Παρακαλώ, γυναίκες, μη κλαίτε… «Μην πειράξεις τα υλικά»! του Ηλία Κανέλλη [ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΚΟ ΔΙΑΔΙΚΤΥΟ]

«Μην πειράξεις τα υλικά»!

Το Παρακαλώ, γυναίκες, μη κλαίτε… γυρίστηκε στην ορεινή Αρκαδία. Ο Τσιώλης την προσδιορίζει, μάλλον σαρκάζοντας, ως κομεντί, αλλά στην ουσία είναι μια λεπταίσθη­τη κωμωδία ηθών και χαρακτήρων – και όπως κάθε κωμωδία που σέβεται τον εαυτό της έχει ένα βαθύτατο δραματικό υπόστρωμα, φορτισμένο από εναν τόνο υπαρξιακής αγωνίας. Η περιγραφή του Γιάννη Μπακογιαννόπουλου είναι ακριβής και λιτή:

Δωρεάν Μάθημα Ιστορίας και Κριτικής Κινηματογράφου
με θέμα «Βασικοί Σταθμοί της Ιστορίας του Κινηματογράφου»
το Σάββατο 18 Μαρτίου 2017
Παρουσίαση Σεμιναρίου Ιστορίας και Κριτικής Κινηματογράφου

ΜΕ ΕΝΑΡΞΗ 1 ΑΠΡΙΛΙΟΥ 2017

Μαθήματα Πιάνου (1993) της Τζέιν Κάμπιον το Σάββατο 18 Μαρτίου 2017
με ελεύθερη είσοδο, ανάλυση και συζήτηση

Περισσότερα

ΠΑΡΑΚΑΛΩ ΓΥΝΑΙΚΕΣ ΜΗΝ ΚΛΑΙΤΕ (1992) Σκηνοθεσία: Σταύρος Τσιώλης, Χρήστος Βακαλόπουλος | ΚΑΝΑΛΙ ΒΟΥΛΗΣ 10.1.2012, 22.10

PARAKALW_GYNAIKES_MHN_KLAITE

ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ ΤΗΛΕΟΡΑΣΗΣ: Καθημερινό πρόγραμμα όλων των καναλιών

ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ ΤΗΛΕΟΡΑΣΗΣ | Οι ταινίες της ημέρας | Τρίτη, 10 Ιανουαρίου 2012 | Ο ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟΣ ΣΤΗΝ ΤΗΛΕΟΡΑΣΗ
ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ ΤΗΛΕΟΡΑΣΗΣ | Οι ταινίες της ημέρας | Τρίτη, 10 Ιανουαρίου 2012 | Ο ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟΣ ΣΤΗΝ ΤΗΛΕΟΡΑΣΗ

Το καλοκαίρι του 1992, δυο διάσημοι αγιογράφοι (και αστρονόμοι) καταφθάνουν από την Αθήνα σ’ ένα ορεινό χωριό της Αρκαδίας, για ν’ αποκαταστήσουν τις κατεστραμμένες τοιχογραφίες σε βυζαντινό εξωκλήσι του δέκατου πέμπτου αιώνα. Η άφιξή τους κατακλύζει με νέα ζωή την ξεχασμένη εκκλησία, αλλά η ταινία αναγκάζεται να παρακολουθεί την…μη επιτέλεση του έργου έως και τον ερχομό του χειμώνα, οπότε και οι δυο διάσημοι αγιογράφοι (και αστρονόμοι) κατεβαίνουν προς τη θάλασσα για να ξεχειμωνιάσουν…Διάρκεια: 85′
Παραγωγή:Ελληνική
Παίζουν: Μάκης Μπέκος,Κώστας Ιορδανίδης, Αργύρης Μπακιρτζής
Σκηνοθέτης: Σταύρος Τσιώλης, Χρήστος Βακαλόπουλος

Το καλοκαίρι του 1992, δυο διάσημοι αγιογράφοι (και αστρονόμοι) καταφθάνουν από την Αθήνα σ’ ένα ορεινό χωριό της Αρκαδίας, για ν’ αποκαταστήσουν τις κατεστραμμένες τοιχογραφίες σε βυζαντινό εξωκλήσι του δέκατου πέμπτου αιώνα. Η άφιξή τους κατακλύζει με νέα ζωή την ξεχασμένη εκκλησία, αλλά η ταινία αναγκάζεται να παρακολουθεί την…μη επιτέλεση του έργου έως και τον ερχομό του χειμώνα, οπότε και οι δυο διάσημοι αγιογράφοι (και αστρονόμοι) κατεβαίνουν προς τη θάλασσα για να ξεχειμωνιάσουν… Ασφαλώς, σ’αυτό το συνεχές διπολικό στοιχείο (“αγιογράφοι” και “αστρονόμοι”) στηρίζεται η ταινία “Παρακαλώ, γυναίκες μην κλαίτε”, όχι μόνο ως φυσική εξέλιξη των δυο προηγούμενων ταινιών του Τσιώλη, (“Ακατανίκητοι εραστές” 1988, και “Έρωτας στη χουρμαδιά” 1990), αλλά και ως πρόταση για το τι είδους κινηματογράφος ταιριάζει στην ελληνική πραγματικότητα. Η ταινία, ως μοντέλο, ακροβατεί με οίστρο ανάμεσα στο χειροπιαστό και το όραμα, στο κωμικό και το τραγικό, στην αίσθηση του φτηνού, του χειροποίητου και την ψευδαίσθηση της πολυτέλειας και της υπερπαραγωγής. Τίποτα στην ταινία δεν είναι αυτό που φαίνεται, αλλά και τίποτα δεν φαίνεται όπως είναι. Τι να πει κανείς για μια ταινία που το κρισιμότερο ερώτημά της είναι αν οι δύο ήρωες της αγιογραφούν αφού παρατηρήσουν τον ουρανό με το τηλεσκόπιο.