Πολιτικός κινηματογράφος του Στράτου Κερσανίδη

Chaplin-Charlie-Modern-Times_01.jpg

Πως ορίζεται μία ταινίας ως πολιτική; Τι εννοούμε όταν μιλάμε για πολιτικό κινηματογράφο;

Ένας συνήθης ορισμός είναι εκείνος που λέει πως πολιτικός κινηματογράφος είναι ο κινηματογράφος ο οποίος έχει ως θεματολογία τη διακυβέρνηση, την εξουσία και καταγγέλλει την κατάχρηση της εξουσίας.
Αν και έχουμε συνηθίσει όταν μιλάμε για πολιτικές ταινίες να αναφερόμαστε κυρίως σε ταινίες αριστερού ή δημοκρατικού προσανατολισμού δεν είναι ή και δεν ήταν πάντοτε έτσι.
Για παράδειγμα η περίφημη «Γέννηση ενός έθνους» (1914) του Ντέιβιντ Γκρίφιθ –ταινία σταθμός στην ιστορία του σινεμά- είναι ταινία πολιτική μόνο που απευθύνεται καθαρά στη «λευκή» Αμερική, παρουσιάζει τους μαύρους ως υποδεέστερους και εκθειάζει τη δράση της διαβόητης ρατσιστικής οργάνωσης Κου Κλουξ Κλαν.
Μια άλλη μεγάλη ταινία, η «Μητρόπολη» (1926) του Φριτζ Λανγκ, ενώ ξεκινά με τα βάσανα της εργατικής τάξης σε έναν κόσμο εφιαλτικό, στο φινάλε παραδίδεται σε μια χριστιανική ηθικολογία αγάπης, μιλώντας για τη συμφιλίωση του κεφαλαίου με τους εργάτες.
Εδώ, λοιπόν βλέπουμε δύο ταινίες οι οποίες έχουν μια πολιτική ματιά μόνο που αντί να αντιτεθούν στην εξουσία, αντίθετα συμβαδίζουν μαζί της.
Σε μια προσπάθεια να θυμηθώ ταινίες παλιές ταινίες οι οποίες έβαζαν τα ζητήματα επί τον τύπο των ήλων, κατέληξα στο «Μεγάλο δικτάτορα», το θαυμάσιο αντιφασιστικό αριστούργημα που γύρισε ο –στρατευμένος στην αριστερά, ως ιδεολογία και όχι ως κομματική ταύτιση- Τσάρλι Τσάπλιν το 1940. Η ταινία είναι και εξοντωτική σάτιρα-καταγγελία του εθνικοσοσιαλισμού, στην οποία ο Τσάπλιν υποδύεται έναν τσαγκάρη ο οποίος μοιάζει σα σταγόνα νερού με τον Χίτλερ και παίρνει τη θέση του. Βέβαια ο Τσάπλιν δεν ήταν η πρώτη φορά που έκανε πολιτικό σινεμά. Αρκεί να θυμηθεί κανείς του «Μοντέρνους καιρούς» (1936), όπου παρουσιάζει με έναν μοναδικό τρόπο την αλλοτρίωση των εργατών σε ένα σύστημα το οποίο ως μοναδικό σκοπό έχει το κέρδος και την ενθυλάκωση της υπεραξίας από την εργασία των άλλων. Και μιας και μιλάμε για τον Τσάρλι Τσάπλιν, βαθιά πολιτικός είναι και ο περίφημος χαρακτήρας που λανσάρισε και ερμήνευσε με τρόπο μοναδικό ο ίδιος, ο Σαρλό. Ένας ανθρωπάκος ο οποίος προσπαθεί να επιβιώσει μέσα σε έναν σκληρό κόσμο, που ψάχνει διαρκώς για δουλειά και πάντοτε έρχεται αντιμέτωπος με την εξουσία, την οποία αντιπροσωπεύει συνήθως κάποιος βλοσυρός αστυνομικός που τον κυνηγά.
Συνέχεια ανάγνωσης «Πολιτικός κινηματογράφος του Στράτου Κερσανίδη»

55 ο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης: Μια κριτική προσέγγιση των ταινιών που είδαμε III, II, I Μέρος | 4,3 και 2.11.2014 |του Στράτου Κερσανίδη

autoi einai oi kanones

04.11.2014

πηγή: alterthess

55 ο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης: Μια καθημερινή κριτική προσέγγιση με ταινίες του φεστιβάλ που είδαμε (III)

  • Η φωτογραφία είναι από την ταινία «Αυτοί είναι οι κανόνες»

Ταινίες κάθε μέρα: Μια καθημερινή κριτική προσέγγιση με ταινίες του φεστιβάλ που έχουμε δει. Συνέχεια ανάγνωσης «55 ο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης: Μια κριτική προσέγγιση των ταινιών που είδαμε III, II, I Μέρος | 4,3 και 2.11.2014 |του Στράτου Κερσανίδη»

Κινηματογράφος και Ποδόσφαιρο | Όταν η λαϊκότερη των τεχνών συναντά το λαϊκότερο των αθλημάτων  | του Στράτου Κερσανίδη

Όταν η λαϊκότερη των τεχνών συναντά το λαϊκότερο των αθλημάτων

[Εισήγηση στην εκδήλωση Η ΚΙ.ΛΕ.ΚΩ. (Κινηματογραφική Λέσχη Κω) στη σέντρα]

170329-anagnorisiΠολλές φορές, έχοντας βρεθεί σε παρέες με την ιδιότητά μου ως κριτικού κινηματογράφου αντιμετώπισα απορία, συνοδευόμενη από ανοιχτά στόματα και γουρλωμένα μάτια, όταν ανέφερα την αγάπη μου για το ποδόσφαιρο. Κι όταν αυτό συνοδευόταν με την προτίμησή μου να πάω στο γήπεδο ή να στηθώ μπροστά στην τηλεόραση για να δω την αγαπημένη μου ομάδα αντί να επιλέξω να πάω να δω μια ταινία, η απορία γινόταν μεγαλύτερη και συνοδευόταν και από δυσπιστία σχετικά με την εγκυρότητά μου ως κριτικού κινηματογράφου. ΠΑΡΑΚΟΛΟΥΘΗΣΤΕ ΤΟ ΣΕΜΙΝΑΡΙΟ ΙΣΤΟΡΙΑΣ ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟΥ ΜΕ ΘΕΜΑ : ΠΟΔΟΣΦΑΙΡΟ ΚΑΙ ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟΣ Συνέχεια ανάγνωσης «Κινηματογράφος και Ποδόσφαιρο | Όταν η λαϊκότερη των τεχνών συναντά το λαϊκότερο των αθλημάτων  | του Στράτου Κερσανίδη»

Οι ταινίες της εβδομάδας από 30.5.2013, του Στράτου Κερσανίδη

MAX LIDER POSTER

Άρωμα ρετρό έχει η τρέχουσα κινηματογραφική εβδομάδα καθώς οι σινεφίλ έχουν την ευκαιρία να απολαύσουν ταινίες του Μαξ Λίντερ και των αδελφών Μαρξ

100 χρόνια Μαξ Λίντερ

Σκηνοθεσία: Μαξ Λίντερ

Πρωταγωνιστούν: Μαξ Λίντερ, Βίλμα Μπάνι, Κουρτ Κάσναρ, Λουσί Ντ’Ορντέλ, Ζορζ Γκορμπί, Μορίς Σεβαλιέ Συνέχεια ανάγνωσης «Οι ταινίες της εβδομάδας από 30.5.2013, του Στράτου Κερσανίδη»

Οι νέες ταινίες στον κινηματογράφο από 16.5.2013 | του Στράτου Κερσανίδη

Hannah

Χάνα Άρεντ

Hannah Arendt

Σκηνοθεσία: Μαργκαρέτε Φον Τρότα

Πρωταγωνιστούν: Μπάρμπαρα Σούκοβα, Άξελ Μίλμπεργκ, Τζάνετ Μακτίρ

Η Μαργκαρέτε Φον Τρότα, εμβληματική μορφή του νέου κύματος στο γερμανικό κινηματογράφο, σκηνοθέτησε αυτή τη βιογραφική ταινία, η οποία αναφέρεται σε μια περίοδο της ζωής της Χάνα Άρεντ (1906-1975), γνωστής φιλοσόφου και πολιτικού επιστήμονα, γερμανίδας εβραϊκής καταγωγής, που από το 1950 πολιτογραφήθηκε Αμερικανίδα. Συνέχεια ανάγνωσης «Οι νέες ταινίες στον κινηματογράφο από 16.5.2013 | του Στράτου Κερσανίδη»

ΛΑΚΗΣ ΠΑΠΑΣΤΑΘΗΣ: Η ηθική δικαίωση του νέου ελληνικού κινηματογράφου | Συνέντευξη στο Στράτο Κερσανίδη

otan o damianos gyrize tin evdokia

Ο Λάκης Παπαστάθης, που πριν από μερικά χρόνια με την ταινία «Το μόνον της ζωής του ταξείδιον» είχε κερδίσει το βραβείο καλύτερη ταινίας, στην απονομή των κρατικών βραβείων ποιότητας, μίλησε στην Εποχή, για μια σειρά από ζητήματα σχετικά με τον ελληνικό κινηματογράφο, αλλά και για την επόμενη ταινία του, την οποία ήδη ετοιμάζει. Ο Παπαστάθης, ένας από τους πιο σημαντικούς κινηματογραφιστές της γενιάς του Νέου Ελληνικού Κινηματογράφου, έχει σαφέστατη άποψη για το εάν ο αριθμός των εισιτηρίων αποτελεί κριτήριο για την ποιότητα μιας ταινίας. «Δηλαδή; Ουαί τοις ηττημένοις; Και ηττημένοι είναι αυτοί που δεν έκοψαν εισιτήρια; Αν ίσχυε πάντα αυτό, τα μεγαλύτερα έργα τέχνης θα τα εξαφάνιζε το αγοραίο γούστο. Θα τα έριχναν στον Καιάδα!» Συνέχεια ανάγνωσης «ΛΑΚΗΣ ΠΑΠΑΣΤΑΘΗΣ: Η ηθική δικαίωση του νέου ελληνικού κινηματογράφου | Συνέντευξη στο Στράτο Κερσανίδη»

Οι νέες ταινίες της εβδομάδας από 7.2.2013 | του Στράτου Κερσανίδη

FILIA EIS TA PAIDIA 4

Ημερομηνία: 07/02/2013

Ακόμη μια ιδιαίτερα ενδιαφέρουσα εβδομάδα η τρέχουσα για να πάμε σινεμά. Θα ήθελα πάντως να επισημάνω πως το εξαιρετικό ντοκιμαντέρ «Φιλιά εις τα παιδιά» του Βασίλη Λουλέ, δεν τυγχάνει της υποδοχής που της αξίζει αφού προβάλλεται, δυστυχώς σε περιορισμένη διανομή, μόνον στην Ταινιοθήκη της Ελλάδος.

Φιλιά εις τα παιδιά Σκηνοθεσία: Βασίλης Λουλές

«ΦΙΛΙΑ ΕΙΣ ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ»

Τραυματικές παιδικές μνήμες

Του Στράτου Κερσανίδη

Μία διαφορετική, και γι’ αυτό ιδιαιτέρως σημαντική, πτυχή του εν Ελλάδι συντελεσθέντος ναζιστικού εγκλήματος, δίνει ο Βασίλης Λουλές, στο θαυμάσιο ντοκιμαντέρ «Φιλιά εις τα παιδιά». Και είναι διαφορετική επειδή το δίνει μέσα από τα μάτια πέντε Ελλήνων Εβραίων επιζώντων του Ολοκαυτώματος, οι οποίοι επέζησαν χάρις στην προστασία που τους παρείχαν Έλληνες Χριστιανοί που τους έκρυψαν. Πέντε παιδιά που επέζησαν την ώρα που οι περισσότεροι συγγενείς τους εξοντώθηκαν στα κρεματόρια. Ιδού, λοιπόν, μία ιστορία σχεδόν άγνωστη την οποία φέρνει μπροστά στα μάτια μας ο Βασίλης Λουλές. Μια ιστορία η οποία ξετυλίγεται μέσα από τις συγκλονιστικές μαρτυρίες-μνήμες που αφηγούνται μπροστά στο φακό η Ροζίνα Ασσέρ-Πάρδο, ο Σήφης Βεντούρας, η Ευτυχία Ναχμάν-Ναχμία, η Σέλλυ Κούνιο-Κοέν, και ο Μάριος Σούσης. Και εδώ μπορεί να τεθεί το ερώτημα: και τι καινούργιο παρουσιάζουν αυτές οι ματυρίες που δεν γνωρίζαμε ως τώρα; Πρώτα απ’ όλα το ίδιο το γεγονός. Πως, δηλαδή, τα παιδιά αυτά σώθηκαν επειδή τα έκρυψαν χριστιανικές οικογένειες. Αλλά το δεύτερο, και πιο σημαντικό, είναι το στοιχείο της παιδικής ηλικίας. Συνέχεια ανάγνωσης «Οι νέες ταινίες της εβδομάδας από 7.2.2013 | του Στράτου Κερσανίδη»

«ΤΟ ΠΝΕΥΜΑ ΤΟΥ ΜΕΛΙΣΣΙΟΥ» (1973) του Βίκτορ Ερίθε | κριτική Στράτος Κερσανίδης

THE SPIRIT OF THE BEEHIVE 1

Αποκωδικοποιώντας το μυστήριο της ζωής

Σήμερα θα σας ψιθυρίσω κάτι στο αυτί. Ίσως να μην ακούσετε καλά τι θα σας πως αλλά δεν είναι αυτό το σημαντικό. Εκείνο που μετράει είναι να προσπαθήσετε μόνοι σας να συνδέσετε τα λόγια και να τοποθετήσετε τις δικές σας λέξεις εκεί που σας ξέφυγαν οι δικές μου. Γιατί αυτό ακριβώς είναι και το «Πνεύμα του μελισσιού», η ταινία που σκηνοθέτησε ο Βίκτορ Ερίθε το 1973. Εικόνες σαγηνευτικές που παρασέρνουν μέσα στο δικό τους ανεξήγητο κόσμο, εικόνες μνήμης και γνώσης, εικόνες που δεν εξηγούν τη ζωή, απλά τη δείχνουν. Εξ ου και η γοητεία που προκαλεί η εξερεύνηση και η προσπάθεια να αποκωδικοποιηθούν. Εξ ου και η αίσθηση της θλίψης που προκαλεί η γνώση των πραγμάτων. Κάτι σαν τη γνωριμία της ζωής η οποία έρχεται κουβαλώντας μαζί της τη συνειδητοποίηση του θανάτου. Συνέχεια ανάγνωσης ««ΤΟ ΠΝΕΥΜΑ ΤΟΥ ΜΕΛΙΣΣΙΟΥ» (1973) του Βίκτορ Ερίθε | κριτική Στράτος Κερσανίδης»

«Matador» (1986), του Πέδρο Αλμοδόβαρ | Η ΒΙΑ ΩΣ ΙΔΕΟΛΟΓΙΑ | Τετάρτη 9 Ιανουαρίου 2013, 20.00 | Κινηματογραφική Λέσχη Solaris | Θέατρο 90 Μοιρών, Θεσσαλονίκη

matador 1

Την Τετάρτη 9 Ιανουαρίου 2013, στις 8.00 μ.μ., στο Θέατρο 90 Μοιρών, Φιλίππου 36, κοντά στην πλατεία Αριστοτέλους, στη Θεσσαλονίκη, θα προβληθεί η ταινία «Matador» (1986), του Πέδρο Αλμοδόβαρ. Με αυτή την ταινία εγκαινιάζεται ο νέος κύκλος εργασιών της Κινηματογραφικής Λέσχης Solaris με θέμα «Μια ματιά στην κρίση». Συνέχεια ανάγνωσης ««Matador» (1986), του Πέδρο Αλμοδόβαρ | Η ΒΙΑ ΩΣ ΙΔΕΟΛΟΓΙΑ | Τετάρτη 9 Ιανουαρίου 2013, 20.00 | Κινηματογραφική Λέσχη Solaris | Θέατρο 90 Μοιρών, Θεσσαλονίκη»

ΚΥΡΙΕΣ ΚΑΙ ΚΥΡΙΟΙ, Ο ΔΗΜΟΣ ΘΕΟΣ του Στράτου Κερσανίδη

dimos theos

Έφυγε από τη ζωή ο σκηνοθέτης Δήμος Θέος

«[…] Σωροί βιβλίων στο δάπεδο – φτηνές αγγλικές εκδόσεις και ιλουστρασιόν ιστορικά μελετήματα για τον εκπεσόντα Λένιν – έκλειναν την είσοδο και δυσκόλευαν τη μετακίνηση στο εσωτερικό του βιβλιοπωλείου. Ένας μακρόστενος πάγκος χώριζε το μικρό εσωτερικό στα δύο και απομόνωνε (κάπως στενάχωρα, είναι αλήθεια) τον σκηνοθέτη από τον κυρίως χώρο, ο οποίος εκείνη την ώρα, καθισμένος πίσω από τον πάγκο διάβαζε κάποιο χειρόγραφο. Η όψη του έδειχνε έναν ηλικιωμένο μικροεπιχειρηματία, που δεν φανέρωνε τίποτε απ’ ό,τι ενέπνεε το έργο και η δράση του. Η μάλλον αφρόντιστη ενδυμασία, τα ακατάστατα αραιά μαλλιά, η πυκνή λευκή γενειάδα (κοντά κομμένη) και το ήρεμο βλέμμα δεν πρόδιδαν καμία από τις επιδόσεις του. Ωστόσο, κάτω από την καθημερινή εμφάνιση διακρινόταν η ένταση και η κούραση μιας ζωής που αναλώθηκε στην Εικόνα, χωρίς όμως να εξαφανίσει, παρόλ’ αυτά, το ακατάβλητο κουράγιο και τη διακριτική παιγνιώδη διάθεση. Η εικόνα έφερε στον νου τον Μπόρχες και τη σουρεαλιστική ιστορία του επιθεωρητή κονίκλων […]»

Συνέχεια ανάγνωσης «ΚΥΡΙΕΣ ΚΑΙ ΚΥΡΙΟΙ, Ο ΔΗΜΟΣ ΘΕΟΣ του Στράτου Κερσανίδη»

Blog στο WordPress.com.

ΠΑΝΩ ↑