Nowy Teatr – Krzysztof Warlikowski «We Are Leaving» | 8 – 10 Ιουλίου 2018 | Στο πλαίσιο του Φεστιβάλ Αθηνών & Επιδαύρου 2018.

8 Ιουλίου 2018 – 10 Ιουλίου 2018

ΠΕΡΙΓΡΑΦΗ

Βασισμένο στο Suitcase Packers του Χανόχ Λεβίν Συνέχεια ανάγνωσης «Nowy Teatr – Krzysztof Warlikowski «We Are Leaving» | 8 – 10 Ιουλίου 2018 | Στο πλαίσιο του Φεστιβάλ Αθηνών & Επιδαύρου 2018.»

ΣΥΜΠΟΣΙΟ ΓΙΑ ΤΟ ΘΕΑΤΡΟ ΤΗΣ ΛΟΥΛΑΣ ΑΝΑΓΝΩΣΤΑΚΗ: Πρόγραμμα – 11 Ιουνίου 2018

Το συμπόσιο πραγματοποιείται εντός του χώρου της αναδρομικής έκθεσης – σκηνικής εγκατάστασης Δωμάτια μνήμης. Περιπλάνηση στον κόσμο της Λούλας Αναγνωστάκη (Δωμάτιο ΧΙΙ). Συνέχεια ανάγνωσης «ΣΥΜΠΟΣΙΟ ΓΙΑ ΤΟ ΘΕΑΤΡΟ ΤΗΣ ΛΟΥΛΑΣ ΑΝΑΓΝΩΣΤΑΚΗ: Πρόγραμμα – 11 Ιουνίου 2018»

ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΚΟΥΡΤΑΚΗΣ: Αποτυχημένες απόπειρες αιώρησης στο εργαστήριό μου | 1-5 Ιουνίου | Φεστιβάλ Αθηνών και Επιδαύρου 2018

servetalis

Αποτυχημένες απόπειρες

αιώρησης στο εργαστήριό μου

1-5 Ιουνίου 2018

Πειραιώς 260

ΕΙΣΙΤΗΡΙΑ από 5

Περιγραφή Συντελεστές Παραγωγή

Παράσταση εμπνευσμένη από το μπεκετικό σύμπαν

Συνέχεια ανάγνωσης «ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΚΟΥΡΤΑΚΗΣ: Αποτυχημένες απόπειρες αιώρησης στο εργαστήριό μου | 1-5 Ιουνίου | Φεστιβάλ Αθηνών και Επιδαύρου 2018»

Nature Theater of Oklahoma – EnKnapGroup: Το κυνήγι της ευτυχίας | 1-3 Ιουνίου, Πειραιώς 260 | ΦΕΣΤΙΒΑΛ ΑΘΗΝΩΝ 2018

Οι Πάβολ Λίσκα και Κέλλυ Κόππερ, ιδρυτές της βραβευμένης με Όμπι ομάδας Nature Theater of Oklahoma, πραγματεύονται τον μύθο και την παρακαταθήκη του αμερικανικού ονείρου. Μέσα σε ένα σαλούν, ένα μεξικανός μπάρμαν, ένας αυστριακός πωλητής, η αναπαράσταση μιας «ειρηνευτικής επέμβασης» στη Βαγδάτη, ένα μαγικό φίλτρο και χαρούμενοι όσο και ανατριχιαστικοί καουμπόικοι χοροί συνθέτουν ένα θεοπάλαβο σύμπαν, μια παρωδία των αμερικανικών κλισέ και των σπαγγέτι γουέστερν.

Συνέχεια ανάγνωσης «Nature Theater of Oklahoma – EnKnapGroup: Το κυνήγι της ευτυχίας | 1-3 Ιουνίου, Πειραιώς 260 | ΦΕΣΤΙΒΑΛ ΑΘΗΝΩΝ 2018»

«Η σφαγή των Παρισίων»-Φεστιβάλ Αθηνών και Επιδαύρου: Ορχήστρα για μεγάλα…………. πράγματα | κριτική παρουσίαση του Πολυχρόνη Γριβέα

orchistra ton mikron pragmaton 04 Marilena Stafylidou

Χθες παρακολουθήσαμε την παράσταση «Η σφαγή των Παρισίων», που ανέβηκε στα πλαίσια του Φεστιβάλ Αθηνών στο χώρο Δ της οδού Πειραιώς 260, από το θίασο «Η ορχήστρα των μικρών πραγμάτων», σε σκηνοθεσία του Χρήστου Θεοδωρίδη.

Είναι ένα έργο του Κρίστοφερ Μάρλοου που γράφτηκε το 1593 και ανέβηκε για πρώτη φορά στην Ελλάδα. Στο πρωτότυπο οι ρόλοι είναι 45 αλλά στην παράσταση οι ρόλοι εναλλάσσονται από τους 10 ηθοποιούς – και αυτό είναι ένα πρώτο επίτευγμα.

Συνέχεια ανάγνωσης ««Η σφαγή των Παρισίων»-Φεστιβάλ Αθηνών και Επιδαύρου: Ορχήστρα για μεγάλα…………. πράγματα | κριτική παρουσίαση του Πολυχρόνη Γριβέα»

Milo Rau – «The Dark Ages»: Η σκοτεινή ιστορία της Ευρώπης στο Φεστιβάλ Αθηνών

THE DARK AGES Ein Projekt von Milo Rau Uraufführung am 11. April 2015 im Marstall Mit Sanja Mitrović, Sudbin Musić, Vedrana Seksan, Valery Tscheplanowa, Manfred Zapatka Regie Milo Rau Bühne und Kostüm Anton Lukas Musik LaibachLicht Uwe Grünewald Video Marc Stephan Dramaturgie Sebastian Huber + Stefan Bläske unten v.l. Vedrana Seksan, Valery Tscheplanowa, Manfred Zapatka, Sudbin Musić, oben Valery Tscheplanowa (Projektion)
THE DARK AGES
Ein Projekt von Milo Rau
Uraufführung am 11. April 2015 im Marstall
Mit Sanja Mitrović, Sudbin Musić, Vedrana Seksan, Valery Tscheplanowa, Manfred Zapatka
Regie Milo Rau
Bühne und Kostüm Anton Lukas
Musik LaibachLicht Uwe Grünewald
Video Marc Stephan
Dramaturgie Sebastian Huber + Stefan Bläske
unten v.l. Vedrana Seksan, Valery Tscheplanowa, Manfred Zapatka, Sudbin Musić, oben Valery Tscheplanowa (Projektion)
 

Ο Ελβετός Μίλο Ράου, πρωτοπόρος συγγραφέας, σκηνοθέτης (θεάτρου και κινηματογράφου), δημοσιογράφος, δοκιμιογράφος, πανεπιστημιακός και ιδρυτής του Διεθνούς Ινστιτούτου Πολιτικού Εγκλήματος (2007), επιστρέφει στην Ελλάδα, μετά το «Hate Radio» (Στέγη Γραμμάτων και Τεχνών – Μάιος 2015), για να παρουσιάσει το «The Dark Ages», στο πλαίσιο του Φεστιβάλ Αθηνών.

  Συνέχεια ανάγνωσης «Milo Rau – «The Dark Ages»: Η σκοτεινή ιστορία της Ευρώπης στο Φεστιβάλ Αθηνών»

Michèle Anne De Mey-Jaco Van Dormael: Cold Blood στο πλαίσιο του Φεστιβάλ Αθηνών

COLD BLOOD 01

Ιστορίες επτά περίεργων θανάτων μέσα από μία νέα καλλιτεχνική γλώσσα

23 – 24 Ιουλίου 2016

Μετά την επιτυχία του «Kiss & Cry», η Μισέλ Αν ντε Με και ο Ζακό Βαν Ντορμέλ επιστρέφουν με την καινούρια τους παράσταση «Cold Blood», που αφηγείται τις ιστορίες επτά περίεργων θανάτων, στο πλαίσιο του Φεστιβάλ Αθηνών.

Συνέχεια ανάγνωσης «Michèle Anne De Mey-Jaco Van Dormael: Cold Blood στο πλαίσιο του Φεστιβάλ Αθηνών»

Η τάξη μας, του Ταντέους Σλομποτζιάνεκ από τον ΘΟΚ και τον Γιάννη Καλαβριανό στο Φεστιβάλ Αθηνών

taksimas

Η τάξη μας, του Ταντέους Σλομποτζιάνεκ από τον ΘΟΚ και τον Γιάννη Καλαβριανό στο Φεστιβάλ Αθηνών

Ο Θεατρικός Οργανισμός Κύπρου και ο Γιάννης Καλαβριανός παρουσιάζουν στο Φεστιβάλ Αθηνών, στην Πειραιώς 260, το έργο του Ταντέους Σλομποτζιάνεκ, Η τάξη μας, για δύο παραστάσεις στις 17 και 18 Ιουνίου 2016.

«Τελικά, ο καθένας μπορεί να λέει την Ιστορία όπως τον βολεύει;»

Συνέχεια ανάγνωσης «Η τάξη μας, του Ταντέους Σλομποτζιάνεκ από τον ΘΟΚ και τον Γιάννη Καλαβριανό στο Φεστιβάλ Αθηνών»

RΕVOLT ATHENΣ, της Έλλης Παπακωνσταντίνου στην Πειραιώς 260

 _REVOLT-ATHENS

Η Έλλη Παπακωνσταντίνου ανοίγει το Φεστιβάλ Αθηνών & Επιδαύρου 2016 με την παράσταση RΕVOLT ATHENΣ, στις 15 και 16 Ιουνίου 2016, στην Πειραιώς 260.

Αθήνα: Μια πόλη-μύθος ή η πριμαντόνα της οικονομικής κρίσης;

REVOLT ATHENΣ. Ένα ποιητικό lonelyplanet από την άκρη της Ευρώπης: εκεί, που τα ντοκουμέντα συνθλίβονται μέσα στη μυθοπλασία.

Ποιός γράφει το αφήγημα της καθημερινότητάς μας;

Ποιός αφηγείται τις ιστορίες μας;

Πώς ανατρέπεται μια εξωτική οπτική της Αθήνας ως ένα νότιο πείραμα δημιουργικής βιωσιμότητας σε καιρούς κρίσης;

Συνέχεια ανάγνωσης «RΕVOLT ATHENΣ, της Έλλης Παπακωνσταντίνου στην Πειραιώς 260»

Συνέντευξη – Ανδρέας Φλουράκης, δραματουργός: Προϋπόθεση για μια «νέα χώρα» τα «θέλω» αυτών που τη ζουν | στην Ιωάννα Κλεφτόγιαννη

thelo mia xora 02

30.07.2015 
Δημοσίευση: Φύλλο 273 – 25/7/2015

ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ στην Ιωάννα Κλεφτόγιαννη

 

«Η χώρα πέθανε. Να πάει στον αγύριστο. Μας έβγαλε τα συκώτια. Θεός ’σχωρέστη. Πάει, πέθανε. Ζήτω η νέα χώρα! Ζήτω». Το άπαιχτο στην Ελλάδα έργο του βραβευμένου δραματουργού Ανδρέα Φλουράκη, το οποίο -τι ειρωνεία!- πρωτοπαρουσιάστηκε πριν από τρία χρόνια στο Royal Court του Λονδίνου εκπροσωπώντας μια «χώρα σε κρίση», ένα θεατρικό που μιλάει για τα «θέλω» μια χώρας που αργοπεθαίνει, ήρθε η ώρα να συναντηθεί και με το ελληνικό κοινό.  Διαβάστε αναλυτικά για την παράσταση ΕΔΩ

Το ιστορικό Θέατρο Τέχνης του Καρόλου Κουν, στις 30 και 31 του μήνα, θα το παρουσιάσει, με την αρωγή ενός πλήθους νέων Ελλήνων σπουδαστών ή αποφοίτων της σχολής του Θ. Τέχνης στο Φεστιβάλ Αθηνών (Πειραιώς 260), σε σκηνοθεσία της νέας διευθύντριάς του Μαριάννας Κάμπαρη και με πρωταγωνίστρια τη Ρένη Πιττακή. Η μεγάλη, ωστόσο, είδηση είναι ότι ανάμεσα στο πλήθος, που λειτουργεί ως ένας σύγχρονος Χορός, βρίσκονται και άνθρωποι από χώρες της Ευρώπης, της Αφρικής και της Ασίας, οι οποίοι βρέθηκαν ή επέλεξαν να ζουν και να εργάζονται στην Ελλάδα (ανάμεσά τους αποφάσισε να είναι και ο τέως διευθυντής του Γαλλικού Ινστιτούτου Ελλάδας Olivier Descotes).

Ο Φλουράκης, με σπουδές σκηνοθεσίας κινηματογράφου στην Αθήνα και θεατρικής γραφής στην Αγγλία, το 2003 διακρίθηκε στο διαγωνισμό μονόπρακτων του Θεάτρου Τέχνης. Το 2006 το έργο του Αντιλόπες επιλέχθηκε ως ένα από τα δεκαέξι καλύτερα θεατρικά της Ευρώπης στο πρόγραμμα JANUS και βραβεύτηκε στο διεθνή Διαγωνισμό Μονοδράματος 2006-2008 των UNESCO-Ι.Τ.Ι.

Έργα του έχουν παρουσιαστεί ή αναγνωστεί, στο Royal Court Theatre, στο Gate Theatre, στο West Yorkshire Playhouse και Tristan Bates της Μ. Βρετανίας, όπως επίσης στα φεστιβάλ του Ελσίνκι, Comparative Drama Conference, GI60 στις ΗΠΑ και Oyun Yaz στην Κωνσταντινούπολη κ.ά.

 thelo mia xora 01

Θέλω μια χώρα. Τι είδους χώρα και με ποιες προϋποθέσεις, κύριε Φλουράκη;

Μια χώρα καθορίζεται από αυτούς που τη φτιάξανε, τη ζούνε και την οραματίζονται. Η χώρα του έργου είναι αποτέλεσμα μνήμης, ατομικών και συλλογικών βιωμάτων και μελλοντικών ελπίδων. Η επιθυμία μιας χώρας είναι νομίζω από τις μεγαλύτερες και πιο φιλόδοξες επιθυμίες που μπορεί κάποιοι να έχουν, ειδικά όταν τα βιώματα τους είναι από μια χώρα τόσο παλιά όσο η δική μας. Απαραίτητη προϋπόθεση νομίζω για μια νέα χώρα είναι να μην υπάρχει χωρίς τα «θέλω» αυτών που τη ζουν και αυτών που θα τη ζήσουν στο μέλλον.

 

Τι αποτέλεσε το εφαλτήριο για τη συγγραφή του έργου; Η νεοελληνική κατάσταση, η νεοελληνική παθογένεια;

Νομίζω το γεγονός πως είμαι Νεοέλληνας, καταρχήν. Επιπλέον, το έργο γράφτηκε πριν από τρία χρόνια για να ακουστούν τα θέλω μιας χώρας σε ένα ευρύτερο πλαίσιο, κυρίως τα «θέλω» των νέων της ανθρώπων αλλά και των μεγαλύτερων που την ξέρουν καλά και κινούνται από την γνώση των παγίδων του παρελθόντος. Θεματικοί πυρήνες είναι το ταξίδι, η αλλαγή, η ουτοπία, ο νόστος και η επιστροφή.

 thelo mia xora 04

Το έργο είναι γραμμένο εδώ και 3 χρόνια. Δεν αισθανθήκατε την ανάγκη να το ξανακοιτάξετε, να το επικαιροποιήσετε; Τα «θέλω» της χώρας στο μεσοδιάστημα, ειδικά μετά τις πολύ πρόσφατες εξελίξεις, δεν άλλαξαν;

Κάθε εποχή νομίζω πως έχει τη δική της επιθυμία για μία χώρα, συνεπώς -αν δεν έχει μεσολαβήσει ένας πόλεμος ή ένα καθοριστικό γεγονός αλλαγής της πορείας του κόσμου- τρία χρόνια είναι λίγος χρόνος για να αλλάξουν δραστικά αυτά τα «θέλω». Το έργο γράφτηκε για μια συνθήκη που δεν αφορά την επικαιρότητα αλλά μάλλον ένα πολιτικό και κοινωνικό αίτημα της εποχής μας, την επιθυμία, το όραμα, τη λαχτάρα για μία καλύτερη χώρα.

 

Αφορά αποκλειστικά την Ελλάδα; 

Μπορεί να παραδειγματίζεται από τη χώρα μας αλλά θεωρώ πως δεν αφορά μόνο τους Έλληνες.

 

Τι χώρα είναι η Ελλάδα; 

Για περίπλοκους και συχνά αντικρουόμενους λόγους η Ελλάδα είναι μια προνομιούχα χώρα που δεν κατόρθωσε στη μικρή της ζωή, ως νεότερη χώρα δηλαδή, να αυτοδυναμωθεί. Δύο αιώνες δεν είναι πολλοί και ίσως τώρα πλέον αρχίζει να ενηλικιώνεται. Αυτή είναι η πρόκληση της εποχής μας και είμαστε τυχεροί που τη βιώνουμε. Ζούμε στην εποχή της ενηλικίωσης της χώρας μας.

 

Στην παράσταση του έργου σας συμμετέχουν μετανάστες που είτε έχουν είτε περιμένουν -υποθέτω- την ελληνική ιθαγένεια. Έχει αλλάξει η στάση μας απέναντί τους ή παραμένουμε λαός ρατσιστών;

Δεν είμαστε λαός ρατσιστής, είμαστε ένας λαός που λόγω της ιδιάζουσας πολιτικής και κοινωνικής Ιστορίας του έχουμε αναπτύξει τη δική μας εκδοχή για τον «άλλον», που δεν μπαίνει εύκολα σε ταμπέλες κι ούτε μπορεί να χρησιμοποιηθεί εύκολα για ευκαιριακή προπαγάνδα.

 

thelo mia xora 03

Γράφετε ορμώμενος από την ελληνική πραγματικότητα. Το θέατρο πρέπει να έχει ρόλο αφυπνιστικό;

Το θέατρο σε καμία περίπτωση δεν υπάρχει μόνο για να διασκεδάσει. Δεν βλέπουμε θέατρο μόνο για να ξεχαστούμε, ούτε για να περάσει η ώρα μας, σ’ αυτά είναι πολύ πιο αποτελεσματική η τηλεόραση. Μέσα στην ουσία της θεατρικής πράξης βρίσκεται η δύναμη τού θεάτρου να υπενθυμίζει, να κριτικάρει, να αναδεικνύει, να προκαλεί, να δίνει παρά να παίρνει. Η αφύπνιση είναι κι αυτή ένα από τα πολλά πράγματα που κάνει το θέατρο.

 

Η χώρα μετά από εκβιασμούς, δημοψηφίσματα, «ναι» και «όχι», που αλλοιώθηκαν, νέα μνημόνια, νέους αλληλλοσπαραγμούς, εντός κι εκτός παρατάξεων, εντός κι εκτός Βουλής, έχει μπει σε μεγαλύτερες περιπέτειες ή έχει διαφύγει τον… κίνδυνο;

Ο λόγος περί κινδύνου και σωτηρίας, ήττας και νίκης και ούτω καθεξής, νομίζω πως κάνει τον ιστορικό του μέλλοντος να χαμογελά. Είναι πολύ δύσκολο, ζώντας στο τώρα, βιώνοντας την κατάσταση επικαιρικά να πούμε αν η χώρα θα πάει καλύτερα ή χειρότερα. Αυτό μπορούμε να το κάνουμε για λόγους ρητορικούς ή πολιτικούς, όμως πάντοτε διαπιστώνουμε πως μας λείπουν πολλά από τα δεδομένα που θα καθορίσουν τελικά την κατάσταση. Το μέλλον, σε μεγάλο βαθμό, καθορίζεται κι από παράγοντες απρόβλεπτους ή εν υπνώσει.

 

Συνεχίζουμε να έχουμε κυβέρνηση Αριστεράς ή αυτοαναιρέθηκε;

Ακριβώς επειδή είναι κυβέρνηση Αριστεράς έπαθε αυτά που έπαθε. Αλλά είναι νωρίς ακόμα να πούμε αν αυτοαναιρείται ή όχι.  

Οι φωτογραφίες είναι της Εύης Φυλακτού

–  http://www.e-dromos.gr/

Θέλω μια χώρα, του Aνδρέα Φλουράκη από το Φεστιβάλ Αθηνών και το Θέατρο Τέχνης

thelo mia xora 01

Φεστιβάλ Αθηνών 2015

Θέατρο Τέχνης Καρόλου Κουν

Θέλω μια χώρα

του Ανδρέα Φλουράκη

Σκηνοθεσία Μαριάννα Κάλμπαρη

30-31 Ιουλίου 2015, στις 21:00

Πειραιώς 260 | Κτίριο Δ

Τιμές εισιτηρίων: 20€ | 15€ (μειωμένο) | 10€ (φοιτητικό) | 5€ (άνεργοι, ΑΜΕΑ)
Πληροφορίες – εισιτήρια: www.greekfestival.gr

«Η χώρα πέθανε. Να πάει στον αγύριστο.

Μας έβγαλε τα συκώτια. Θεός σχωρέστη. Πάει, πέθανε.

Ζήτω η νέα χώρα! Ζήτω.»

Το Θέατρο Τέχνης στο Φεστιβάλ Αθηνών

thelo mia xora 03

Με αφετηρία ένα σύγχρονο θεατρικό κείμενο του Ανδρέα Φλουράκη που κινείται πέρα από τις συνηθισμένες δραματουργικές φόρμες, η Καλλιτεχνική Διευθύντρια του Θεάτρου Τέχνης Μαριάννα Κάλμπαρη σκηνοθετεί μια παράσταση όπου μοναδικός πρωταγωνιστής αναδεικνύεται το πλήθος. Το πλήθος της νέας γενιάς Ελλήνων. Μια σκηνική πολυφωνία, που με φόντο την εποχή της κρίσης, εκφράζει άλλοτε το φόβο και την αγωνία και άλλοτε την ελπίδα και την αναγκαιότητα της αλλαγής. Κοινός άξονας το επιτακτικό αίτημα: «Θέλω μια χώρα». Μέσα σε αυτή την πολύβουη σκηνική σύνθεση, ξεχωριστή θέση έχει ο ρόλος- αντιφώνηση της Ρένης Πιττακή.

Σκηνοθετικό σημείωμα

Είναι πολύ δύσκολο να μιλήσει κανείς από σκηνής για μια κατάσταση που βιώνει, τη στιγμή ακριβώς που τη βιώνει. Πόσο μάλλον όταν η κατάσταση αυτή είναι τόσο κρίσιμη και τόσο ρευστή: τα πάντα γύρω μας δοκιμάζονται, καταρρέουν, μεταβάλλονται μέρα με τη μέρα. Όμως αν κάποιος δικαιούται να πάρει το λόγο αυτή τη στιγμή, είναι η νέα γενιά ,η γενιά που «είναι» το μέλλον της χώρας. Το Θέατρο Τέχνης, φέρνει στη σκηνή του Φεστιβάλ το πλήθος των νέων: ένα πλήθος που με ορμή αλλά και απάθεια, με απελπισία αλλά και χιούμορ, με αφέλεια αλλά και κυνισμό αναζητά μια διέξοδο στην κατάσταση που βιώνει ως αδιέξοδο… Αναζητά απεγνωσμένα μια χώρα… Είναι άραγε σε θέση να τη διεκδικήσει;

Μαριάννα Κάλμπαρη

* Η Μαριάννα Κάλμπαρη είναι απόφοιτος της δραματικής σχολής του ΘΕΑΤΡΟΥ ΤΕΧΝΗΣ –ΚΑΡΟΛΟΥ ΚΟΥΝ και του πανεπιστημίου της ΣΟΡΒΟΝΝΗΣ (PARIS IV-φιλολογία και επικοινωνία). Σπούδασε επίσης υποκριτική και σκηνοθεσία στο Atelier du Theatre des Cinquante (Ανδρέας ΒΟΥΤΣΙΝΑΣ) και στο CHARPENTIER ART STUDIO. Έχει σκηνοθετήσει θεατρικά και μουσικά έργα στο ΘΕΑΤΡΟ ΤΕΧΝΗΣ, στο ΕΘΝΙΚΟ ΘΕΑΤΡΟ, στο ΦΕΣΤΙΒΑΛ ΑΘΗΝΩΝ, στο ΜΕΓΑΡΟ ΜΟΥΣΙΚΗΣ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ, στο ΙΔΡΥΜΑ ΜΙΧΑΛΗΣ ΚΑΚΟΓΙΑΝΝΗΣ και σε πολλά άλλα θέατρα. Έχει γράψει θεατρικά έργα («Αλμανάκ», «Βιομαγεία», «Νέο αίμα» κ.ά.) καθώς και μεταφράσεις και θεατρικές διασκευές διηγημάτων που έχουν ανέβει σε δική της σκηνοθεσία αλλά και σε σκηνοθεσία άλλων από το ΘΕΑΤΡΟ ΤΕΧΝΗΣ, το ΕΘΝΙΚΟ ΘΕΑΤΡΟ, το Κ.Θ.Β.Ε, το ΊΔΡΥΜΑ ΜΕΙΖΟΝΟΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΥ κ.ά. Έχει συνεργαστεί ως ηθοποιός κυρίως με το ΘΕΑΤΡΟ ΤΕΧΝΗΣ και τον ΤΕΧΝΟΧΩΡΟ-ΟΜΑΔΑ ΘΕΑΜΑ. Έχει διδάξει υποκριτική και πρακτική θέατρουστο ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΟ ΠΕΛΟΠΟΝΝΗΣΟΥ, στη Σχολή ΜΩΡΑΪΤΗ, στη δραματική σχολή ΠΡΑΞΗ ΕΠΤΑ και στη δραματική σχολή του ΘΕΑΤΡΟΥ ΤΕΧΝΗΣ-ΚΑΡΟΛΟΥ ΚΟΥΝ (από το 2005). Από το Σεπτέμβριο του 2014, είναι καλλιτεχνική διευθύντρια του ΘΕΑΤΡΟΥ ΤΕΧΝΗΣ -ΚΑΡΟΛΟΥ ΚΟΥΝ.

thelo mia xora 04

Σημείωμα Συγγραφέα

Το «Θέλω Μια Χώρα» είναι ένα έργο που ξεκίνησε από την κριτική της χώρας που έχουμε και τον οραματισμό της χώρας που θέλουμε. Κάθε σύγχρονη χώρα δεν είναι ούτε ομοιογενής ούτε ομόφωνη, με βάση αυτό το δεδομένο γράφτηκε το έργο. Πολυφωνία δεν σημαίνει κι έλλειψη ιδεολογίας, αν και το «Θέλω Μια Χώρα» διατηρεί μια έλξη-άπωση προς κάθε τελεσίδικη ή τυχοδιωκτική εξαγγελία. Το έργο βασίζεται σε μια συνθήκη αβεβαιότητας, πρόκλησης και ανεδαφικότητας: μήπως η χώρα που έχουμε δεν είναι η κατάλληλη για να ζήσουμε και πρέπει να βρούμε μια καινούργια; Πάνω σε αυτή τη συνθήκη διαπλέκονται οι φωνές όσων καλούνται να διαμορφώσουν πλαίσια ζωής σε ένα έδαφος μεγάλων ασταθειών. Είναι δυνατόν το μεγαλύτερο μέρος ενός λαού να αναζητά επαναπροσδιορισμό του ίδιου του του τόπου; Γιατί και πώς γίνεται αυτό; Πώς διαμορφώνεται στις μέρες μας ένας τόπος που μπορεί να γίνει αποδεκτός ως χώρα; Μήπως έχει ολοκληρωθεί η διαδικασία διαμόρφωσης χωρών και συνεπώς μια νέα χώρα δεν μπορεί παρά να ανήκει σε ένα συλλογικό φαντασιακό;

Ανδρέας Φλουράκης

thelo mia xora 02

Συντελεστές παράστασης

Κείμενο: Ανδρέας Φλουράκης

Σκηνοθεσία: Μαριάννα Κάλμπαρη

Δραματολόγος παράστασης: Έλενα Τριανταφυλλοπούλου

Σκηνικά-κοστούμια: Κωνσταντίνος Ζαμάνης

Μουσική: Χαράλαμπος Γωγιός

Χορογραφία: Μαρίζα Τσίγκα

Φωτισμοί: Στέλλα Κάλτσου

Βοηθός σκηνοθέτη: Κατερίνα Γεωργουδάκη

Οργάνωση παραγωγής: Γεράσιμος Σκαφίδας

Φωτογραφίες: Μυρτώ Αποστολίδου

Πρωταγωνιστούν:

Η Ρένη Πιττακή και οι απόφοιτοι και μαθητές της Δραματικής Σχολής του Θέατρου Τέχνης Καρόλου Κουν:

Απόφοιτοι: Νίκος Βαρέλλας, Σελήνα Διαμαντοπούλου, Κωνσταντίνος Ευστρατίου, Βασίλης Ζήσης, Τάσος Κορκός, Γιώργος Κοσκορέλλος, Ειρήνη Κότσιφα, Ανέστης Κόττας, Λήδα Κουτσοδασκάλου, Νίκος Λεκάκης, Ιωάννα Μπιτούνη, Νόρα Πάντου, Γιώργος Σαββίδης, Δημήτρης Τσιγκριμάνης

Γ’ Έτος: Αδριανός Γκάτσος, Κωνσταντίνος Δημητρακάκης, Πάνος Κούγιας, Ιωάννα Κόχειλα, Γιώργος Κρομμύδας, Δανάη Λουκάκη, Μαριλένα Μόσχου, Γιάννης Μπλέτας, Ιάσονας Νικητέας, Φρύνη Ονισηφόρου, Νότης Συκινιώτης, Δώρα Χουρσανίδου

Β’ Έτος: Ερατώ Αγγουράκη, Γιάννης Βερβενιώτης, Σόνια Καλαïτζίδου, Αλεξάνδρα Καραναστάση, Βασιλική Κατερίνη, Μάριος Κρητικόπουλος, Χριστίνα Κωστέα, Φάνης Μιλλεούνης, Βασίλης Παπαδημητρίου, Χριστίνα Παπατριανταφύλλου, Ανθή Σαββάκη, Ηλέκτρα Σαρρή, Αντιγόνη Σταυροπούλου, Κωνσταντίνα Σμυρνιώτη, Αναστασία Φλεμοτόμου, Ευθύμης Χαλκίδης,Χρυσαλένα Χριστοπούλου


Συμμετέχουν οι μικροί
: Νιόβη και Ντίνος

Επίσης συμμετέχουν άνθρωποι από χώρες της Ευρώπης, της Αφρικής, της Ασίας που βρέθηκαν ή επέλεξαν να ζουν και να εργάζονται στην Ελλάδα. Άνθρωποι που καλούνται να καταθέσουν την προσωπική εμπειρία τους σε σχέση με τη χώρα. Ανάμεσά τους ο Διευθυντής του Γαλλικού Ινστιτούτου Ελλάδας Olivier Descotes.

***

Εισιτήρια για τις εκδηλώσεις του Φεστιβάλ μπορείτε να εξασφαλίσετε: Online με χρέωση πιστωτικής κάρτας στην ιστοσελίδα www.greekfestival.gr. Τηλεφωνικά με χρέωση πιστωτικής κάρτας στο 210.3272000 καθημερινά (και Κυριακές) 9:00 – 21:00. Από τα εκδοτήρια του Φεστιβάλ Αθηνών & Επιδαύρου. Από τα Βιβλιοπωλεία ΠΑΠΑΣΩΤΗΡΙΟΥ, τα Καταστήματα PUBLIC, τα Βιβλιοπωλεία Ιανός και τα Reload Stores. Κεντρικά εκδοτήρια Φεστιβάλ Αθηνών & Επιδαύρου: Πανεπιστημίου 39 (εντός στοάς Πεσμαζόγλου).. Ώρες λειτουργίας: Δευτέρα – Παρασκευή: 9:00-17:00, Σάββατο: 9:00-15:00. Εκδοτήρια εισιτηρίων λειτουργούν σε όλους τους χώρους των εκδηλώσεων και ανοίγουν δύο ώρες πριν την ώρα έναρξης των παραστάσεων. Εξυπηρετούν μόνο την παράσταση της ημέρας.

Πληροφορίες
Τοποθεσία: Πειραιώς 260, Κτίριο Δ, Αθήνα

Ημερομηνία: 30-31 Ιουλίου 2015, στις 21:00

Τιμές εισιτηρίων: 20€
15€ (μειωμένο)
10€ (φοιτητικό, άνω 65)
5€ (άνεργοι, ΑΜΕΑ)

Πληροφορίες: http://www.greekfestival.gr

Ιούλιος Καίσαρας του Σαίξπηρ, σε σκηνοθεσία Τσεζάρις Γκραουζίνις, στο Φεστιβάλ Αθηνών 2015

cezaris_grauzinis_julius caesar 1_2015

Ο γνωστός Λιθουανός σκηνοθέτης Τσεζάρις Γκραουζίνις σκηνοθετεί και παρουσιάζει τον Ιούλιο Καίσαρα του Ουίλλιαμ Σαίξπηρ στο πλαίσιο του Φεστιβάλ Αθηνών 2015, με μια ομάδα εξαιρετικών ηθοποιών για δύο μόνο παραστάσεις, στις 23 και 24 Ιουλίου 2015.

Το σλάιντ απαιτεί την χρήση JavaScript.

44 π.Χ. Η Ρώμη είναι σε αναβρασμό. Το «αβγό του φιδιού» επωάζεται και εκκολάπτεται στη Σύγκλητο. Αλλεπάλληλες συνωμοσίες, δολοφονίες, βία και διαπλοκή. Και στο παρασκήνιο ένας λαός που έχει μετασχηματιστεί σε όχλο, χειραγωγούμενος από δημαγωγούς πολιτικούς. Η ρωμαϊκή Σύγκλητος καλωσορίζει τον Γάιο Ιούλιο Καίσαρα, ο οποίος επιστρέφει θριαμβευτής από την εκστρατεία στη Γαλατία. Ο λαός πανηγυρίζει, τον καλωσορίζει και προετοιμάζεται για τη στέψη του ως βασιλιά. Την ίδια στιγμή, ο Κάσσιος, ως μέλος της Γερουσίας, προσπαθεί να πείσει τον Βρούτο ότι εφόσον οι υποστηρικτές του Καίσαρα έχουν αυξηθεί υπερβολικά και πρέπει να δολοφονηθεί… Συνέχεια ανάγνωσης «Ιούλιος Καίσαρας του Σαίξπηρ, σε σκηνοθεσία Τσεζάρις Γκραουζίνις, στο Φεστιβάλ Αθηνών 2015»

Βερενίκη του Jean Racine από την Εταιρεία Θεάτρου Dot και τον Θέμελη Γλυνάτση στο Φεστιβάλ Αθηνών 2015

Bereniki_Glynatsis_2015-1

Ο Θέμελης Γλυνάτσης και η Εταιρεία Θεάτρου Dot παρουσιάζουν στο πλαίσιο του Φεστιβάλ Αθηνών, τη Βερενίκη του Ρακίνα, για δύο παραστάσεις στις 24 και 25 Ιουλίου 2015.

Η «μεγαλειώδης θλίψη», αιτία ευχαρίστησης για τον θεατή του Ρακίνα, βρίσκεται συμπυκνωμένη στην πλέον λιτή τραγωδία του, τη Βερενίκη (1670), που ανατέμνει το αδύνατο του έρωτα. Συνέχεια ανάγνωσης «Βερενίκη του Jean Racine από την Εταιρεία Θεάτρου Dot και τον Θέμελη Γλυνάτση στο Φεστιβάλ Αθηνών 2015»

Priority, του Αντώνη Φωνιαδάκη στο Φεστιβάλ Αθηνών 2015

Το σλάιντ απαιτεί την χρήση JavaScript.

O Αντώνης Φωνιαδάκης, Έλληνας της διασποράς με σημαντική διεθνή παρουσία, σε πρώτη εμφάνιση στο Φεστιβάλ Αθηνών, ερμηνεύει και χορογραφεί ο ίδιος ένα σόλο .

Ο τίτλος Priority –δηλαδή προτεραιότητα– έχει διπλή σημασία, πραγματική και συμβολική: αναφέρεται σ’ ένα μπαρ της εφηβικής του ηλικίας και σ’ ένα πρώιμο βίωμα, καθοριστικό στην επαφή του με τον χορό και στην αναζήτηση ταυτότητας μέσα από αυτόν. Συνέχεια ανάγνωσης «Priority, του Αντώνη Φωνιαδάκη στο Φεστιβάλ Αθηνών 2015»

Schubladen από τις She She Pop στο Φεστιβάλ Αθηνών 2015

Schubladen © Benjamin Krieg

Οι She She Pop, η βερολινέζικη γυναικεία κολεκτίβα που κατέκτησε την Ευρώπη έρχεται επιτέλους στην Ελλάδα και στο Φεστιβάλ Αθηνών 2015, με την παράσταση Schubladen.

«Ποιες ήμασταν; Ποιες είμαστε;» – με ειλικρίνεια, χιούμορ, αυθορμητισμό και νεανική αδιαλλαξία oι She She Pop τολμούν να αναδείξουν κοινωνικά ζητήματα μέσα από δικά τους βιώματα. Συνέχεια ανάγνωσης «Schubladen από τις She She Pop στο Φεστιβάλ Αθηνών 2015»

Τα τραύματα της μετα-Απαρτχάιντ εποχής Baxter Theatre Centre «Mies Julie» / (βασισμένο στη «Δεσποινίδα Τζούλια» του Αύγουστου Στρίντμπεργκ) / Κείμενο- Σκηνοθεσία : Yaël Farber/ Φεστιβάλ Αθηνών/ -Πειραιώς 260 (Η) | Κριτική Θεάτρου από τον Δημήτρη Τσατσούλη

julie kar

Δημητρης Τσατσουλης* 

Η Yaël Farber δεν είναι ολοσχερώς άγνωστη στη χώρα μας. Το 2008, το θέατρο Δημήτρης Χορν φιλοξένησε, για λίγες παραστάσεις, την πρώτη ίσως παγκόσμια επιτυχία της Νοτιο-αφρικανής συγγραφέα και σκηνοθέτιδας, την πολυσυζητημένη «Molora» («Τέφρα»), έργο του 2003 που αναπραγματεύεται την αισχύλεια «Ορέστεια».

Ως απότοκη της λειτουργίας της «Επιτροπής Αληθείας και Συμφιλίωσης» που ιδρύθηκε το 1995, έναν μόλις χρόνο μετά τις πρώτες ελεύθερες εκλογές στη Νότιο Αφρική που έφεραν στην κυβέρνηση τη μαύρη πλειοψηφία, η παράσταση αμύνεται της διαδικασίας που ακολουθήθηκε από την Επιτροπή όπως και της στόχευσής της, ήτοι της αναίμακτης μετάβασης στη δημοκρατία, δίχως αντεκδικήσεις. Σκοπός η αναπαράσταση των εγκλημάτων των λευκών δημοσίως και η δημόσια συγχώρεση από τα θύματά τους.

baxter_mies_julie 1

Υπό αυτή τη λογική, η λευκή Κλυταιμνήστρα της «Molora», αφού παραδεχτεί-αναπαραστήσει τα βασανιστήρια (καθρέφτη των πραγματικών βασανιστηρίων που είχαν πραγματοποιηθεί στη χώρα) που έκανε στην Ηλέκτρα αλλά και τα εγκλήματά της, δεν θα δολοφονηθεί από τα μαύρα παιδιά της. Ικανοποιείται έτσι και το εκπεφρασμένο αίτημα του τραγικού Χορού ιθαγενών γυναικών της φυλής Xhosa οδηγώντας στη λύση της συγχώρεσης και της συνύπαρξης λευκών και μαύρων στον ίδιο τόπο.

Μήνυμα αισιόδοξο πλαισιωμένο από γηγενή αφρικανικά ταφικά έθιμα, τραγούδια-χορικά στη διάλεκτο των ιθαγενών, μουσική από γηγενή επίσης όργανα, ακόμη και χορός από αυθεντικό σαμάνο. Οικειοποίηση της αρχαιοελληνικής τραγωδίας, μετεγγραφή της σε αφρικανικό περιβάλλον και δομές, αναδιάρθρωσή της με στόχο να υπηρετήσει συγκεκριμένες κοινωνικές ανάγκες και πολιτικούς στόχους σε μια αναδυόμενη μετα-απαρτχάιντ εποχή για τη χώρα.

baxter_mies_julie 2

 

Σύγκρουση φύλων ή φυλών;

Είναι ενδιαφέρον από καθαρά πολιτικο-κοινωνική οπτική το γεγονός ότι η Γιάελ Φάρμπερ χρησιμοποιεί ένα άλλο «κλασικό» κείμενο του δυτικού θεάτρου για να μιλήσει για την κατάσταση στη χώρα της δύο δεκαετίες μετά την αλλαγή καθεστώτος, το τέλος του επαίσχυντου Απαρτχάιντ. Χρησιμοποιεί το αμιγώς συγκρουσιακό μεταξύ των δύο φύλων έργο του Στρίντμπεργκ για να εγγράψει επάνω του τη σημερινή κατάσταση της χώρας της: η σύγκρουση των δύο φύλων αναδιπλασιάζεται από τη φυλετική σύγκρουση μαύρων-λευκών. Καθώς, απ” ότι φαίνεται, οι βαθύτερες δομές, σε μια κοινωνία που αποφάσισε την ειρηνική συνύπαρξη αντί της εξολόθρευσης του «εχθρού», δεν αλλάζουν εύκολα: οι λευκοί παραμένουν κάτοχοι γης και περιουσίας, οι μαύροι, τουλάχιστον στην περιφέρεια της χώρας, αναγκάζονται να προσφέρουν την εργασία τους σε αυτούς παραμένοντας σε σχέση εξάρτησης.

Η εξωσκηνική γιορτή στην οποία συμμετέχει η Νοτιο-αφρικανή Τζούλια είναι εκείνη των μαύρων εργατών του πατέρα της που γιορτάζουν την επέτειο ανατροπής του καθεστώτος. Πλασματική συναδέλφωση αφού οι ίδιοι αυτοί μαύροι διεκδικούν την πατρογονική γη τους από τον πατέρα της: το νεκροταφείο τους βρίσκεται κάτω από τη φάρμα του. Το υπόλειμμα ενός κουτσουρεμένου δένδρου εξακολουθεί να εισβάλλει στην κουζίνα του σπιτιού ενώ οι ρίζες του επικοινωνούν με τους θαμμένους εκεί προγόνους της φυλής. Εκεί όπου η Κριστίν, μεταλλαγμένη, από μνηστή του Ζαν, σε μητέρα, εδώ, του Τζων, έρχεται σε τελετουργική επαφή με το πνεύμα της δικής της νεκρής μητέρας. Δεμένη άρρηκτα με τη γη της, αρνούμενη να την εγκαταλείψει, παραμένοντας έτσι υποτακτική υπηρέτρια. Και ζητώντας το ίδιο να πράξει και ο γιος της.

baxter_mies_julie_2015 3

Όμως, και για την Τζούλια, η ίδια γη είναι πατρογονική, η φάρμα είναι το σπίτι των προγόνων της. Η συμβίωση άρα είναι αναγκαστική. Κατά πόσο όμως μπορεί να οδηγήσει σε μίξη των φυλών; Σε ουσιαστική και ισότιμη συνύπαρξη; Πλήρους αποδοχής του Άλλου;

Σαρκική έλξη – αδύνατη επιμειξία

Η ερωτική συνεύρεση Τζούλιας και Τζων είναι σχεδόν αναπόφευκτη. Δεν διαθέτει όμως τίποτε άλλο από μια ζωώδη σαρκική έλξη, έναν αγώνα επικράτησης του ενός σώματος πάνω στο άλλο. Οι συγκρούσεις τους, ακόμα και τη στιγμή της απόφασης να φύγουν μαζί, λυτρωμένοι και οι δύο από τους αδιέξοδους εδαφικούς-οικογενειακούς δεσμούς, είναι έντονες. Η φυλετική καταγωγή υπερκαθορίζει, η αγάπη και η αμοιβαία εμπιστοσύνη αδύνατη, η υποψία ότι η Τζούλια μπορεί να φέρει μέσα της το παιδί του Τζων θα την οδηγήσει στην άγρια αυτοκτονία. Πρόκειται για την άρνηση του υβριδικού, της μόνης απόδειξης ότι φυλετική και πολιτισμική μίξη μπορούν να επιτευχθούν και να ακυρώσουν τους παραδοσιακά ανυπέρβλητους φραγμούς. Οι ρίζες βαθαίνουν, δεν πλαταίνουν ώστε να διαπεράσουν τη φυλετική διαφορά.

baxter_mies_julie_2015 4

Η Κριστίν, θεματοφύλακας των παραδόσεων της φυλής της, αρνείται κάθε τέτοια μίξη ή εγκατάλειψη του τόπου από τον γιο της: το δίλημμα του Τζων δεν είναι ερωτικής προδοσίας αλλά προδοσίας των προγόνων: η φυλετική καταγωγή του, οι Κάφροι, επανέρχεται διαρκώς στους διαλόγους. Συνιστώντας την ταυτότητα που αδυνατεί να υπερβεί, που τον κρατάει ριζωμένο στον τόπο.

Ας σημειωθεί ότι «Κάφροι» ονομάστηκαν από τους Μουσουλμάνους (καφίρ = άπιστος) οι ομάδες που ανήκουν στη φυλή Ξόσα (Xhosa) -από την οποία καταγόταν και ο Νέλσον Μαντέλα- και ζούσαν στην περιοχή Τρανσκέι ενώ η γλώσσα τους είναι τα Μπαντού. Εξ ου και το πνεύμα της μητέρας της Κριστίν , με την εμβληματική μορφή της Tandiwe «Nofirst» Lungisa, που εμφανίζεται εν μέσω καπνών, τραγουδάει με τους ιδιάζοντες ήχους της φυλής της (που ακούγονταν και από τον Χορό της παράστασης «Molora») παίζοντας και το ιδιόμορφο γηγενές μουσικό όργανο. Οι εμφανίσεις της έσπαγαν το ρεαλιστικό κέλυφος της παράστασης, μπολιάζοντας τον δυτικότροπο ορθολογισμό της με εξω-ορθολογικά-μεταφυσικά στοιχεία αφρικανικής εντοπιότητας. Ανάλογο αποτέλεσμα επέφερε και η «έντεχνη» αλλά αφρικανικής ταυτότητας μουσική που συνοδεύει όλη την παράσταση από τους δύο στα άκρα της σκηνής τοποθετημένους συνθέτες και μουσικούς, τους Daniel & Matthew Pencer.

baxter_mies_julie_2015 6

 

Η παράσταση

Έχω την αίσθηση ότι η σκηνή ασφυκτιούσε από τα πολλά σκηνικά αντικείμενα και χρειαζόταν μεγαλύτερο χώρο για να αναπτυχθεί σωστά (σκηνικά όπως και φωτισμοί του Patrick Curtis). Άπειρα ζευγάρια από μπότες-γαλότσες που περίμεναν να τα γυαλίσει ο Τζων -παρ” όλο που αυτός ασχολήθηκε καθ” όλη τη διάρκεια με ένα μόνον από αυτά-, παλιό πλυντήριο, κουβάδες, καρέκλες, σκαμνιά, τραπέζι και μια υποψία κομμένου δένδρου που αν δεν αναφερόταν ρητά ουδείς θα το καταλάβαινε: πιστεύω ότι μέσα σε ένα τόσο ρεαλιστικό σκηνικό, το καθοριστικότερο συμβολικό αντικείμενο της παράστασης θα έπρεπε να είναι προφανές. Με ξένισε επίσης το γεγονός ότι εν μέσω τόσων ξύλινων, χοντροκομμένων καρεκλών, σκαμνιών και λοιπών επίπλων που δήλωναν την αγροτική κατασκευή-καταγωγή τους, το τραπέζι ήταν σιδερένιο.

Οι φωτισμοί λειτούργησαν για τις ρεαλιστικές σκηνές σε κίτρινες αποχρώσεις ενώ στις φασματικές σε ομιχλώδες γαλάζιο, ακολουθώντας καθιερωμένες συμβάσεις. Τα κοστούμια αντιπαρέταξαν τους νέους με τα σύγχρονα ρούχα και τους γέροντες με στίγματα παραδοσιακής φορεσιάς. Ομολογώ ότι το κοστούμι της Τζούλια δεν ήταν από τα πλέον εμπνευσμένα θεατρικά.

baxter_mies_julie_2015 9

 

Η αρχή της παράστασης υπόσχεται μια έντονη κινησιολογία και λιγότερο συμβατικούς χειρονομιακούς κώδικες. Η συνέχεια προσγειώνει σε κινησιακές αμηχανίες και στερεότυπα. Ακόμη και η ερωτικές πράξεις που θέλουν να προβάλουν την ένταση του σαρκικού σπαραγμού δεν απογειώνονται τη στιγμή που οι ηθοποιοί, τουλάχιστον κινησιολογικά, έδειχναν να διαθέτουν προσόντα ικανά να τους επιτρέψουν «χορογραφημένες» συνευρέσεις. Ακόμη και το γυμνό έδειχνε να θέλει να προκαλεί και ταυτόχρονα να αυτο-λογοκρίνεται.

Στην αρχή, μεταξύ Κριστίν και Τζων ακούστηκε λόγος στην τοπική τους γλώσσα αλλά πάραυτα και ρητά ειπώθηκε ότι πρέπει να μιλούν αγγλικά από τον φόβο των κυρίων τους. Δεν ξέρω αν κάτι τέτοιο ανταποκρίνεται σε μια κοινωνική πραγματικότητα, γεγονός είναι όμως ότι στέρησε την παράσταση από την πολύτιμη πολυγλωσσία της.

Ο ευειδής Bongile Mantsai ήταν ιδιαίτερα πειστικός εξωτερικά στον ρόλο του Τζων καθώς συνδύαζε σωματική ρώμη και εκφραστική τρυφερότητα ενώ η Τζούλια της Hilda Cronjé μάλλον επίπλαστα προκλητική δεν ήταν πάντα ευκρινής στις εναλλαγές συναισθημάτων. Δεν μπορώ να μιλήσω για μεγάλες υποκριτικές στιγμές, της Zoleka Helesi ως Κριστίν συμπεριλαμβανομένης. Αντίθετα, πιστεύω ότι κάποιες δυναμικές που ενυπήρχαν δεν αναπτύχθηκαν όσο έπρεπε.

baxter_mies_julie_2015 8

 

Ωστόσο, το ενδιαφέρον της παράστασης ήταν η επιτυχής διασκευή της, τα ορατά ή υφέρποντα διαπολιτισμικά στοιχεία της και, πρώτιστα, ο κοινωνικός προβληματισμός της πάνω στο ίδιο το ζήτημα της ελευθερίας και της ισότητας σήμερα σε μια χώρα που βγήκε πρόσφατα, μόλις στα τέλη του 20ού αιώνα, από το πλέον απεχθές σύστημα καταπίεσης του ανθρώπου με την ανοχή της διεθνούς «δημοκρατικής» κοινότητας. Ήταν ταυτόχρονα μια επερώτηση πάνω στη δύναμη των μεγάλων εθνικών αφηγήσεων που καθορίζουν τα άτομα και τις αποφάσεις τους και της δυνατότητας ή μη υπέρβασής τους. Μια νέα έκκληση σε ουσιαστική ελευθερία.

* Καθηγητής Σημειωτικής του Θεάτρου και Θεωρίας της Επιτέλεσης στο Τμήμα Θεατρικών Σπουδών του Πανεπιστημίου Πατρών.

Συνέχεια ανάγνωσης «Τα τραύματα της μετα-Απαρτχάιντ εποχής Baxter Theatre Centre «Mies Julie» / (βασισμένο στη «Δεσποινίδα Τζούλια» του Αύγουστου Στρίντμπεργκ) / Κείμενο- Σκηνοθεσία : Yaël Farber/ Φεστιβάλ Αθηνών/ -Πειραιώς 260 (Η) | Κριτική Θεάτρου από τον Δημήτρη Τσατσούλη»

Πρόσφυγες: Οι άλλοι «Πέρσες» «Είμαστε οι Πέρσες»/ Σύλληψη – Σκηνοθεσία: Γιολάντα Μαρκοπούλου | Κριτική Θεάτρου Δημήτρη Τσατσούλη

Χωρίς τίτλο 1

Δημητρης Τσατσουλης*

PolyplanityProductions – ΣΥΝΕΡΓΕΙΟ

Φεστιβάλ Αθηνών – Πειραιώς 260 [Ε]

3-4 Ιουνίου 2015

Θυμάμαι τη Γιολάντα Μαρκοπούλου, κάποια χρόνια πριν, με το νεότευκτο ακόμη τότε «Συνεργείο» της ως βάση, να συμμετέχει με την παράσταση το «Άλσος των Σεμνών» στην 3η Συνάντηση Νέων Δημιουργών του Πολιτιστικού Κέντρου Δελφών το 2009˙ μια τολμηρή τότε πρωτοβουλία του Κέντρου στους Δελφούς που, παράλληλα με το επίσημο πρόγραμμα, έδινε βήμα σε νέους δημιουργούς να καταθέσουν πειραματικές παραστάσεις εμπνευσμένες από το Αρχαίο Δράμα, πρωτοβουλία που έληξε άδοξα και άδικα εκείνη την τρίτη χρονιά λειτουργίας του.

Η παράσταση της Μαρκοπούλου ήταν όπως όλες όσες συμμετείχαν στο Πρόγραμμα πειραματική, στημένη σε ανοικτό χώρο, στο αλσύλλιο του Πολιτιστικού Κέντρου, εμπνευσμένη από τον «Οιδίποδα επί Κολωνώ» και πραγματευόμενη την έννοια του ασύλου στηριζόμενη σε αληθινές μαρτυρίες που έτεμναν ερωτήματα γύρω από τον πρόσφυγα, τον άπατρι και τις συνθήκες που αντιμετωπίζει σε έναν νέο τόπο.

eimaste_oi_perses 2

 

Φαίνεται πως η τότε ευαισθησία της Γιολάντας Μαρκοπούλου γύρω από τα ζητήματα της προσφυγιάς βρήκε θεσμικό πλαίσιο στον φιλόξενο χώρο του θεάτρου-πολυκέντρου της, το «Συνεργείο» καθώς, στην καρδιά του Μεταξουργείου, δημιούργησε το καλλιτεχνικό εργαστήρι Station Athens της ΜΚΟ ΑΜΑΚΑ προσφέροντας σε νέους μετανάστες και πρόσφυγες τη δυνατότητα να έρθουν σε επαφή με τη θεατρική (και όχι μόνο) δημιουργία σε τακτική βάση αφού το Εργαστήρι λειτουργεί εδώ και μια πενταετία όλο το χρόνο και όχι μόνο με αφορμή την προετοιμασία μιας παράστασης. Προσφέρει έτσι έναν εναλλακτικό όσο και δημιουργικό τρόπο «ενσωμάτωσης» των μεταναστών και προσφύγων της περιοχής, έναν δίαυλο εξωστρέφειας και, γιατί όχι, μια εκπλήρωση, για κάποιους, παλαιών καλλιτεχνικών ονείρων.

Μαρτυρίες προσφύγων και Αισχύλος

Στην παράσταση «Είμαστε οι Πέρσες» δεν θα παρακολουθήσει κάποιος την αισχύλεια τραγωδία. Η δραματουργία (Μαργαρίτα Παπαδοπούλου και Γιολάντα Μαρκοπούλου) στηρίζεται πρώτιστα σε μαρτυρίες προσφύγων ή μεταναστών που αφορούν το ταξίδι της φυγής, την απειλητική για τη ζωή τους κατάσταση που άφησαν στις χώρες τους, τις συνθήκες υποδοχής τους στην Ελλάδα, τον νόστο για την εγκαταλειμμένη πατρίδα και κυρίως για τους δικούς τους που έμειναν πίσω, γυναίκες, μανάδες, αδέρφια, παιδιά που συχνά εξαρτώνται από τα δικά τους εμβάσματα για να επιβιώσουν. Καταστάσεις όχι άγνωστες στους παλαιότερους Έλληνες.

eimaste_oi_perses 3

 

Ταυτόχρονα, μια χαλαρή δραματουργία επιτρέπει μια μάλλον μεταφορική εμβολή αποσπασμάτων των «Περσών» του Αισχύλου στη ροή της παράστασης: δεν αφορά στην ήττα των επίδοξων κατακτητών που ανάγει στην ύβρη των αρχόντων τους ο αρχαίος τραγικός αλλά στις αναντίρρητες κακουχίες των απλών στρατιωτών τους που εγκατέλειψαν τις εστίες τους και τους δικούς τους εξ αιτίας ενός πολέμου που αποφάσισε ο υπερόπτης βασιλιάς τους Ξέρξης. Αφορά, λοιπόν, στα δεινά του πολέμου για τους απλούς στρατιώτες, ανεξάρτητα της πλευράς από την οποία πολεμούν, αφορά στο επίπονο και όλο κακουχίες ταξίδι τους από την Περσία στην Ελλάδα, διασχίζοντας στεριά και θάλασσα, την ακριβώς ίδια οδό που ακολουθούν οι σύγχρονοι πρόσφυγες από τις ίδιες σχεδόν περιοχές της Ασίας. Αφορά, επίσης, την εγκατάλειψη των οικείων τους αλλά και την αγωνία εκείνων που έμειναν πίσω για την τύχη τους στον πόλεμο, τον θρήνο τους για τον θάνατό τους. Τα ίδια ακριβώς συναισθήματα που νιώθουν οι σύγχρονοι πρόσφυγες κυνηγημένοι από πολέμους και καθεστώτα ή οι οικογένειές τους που αγνοούν την τύχη τους μέχρι να λάβουν κάποιο γράμμα ή την πληροφορία του θανάτου τους.

Αντίστροφες πορείες

Ομολογουμένως, κάποια αποσπάσματα της αρχαίας τραγωδίας που ακούγονται στην παράσταση από τους πρόσφυγες που συμμετέχουν σε αυτήν είναι εύστοχα επιλεγμένα, εύγλωττα της διαχρονικότητας των συνεπειών του όποιου ξεριζωμού. Και είναι συγκινητικό να ακούγονται με τα σπαστά ελληνικά και τους τονισμούς αυτών των «άλλων» Περσών: τους τέσσερις Αφγανούς, τον Πακιστανό και τον Μπαγκλαντεσιανό που συνιστούν τον εξαμελή θίασο.

Δεδομένης της προέλευσης των ηθοποιών της παράστασης, δεν μπορεί να αποφύγει κανείς να φέρει στον νου ότι οι περισσότεροι προέρχονται από την παλιά εκείνη περιοχή των επιγόνων του Μεγάλου Αλεξάνδρου που ίδρυσαν, αποσχισμένοι από το Βασίλειο των Σελευκιδών, το Ελληνο-Βακτριανό βασίλειο (Διόδοτος Α”) στα μέσα του 3ου αιώνα π. Χ. και αργότερα το Ινδο-Ελληνικό (που για πολλούς επιβίωσε ως και τον 1ο αιώνα π. Χ.) στις περιοχές ακριβώς των σύγχρονων Αφγανιστάν και Πακιστάν (και συμπεριλαμβανομένης της Σογδιανής σε μέρος του Τατζικιστάν και του Ουζμπεκιστάν) ενώ το Βασίλειο που ίδρυσε νότια ο Δημήτριος Α” (180 π. Χ. περίπου) και φαίνεται να καταλάμβανε, νοτιο-ανατολικά, όλη την κοιλάδα του Ινδού ποταμού υπήρξε μακροβιότερο1. Τα σχετικά πενιχρά ανασκαφικά ευρήματα (ανασκαφές άρχισαν στην περιοχή τη δεκαετία του 1950 αλλά διακόπηκαν βίαια το 1970 με την έναρξη των πολέμων) φέρανε στην επιφάνεια (εκτός από την ελληνιστική πόλη Αι-Χανούμ διάφορα στοιχεία που δείχνουν τη δημιουργία ενός συγκρητικού πολιτισμού. Πολλά νομίσματα2, ως βασικές μέχρι στιγμής μαρτυρίες βασιλέων που βρέθηκαν στην περιοχή, φέρουν διπλή γραφή: ελληνική και γηγενή όπως οι έξι ασημένιες τετράγωνες δραχμές του βασιλιά Αγαθοκλή όπου η ελληνική επιγραφή («Βασιλέως Αγαθοκλέους») συνοδεύεται κατά πάσα πιθανότητα από εικόνα ινδικής θεότητας (αντί του δικού του πορτραίτου) ενώ στην άλλη πλευρά η ίδια επιγραφή είναι γραμμένη στα πρακριτικά (σανσκριτικά) Brahmi3.

eimaste_oi_perses 4

 

Αν η πορεία Ελλήνων προς την Κεντρική Ασία, κάποιους αιώνες μετά τους αισχύλειους «Πέρσες», οδήγησε στην ειρηνική τελικά μίξη δύο πολιτιστικών οντοτήτων, σήμερα, πολλούς αιώνες μετά, η άφιξη των σύγχρονων Αφγανών ή Πακιστανών στην Ελλάδα μοιάζει να αποτελεί μια αντίστροφη πορεία που επιζητεί την ίδια ειρηνική μίξη και διαπολιτισμική συνάντηση. Εξάλλου, τούτοι οι «Πέρσες» κάθε άλλο παρά κατακτητικά έρχονται. Εξ ού και βρήκα ιδιαίτερα σημαντικό να ακούγονται, εν μέσω ελληνικού κειμένου, διάλογοι των ηθοποιών στις μητρικές τους γλώσσες. Ένα άνοιγμα προς τον άλλον, μια υποδοχή της γλωσσικής, έστω, κουλτούρας του, στην ελληνική σκηνή ενός Φεστιβάλ.

«Είχα διαβάσει για την Ελλάδα όταν πήγαινα σχολείο. Είχα μάθει ότι είναι ελεύθερη χώρα κι ότι οι Έλληνες είναι καλοί άνθρωποι» θα πει ένας από τους ηθοποιούς. Πόσοι από εμάς έχουμε διαβάσει στο σχολείο για τη χώρα του, το Μπαγκλαντές, και τους ανθρώπους της; Ίσως αν είχαμε διαβάσει, θα επιδιώκαμε την απτή γνωριμία μαζί τους και δεν θα φτιάχναμε ξενοφοβικές Αμυγδαλέζες.

Τα παραστασιακά στοιχεία

Η δουλειά που κάνει η Μαρκοπούλου με τους πρόσφυγες του Μεταξουργείου δεν αποβλέπει στο να αναδείξει τον υποκριτικό επαγγελματισμό τους παρά δευτερευόντως και στον βαθμό που υπάρχουν τέτοιες ικανότητες ή φιλοδοξίες. Έτσι, η παράσταση, πρώτιστα κατάθεση προσωπικών μαρτυριών, συνιστά ένα θέατρο-ντοκουμέντο με τον αυθορμητισμό και την ειλικρίνεια της προσωπικής έκθεσης που συναντάται στη σύγχρονη περφόρμανς-μαρτυρία του μη επαγγελματία ηθοποιού. Παρ” όλα αυτά δεν μπορεί να αγνοήσει κανείς, σε σχέση με τις επιδόσεις των έξι περφόρμερ, κάποια εξαιρετικά τραγουδιστικά κομμάτια όπως και την κινησιακή επίδοσή τους που δίδαξε η Pauline Huguet.

Ταυτόχρονα, η ενδιαφέρουσα μουσική ή τα ηχητικά του Λάμπρου Πηγούνη πρόσθεταν επαγγελματισμό στην όλη προσπάθεια δημιουργώντας κατάλληλες ατμοσφαιρικές καταστάσεις. Τέλος, θεωρώ εικαστική σύνθεση μεγάλης ομορφιάς το σκηνικό-πλαγιασμένη βάρκα των Αλεξάνδρας Σιάφκου και Αριστοτέλη Καρανάνου καθώς φωτιζόταν περίτεχνα από την Ολυμπία Μυτιληναίου: από τις πιο όμορφες σκηνικές εικόνες που έχω δει τα τελευταία χρόνια καθώς και λειτουργική για τη σκηνική δραματουργία-σκηνοθεσία της Γιολάντας Μαρκοπούλου.

eimaste_oi_perses 6

 

Η μόνη ένσταση που μπορεί να προβάλει κανείς με δεδομένους τους στόχους της παράστασης αλλά και το πλαίσιο από το οποίο εκκινεί είναι ότι ίσως υπήρξε μια προσπάθεια υπερβάλλουσας σκηνικής δραματοποίησης κάποιων αφηγηματικών εικόνων μέσω έντονης και χωρίς πάντα νόημα δράσης.

Κλείνοντας, ωστόσο, θεωρώ σημαντικό το γεγονός ότι η σκηνοθέτις τοποθέτησε τους ηθοποιούς της σε ένα άψογο καλλιτεχνικό-αισθητικό πλαίσιο, μη αρκούμενη σε ένα θέατρο-μαρτυρία μονολόγων συγκινησιακής καθαρά στόχευσης προκειμένου να κερδίσει τον θεατή της. Δημιούργησε έτσι την κατάλληλη συνθήκη στους ηθοποιούς της για να αισθανθούν ότι η κατάθεσή τους γίνεται με αμιγώς θεατρικούς ήτοι καλλιτεχνικούς όρους. Και το ζεστό χειροκρότημα του κοινού στο τέλος πιστεύω, βλέποντας τη χαρά στα πρόσωπά τους, ότι υπήρξε το καλύτερο άσυλο, η πλέον καταστατική παραχώρηση «ιθαγένειας» στον τόπο που ζουν εξ ανάγκης ή από επιλογή.

Στην παράσταση συμμετείχαν οι: Chaljl AliZada, Ramzan Mohammad, Hossain Amiri, Aidim Joyimal, Reza Mohammadi, Reza Muosevi.

* Καθηγητής Σημειωτικής του Θεάτρου και Θεωρίας της Επιτέλεσης στο Τμήμα Θεατρικών Σπουδών του Πανεπιστημίου Πατρών.

1 Βλ. σχετικά: Craig Benjamin(επιμ.), A World with States, Empires and Networks 1200 BCE–900 CE, The Cambridge World History: Volume 4, Cambridge University Press, 2015.

2 Το Αφγανιστάν, σε ανάμνηση του Ελληνο-Βακτριανού Βασιλείου ως κομμάτι του παρελθόντος του, είχε ως πρόσφατα στα χαρτονομίσματά του, τον θυρεό του βασιλιά Ευκρατίδη με τους Διόσκουρους στην πίσω πλευρά και την επιγραφή στα ελληνικά ΒΑΣΙΛΕΩΣ ΜΕΓΑΛΟΥ ΕΥΚΡΑΤΙΔΟΥ. Ο θυρεός έγινε σήμερα επίσημο έμβλημα της Τράπεζας του Αφγανιστάν.

3 Βλ. πρόχειρα: Curtej Jassar, «The Interactions of Greek and non-Greek Populations in Bactria-Sogdiana during the Hellenistic Period», Thesis of Master of Arts, The University of British Columbia, 1997. 

Συνέχεια ανάγνωσης «Πρόσφυγες: Οι άλλοι «Πέρσες» «Είμαστε οι Πέρσες»/ Σύλληψη – Σκηνοθεσία: Γιολάντα Μαρκοπούλου | Κριτική Θεάτρου Δημήτρη Τσατσούλη»

Ο χορός σώζει απ’ τη θλίψη | Συνέντευξη της Μαγκύ Μαρέν στην Νίκη Ορφανού

Ο χορός σώζει απ’ τη θλίψη

Η διάσημη χορογράφος, με περισσότερα από 40 έργα στο ενεργητικό της, επιστρέφει στην Αθήνα με δύο δημιουργίες της: το BiT, ένα κομμάτι για έξι χορευτές, και το Singspiele, ένα σόλο που ερμηνεύει ο Νταβίντ Μαμπούς. Και σ’ αυτά τα έργα η Μαγκύ Μαρέν μελετά το πώς μπορούμε να είμαστε κομμάτι του κόσμου, αλλά ταυτόχρονα να  διατηρήσουμε το εγώ μας – ή αλλιώς, πώς μπορούμε να βρούμε τον δικό μας ρυθμό μέσα στη συνεχή ροή της ζωής. Και το πώς μπορούμε, ίσως, να νικήσουμε τη θλίψη.
 

Από τη Νίκη Ορφανού

ΕΦ#42 - Maguy Marinδιαβάστε το Πλήρες Πρόγραμμα του Φεστιβάλ Αθηνών και Επιδαύρου 2015

ΟΜΑΔΑ ΧΟΡΟΥ ΜΑΓΚΥ ΜΑΡΕΝ BiΤ | 2 – 4 ΙΟΥΝΙΟΥ 2015 | ΠΕΙΡΑΙΩΣ 260 (Δ) |Φεστιβάλ Αθηνών και Επιδαύρου

Με τη Μαγκύ Μαρέν είχα την τύχη να συνομιλήσω αρκετές φορές. Και κάθε φορά, χωρίς εξαίρεση, η ίδια επιλέγει να κλείσει τη συζήτηση με τη φράση του Βάλτερ Μπένγιαμιν: «Να οργανώσουμε την απαισιοδοξία». Η φράση αυτή είναι από το περίφημο δοκίμιο του 1929 του Μπένγιαμιν πάνω στο σουρεαλισμό: «Το να οργανώσουμε την απαισιοδοξία δεν σημαίνει παρά να εξορίσουμε την ηθική μεταφορά από την πολιτική και να ανακαλύψουμε στην πολιτική δράση μια σφαίρα αφιερωμένη εκατό τοις εκατό στις εικόνες». Η θέση του Μπένγιαμιν δεν είναι μακριά από το επικό θέατρο του Μπρεχτ, στενού φίλου άλλωστε του Μπένγιαμιν, που πασχίζει ασταμάτητα να ακυρώσει τη διαφορά ανάμεσα στο χώρο της σκηνής και στο χώρο των θεατών. Τα δύο είναι ένα.  Όπως είναι ένα η ανθρώπινη ζωή και δράση. Η εικόνα, δηλαδή, δεν αντιπροσωπεύει κάτι άλλο, δεν περιγράφει μια δράση πέρα από την ίδια, αλλά είναι δράση η ίδια. Κι έτσι δεν μπορεί να καταναλωθεί ποτέ μέσω της ερμηνείας της.

Για την Μαγκύ Μαρέν, ο χορός είναι διανόηση, είναι φιλοσοφία. Οι χορογραφικές της δημιουργίες εξερευνούν το χώρο, το χρόνο, τις σχέσεις ανάμεσα στους ανθρώπους. Δεν βλέπει τη δουλειά της σαν μια σειρά από μεταφορές για την πραγματική ζωή – όπως και για τον Μπένγιαμιν και τον Μπρεχτ, έτσι και για την ίδια, η τέχνη είναι πραγματική ζωή. Αυτό είναι το μήνυμα που η ίδια πασχίζει να επικοινωνήσει με το κοινό της, ακούραστα, αλλά και νιώθοντας συχνά ότι η μάχη είναι ήδη χαμένη μέσα στη σύγχυση που ονομάζουμε σύγχρονη ζωή, και που απαιτεί κατανάλωση, διασκέδαση, και όσο το δυνατόν λιγότερη σκέψη. Αλλά, η φράση του Μπένγιαμιν έχει γι’ αυτήν και μια άλλη σημασία: ότι η θλίψη είναι αναπόφευκτη, και το μόνο που μπορούμε να κάνουμε είναι να την αντιμετωπίζουμε καθημερινά. Κι αυτό είναι η ελπίδα μας: η διάθεση να συνεχίζουμε.

Στο BiT, που έκανε πρεμιέρα το 2014,  η χορογράφος φέρνει μαζί τη γλώσσα των υπολογιστών, μέσω ηλεκτρονικών ήχων, και αρχετυπικά χορογραφικά συστήματα συνόλου. Τρεις γυναίκες και τρεις άνδρες πάνω στη σκηνή, σ’ έναν ρυθμό που συνεχίζει πάνω από τις δυνάμεις τους. Κάποιες φορές να αγωνίζονται να ακολουθήσουν πιασμένοι χέρι χέρι, ο ένας σωτηρία του άλλου, με την επιθυμία να γίνεται ένστικτο επιβίωσης. Και άλλες φορές να προσπαθούν απεγνωσμένα να αποκοπούν από τη βιαιότητα του ρυθμού, από το χορό που οδηγεί στο θάνατο, την καταστροφή, την απώλεια της μνήμης.

Το δεύτερο κομμάτι, με τον τίτλο Singspiele, είναι μια συνεργασία της Μαγκύ Μαρέν με τον Νταβίντ Μαμπούς, ηθοποιό και σκηνοθέτη θεάτρου, που ξεκίνησε το 2013. Μια φιγούρα με πολλά πρόσωπα, ένας καταιγισμός από μεταμορφώσεις, μια διαρκής ανθρώπινη ροή, άλλοτε αναγνωρίσιμη και άλλοτε φευγαλέα,  κωμική όσο και τραγική. Μια εναλλαγή πορτραίτων, ταυτοτήτων, ομοιοτήτων, συναισθημάτων – ίσως, πάνω απ’ όλα, συναισθημάτων: ελπίδα, επιθυμία, έρωτας, μοναξιά. Η ανθρώπινη κατάσταση, μια σειρά από εικόνες.

Ας αρχίσουμε με το BiT, το πρώτο από τα δύο έργα που θα παρουσιάσετε φέτος στην Αθήνα. Ποια είναι η βασική του ιδέα;

Το BiT είναι ένα έργο για το ρυθμό, αυτή είναι η κεντρική ιδέα πάνω στην οποία ήθελα να δουλέψω. Δεν μ’ ενδιαφέρει τόσο η έννοια του ρυθμού ως ρυθμικότητας, αλλά κάτι λίγο διαφορετικό. Νομίζω ότι μιλάω γι’ αυτό το κάτι που μας κάνει να γνωρίζουμε ανθρώπους τυχαία, χωρίς να το έχουμε σχεδιάσει, χωρίς να το περιμένουμε. Αυτό το κάτι που μας κάνει να παρεκκλίνουμε ως προς τους τρόπους και τις συνήθειές μας. Και  μ’ αυτή μας την παρέκκλιση, βρίσκουμε τον εαυτό μας να προχωρά σε άγνωστα μονοπάτια, δημιουργούμε νέες σχέσεις, ή συνδεόμαστε με διαφορετικούς τρόπους με τους ανθρώπους γύρω μας. 
ΕΦ#42 - BiT

Θα λέγατε ότι ο ρυθμός, υπ’ αυτή την έννοια, εκφράζει τη συνολική σας ματιά πάνω στη ζωή;

Ναι. Είναι το θεμέλιο της καλλιτεχνικής μου έρευνας, στην οποία ενώνεται η πολιτική, η φιλοσοφία και η ηθική.

Αισθάνεστε ότι η ζωή σας αποτελεί μέρος μιας συνεχούς ροής; Έχετε νιώσει ποτέ ότι θα θέλατε να βγείτε απ’ αυτή τη ροή;

Ναι, βέβαια, πολλές φορές. Δεν νομίζω όμως ότι μπορώ να αγνοήσω αυτό που υπάρχει γύρω μου• δεν υπάρχει για κανέναν αυτή η επιλογή. Αυτό που προσπαθώ να κάνω, και ίσως το ίδιο να προσπαθούμε όλοι μας, είναι να κρατηθώ από τον δικό μου χρόνο, τον δικό μου ρυθμό, να μην παρασυρθώ.

Γιατί ονομάσατε αυτή τη δημιουργία BiT;

Το «bit» είναι η απλούστερη μονάδα σ’ ένα σύστημα αρίθμησης που μπορεί να πάρει μόνο δύο τιμές. Το «bit» δηλαδή μπορεί να αντιπροσωπεύει δύο λογικές εναλλακτικές θέσεις, όπως ψευδές ή αληθές. Είναι δηλαδή ένα δυαδικό σύστημα. Για ποιο λόγο διάλεξα αυτόν τον τίτλο; Γιατί νομίζω πως εκφράζει πολύ καλά αυτό που ζούμε: περάσαμε, μέσα σ’ ένα πολύ σύντομο χρονικό διάστημα, από ένα καταπιεστικό και αυταρχικό σύστημα παραδοσιακών αξιών, σ’ ένα ανεκτικό σύστημα μιας ψευδούς ελευθερίας. Και τα δύο λειτουργούν ως συστήματα που απορρέουν από την επιθυμία του καπιταλισμού να ελέγχει τους ανθρώπους μέσα από διαφορετικές διαδρομές.

Υπάρχουν στο έργο στιγμές όπου οι χορευτές κρατιούνται από το χέρι και ο χορός τους θυμίζει σχεδόν συρτάκι… 

Ήθελα να πάω πίσω στην εποχή που ο χορός εξέφραζε μια ιδέα του συλλογικού, του κοινού. Ο χορός είναι η δέσμευση των ανθρώπων να ζουν μαζί, στα καλά και στα άσχημα, για πάντα δεμένοι ο ένας με τον άλλον. Ψάχνω τις στιγμές όπου επιμέρους ρυθμοί δημιουργούνται μέσα στο σύνολο και το αλλάζουν, το μετατρέπουν σε κάτι καινούργιο, σ’ έναν νέο συνδυασμό, σε μια νέα αίσθηση συλλογικού. Όταν όμως το σύνολο δεν επιτρέπει να εκδηλωθούν διαφορετικοί εσωτερικοί ρυθμοί, αλλά απαιτεί την απόλυτη επανάληψη, τον απόλυτο συγχρονισμό, τότε το σύνολο γίνεται ένας στρατός. Από την άλλη πλευρά, όταν οι ρυθμοί αυτοί γίνονται απόλυτα ατομιστικοί, τότε καταλύουν το σύνολο, καταστρέφουν το κοινό.   

Το δεύτερο κομμάτι που θα παρουσιάσετε στο πλαίσιο του Φεστιβάλ, το Singspiele, μιλάει για την συνάντηση με τον Άλλο, έτσι δεν είναι;

Το να συναντάς κάποιον είναι μια πραγματική περιπέτεια. Το πρώτο που βλέπουμε είναι το πρόσωπο, ξεχωριστά από το σώμα. Το πρόσωπο είναι αυτό που αρπάζει τη ματιά μας. Το πρόσωπο του Άλλου εκφράζει πράγματα πέρα από τις όποιες συγκεκριμένες εκφράσεις του. Μας αποκαλύπτει ίχνη ενός άλλου προσώπου, που βρίσκεται πίσω από αυτό που βλέπουμε μπροστά μας. Έχουμε αίσθηση της μοναδικότητας του άλλου, που δεν εκφράζεται με λέξεις. Η συνάντησή μας με τους άλλους ανοίγει έναν αστερισμό αισθήσεων.

ΕΦ#42 - Singspiele

Πώς δουλέψατε με τον Νταβίντ Μαμπούς;

Με πολύ προσπάθεια, βήμα βήμα, διαλέγοντας πρώτα ένα πορτραίτο, κι έπειτα ανιχνεύοντας αυτό το πρόσωπο, κι αυτό που κρύβεται πίσω από το πρόσωπο. Και μετά δουλέψαμε το σώμα, τις χειρονομίες, τις κινήσεις. Ο Νταβίντ ήταν εξαιρετικά ακριβής στον τρόπο που δούλευε, κι έτσι και η παραμικρή χειρονομία χρειαζόταν τεράστια προσοχή. Δουλέψαμε λοιπόν εμμένοντας σε κάθε λεπτομέρεια, χτίζοντας πετραδάκι πετραδάκι αυτή τη σύνθεση… επειδή η μαγεία δεν είναι ποτέ κάτι δεδομένο, θα μπορούσε να χαθεί οποιαδήποτε στιγμή.

Έχετε ποτέ την αίσθηση ότι δουλεύετε πάντα πάνω στο ίδιο έργο; 

Έχω την αίσθηση ότι δουλεύω συνεχώς προς την ίδια κατεύθυνση, ναι. Μ’ ενδιαφέρουν τα ίδια πράγματα. Αλλά ακολουθώ –ή προσπαθώ τουλάχιστον να ακολουθώ– άλλους δρόμους για να ανακαλύψω κάθε φορά κάτι περισσότερο, κάτι που μου ξέφυγε ίσως την προηγούμενη φορά. 

Σκέφτεστε συχνά το παρελθόν;

Φυσικά. Σκέφτομαι το παρελθόν κάθε μέρα, μαζί με το παρόν. Δεν σκέφτομαι μόνο το δικό μου παρελθόν, αλλά το κοινό μας παρελθόν, αυτό που έχουμε μοιραστεί. Και έχω  ταυτοχρόνως την αίσθηση ότι οι περισσότεροι άνθρωποι σήμερα ζουν ένα είδος αμνησίας ως προς την κοινή μας ιστορία.

Θυμάστε τον εαυτό σας ως παιδί; 

Δεν αισθάνομαι ότι έχω μεγαλώσει. Προσπαθώ να προσαρμοστώ στο χρόνο που έχω σήμερα, σ’ αυτό που ζω την κάθε μέρα.

Τι σας προσφέρει ο χορός;

Ο χορός και η τέχνη με σώζουν από τη θλίψη.

Γιατί νιώθετε θλίψη;

Για όλα αυτά που συμβαίνουν στον κόσμο, για όλους τους θανάτους που συμβαίνουν σε όλα τα μέρη του κόσμου, και που είναι δύσκολο να καταλάβουμε το γιατί συμβαίνουν. Οι τραγωδίες είναι μέρος της καθημερινότητάς μας, τη μια στιγμή ακούμε για κάτι αδιανόητο, και την επόμενη μέρα όλα κυλούν όπως πριν, σαν να μην έχει συμβεί ποτέ η τραγωδία, σαν να μην έχει μετακινηθεί τίποτα από τη θέση του. Αυτό με γεμίζει θλίψη.

Πιστεύετε ότι το τραγικό είναι μέρος της ανθρώπινης κατάστασης; Και αν ναι, υπάρχει χώρος για ελπίδα;

Ναι, νομίζω ότι υπάρχει. Όλοι μας πρόκειται να πεθάνουμε. Αλλά κάποιοι από μας θα πεθάνουν στο κρεβάτι τους, πλαισιωμένοι από τους συγγενείς τους, από τα παιδιά τους. Και άλλοι θα πεθάνουν ξαφνικά επειδή κάποιος τους πυροβόλησε, ή από την πείνα και την εξαθλίωση, πριν να έχουν την ευκαιρία να ζήσουν τη ζωή τους.  Η ελπίδα είναι το να γνωρίζουμε τις συνθήκες ζωής μας, και το ότι το τέλος μας είναι δεδομένο. Το να μην ξεχνάμε ότι μια μέρα δεν θα είμαστε εκεί για τα παιδιά μας, και τα παιδιά των παιδιών μας. Τι θα τους αφήσουμε; Τι θα αφήσουμε πίσω μας; Ο Βάλτερ Μπένγιαμιν έλεγε ότι πρέπει να  «οργανώσουμε την απαισιοδοξία». Κι αυτό είναι ήδη μεγάλη χαρά, μεγάλη ελπίδα, μεγάλη ενέργεια για να συνεχίσω να δουλεύω.

http://greekfestival.gr/

Mies Julie από τη Baxter Theatre Center στο Φεστιβάλ Αθηνών 2015

Το σλάιντ απαιτεί την χρήση JavaScript.

Την παράσταση Mies Julie, βασισμένη στη Δεσποινίδα Τζούλια του Α. Στρίντμπεργκ, θα παρουσιάσει η Baxter Theatre Center στο πλαίσιο του Φεστιβάλ Αθηνών, από τις 11 έως τις 13 Ιουνίου 2015.

Το Φεστιβάλ Αθηνών συστήνει έναν ξεχωριστό νοτιοαφρικανικό θίασο με μιαν άκρως ενδιαφέρουσα παράσταση. Το πολύκροτο έργο του Στρίντμπεργκ (1888) φέρνει επί σκηνής, σαν σε τελετουργικό αλληλοσπαραγμό, την αβυσσαλέα αντιπαράθεση ανάμεσα σε δύο κοινωνικές τάξεις, δύο φύλα, δύο ψυχισμούς. Συνέχεια ανάγνωσης «Mies Julie από τη Baxter Theatre Center στο Φεστιβάλ Αθηνών 2015»

Είμαστε οι Πέρσες! ΟΜΑΔΑ STATION ATHENS – ΓΙΟΛΑΝΤΑ ΜΑΡΚΟΠΟΥΛΟΥ στο Φεστιβάλ Αθηνών και Επιδαύρου 2015

eimaste-oi-perses-01
Είμαστε οι Πέρσες! ©Ελίνα Γιουνανλή

ΘΕΑΤΡΟ

ΠΕΙΡΑΙΩΣ 260 (Ε)

3 & 4 ΙΟΥΝΙΟΥ 2015

ΟΜΑΔΑ STATION ATHENS – ΓΙΟΛΑΝΤΑ ΜΑΡΚΟΠΟΥΛΟΥ

Είμαστε οι Πέρσες! Συνέχεια ανάγνωσης «Είμαστε οι Πέρσες! ΟΜΑΔΑ STATION ATHENS – ΓΙΟΛΑΝΤΑ ΜΑΡΚΟΠΟΥΛΟΥ στο Φεστιβάλ Αθηνών και Επιδαύρου 2015»

ΟΜΑΔΑ ΧΟΡΟΥ ΜΑΓΚΥ ΜΑΡΕΝ BiΤ | 2 – 4 ΙΟΥΝΙΟΥ 2015 | ΠΕΙΡΑΙΩΣ 260 (Δ) |Φεστιβάλ Αθηνών και Επιδαύρου

MaguyMarin_BiT_1_photo credit Didier Grappe 03

ΧΟΡΟΣ

ΠΕΙΡΑΙΩΣ 260 (Δ)

2 – 4 ΙΟΥΝΙΟΥ 2015

ΟΜΑΔΑ ΧΟΡΟΥ ΜΑΓΚΥ ΜΑΡΕΝ

BiΤ

Με περισσότερα από τριάντα χρόνια χορογραφικής ζωής, η Μαγκύ Μαρέν δεν έπαψε ποτέ να αμφισβητεί το «αισθητικά ορθό», να διερευνά τη δυνατότητα του ανθρώπινου σώματος να αφηγείται τη ζωή, αλλά και να ιντριγκάρει το κοινό, γοητεύοντάς το ή και προκαλώντας του αποστροφή.

Συνέχεια ανάγνωσης «ΟΜΑΔΑ ΧΟΡΟΥ ΜΑΓΚΥ ΜΑΡΕΝ BiΤ | 2 – 4 ΙΟΥΝΙΟΥ 2015 | ΠΕΙΡΑΙΩΣ 260 (Δ) |Φεστιβάλ Αθηνών και Επιδαύρου»

Πάπισσα Ιωάννα – Αναζητώντας την ηρωίδα του Ροΐδη στο Φεστιβάλ Αθηνών 2015

papissa_iwanna_2015_02
ΠΑΠΙΣΣΑ ΙΩΑΝΝΑ – ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ ΕΥΗ ΦΥΛΑΚΤΟΥ

Μετά τις έξι επιτυχημένες παρουσιάσεις του περσινού έργου εν εξελίξει, ο Δημήτρης Μαυρίκιος επανέρχεται φέτος στο Φεστιβάλ Αθηνών και την Πειραιώς 260, με την Πάπισσα Ιωάννα σε πληρέστερη μορφή.

Η παράσταση βασίζεται σ’ ένα θεατρικό κείμενο το οποίο προκύπτει ως σύνθεση στοιχείων από το ομώνυμο αφορισμένο μυθιστόρημα (1866), αλλά και από τη ζωή του Ροΐδη με τη μητέρα του. Η συγκλονιστική βιογραφία της Κορνηλίας Ροΐδη μοιάζει, κατά τον σκηνοθέτη, να προσφέρει υλικό για τη θρυλική πάπισσα του Μεσαίωνα, μια γυναίκα που κατόρθωσε να αναρριχηθεί μέχρι το ύψιστο αξίωμα της εκκλησιαστικής ιεραρχίας.

Συνέχεια ανάγνωσης «Πάπισσα Ιωάννα – Αναζητώντας την ηρωίδα του Ροΐδη στο Φεστιβάλ Αθηνών 2015»

Μαγκύ Μαρέν, Νταβίντ Μαμπούς, Μπενζαμέν Λεμπρετόν Singspiele στο Φεστιβάλ Αθηνών και Επιδαύρου 2015

SINGSPIELE_S.Rouaud

Στο βάθος της σκηνής ένας τοίχος με κρεμασμένες τρεις φορεσιές. Ένας άνδρας, με μια ασπρόμαυρη φωτογραφία μπροστά του, επιδίδεται αργά, πολύ αργά, σε ένα παιχνίδι μεταμορφώσεων, αλλάζοντας κάθε μέρα ταυτότητα. Ενσαρκώνει τον άνδρα, τη γυναίκα, το παιδί, τον έφηβο, επώνυμους και μη, μακριά από τις λέξεις, με εργαλείο το ανθρώπινο σώμα, και πρωτίστως το πρόσωπο, αφού αυτό μας ορίζει στο βλέμμα του Άλλου. Το σόλο που ερμηνεύει ο υπέροχος Νταβίντ Μαμπούς φέρει την υπογραφή της ακαταμάχητης Μαγκύ Μαρέν, που δεν παύει να μας αιφνιδιάζει: στο Singspiele σταδιακά η ζωή καταλαμβάνει τη σκηνή και λίγο πια μας νοιάζει αν πρόκειται για χορογραφία, θέατρο ή ό,τι άλλο.

Ευχαριστίες προς Mix’Art Myrys και L’Usine Tournefeuille – Toulouse (France)  

Μαγκύ Μαρέν : Ο Χορός σώζει απ΄τη θλίψη  Συνέχεια ανάγνωσης «Μαγκύ Μαρέν, Νταβίντ Μαμπούς, Μπενζαμέν Λεμπρετόν Singspiele στο Φεστιβάλ Αθηνών και Επιδαύρου 2015»

Κριτική «Βασιλιάς Ληρ» με το Γιώργο Κιμούλη από το Δημήτρη Τσατσούλη | Σκηνοθεσία: Τομάζ Παντούρ

vasilias lir me kimouli

Έκκεντρη τοιχογραφία του Ληρ

Ουίλλιαμ Σαίξπηρ, «Βασιλιάς Ληρ»/ Σκηνοθεσία: Τομάζ Παντούρ/ Πειραιώς 260 – Χώρος Δ’

Έχω την αίσθηση ότι μέσα στον κυκεώνα των παντός είδους παραστάσεων των αθηναϊκών σκηνών ακόμη και η κριτική χάνει το μέτρο και με δυσκολία ξεχωρίζει το σημαντικό από το τετριμμένο. Παρασυρμένοι από τη δίνη των ισοπεδωτικών και συχνά άκριτων υμνολογίων μιας μοδάτης προσέγγισης των ΜΜΕ που αποθεώνει το εντυπωσιολογικό και εντυπωσιοθηρικό, χάνουμε την ουσιαστική καλλιτεχνική προσφορά που χτυπά την πόρτα μας. Μια ανασκόπηση των φετινών και μόνο παραγωγών και των σχολιασμών τους αρκεί για να διαπιστώσει κανείς ποιες παραστάσεις αποθεώνονται και ποιες αντιμετωπίζονται με ανέξοδο σκεπτικισμό. Ομολογώ πώς χαίρομαι που τελικά είδα την παράσταση του Τομάζ Παντούρ γιατί μου έδωσε τροφή για σκέψη.

Συνέχεια ανάγνωσης «Κριτική «Βασιλιάς Ληρ» με το Γιώργο Κιμούλη από το Δημήτρη Τσατσούλη | Σκηνοθεσία: Τομάζ Παντούρ»

ΒΑΣΙΛΙΑΣ ΛΗΡ με τον Γιώργο Κιμούλη σε σκηνοθεσία Τομάζ Παντούρ | Από 16 Απριλίου έως 3 Μαΐου 2015

giorgos kimoulis

ΒΑΣΙΛΙΑΣ ΛΗΡ

Ουίλλιαμ Σαίξπηρ

με τον Γιώργο Κιμούλη σε σκηνοθεσία Τομάζ Παντούρ

Πειραιώς 260 – Αίθουσα Δ’

Από 16 Απριλίου έως 3 Μαΐου 2015

Η σαιξπηρική τραγωδία, «Ο Βασιλιάς Ληρ», ανεβαίνει στις 16 Απριλίου, σε σκηνοθεσία του Σλοβένου Τομάζ Παντούρ, στην «Πειραιώς 260» με τον Γιώργο Κιμούλη στον ομώνυμο ρόλο. Συνέχεια ανάγνωσης «ΒΑΣΙΛΙΑΣ ΛΗΡ με τον Γιώργο Κιμούλη σε σκηνοθεσία Τομάζ Παντούρ | Από 16 Απριλίου έως 3 Μαΐου 2015»

Πάπισσα Ιωάννα του Δημήτρη Μαυρίκιου : για τρεις παραστάσεις στην Πειραιώς 260 | από 21 έως 23 Σεπτεμβρίου 2014

h-papissa-iwanna-dia-xeiros-dimitri-maurikiou

Η παράσταση Πάπισσα Ιωάννα του Δημήτρη Μαυρίκιου επαναλαμβάνεται στην Πειραιώς 260 από τις 21 έως τις 23 Σεπτεμβρίου 2014.

Σαν φέτος, πριν από δύο αιώνες ακριβώς, γεννήθηκε σε µια παραµυθένια έπαυλη η Χιώτισσα αρχοντοπούλα Κορνηλία Ροδοκανάκη. Μέχρι τα οχτώ της χρόνια θα την αρραβώνιαζαν ήδη δυο φορές, θα ζούσε την καταστροφή της Χίου, θα φυλακιζόταν, θα έβλεπε τον πατέρα της κρεµασµένο και θα πουλιόταν σκλάβα, για να καταντήσει η βοσκοπούλα Αϊσέ στα βάθη της Τουρκίας… Πριν κλειστεί σε χαρέµι, έφηβη πια, κάποιος θα την αναγνώριζε και οι συγγενείς θα την αγόραζαν πανάκριβα, για να τη φέρουν στα παλάτια τους στην Ιταλία. Εκεί η Κορνηλία θα µορφωνόταν, θα έπαιζε στο θέατρο και αργότερα θα χόρευε στην αγκαλιά του βασιλιά της Ιταλίας, ντυµένη στα γαλανόλευκα σαν άλλη «Ελλάδα» του Ντελακρουά. Χρόνια µετά θα καµάρωνε για το γιο της, τον κοσµοξακουστό Έλληνα λογοτέχνη… Συνέχεια ανάγνωσης «Πάπισσα Ιωάννα του Δημήτρη Μαυρίκιου : για τρεις παραστάσεις στην Πειραιώς 260 | από 21 έως 23 Σεπτεμβρίου 2014»

Λένα Κιτσοπούλου | Ματωμένος γάμος του Φεδερίκο Γκαρθία Λόρκα | 15-17 Σεπτεμβρίου 2014, Πειραιώς 260

matomenos gamos kitsopoulou

«Zωή είναι το γέλιο σε ένα κομποσκοίνι θανάτων»
Φεδερίκο Γκαρθία Λόρκα

Το θέμα του χαμένου έρωτα, του έρωτα που μπορούσε ή όφειλε να υπάρξει, αλλά εμποδίζεται, είναι θεμελιώδες σε όλο το έργο του Λόρκα και, όπως ξέρουμε αντανακλά την δική του εμπειρία. Ο Λεονάρδο και η Νύφη, έζησαν ένα φλογερό εφηβικό έρωτα που κράτησε τρία χρόνια, έναν έρωτα που ματαιώθηκε από οικονομικούς υπολογισμούς και που οι γείτονές τους τον έχουν σχεδόν ξεχάσει. Η φύση είχε ‘’ φτιάξει’’ τον έναν για τον άλλον, μα η κοινωνία ανέτρεψε τα σχέδιά της. Η τραγωδία είναι η αναπότρεπτη έκβαση. Συνέχεια ανάγνωσης «Λένα Κιτσοπούλου | Ματωμένος γάμος του Φεδερίκο Γκαρθία Λόρκα | 15-17 Σεπτεμβρίου 2014, Πειραιώς 260»

Προμηθέας Δεσμώτης του Αισχύλου Φεστιβάλ Αθηνών, Πειραιώς 260, Κτίριο Δ | 18, 19, 20 Σεπτεμβρίου 2014

promitheas desmotis 02

Μετά την επιτυχία που σημείωσε στην Επίδαυρο, ο Προμηθέας Δεσμώτης του Αισχύλου, μια από τις πιο συζητημένες παραστάσεις του φετινού Φεστιβάλ Αθηνών, θα επαναληφθεί στις 18,19 και 20 Σεπτεμβρίου στην Πειραιώς 260. Η παράσταση ανεβαίνει σε σκηνοθεσία Έκτορα Λυγίζου με μία δυνατή ομάδα ηθοποιών: Δήμητρα Βλαγκοπούλου, Στεφανία Γουλιώτη, Τζίνα Θλιβέρη, Μιχάλης Κίμωνας, Έκτορας Λυγίζος, Άννα Μάσχα, Θάνος Τοκάκης, Γαλήνη Χατζηπασχάλη.

Συνέχεια ανάγνωσης «Προμηθέας Δεσμώτης του Αισχύλου Φεστιβάλ Αθηνών, Πειραιώς 260, Κτίριο Δ | 18, 19, 20 Σεπτεμβρίου 2014»

Η Ελένη του Ευριπίδη από τον Δημήτρη Καραντζά στην Πειραιώς 260

eleni

Η «Ελένη» του Ευριπίδη, σε σκηνοθεσία του Δημήτρη Καραντζά, ύστερα από την πρώτη της παρουσίαση στο Αρχαίο Θέατρο Επιδαύρου, στο πλαίσιο του Ελληνικού Φεστιβάλ, επαναλαμβάνεται από 12 έως 14 Σεπτεμβρίου, στην Πειραιώς 260.
Ο Δημήτρης Καραντζάς, όντας ο νεότερος σε ηλικίας σκηνοθέτης που γνώρισε ποτέ το Αρχαίο Θέατρο της Επιδαύρου (5/7/2014), ανεβάζει μια από τις πιο γνωστές τραγικωμωδίες του Ευριπίδη αναθέτοντας στους ηθοποιούς του την αναζήτηση του τραγικού στοιχείου στην ιστορία της γυναίκας για χάρη της οποίας έγινε, σύμφωνα με το μύθο, ο Τρωικός Πόλεμος.

Συνέχεια ανάγνωσης «Η Ελένη του Ευριπίδη από τον Δημήτρη Καραντζά στην Πειραιώς 260»

Blog στο WordPress.com.

ΠΑΝΩ ↑