Για τον Μίκλος Γιάντσο | Κείμενο του Γιάννη Βασιλειάδη [δημιουργικό διαδίκτυο]

magyar-tizezer-nap-posterΟ Μίκλος Γιάντσο, από μια άποψη η μεγαλύτερη αποκάλυψη του κινηματογράφου της τελευταίας δεκαετίας, συνεχίζει μια αδιάπτωτη πορεία πνευματική και δημιουργική, δίπλα στους πιο μεγάλους φιλμουργούς συναδέλφους του. Είναι ταυτόχρονα και αρχηγός της λαμπρής εκείνης γενιάς των νέων Ούγγρων σκηνοθετών που το ξεκίνημα τους σημαδεύεται μετά το 1960: Φέρεντς Κόσα, Ίστβαν Γκαάλ, Άντρας Κόβατς, Σάντορ Σάρα, Ίστβαν Ζάμπο,- γενιά πού κέρδισε μια ζηλευτή θέση στη διεθνή κινημα­τογραφία. Ανάμεσα στα 1960 και 1970 η ποιότητα κι η θεματο­γραφία τής ουγγαρέζικης σχολής χαρακτηρίζονται από μια εκπληκτική, ιδιοσυγκρασιακή ωριμότητα: «Δέκα Χιλιάδες Ήλιοι (1967) του Φέρεντς Κόσα, «Παγωμένες Μέρες»(1966) του Άντρ­ας Κόβατς, η «Τριλογία»(1964-7) και το «Νεκρό Τοπίο»(1971) του Ίστβαν Γκαάλ, ο «Νέος Γκιλγκαμπές» του Μίχαλυ Σέμες, μιά-δυό ταινίες του Ζόλταν Φάμπρι και φυσικά αρκετές ταινίες- πού θα αναφερθούν παρακάτω- του ίδιου του Γιάντσο.

Συνέχεια ανάγνωσης «Για τον Μίκλος Γιάντσο | Κείμενο του Γιάννη Βασιλειάδη [δημιουργικό διαδίκτυο]»

Δημιουργήστε ένα δωρεάν ιστότοπο ή ιστολόγιο στο WordPress.com.

ΠΑΝΩ ↑