Οι «Πέρσες» του Αισχύλου από τις Τσιριτσάντσουλες στο Πάρκο Δρακοπούλου | Τετάρτη 11 Σεπτεμβρίου 2013

 perses parko drakopoulou

Πάρκο Δρακοπούλου (Πατησίων 356, Άνω Πατήσια)

ΕΙΣΟΔΟΣ ΕΛΕΥΘΕΡΗ

Συνέχεια ανάγνωσης «Οι «Πέρσες» του Αισχύλου από τις Τσιριτσάντσουλες στο Πάρκο Δρακοπούλου | Τετάρτη 11 Σεπτεμβρίου 2013″

Οι Πέρσες του Αισχύλου από τις Τσιριτσάντσουλες στην Καλαμάτα στο Πάρκο του ΟΣΕ Παρασκευή και Σάββατο 16 και 17 Αυγούστου 2013 στις 21.30

kefalonia 2 8 2013 tsiritsantsoules
παράσταση της Κεφαλονιάς στο θεατράκι του Άλσους Καλλιθέας, στη Λακήθρα στις 2 Αυγούστου 2013

[Oι Τσιριτσάντσουλες δεν είναι μια ομάδα. Είναι φιλοσοφία ζωής. Είναι τρόπος επιβίωσης, δημιουργίας, επικοινωνίας ή ακόμα και φυγής. Είναι τρόπος αντίστασης και καταγγελίας. Mε άλλα λόγια είναι ένας αυτοοργανωμένος χωροχρόνος, στον οποίο συναντιόμαστε διάφοροι περιφερόμενοι καλλιτέχνες, τρελοί ή φρόνιμοι.] Συνέχεια ανάγνωσης «Οι Πέρσες του Αισχύλου από τις Τσιριτσάντσουλες στην Καλαμάτα στο Πάρκο του ΟΣΕ Παρασκευή και Σάββατο 16 και 17 Αυγούστου 2013 στις 21.30»

«Πέρσες» του Αισχύλου σε περιοδεία από τις Τσιριτσάντσουλες | Καλοκαίρι 2013

PERSES 2

[Oι Τσιριτσάντσουλες δεν είναι μια ομάδα. Είναι φιλοσοφία ζωής. Είναι τρόπος επιβίωσης, δημιουργίας, επικοινωνίας ή ακόμα και φυγής. Είναι τρόπος αντίστασης και καταγγελίας. Mε άλλα λόγια είναι ένας αυτοοργανωμένος χωροχρόνος, στον οποίο συναντιόμαστε διάφοροι περιφερόμενοι καλλιτέχνες, τρελοί ή φρόνιμοι.] Συνέχεια ανάγνωσης ««Πέρσες» του Αισχύλου σε περιοδεία από τις Τσιριτσάντσουλες | Καλοκαίρι 2013″

Πέρσες Αισχύλου σε σκηνοθεσία Δήμου Αβδελιώδη στο Θέατρο του Αττικού Άλσους 5 Σεπτεμβρίου 2011, 21:00 | 1ο ΦΕΣΤΙΒΑΛ ΑΡΧΑΙΟΥ ΔΡΑΜΑΤΟΣ ΑΘΗΝΑΣ

PERSES

Με τη παράσταση ‘Πέρσες’ του Αισχύλου σε σκηνοθεσία Δήμου Αβδελιώδη από την Εταιρεία Πολιτισμού ‘anagnosis’, συνεχίζεται το Φεστιβάλ Αρχαίου Δράματος Αθήνας.

Όλη η δύναμη και τα νιάτα της Ασίας έχουν φύγει με τον Ξέρξη για να υποδουλώσουν την Ελλάδα. Το αγωνιώδες πέρασμα του χρόνου χωρίς κανένα μήνυμα, κάνει τους Γέροντες που έχουν παραμείνει, να ξεσπάσουν, μιλώντας τον έσχατο φόβο τους μπροστά στο παλάτι. Η ίδια ασύνειδη βεβαιότητα φέρνει την ΄Ατοσσα, μητέρα του Ξέρξη , ενώπιον τους και τους εμπιστεύεται το κακό όνειρο που είδε. Ο Αγγελιοφόρος καταφθάνει σαν την αλήθεια , πικρός και λυτρωτικός , και μετατρέπει την αγωνία σε θρήνο. Η Βασίλισσα προσφέρει χοές στο τάφο του άντρα της , για να αντλήσει δύναμη από το χώρο των ψυχών που έχουν χαθεί. Το είδωλο του Δαρείου αναδύεται παρηγορητικά λέγοντας τις λογικές της ήττας. Ο Ξέρξης φθάνει συντετριμμένος. Ο θρήνος του ξεσπάει μαζί με το Χορό, σαν κραυγή στο αμετάκλητο του χρόνου. Συνέχεια ανάγνωσης «Πέρσες Αισχύλου σε σκηνοθεσία Δήμου Αβδελιώδη στο Θέατρο του Αττικού Άλσους 5 Σεπτεμβρίου 2011, 21:00 | 1ο ΦΕΣΤΙΒΑΛ ΑΡΧΑΙΟΥ ΔΡΑΜΑΤΟΣ ΑΘΗΝΑΣ»

Πέρσες- Κριτική Παρουσίαση. Εθνικό Θέατρο σε σκηνοθεσία Ντίμιτερ Γκότσεφ. Αρχαίο θέατρο Επιδαύρου, 31/7/2009.

    Κριτική Παρουσίαση

    του Γιάννη Καραμπίτσου

    PERSES9

    PERSES6

    PERSES1

    PERSES3

    Οι “Πέρσες”,  του Εθνικού Θεάτρου σε σκηνοθεσία Ντίμιτερ Γκότσεφ στο αρχαίο θέατρο της Επιδαύρου,  μας δημιούργησε ανάμικτα συναισθήματα. Αποτέλεσε μια αξιόλογη πρόταση,  που είχε τις προϋποθέσεις να μετουσιωθεί σε μια πολύ καλή παράσταση, αλλά που κατά την άποψή μας, δεν κατάφερε να ολοκληρώσει τους στόχους της εξαιτίας της «κατάχρησης» στην  διαχείριση των εκφραστικών της μέσων.

    Η παράσταση  στο μεγαλύτερο μέρος της διατηρούσε αμείωτο το ενδιαφέρον της. Η συνεχής αποχώρηση από πολύ νωρίς πολλών θεατών είχε ως  αποτέλεσμα η αρχική ανακοίνωση, “παρακαλούνται οι θεατές να μην μετακινούνται κατά την διάρκεια της παράστασης” να ηχεί πολύ ειρωνική. Aκύρωνε σε ένα μεγάλο βαθμό το πολύ ενδιαφέρον  και υποβλητικό σκηνοθετικό εύρημα και τόλμημα  επέκτασης και ενοποίησης της σκηνής με το κοίλον.   Η Αμαλία Μουτούση άφηνε την σκηνή, για να ανέβει τελετουργικά τα σκαλιά του θεάτρου, εκφωνόντας τα λόγια της η παραμένοντας σιωπηλή  για αρκετή ώρα για να επιστρέψει στην σκηνή, ακολουθώντας με συνέπεια την χαραχθείσα σκηνοθετική γραμμή και ελέγχοντας απόλυτα τα εκφραστικά της μέσα. Έδωσε νόημα και δύναμη στο εγχείρημα, κάτι που με τις υπάρχουσες συνθήκες δεν ήταν εύκολο να συμβεί, αντιπαρερχόμενη τις όποιες «εξάρσεις» της σκηνοθεσίας που σε πολλά σημεία της και ειδικά προς το τέλος έχανε το μέτρο.  Δεν συνέβη το ίδιο με την ερμηνεία του αξιόλογου ηθοποιού Μηνά Χατζησάββα στο ρόλο του Δαρείου και ένας λόγος παραπάνω που συνέβη αυτό ήταν η σύμπτωση της εμφανισής του  στην σκηνή με το σκηνοθετικό “ξέσπασμα” της παράστασης. Συνέχεια ανάγνωσης «Πέρσες- Κριτική Παρουσίαση. Εθνικό Θέατρο σε σκηνοθεσία Ντίμιτερ Γκότσεφ. Αρχαίο θέατρο Επιδαύρου, 31/7/2009.»

«Πέρσες» σε σκηνοθεσία Ντίμιτερ Γκότσεφ, Αρχαίο Θέατρο Επιδαύρου, Παρασκευή 31 Ιουλίου 2009. I) Κριτική Παρουσίαση. II) “Αν δεν μας διακατέχει (ως κοινότητα) σφοδρή και ειλικρινής επιθυμία να πάμε στην Επίδαυρο, γιατί επιμένουμε τόσο να έρθει η Επίδαυρος σε εμάς;”. Κείμενο με αφορμή την παράσταση.

PERSES1

επισυνάπτονται συνέντευξη του Ντίμιτερ Γκότσεφ στην Καθημερινή θεατών της παράστασης στο φόρουμ του Αθηνοράματος

PERSES13

PERSES8

PERSES3

    Ι. Κριτική Παρουσίαση

    του Γιάννη Καραμπίτσου

    PERSES9

    Οι “Πέρσες” του Εθνικού Θεάτρου σε σκηνοθεσία Ντίμιτερ Γκότσεφ στο αρχαίο θέατρο της Επιδαύρου μας δημιούργησε ανάμικτα συναισθήματα. Αποτέλεσε μια αξιόλογη πρόταση, που είχε τις προϋποθέσεις να μετουσιωθεί σε μια πολύ καλή παράσταση αλλά που κατά την άποψή μας, δεν κατάφερε να ολοκληρώσει τους στόχους της εξαιτίας της «κατάχρησης» στην διαχείριση των εκφραστικών της μέσων.

    Η παράσταση στο μεγαλύτερο μέρος της διατηρούσε αμείωτο το ενδιαφέρον της. Η συνεχής αποχώρηση από πολύ νωρίς πολλών θεατών είχε ως αποτέλεσμα η αρχική ανακοίνωση, “παρακαλούνται οι θεατές να μην μετακινούνται κατά την διάρκεια της παράστασης” να ηχεί πολύ ειρωνική. Aκύρωνε σε ένα μεγάλο βαθμό το πολύ ενδιαφέρον και υποβλητικό σκηνοθετικό εύρημα και τόλμημα επέκτασης και ενοποίησης της σκηνής με το κοίλον. Η Αμαλία Μουτούση άφηνε την σκηνή, για να ανέβει τελετουργικά τα σκαλιά του θεάτρου, εκφωνόντας τα λόγια της η παραμένοντας σιωπηλή για αρκετή ώρα για να επιστρέψει στην σκηνή, ακολουθώντας με συνέπεια την χαραχθείσα σκηνοθετική γραμμή και ελέγχοντας απόλυτα τα εκφραστικά της μέσα. Έδωσε νόημα και δύναμη στο εγχείρημα, κάτι που με τις υπάρχουσες συνθήκες δεν ήταν εύκολο να συμβεί, αντιπαρερχόμενη τις όποιες «εξάρσεις» της σκηνοθεσίας που σε πολλά σημεία της και ειδικά προς το τέλος έχανε το μέτρο. Δεν συνέβη το ίδιο με την ερμηνεία του αξιόλογου ηθοποιού Μηνά Χατζησάββα στο ρόλο του Δαρείου και ένας λόγος παραπάνω που συνέβη αυτό ήταν η σύμπτωση της εμφανισής του στην σκηνή με το σκηνοθετικό “ξέσπασμα” της παράστασης. διαβάστε περισσότερα

    II. Αν δεν μας διακατέχει (ως κοινότητα) σφοδρή και ειλικρινής επιθυμία να πάμε στην Επίδαυρο, με ότι επώδυνο συνεπάγεται αυτό, έστω με σύγχρονο πνεύμα και με νεωτερική διάθεση γιατί επιμένουμε τόσο να έρθει η Επίδαυρος σε εμάς; Ας την αφήσουμε στην ησυχία της έως ότου “ωριμάζοντας γίνουμε νεώτεροι” όπως διατείνεται ο Έρμαν Έσσε σε ένα πολύ ενδιαφέρον αλλά όχι και τόσο γνωστό βιβλίο του.

    Διασκευές και Επίδαυρος

    Κείμενο με αφορμή την παράσταση “Πέρσες” του Αισχύλου σε σκηνοθεσία Dimiter Gotscheff και άλλες παραστάσεις έργων αρχαίου δράματος που παίχτηκαν στην Επίδαυρο τα τελευταία χρόνια με την μορφή των ελεύθερων μεταφορών (διασκευών). Συνέχεια ανάγνωσης ««Πέρσες» σε σκηνοθεσία Ντίμιτερ Γκότσεφ, Αρχαίο Θέατρο Επιδαύρου, Παρασκευή 31 Ιουλίου 2009. I) Κριτική Παρουσίαση. II) “Αν δεν μας διακατέχει (ως κοινότητα) σφοδρή και ειλικρινής επιθυμία να πάμε στην Επίδαυρο, γιατί επιμένουμε τόσο να έρθει η Επίδαυρος σε εμάς;”. Κείμενο με αφορμή την παράσταση.»

Ντίμιτερ Γκότσεφ: Οι Πέρσες είμαστε εμείς. Συνέντευξη στη Νίκη Ορφανού (εφημερίδα του Φεστιβάλ Αθηνών). “Πέρσες” σε σκηνοθεσία Ντίμιτερ Γκότσεφ (Dimiter Gotscheff). ΕΘΝΙΚΟ ΘΕΑΤΡΟ, ΑΡΧΑΙΟ ΘΕΑΤΡΟ ΕΠΙΔΑΥΡΟΥ: 31 Ιουλίου, 1 Αυγούστου. ΦΕΣΤΙΒΑΛ ΕΠΙΔΑΥΡΟΥ 2009.

image

Από τη Νίκη Ορφανού

Σε προηγούμενη συνέντευξη μου είχατε πει ότι κάνετε τους Πέρσες γιατί σας ενδιαφέρουν πάντα οι ηττημένοι. Αυτοί οι ηττημένοι για τους οποίους μιλάμε εδώ, ωστόσο, δεν είναι παρά οι αρχικά επίδοξοι κατακτητές.

Και γι’ αυτό θεωρώ τους Πέρσες ένα από τα πιο σύγχρονα έργα. Αυτή η ιδέα της κατάρρευσης μιας επεκτατικής αυτοκρατορίας, για την οποία μιλάει ο Αισχύλος, έχει άμεσες αναφορές στο σήμερα ‒ και αυτό εξηγεί και το ενδιαφέρον του Χάινερ Μίλερ γι’ αυτό το έργο και τη δουλειά του πάνω στη μετάφραση των Περσών. Ο Χάινερ Μίλερ είχε αναγνωρίσει ότι το έργο του Αισχύλου εμπεριέχει όλα τα στοιχεία που εξηγούν την επανάληψη των ιστορικών κύκλων, με τις αλλεπάλληλες καταρρεύσεις συστημάτων και αυτοκρατοριών. Η ήττα, η κατάκτηση και η εξουσία βρίσκονται ήδη στον Αισχύλο.

Από αυτή λοιπόν την οπτική γωνία, ποιοι θα λέγατε ότι είναι οι σημερινοί ηττημένοι; Ποιοι είναι οι Πέρσες;

Εμείς! Δεν χρειάζεται να τους ψάξει κανείς στην Περσία, παρ’ όλο που κι εκεί υπάρχουν ηττημένοι. Τους βρίσκει εδώ, γύρω μας. Εμείς είμαστε οι Πέρσες. Αλλά δεν θα έπρεπε κανείς αυτό να το προσαρμόσει επιφανειακά στο σήμερα, γιατί η έννοια της ήττας πάει πιο βαθιά, είναι η ήττα της ανθρωπότητας. Μια ήττα όχι μόνο γεωπολιτικά προσδιοριζόμενη, αλλά κάθετα και οριζόντια σε όλη την ιστορία του ανθρώπινου είδους τα τελευταία 3.000 χρόνια. Και αυτό γιατί η ανθρωπότητα συμμετέχει στην Ιστορία με τους ίδιους πάντα όρους: τους όρους της κατάκτησης, τους όρους του πολέμου.

image

Ο ΞΕΡΞΗΣ, Ο ΜΠΟΥΣ ΚΙ Ο ΜΠΕΡΛΟΥΣΚΟΝΙ

Στους Πέρσες ο Ξέρξης θα γυρίσει ηττημένος να αναλάβει και πάλι την εξουσία.

Ναι, γιατί υπάρχει από πίσω η μητέρα του, ένας κέρβερος που ξέρει καλά να φροντίζει τα συμφέροντα του γιου της. Αλλά εδώ βρίσκεται και το δεύτερο ιδιαίτερα σημαντικό στοιχείο στους Πέρσες. Ο Ξέρξης, ένας παθολογικός «ήρωας» που δίνει τις πιο ανεύθυνες διαταγές∙ επιθυμώντας πάση θυσία να νικήσει τους Έλληνες, επιστρέφει με την ουρά στα σκέλια, σέρνοντας πίσω του χιλιάδες πτώματα. Και όμως, επιβάλλεται ξανά ως εξουσία. Γιατί τον δέχονται; Αυτό δεν μπορώ να το απαντήσω. Γιατί ξαναψήφισαν τον Μπους για δεύτερη θητεία; Και γιατί ψηφίζουν ξανά και ξανά οι Ιταλοί τον Μπερλουσκόνι; Και δεν θέλω καν να αναφερθώ στην Ελλάδα…

Μεσούσης της οικονομικής κρίσης, με τους φτωχούς να γίνονται φτωχότεροι, βλέπουμε στην Ευρώπη τις συντηρητικές παρατάξεις όχι μόνο να διατηρούνται στην εξουσία, αλλά και να αυξάνουν τη δύναμή τους. Πώς το εξηγείτε;

Αυτό που συμβαίνει στην Ευρώπη μου μοιάζει με εφιάλτη. Μια πολιτική Αποκάλυψη. Δεν υπάρχει λογική εξήγηση για το γεγονός ότι πριμοδοτούνται παρατάξεις που δεν είναι φορείς ελπίδας. Από την άλλη πλευρά, βέβαια, η Αριστερά σε όλη την Ευρώπη μοιάζει παραλυμένη, ατροφική. Η Αριστερά δεν φαίνεται ικανή να αρθρώσει λόγο απέναντι σε αυτή τη διαδικασία. Μου φέρνει ίλιγγο αυτό το γεγονός, ότι η Αριστερά απέτυχε. Και στη Γερμανία, όπως λέει χαρακτηριστικά ο σκηνογράφος μου, ακόμα και στο θέατρο η συντηρητική επαναφορά είναι ένα μεγάλο blogbuster. Είμαι μάρτυρας τρομακτικών φαινομένων. Συνέχεια ανάγνωσης «Ντίμιτερ Γκότσεφ: Οι Πέρσες είμαστε εμείς. Συνέντευξη στη Νίκη Ορφανού (εφημερίδα του Φεστιβάλ Αθηνών). “Πέρσες” σε σκηνοθεσία Ντίμιτερ Γκότσεφ (Dimiter Gotscheff). ΕΘΝΙΚΟ ΘΕΑΤΡΟ, ΑΡΧΑΙΟ ΘΕΑΤΡΟ ΕΠΙΔΑΥΡΟΥ: 31 Ιουλίου, 1 Αυγούστου. ΦΕΣΤΙΒΑΛ ΕΠΙΔΑΥΡΟΥ 2009.»

ΣΤΕΦΑΝΙΑ ΓΟΥΛΙΩΤΗ: «Είμαι υπερεκτιμημένη»! Συνέντευξη στην Νάντια Δρακούλα (εφημερίδα Φεστιβάλ Αθηνών). “Πέρσες” σε σκηνοθεσία Ντίμιτερ Γκότσεφ (Dimiter Gotscheff). ΕΘΝΙΚΟ ΘΕΑΤΡΟ, ΑΡΧΑΙΟ ΘΕΑΤΡΟ ΕΠΙΔΑΥΡΟΥ: 31 Ιουλίου, 1 Αυγούστου. ΦΕΣΤΙΒΑΛ ΕΠΙΔΑΥΡΟΥ 2009.


ΣΤΕΦΑΝΙΑ ΓΟΥΛΙΩΤΗ: «Είμαι υπερεκτιμημένη»!

Από τη Νάντια Δρακούλα Φωτογραφία: Βίκυ Γεωργοπούλου

Το Στεφανία είναι από τα ονόματα που σου μένουν στη μνήμη και εύκολα το αποτυπώνεις στο συγκεκριμένο πρόσωπο. Μαχητική και παθιασμένη, η Στεφανία Γουλιώτη, η βραβευμένη ηθοποιός και εκπρόσωπος της νέας δυναμικής φουρνιάς του ελληνικού θεάτρου, επανέρχεται στα γνώριμά της εδάφη της Επιδαύρου με τους Πέρσες του Αισχύλου. Και μετά;

Στεφανία Γουλιώτη, Αλεξία Καλτσίκη, Κόρα Καρβούνη, Σύρμω Κεκέ, Ρηνιώ Κυριαζή, Εύη Σαουλίδου, Έλενα Τοπαλίδου. Όλες γυναίκες, όλες ωραίες, όλες αυτό που λέμε πολλά υποσχόμενες. Γιατί λοιπόν αυτή η διάκριση, γιατί δηλαδή από τα επτά πρόσωπα του Χορού στους Πέρσες του Αισχύλου που σκηνοθετεί για το Εθνικό Θέατρο (και την Επίδαυρο) ο Ντίμιτερ Γκότσεφ, αποφασίσαμε να εστιάσουμε στο πρόσωπο της Στεφανίας Γουλιώτη;
Ο υποκειμενισμός είναι προφανής. Αλλά η βασική μας ώθηση για το συγκεκριμένο πρόσωπο δεν ήταν απλώς η φιλολογία που συνόδευσε την παρουσία της σαν Ηλέκτρας στην ομώνυμη τραγωδία του Σοφοκλή, όπως τη σκηνοθέτησε πριν δυο χρόνια ο Πέτερ Στάιν. Επιλέξαμε να μιλήσουμε με τη Στεφανία Γουλιώτη όταν διαβάσαμε σε μια συνέντευξή της ότι σκοπεύει να φύγει από την Ελλάδα, να συνεχίσει σπουδές, να κτίσει μια ολοκληρωμένη συγκρότηση πάνω στη σωματικότητα, για την οποία επαινέθηκε τόσο πριν από δύο χρόνια.

Το κίνητρό της, που προϋποθέτει ρίσκο, ήταν ιδιαίτερα ενδιαφέρον. Αν προκύπτει κάτι από τη συνομιλία μας μαζί της είναι η επιβεβαίωση ότι η νεαρή ηθοποιός διψά να αποκτήσει την υποδομή πάνω στην οποία θα κτίσει όλο και πιο ολοκληρωμένους ρόλους.

Από τα τελευταία χρόνια που σε είχαμε συνηθίσει σε μεγάλους πρωταγωνιστικούς ρόλους φέτος θα συμμετάσχεις στους Πέρσες στον Χορό. Πώς αντιλαμβάνεσαι την αλλαγή;
Αυτό το χρειάζεται κάθε άνθρωπος σε αυτή τη ζωή. Χρειάζεσαι δηλαδή να παίρνεις κάποιους χρόνους για τον εαυτό σου και χρόνους για να δεις τα πράγματα απ’ έξω. Από την Ηλέκτρα στους Βατράχους ήταν πολύ σύντομο το χρονικό διάστημα∙ με αυτές τις ταχύτητες θα κάνεις τα ίδια λάθη, θα πέσεις στις ίδιες ευκολίες, θα χρησιμοποιήσεις τα ίδια όπλα, ενώ αυτή η αποστασιοποίηση σου δίνει τον χρόνο να εξελιχθείς, σαν παρατηρητής… Σε αυτό τον Χορό σημασία έχει ότι είμαι δίπλα σε ανθρώπους από τους οποίους κάτι έχω να πάρω, ο καθένας τους είναι μια πολύ ιδιαίτερη και σημαντική ύπαρξη.

Έχεις συνεργαστεί με αρκετούς σκηνοθέτες. Ξεχωρίζεις κάποιους;

Όχι. Στην πλειονότητά τους είχα να κάνω με επαγγελματίες. Προσωπικά, βεβαίως, με ενδιαφέρουν οι σκηνοθέτες παιδαγωγοί, αλλά αυτοί είναι σπάνιοι. Οι ξένοι σκηνοθέτες με τους οποίους συνεργάστηκα με βοήθησαν πάντως, γιατί έμαθα μαζί τους τη σημασία της απλότητας, ότι συχνά στην απλότητα κρύβεται η ουσία. Το ίδιο έχω διαπιστώσει ότι επιδιώκει και ο Γιάννης Χουβαρδάς.
Σε έχει δυσκολέψει κάποιος ξένος ιδιαίτερα;
Με έχει δυσκολέψει Έλληνας, αλλά του χρωστάω πολλά γιατί ήταν σημαντικός δάσκαλος.
Κάποτε δήλωσες ότι είσαι κατά της τηλεόρασης, αργότερα όμως έκανες τηλεοπτική δουλειά.

Είναι μια μικρή παρεξήγηση. Δεν μίλησα για το μέσο, αλλά για τις συνθήκες. Είπα δηλαδή ότι ενώ το θέατρο απαιτεί από τους ηθοποιούς προσήλωση και χρόνο, η τηλεόραση είναι κάτι άλλο. Πολύ βιαστικό. Από την άλλη πλευρά, η τηλεόραση καλύπτει οικονομικά προβλήματα για τον ηθοποιό – και μπροστά στην επιβίωση… Για μένα, ωστόσο, η τηλεοπτική εμπειρία ήταν μια πολύ καλή άσκηση. Είχα τρομερό άγχος μπροστά στον φακό της μηχανής, διότι μέχρι τότε είχα συνηθίσει να βλέπω ανθρώπους μπροστά μου. Εμπειρίες…
Πώς είναι η σχέση σου με τα σπουδαία κλασικά έργα; Σε βαραίνουν κάποιες φορές;
Όχι. Το βάρος είναι δική μας επινόηση. Ας πούμε, θεωρούμε ότι ο αρχαίος χώρος βαραίνει πάνω μας, ενώ στην ουσία ο κάθε χώρος είναι ένα ανθρώπινο δημιούργημα. Στην περίπτωση του αρχαίου θεάτρου μάλιστα ο χώρος έχει δημιουργηθεί από ανθρώπους για να βοηθήσει την επαφή του ανθρώπου με τον Θεό του. Ο σύγχρονος άνθρωπος λοιπόν αρκεί να αφεθεί εκεί και να ακούσει. Σε αυτή την προσέγγιση μας προτρέπει τώρα και ο σκηνοθέτης μας στους Πέρσες, ο Ντίμιτερ Γκότσεφ.
Αυτά ισχύουν και για τον χώρο της Επιδαύρου;

Οι «Πέρσες» σε σκηνοθεσία Ντίμιτερ Γκότσεφ (Dimiter Gotscheff) στην Επίδαυρο. ΕΘΝΙΚΟ ΘΕΑΤΡΟ, ΑΡΧΑΙΟ ΘΕΑΤΡΟ ΕΠΙΔΑΥΡΟΥ: 31 Ιουλίου, 1 Αυγούστου. ΦΕΣΤΙΒΑΛ ΕΠΙΔΑΥΡΟΥ 2009. Πρόγραμμα Καλοκαιρινής περιοδείας.

Φωτογραφίες: Τάκης Διαμαντόπουλος

Πέρσες- Κριτική Παρουσίαση. Εθνικό Θέατρο σε σκηνοθεσία Ντίμιτερ Γκότσεφ. Αρχαίο θέατρο Επιδαύρου, 31/7/2009.

Αν δεν μας διακατέχει (ως κοινότητα) σφοδρή και ειλικρινής επιθυμία να πάμε στην Επίδαυρο, γιατί επιμένουμε τόσο να έρθει η Επίδαυρος σε εμάς; του Γιάννη Καραμπίτσου

Εθνικό Θέατρο – Dimiter Gotscheff

Αισχύλου, Πέρσες

Αρχαίο Θέατρο Επιδαύρου / 31 Ιουλίου & 1 Αυγούστου 2009, 21:00

«Ααί, κακών δη πέλαγος έρρωγεν μέγα Πέρσαις»…

Μια οκταετία μετά τη ναυμαχία της Σαλαμίνας (480 π.Χ.), ο Αισχύλος (πολεμιστής και ο ίδιος) ζωντανεύει τη συντριβή της περσικής αρμάδας –την ύβρη των ισχυρών και τις συνέπειές της– και εξαίρει τη δημοκρατική Αθήνα, μέσα από το θρήνο των ηττημένων.
Το Εθνικό Θέατρο καλεί έναν από τους σημαντικότερους σκηνοθέτες της γερμανικής σκηνής, τον βουλγαρικής καταγωγής Ντιμίτερ Γκότσεφ –οι θεατές του Φεστιβάλ Αθηνών θα θυμούνται τον Ιβάνοφ του– να σκηνοθετήσει τους Πέρσες με εκλεκτούς Έλληνες ηθοποιούς.


Μετάφραση: Ελένη Βαροπούλου
Σκηνοθεσία: Dimiter Gotscheff
Σκηνικά – Κοστούμια: Mark Lammert
Φωτισμοί: Λευτέρης Παυλόπουλος
Φωνητική διδασκαλία: Ρηνιώ Κυριαζή
Δραματουργική συνεργασία: Έλενα Καρακούλη
Βοηθός σκηνοθέτη: Ανέστης Αζάς
Βοηθός Σκηνοθέτη Β: Ασπασία-Μαρία Αλεξίου
Βοηθός Σκηνογράφου – Ενδυματολόγου: Μαριαλένα Λαπατά

Διανομή:

Άτοσσα: Αμαλία Μουτούση
Δαρείος: Μηνάς Χατζησάββας
Ξέρξης: Νίκος Καραθάνος
Ένα άλλο πρόσωπο: Λένα Κιτσοπούλου
Αγγελιοφόρος: Βασίλης Ανδρέου, Γιώργος Γάλλος, Λαέρτης Βασιλείου, Δημήτρης Ήμελλος, Νίκος Κουρής, Δημήτρης Παπανικολάου, Πρόδρομος Τσινικόρης

Χορός: Στεφανία Γουλιώτη, Αλεξία Καλτσίκη, Κόρα Καρβούνη, Σύρμω Κεκέ, Ρηνιώ Κυριαζή, Εύη Σαουλίδου, Έλενα Τοπαλίδου Συνέχεια ανάγνωσης «Οι «Πέρσες» σε σκηνοθεσία Ντίμιτερ Γκότσεφ (Dimiter Gotscheff) στην Επίδαυρο. ΕΘΝΙΚΟ ΘΕΑΤΡΟ, ΑΡΧΑΙΟ ΘΕΑΤΡΟ ΕΠΙΔΑΥΡΟΥ: 31 Ιουλίου, 1 Αυγούστου. ΦΕΣΤΙΒΑΛ ΕΠΙΔΑΥΡΟΥ 2009. Πρόγραμμα Καλοκαιρινής περιοδείας.»

Blog στο WordPress.com.

ΠΑΝΩ ↑