λάμα και τον Άμλετ να φαίνεται σαν ένας ευτυχισμένος τύπος! Η ταινία ανοίγει με τον Johnny να διακορεύει βίαια μια νεαρή γυναίκα, νύχτα σε ένα στενό δρομάκι στο Μάντσεστερ, πριν φύγει για το Λονδίνο κλέβοντας ένα αμάξι. Εκεί δοκιμάζει να έρθει σε επαφή με μια σειρά από ανθρώπους/χαρακτήρες, όλοι αποξενωμένοι με το δικό τους τρόπο, όπως ο Johnny: μια καταρρακωμένη από τα ναρκωτικά νέα γυναίκα, ένας σαδιστής πλούσιος, ένας μοναχικός φύλακας που ανησυχεί για την πιθανότητα ενός καλύτερου προσωπικού του μέλλοντος, δύο νεαροί φυγάδες από τη Σκωτία κ.ά.Περισσότερα

Ο Ψυχομαγικός Κινηματογραφικός Ρεαλισμός του Alejandro Jodorowsky του Νίκου Τερζή, PhD

«Κανονικός άνθρωπος είναι o άνθρωπος που είναι διαφορετικός». Alejandro Jodorowsky

Ο Alejandro Jodorowsky (Χοδορόφσκι) δεν είναι κάποιος Χιλιαστής, αλλά ο αιρετικός Χιλιανός δημιουργός με τις περισσότερες καλλιτεχνικές δεξιότητες στον πλανήτη: Σκηνοθέτης Κινηματογράφου & Θεάτρου, παραγωγός, μίμος, ηθοποιός, σεναριογράφος κινηματογραφικών έργων, συγγραφέας θεατρικών έργων, συγγραφέας 23 μυθιστορημάτων και πολλών φιλοσοφικών δοκιμίων,

Alejandro Jodorowsky 01

αστείρευτος αποφθεγματολόγος, ποιητής, συνθέτης, μουσικός, συγγραφέας εκπληκτικών βιβλίων comics, σχεδιαστής, lecturer, πνευματιστής guru και ιδρυτής μιας ψυχοθεραπευτικής μεθόδου, της Ψυχομαγίας (Psychomagic), η οποία αφορά στην θεραπευτική αναβίωση παιδικών τραυμάτων1 ωσάν να πρόκειται για δραματουργικά έργα!

 ΣΕΜΙΝΑΡΙΟ ΣΚΗΝΟΘΕΣΙΑΣ ΣΕΝΑΡΙΟΥ ΚΑΙ ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΙΚΗΣ ΥΠΟΚΡΙΤΙΚΗΣ ΜΑΪΟΥ – ΙΟΥΝΙΟΥ 2016

Περισσότερα

Αναλογική και ψηφιακή αντίληψη/ επικοινωνία: Ο ψηφιακός τρόπος αντίληψης ως συνειδητοποίηση και παρατήρηση των στοιχείων που απαρτίζουν την κατασκευή μιας κινούμενης εικόνας | του Νίκου Τερζή, Phd.

Η αλήθεια είναι πως ο συμβατικός κινηματογράφος κάνει ότι μπορεί για να απωθήσει την ψηφιακή διάσταση της αντίληψης και το καταφέρνει χρησιμοποιώντας αυτό το στοιχείο που είναι το πιο εγγενές στα μέσα κατασκευής του: το μοντάζ  [χωροχρονικής συνέχειας]. Anthony WildenΠερισσότερα

Jean-Luc Godard, η Σφίγγα της Nouvelle Vague | του Νίκου Τερζή

Ανυπακοή στους χολιγουντιανούς κανόνες αφήγησης:

η περίπτωση του

À bout de souffle (Με κομμένη την ανάσα, 1960)

Ναι, ας γράψουμε παλιούς στίχους, πάνω σε νέες φόρμες.1JeanLucGodardΠερισσότερα

Nouvelle Vague: Το Σινεμά παίζει με τον εαυτό του. Νίκος Τερζής | Εκδοτικός Όμιλος Ίων

NOUVELLE VAGUE TERZIS

έγραψαν για το βιβλίο:

Με οδηγό τη σημειωτική και αντλώντας από ποικίλες κινηματογραφικές θεωρίες (αλλά ακόμη και τα μαθηματικά και τη φυσική), ο Νικος Τερζής αναλύει βαθιά το κλασικό χολιγουντιανό κινηματογραφικό παράδειγμα, και περισσότερο τις πιο προωθημένες εκδοχές αφήγησης της Nouvelle Vague με τις αναρίθμητες επιδράσεις της μέχρι σήμερα. Ένα βιβλίο διδακτικό χωρίς διδακτισμούς, εμπεριστατωμένο και πολύ χρήσιμο.

Ορέστης Ανδρεαδάκης. Κριτικός Κινηματογράφου.
Καλλιτεχνικός διευθυντής του Διεθνούς Φεστιβάλ Κινηματογράφου της Αθήνας «Νύχτες Πρεμιέρας». 

Διευθυντής του περιοδικού «Σινεμά»  

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ το άρθρο του Νίκου Τερζή Ζαν-Λυκ Γκοντάρ, η Σφίγγα της Νουβέλ ΒαγκΠερισσότερα