Σαμ Μέντες: Ένας Πορτογάλος για το αμερικανικό όνειρο. 21 & 22 Αυγούστου 2009, “Χειμωνιάτικο Παραμύθι” Ουίλιαμ Σαίξπηρ, Αρχαίο Θέατρο Επιδαύρου.

image

Ο άνθρωπος το ’χει. Αμέσως μετά το Πανεπιστήμιο σκηνοθετεί για το θέατρο τον Βυσσινόκηπο και σκίζει. Σε ηλικία που άλλοι πασχίζουν να βγουν ως πρωτοεμφανιζόμενοι (ή και πρωτοεξαφανιζόμενοι) στο θέαμα, εκείνος καθοδηγούσε τη Νικόλ Κίντμαν. Ο Σπίλμπεργκ του εμπιστεύτηκε τα λεφτά του και το σενάριο του American Beauty, γιατί πείστηκε από το πάθος και την προσήλωσή του, και βαρέθηκε να μετράει Όσκαρ. Ο άνθρωπος που σκηνοθετεί το πρώτο σαιξπηρικό έργο που θα παιχτεί ποτέ στην Επίδαυρο ξέρει ότι τα μυστικά της επιτυχίας είναι η προσήλωση, η καλλιέργεια, αλλά ‒πρωτίστως‒ το δημιουργικό πάθος.

Από τον Άκη Καπράνο

Ο Σαμ Μέντες γεννήθηκε το 1965 στην Αγγλία και αποφοίτησε από το Cambridge University. Ακούγεται πέρα ως πέρα Άγγλος, αλλά στην ουσία έχει καταγωγή από την Πορτογαλία. Παρ’ όλα αυτά, μεγάλωσε σε περιβάλλον που έτρεφε τη δίψα του για γνώση: ο πατέρας του ήταν πανεπιστημιακός και η μητέρα του συγγραφέας παιδικών βιβλίων.
Στο Πανεπιστήμιο αρχίζει τις θεατρικές παραγωγές και μετά την αποφοίτησή του ρίχνεται για τα καλά στο σανίδι. Τυχερός, βρίσκει εύκολα δουλειά στο θεατρικό φεστιβάλ του Τσίτσεστερ το 1987 και το 1988 σκηνοθετεί την Τζούντι Ντεντς στον Βυσσινόκηπο. Και όχι μόνον αυτό, αλλά θα κερδίσει και βραβείο πρωτοεμφανιζόμενου σκηνοθέτη για την ίδια δουλειά.
Ας κάνουμε μια παύση εδώ. Μιλάμε για έναν 23χρονο, σωστά; Τι θα μπορούσαμε να υποθέσουμε λοιπόν για τον κύριο Σαμ Μέντες, με βάση αυτά και μόνον αυτά που μάθαμε μέχρι τώρα; «Φάρδος» ή ιδιοφυΐα; Μάλλον και τα δύο, καθώς η επιτυχία του αυτή οδήγησε τον Μέντες το 1997 στη θέση του καλλιτεχνικού διευθυντή του φημισμένου Donmar Warehouse, όπου και θα σκηνοθετήσει την Νικόλ Κίντμαν στο Μπλε Δωμάτιο. Από κει ξεκινά και η αναγνώρισή του στο εξωτερικό. Θα ακολουθήσουν παραστάσεις στο Μπρόντγουεϊ και στο Γουέστ Εντ του Λονδίνου μέχρι το πρώτο του κινηματογραφικό παιχνίδισμα. Συνέχεια ανάγνωσης «Σαμ Μέντες: Ένας Πορτογάλος για το αμερικανικό όνειρο. 21 & 22 Αυγούστου 2009, “Χειμωνιάτικο Παραμύθι” Ουίλιαμ Σαίξπηρ, Αρχαίο Θέατρο Επιδαύρου.»

Ίθαν Χοκ: Ο άνδρας που τσαλάκωσε την εικόνα του. 21 & 22 Αυγούστου 2009, Αρχαίο Θέατρο Επιδαύρου στο “Χειμωνιάτικο Παραμύθι” των Σαμ Μέντες, Ουίλιαμ Σαίξπηρ.

image

Από τον Κύκλο των χαμένων ποιητών του Πίτερ Γουίερ, το 1989, μέχρι το περσινό Πριν ο Διάβολος μάθει ότι πέθανες του Σίντνεϊ Λούμετ, ο Ίθαν Χοκ έχει ξεδιπλώσει μια ερμηνευτική γκάμα που ξεπερνά κατά πολύ το προφίλ του ομορφόπαιδου, ένα προφίλ που ο ηθοποιός προσπάθησε να τσαλακώσει από νωρίς.

Από τον Άκη Καπράνο

Γεννημένος το 1970 στην πόλη του Όστιν του Τέξας από έφηβους γονείς που χώρισαν όταν ήταν μόλις τεσσάρων ετών, άρχισε να μελετά την τέχνη της υποκριτικής από τα δεκατέσσερά του χρόνια, αλλά σταμάτησε τις σπουδές του μόλις επιλέχθηκε για τo Dead Poets Society. Οι δραστηριότητες του Χοκ επεκτάθηκαν και στον χώρο του θεάτρου και της μουσικής. Και, φυσικά, ο νέος συνειδητοποίησε ότι έπρεπε να αφήσει το Τέξας και να κινηθεί είτε προς Λος Άντζελες είτε προς Νέα Υόρκη. Είναι νομίζω ενδεικτικό ότι προτίμησε τη δεύτερη.
Ο Χοκ έδειξε να διαφοροποιείται από τους νεανικούς σταρ της εποχής του. Αντί να παριστάνει τον παίδαρο προτίμησε να εμφανιστεί δίπλα στον Τζέρεμι Άιρονς στο δράμα Waterland, ενώ ακολούθησε κι ένας βασικός ρόλος στο φιλμ A Midnight Clear δίπλα στον Γκάρι Σινίζ. Παράλληλα επέδειξε και τις υποκριτικές του ικανότητες στο σανίδι ενσαρκώνοντας τον Καζανόβα, ενώ το 1993 θα ιδρύσει την πειραματική θεατρική ομάδα Μαλαπάρτε.
Είναι η εποχή της Generation X. Της γενιάς δηλαδή που δεν πιστεύει σε τίποτα – και ακριβώς επειδή δεν πιστεύει σε τίποτα δεν είναι διατεθειμένη να ακολουθήσει κανέναν. Και το κινηματογραφικό της παιδί είναι η ταινία Reality Βites, που προβλήθηκε εδώ με τον ανόητο τίτλο Νέοι, ωραίοι και άνεργοι. Δίπλα στους Μπεν Στίλερ και Γουινόνα Ράιντερ ο Χοκ ξεχωρίζει για άλλη μια φορά. Συνέχεια ανάγνωσης «Ίθαν Χοκ: Ο άνδρας που τσαλάκωσε την εικόνα του. 21 & 22 Αυγούστου 2009, Αρχαίο Θέατρο Επιδαύρου στο “Χειμωνιάτικο Παραμύθι” των Σαμ Μέντες, Ουίλιαμ Σαίξπηρ.»

Ρεμπέκα Χολ: Hermione, Rebecca, Epidaurus. 21 & 22 Αυγούστου 2009, Αρχαίο Θέατρο Επιδαύρου στο “Χειμωνιάτικο Παραμύθι” των Σαμ Μέντες, Ουίλιαμ Σαίξπηρ.

image

Πρώτος την ξεχώρισε ο Γούντι Άλεν, που την έκανε πρωταγωνίστρια στο Vicky, Cristina, Barcelona. Αλλά κι αυτή δεν ήταν καμιά τυχαία. Ως κόρη του Πίτερ Χολ και της Μαρίας Έβινγκ απλώς περίμενε κάποιον να την προσέξει.

Από τον Άκη Καπράνο

Παρέα με φίλους, βλέποντας το Vicky, Cristina, Barcelona του Γούντι Άλεν. «Τι γυναικάρα αυτή η Σκάρλετ Γιόχανσον!» λέει ο ένας. «Γιατί, η Πενέλοπε Κρουζ τι σου λέει;» συμπληρώνει ο άλλος. «Καθίστε λίγο, βρε παιδιά, η κουκλίτσα με τα καστανά μαλλιά ποια είναι;» ρωτώ εγώ. Αναφέρομαι στη Ρεμπέκα Χολ, την ελαφρώς συνεσταλμένη αλλά πανέμορφη πρωταγωνίστρια του φιλμ. Κανείς δεν έχει μια απάντηση, κανείς δεν τη θυμάται. Αλλά το πρόσωπό της το συγκρατήσαμε. Αργότερα την ξαναείδα, στο Frost/Nixon του Ρον Χάουαρντ – εκεί μάλιστα ήταν ακόμη πιο όμορφη και λιγότερο αδέξια.
Μετά έμαθα πως δεν επρόκειτο για καμιά τυχαία: η Ρεμπέκα Χολ κουβαλά μέγα οικογενειακό βάρος, ως κόρη του Σερ Πίτερ Χολ και της Μαρίας Έβινγκ (οι γονείς της χώρισαν όταν εκείνη ήταν πέντε ετών). Φημισμένος θεατρικός σκηνοθέτης ο πρώτος, διάσημη σοπράνο η δεύτερη, το κορίτσι δεν είχε και πολλές επιλογές, θα πουν μερικοί. Συνέχεια ανάγνωσης «Ρεμπέκα Χολ: Hermione, Rebecca, Epidaurus. 21 & 22 Αυγούστου 2009, Αρχαίο Θέατρο Επιδαύρου στο “Χειμωνιάτικο Παραμύθι” των Σαμ Μέντες, Ουίλιαμ Σαίξπηρ.»

Συνέντευξη Σωτήρη Χατζάκη στην Κατερίνα Οικονομάκου (εφημερίδα του Φεστιβάλ Αθηνών) με αφορμή την παράσταση «Όρνιθες» του Αριστοφάνη που παίζεται 14 &15 Αυγούστου στο Αρχαίο Θέατρο Επιδαύρου.

Σωτήρης Χατζάκης: «Είμαστε Ανατολικο-δυτικοί, σταυρωμένοι μεταξύ Δύσης κι Ανατολής»

Φωτογραφία: Βασίλης Μαθιουδάκης
Θα μπορούσε να υπάρξει η ιδανική πολιτεία; Θα μπορούσε να υπάρξει εδώ στη Γη, να είναι έργο ανθρώπων με σάρκα και οστά; Ας δοκιμάσουμε να τη φανταστούμε, έστω και μόνο για χάρη της επιστήμης: Από ποιους κατοικείται, από ποιους απειλείται και, το κυριότερο, έχει ημερομηνία λήξης; Με άλλα λόγια, πώς είναι η ζωή στη Νεφελοκοκκυγία; Ο σκηνοθέτης –και ολοκαίνουργιος καλλιτεχνικός διευθυντής του ΚΘΒΕ– Σωτήρης Χατζάκης, μαζί με μια ομάδα από δημοφιλείς κωμικούς ηθοποιούς εγκαθιδρύουν την ουτοπική πολιτεία τους στην Επίδαυρο.
Δεν έχουμε καλά καλά προλάβει να αρχίσουμε τη συζήτηση, την οποία ξεκινάω με το πιο κοινότοπο, όμως απολύτως θεμιτό ερώτημα: Γιατί εν έτει 2009 μας αφορούν οι Όρνιθες του Αριστοφάνη; Πριν μου απαντήσει, ο Σωτήρης Χατζάκης γυρνάει ακριβώς μισό αιώνα πίσω, στο 1959. Εκείνη τη χρονιά, στις 29 Αυγούστου, είχε κάνει πρεμιέρα η θρυλική παράσταση του Θεάτρου Τέχνης. Δικαιολογημένα, μάλλον, ο Χατζάκης λέει ότι «με το να επιλέξει κανείς τους Όρνιθες τώρα αυτομάτως περπατά ψηλά, σε ένα τεντωμένο σκοινί χωρίς δίχτυ ασφαλείας. Γιατί υπάρχει η εμβληματική παράσταση του Κουν, που έχει κάνει εγγραφή στην ψυχή μας».

Σε σχέση με την παράσταση του Κουν, τι καινούργιο φέρει η παράσταση που θα δούμε τον Αύγουστο στην Επίδαυρο;


Κάθε γενιά έχει το δικαίωμα να βιώνει τα κείμενα με τον δικό της τρόπο και τη δική της εμπειρία. Κάθε παράσταση άλλων ανθρώπων φέρνει τον αέρα μιας άλλης σκέψης πάνω στη φιλοσοφία, στο νόημα του έργου, στις ιδέες που θέλει να προβάλει. Και αν αυτό εμπλουτιστεί με τις εμπειρίες της σύγχρονης εποχής, τότε έχουμε μια καινούργια ματιά. Το μυστικό για μια καινούργια παράσταση είναι στην ιδεολογία του έργου.
Ποια θεωρείτε ότι είναι η ιδεολογία του έργου;

Ο Αριστοφάνης με τους Όρνιθες θεωρείται ο πατριάρχης το ρεύματος της ουτοπικής πολιτειολογίας. Δηλαδή εκείνου του κοινωνικού ρεύματος που αναδεικνύει την ουτοπία σαν έναν προσδοκώμενο χώρο που βρίσκει κανείς μέσα στη φαντασία του, στα όνειρά του, στις ιδέες του. Ένα no land, που φαντάζομαι είναι η καταφυγή των απελπισμένων, των ανθρώπων που έχουν απογοητευθεί από αυτό το μέρος το γεμάτο βαρύτητα που λέγεται Γη. Αυτό το ρεύμα της ουτοπικής πολιτειολογίας έχει απασχολήσει πολύ σημαντικούς συγγραφείς στο πέρασμα των αιώνων, όπως ο Μουρ με την Ουτοπία, ο Καμπανέλα με την Πόλη του Ήλιου, το περίφημο πείραμα του Έμερσον στην Αμερική με το κοινόβιο και φτάνει μέχρι τους αναρχικούς του 19ου αιώνα Κροπότκιν και Μπακούνιν και από εκεί μέχρι τις μέρες μας, στα παιδιά της απόγνωσης των Εξαρχείων – στην, ας πούμε, πιο απελπισμένη μορφή.
image φωτογραφία: Δημήτρης Κοιλαλούς
ΑΚΥΡΩΝΟΝΤΑΣ ΤΗ ΒΑΡΥΤΗΤΑ
Και πώς συναντιέται αυτή η ιδεολογία με την αισθητική των περιπλανώμενων θιάσων του ’60, από την οποία αντλεί έμπνευση η παράσταση;

Αγαπώ το λαϊκό εξωστρεφές θέατρο, το ποιητικό λαϊκό θέατρο – πολλοί μιλούν για λαϊκό θέατρο, αλλά λίγοι γνωρίζουν ότι είναι και το πιο αριστοκρατικό είδος. Εγώ αγαπώ το περιπλανώμενο λαϊκό θέατρο που κατάγεται από την εποχή του Μεσαίωνα, τις συντεχνίες, που αργότερα στην Αναγέννηση θα οργανωθούν περισσότερο και θα δημιουργήσουν την Κομέντια Ντελ Άρτε και θα έρθει και σε εμάς αυτό το ρεύμα, από τα ενετοκρατούμενα μέρη. Τι έκανα λοιπόν; Συνέχεια ανάγνωσης «Συνέντευξη Σωτήρη Χατζάκη στην Κατερίνα Οικονομάκου (εφημερίδα του Φεστιβάλ Αθηνών) με αφορμή την παράσταση «Όρνιθες» του Αριστοφάνη που παίζεται 14 &15 Αυγούστου στο Αρχαίο Θέατρο Επιδαύρου.»

«Όρνιθες», Αριστοφάνη,σκηνοθεσία: Σωτήρης Χατζάκης Αρχαίο Θέατρο Επιδαύρου / 14 & 15 Αυγούστου 2009, 21:00

image

Φωτογραφίες: Δημήτρης Κοιλαλούς


image

«Ευδαιμονίαν, βίον, ειρήνην, νεότητα, γέλωτα, χορούς, θαλίας» συν του πουλιού το γάλα: όλα αυτά υπόσχονται για την ουτοπική Νεφελοκοκκυγία τα περίφημα Πουλιά του Αριστοφάνη. Εν έτει 414 π.Χ. δύο Αθηναίοι –ο Πισθέταιρος κι ο Ευελπίδης– εγκαταλείπουν τη φιλοπόλεμη Αθήνα και τα πολιτικοκοινωνικά δεινά αναζητώντας την ιδανική πολιτεία στον ουρανό. Ο Σωτήρης Χατζάκης μαζί με γνήσιας κωμικής φλέβας ηθοποιούς από διαφορετικές γενιές εστιάζουν στην «τραυματική και συναρπαστική» δεκαετία του ’60 «και στην αισθητική των περιπλανώμενων ακροβατών, των αυτοδίδακτων σχοινοβατών, των εραστών της άρσης του βάρους στα λαϊκά θεάματα».

Διανομή:

Ευελπίδης: Βασίλης Χαραλαμπόπουλος
Πεισθέταιρος: Γιώργος Αρμένης
Υπηρέτης Έποπα, Μέτων: Ντίνος Ποντικόπουλος
Έποπας, Ποσειδώνας: Αλέξανδρος Μυλωνάς
Ιερέας, Προμηθέας, Τριβαλλός: Χρήστος Νίνης Συνέχεια ανάγνωσης ««Όρνιθες», Αριστοφάνη,σκηνοθεσία: Σωτήρης Χατζάκης Αρχαίο Θέατρο Επιδαύρου / 14 & 15 Αυγούστου 2009, 21:00″

Λήδα Πρωτοψάλτη: Ο λαός ξέρει τους σκυλάδες αλλά αγνοεί τους πνευματικούς του ηγέτες. Συνέντευξη στην Κατερίνα Κόμητα (εφημερίδα του Φεστιβάλ Αθηνών).

image

Απλώνει το χέρι και δείχνει τον κάμπο των Δελφών μέχρι την Ιτέα. «Κοίτα ομορφιά» μας λέει. «Αυτό να πάρετε φωτογραφία». Για τις επόμενες δύο ώρες, καθώς της μιλώ, αυτό θα είναι το φόντο της: ο αρχαιολογικός χώρος των Δελφών. Τούτη η γυναίκα με τη μακό μπλούζα και το φαρδύ παντελόνι που έχω απέναντί μου το βράδυ θα έπαιζε… λάθος μου, το βράδυ θα γινόταν η Εκάβη στο αρχαίο θέατρο των Δελφών και σε λίγες μέρες θα κάνει το ίδιο στην Επίδαυρο. Στα μεσοδιαστήματα επιστρέφει στη σάρκα της και γίνεται μια γυναίκα καθημερινή, που κάνει τις δουλειές του σπιτιού, ψωνίζει, κυκλοφορεί με τις συγκοινωνίες. «Τούτη η γυναίκα που έχω απέναντί μου έκανε στη ζωή της αυτό για το οποίο γεννήθηκε, αυτό είναι σίγουρο» σκέφτομαι. Κι αυτό είναι κάτι που δεν μπορώ να το πω με σιγουριά για άλλον άνθρωπο.
Αυλαία!

image


Η Επίδαυρος απαιτεί ιδιαίτερη προετοιμασία;

Πενήντα χρόνια. Δεν σας φτάνουν;

Τι σημαίνει για εσάς η Εκάβη;

Είναι η χαροκαμένη μάνα, η βασίλισσα, η εξουσία που στο τέλος τα χάνει όλα. Η Εκάβη είναι σαν τον ενανθρωπισμένο Χριστό, με τη μόνη διαφορά πως ο Χριστός δεν ήταν εξουσία. Σκοτώνουν ακόμα και το εγγόνι της, τον Αστυάνακτα. Ήταν το άκρον άωτον μιας γενοκτονίας. Ο Ευριπίδης πριν τόσες χιλιάδες χρόνια τολμάει να καταγγέλλει τους Έλληνες για γενοκτονία. Ας τολμούσε σήμερα ένας Έλληνας θεατρικός συγγραφέας να έκανε κάτι ανάλογο για κάποια αδικία…

Τι θα γινόταν;

Θα τον κατακρεουργούσαν. Θα τον ξέσκιζαν.

Συνέχεια ανάγνωσης «Λήδα Πρωτοψάλτη: Ο λαός ξέρει τους σκυλάδες αλλά αγνοεί τους πνευματικούς του ηγέτες. Συνέντευξη στην Κατερίνα Κόμητα (εφημερίδα του Φεστιβάλ Αθηνών).»

Ευριπίδη, Τρωάδες, Κρατικό Θέατρο Βορείου Ελλάδας – Νικαίτη Κοντούρη, Αρχαίο Θέατρο Επιδαύρου / 7 & 8 Αυγούστου 2009, 21:00

 From left to right: Penelope Markopoulou, Maria Nafpliotou, Faidonas Kastris, Leda Protopsalti, Lambrini Aggelidou© Yiannis Ionas

PHOTO: Γιάννης Ιωνάς

Σήμερα… Σ’ ένα βομβαρδισμένο σχολείο, ανάμεσα σε σπασμένα θρανία, πεταμένα βιβλία, ρημαγμένους τοίχους, μια ομάδα παιδιών «παίζει» τους Θεούς, από τον Πρόλογο των Τρωάδων του Ευριπίδη. Σ’ αυτόν το χώρο -προσωρινό στρατόπεδο άμαχων- θα συγκεντρωθούν οι γυναίκες της Τροίας και το μοιρολόι τους θα γίνει ο θρήνος όλων των ηττημένων και εξορισμένων του κόσμου, μια πανανθρώπινη κραυγή διαμαρτυρίας. Το Κ.Θ.Β.Ε. παρουσιάζει το πάντα επίκαιρο αντιπολεμικό έργο του Ευριπίδη, που διδάχτηκε το 415 π.Χ., στα χρόνια του Πελοποννησιακού Πολέμου, σε νέα μετάφραση της Ελένης Βαροπούλου και φέρνει για πρώτη φόρα, τη Λήδα Πρωτοψάλτη στην Επίδαυρο, στο ρόλο της Εκάβης. Συνέχεια ανάγνωσης «Ευριπίδη, Τρωάδες, Κρατικό Θέατρο Βορείου Ελλάδας – Νικαίτη Κοντούρη, Αρχαίο Θέατρο Επιδαύρου / 7 & 8 Αυγούστου 2009, 21:00»

Πέρσες- Κριτική Παρουσίαση. Εθνικό Θέατρο σε σκηνοθεσία Ντίμιτερ Γκότσεφ. Αρχαίο θέατρο Επιδαύρου, 31/7/2009.

    Κριτική Παρουσίαση

    του Γιάννη Καραμπίτσου

    PERSES9

    PERSES6

    PERSES1

    PERSES3

    Οι “Πέρσες”,  του Εθνικού Θεάτρου σε σκηνοθεσία Ντίμιτερ Γκότσεφ στο αρχαίο θέατρο της Επιδαύρου,  μας δημιούργησε ανάμικτα συναισθήματα. Αποτέλεσε μια αξιόλογη πρόταση,  που είχε τις προϋποθέσεις να μετουσιωθεί σε μια πολύ καλή παράσταση, αλλά που κατά την άποψή μας, δεν κατάφερε να ολοκληρώσει τους στόχους της εξαιτίας της «κατάχρησης» στην  διαχείριση των εκφραστικών της μέσων.

    Η παράσταση  στο μεγαλύτερο μέρος της διατηρούσε αμείωτο το ενδιαφέρον της. Η συνεχής αποχώρηση από πολύ νωρίς πολλών θεατών είχε ως  αποτέλεσμα η αρχική ανακοίνωση, “παρακαλούνται οι θεατές να μην μετακινούνται κατά την διάρκεια της παράστασης” να ηχεί πολύ ειρωνική. Aκύρωνε σε ένα μεγάλο βαθμό το πολύ ενδιαφέρον  και υποβλητικό σκηνοθετικό εύρημα και τόλμημα  επέκτασης και ενοποίησης της σκηνής με το κοίλον.   Η Αμαλία Μουτούση άφηνε την σκηνή, για να ανέβει τελετουργικά τα σκαλιά του θεάτρου, εκφωνόντας τα λόγια της η παραμένοντας σιωπηλή  για αρκετή ώρα για να επιστρέψει στην σκηνή, ακολουθώντας με συνέπεια την χαραχθείσα σκηνοθετική γραμμή και ελέγχοντας απόλυτα τα εκφραστικά της μέσα. Έδωσε νόημα και δύναμη στο εγχείρημα, κάτι που με τις υπάρχουσες συνθήκες δεν ήταν εύκολο να συμβεί, αντιπαρερχόμενη τις όποιες «εξάρσεις» της σκηνοθεσίας που σε πολλά σημεία της και ειδικά προς το τέλος έχανε το μέτρο.  Δεν συνέβη το ίδιο με την ερμηνεία του αξιόλογου ηθοποιού Μηνά Χατζησάββα στο ρόλο του Δαρείου και ένας λόγος παραπάνω που συνέβη αυτό ήταν η σύμπτωση της εμφανισής του  στην σκηνή με το σκηνοθετικό “ξέσπασμα” της παράστασης. Συνέχεια ανάγνωσης «Πέρσες- Κριτική Παρουσίαση. Εθνικό Θέατρο σε σκηνοθεσία Ντίμιτερ Γκότσεφ. Αρχαίο θέατρο Επιδαύρου, 31/7/2009.»

«Πέρσες» σε σκηνοθεσία Ντίμιτερ Γκότσεφ, Αρχαίο Θέατρο Επιδαύρου, Παρασκευή 31 Ιουλίου 2009. I) Κριτική Παρουσίαση. II) “Αν δεν μας διακατέχει (ως κοινότητα) σφοδρή και ειλικρινής επιθυμία να πάμε στην Επίδαυρο, γιατί επιμένουμε τόσο να έρθει η Επίδαυρος σε εμάς;”. Κείμενο με αφορμή την παράσταση.

PERSES1

επισυνάπτονται συνέντευξη του Ντίμιτερ Γκότσεφ στην Καθημερινή θεατών της παράστασης στο φόρουμ του Αθηνοράματος

PERSES13

PERSES8

PERSES3

    Ι. Κριτική Παρουσίαση

    του Γιάννη Καραμπίτσου

    PERSES9

    Οι “Πέρσες” του Εθνικού Θεάτρου σε σκηνοθεσία Ντίμιτερ Γκότσεφ στο αρχαίο θέατρο της Επιδαύρου μας δημιούργησε ανάμικτα συναισθήματα. Αποτέλεσε μια αξιόλογη πρόταση, που είχε τις προϋποθέσεις να μετουσιωθεί σε μια πολύ καλή παράσταση αλλά που κατά την άποψή μας, δεν κατάφερε να ολοκληρώσει τους στόχους της εξαιτίας της «κατάχρησης» στην διαχείριση των εκφραστικών της μέσων.

    Η παράσταση στο μεγαλύτερο μέρος της διατηρούσε αμείωτο το ενδιαφέρον της. Η συνεχής αποχώρηση από πολύ νωρίς πολλών θεατών είχε ως αποτέλεσμα η αρχική ανακοίνωση, “παρακαλούνται οι θεατές να μην μετακινούνται κατά την διάρκεια της παράστασης” να ηχεί πολύ ειρωνική. Aκύρωνε σε ένα μεγάλο βαθμό το πολύ ενδιαφέρον και υποβλητικό σκηνοθετικό εύρημα και τόλμημα επέκτασης και ενοποίησης της σκηνής με το κοίλον. Η Αμαλία Μουτούση άφηνε την σκηνή, για να ανέβει τελετουργικά τα σκαλιά του θεάτρου, εκφωνόντας τα λόγια της η παραμένοντας σιωπηλή για αρκετή ώρα για να επιστρέψει στην σκηνή, ακολουθώντας με συνέπεια την χαραχθείσα σκηνοθετική γραμμή και ελέγχοντας απόλυτα τα εκφραστικά της μέσα. Έδωσε νόημα και δύναμη στο εγχείρημα, κάτι που με τις υπάρχουσες συνθήκες δεν ήταν εύκολο να συμβεί, αντιπαρερχόμενη τις όποιες «εξάρσεις» της σκηνοθεσίας που σε πολλά σημεία της και ειδικά προς το τέλος έχανε το μέτρο. Δεν συνέβη το ίδιο με την ερμηνεία του αξιόλογου ηθοποιού Μηνά Χατζησάββα στο ρόλο του Δαρείου και ένας λόγος παραπάνω που συνέβη αυτό ήταν η σύμπτωση της εμφανισής του στην σκηνή με το σκηνοθετικό “ξέσπασμα” της παράστασης. διαβάστε περισσότερα

    II. Αν δεν μας διακατέχει (ως κοινότητα) σφοδρή και ειλικρινής επιθυμία να πάμε στην Επίδαυρο, με ότι επώδυνο συνεπάγεται αυτό, έστω με σύγχρονο πνεύμα και με νεωτερική διάθεση γιατί επιμένουμε τόσο να έρθει η Επίδαυρος σε εμάς; Ας την αφήσουμε στην ησυχία της έως ότου “ωριμάζοντας γίνουμε νεώτεροι” όπως διατείνεται ο Έρμαν Έσσε σε ένα πολύ ενδιαφέρον αλλά όχι και τόσο γνωστό βιβλίο του.

    Διασκευές και Επίδαυρος

    Κείμενο με αφορμή την παράσταση “Πέρσες” του Αισχύλου σε σκηνοθεσία Dimiter Gotscheff και άλλες παραστάσεις έργων αρχαίου δράματος που παίχτηκαν στην Επίδαυρο τα τελευταία χρόνια με την μορφή των ελεύθερων μεταφορών (διασκευών). Συνέχεια ανάγνωσης ««Πέρσες» σε σκηνοθεσία Ντίμιτερ Γκότσεφ, Αρχαίο Θέατρο Επιδαύρου, Παρασκευή 31 Ιουλίου 2009. I) Κριτική Παρουσίαση. II) “Αν δεν μας διακατέχει (ως κοινότητα) σφοδρή και ειλικρινής επιθυμία να πάμε στην Επίδαυρο, γιατί επιμένουμε τόσο να έρθει η Επίδαυρος σε εμάς;”. Κείμενο με αφορμή την παράσταση.»

Ντίμιτερ Γκότσεφ: Οι Πέρσες είμαστε εμείς. Συνέντευξη στη Νίκη Ορφανού (εφημερίδα του Φεστιβάλ Αθηνών). “Πέρσες” σε σκηνοθεσία Ντίμιτερ Γκότσεφ (Dimiter Gotscheff). ΕΘΝΙΚΟ ΘΕΑΤΡΟ, ΑΡΧΑΙΟ ΘΕΑΤΡΟ ΕΠΙΔΑΥΡΟΥ: 31 Ιουλίου, 1 Αυγούστου. ΦΕΣΤΙΒΑΛ ΕΠΙΔΑΥΡΟΥ 2009.

image

Από τη Νίκη Ορφανού

Σε προηγούμενη συνέντευξη μου είχατε πει ότι κάνετε τους Πέρσες γιατί σας ενδιαφέρουν πάντα οι ηττημένοι. Αυτοί οι ηττημένοι για τους οποίους μιλάμε εδώ, ωστόσο, δεν είναι παρά οι αρχικά επίδοξοι κατακτητές.

Και γι’ αυτό θεωρώ τους Πέρσες ένα από τα πιο σύγχρονα έργα. Αυτή η ιδέα της κατάρρευσης μιας επεκτατικής αυτοκρατορίας, για την οποία μιλάει ο Αισχύλος, έχει άμεσες αναφορές στο σήμερα ‒ και αυτό εξηγεί και το ενδιαφέρον του Χάινερ Μίλερ γι’ αυτό το έργο και τη δουλειά του πάνω στη μετάφραση των Περσών. Ο Χάινερ Μίλερ είχε αναγνωρίσει ότι το έργο του Αισχύλου εμπεριέχει όλα τα στοιχεία που εξηγούν την επανάληψη των ιστορικών κύκλων, με τις αλλεπάλληλες καταρρεύσεις συστημάτων και αυτοκρατοριών. Η ήττα, η κατάκτηση και η εξουσία βρίσκονται ήδη στον Αισχύλο.

Από αυτή λοιπόν την οπτική γωνία, ποιοι θα λέγατε ότι είναι οι σημερινοί ηττημένοι; Ποιοι είναι οι Πέρσες;

Εμείς! Δεν χρειάζεται να τους ψάξει κανείς στην Περσία, παρ’ όλο που κι εκεί υπάρχουν ηττημένοι. Τους βρίσκει εδώ, γύρω μας. Εμείς είμαστε οι Πέρσες. Αλλά δεν θα έπρεπε κανείς αυτό να το προσαρμόσει επιφανειακά στο σήμερα, γιατί η έννοια της ήττας πάει πιο βαθιά, είναι η ήττα της ανθρωπότητας. Μια ήττα όχι μόνο γεωπολιτικά προσδιοριζόμενη, αλλά κάθετα και οριζόντια σε όλη την ιστορία του ανθρώπινου είδους τα τελευταία 3.000 χρόνια. Και αυτό γιατί η ανθρωπότητα συμμετέχει στην Ιστορία με τους ίδιους πάντα όρους: τους όρους της κατάκτησης, τους όρους του πολέμου.

image

Ο ΞΕΡΞΗΣ, Ο ΜΠΟΥΣ ΚΙ Ο ΜΠΕΡΛΟΥΣΚΟΝΙ

Στους Πέρσες ο Ξέρξης θα γυρίσει ηττημένος να αναλάβει και πάλι την εξουσία.

Ναι, γιατί υπάρχει από πίσω η μητέρα του, ένας κέρβερος που ξέρει καλά να φροντίζει τα συμφέροντα του γιου της. Αλλά εδώ βρίσκεται και το δεύτερο ιδιαίτερα σημαντικό στοιχείο στους Πέρσες. Ο Ξέρξης, ένας παθολογικός «ήρωας» που δίνει τις πιο ανεύθυνες διαταγές∙ επιθυμώντας πάση θυσία να νικήσει τους Έλληνες, επιστρέφει με την ουρά στα σκέλια, σέρνοντας πίσω του χιλιάδες πτώματα. Και όμως, επιβάλλεται ξανά ως εξουσία. Γιατί τον δέχονται; Αυτό δεν μπορώ να το απαντήσω. Γιατί ξαναψήφισαν τον Μπους για δεύτερη θητεία; Και γιατί ψηφίζουν ξανά και ξανά οι Ιταλοί τον Μπερλουσκόνι; Και δεν θέλω καν να αναφερθώ στην Ελλάδα…

Μεσούσης της οικονομικής κρίσης, με τους φτωχούς να γίνονται φτωχότεροι, βλέπουμε στην Ευρώπη τις συντηρητικές παρατάξεις όχι μόνο να διατηρούνται στην εξουσία, αλλά και να αυξάνουν τη δύναμή τους. Πώς το εξηγείτε;

Αυτό που συμβαίνει στην Ευρώπη μου μοιάζει με εφιάλτη. Μια πολιτική Αποκάλυψη. Δεν υπάρχει λογική εξήγηση για το γεγονός ότι πριμοδοτούνται παρατάξεις που δεν είναι φορείς ελπίδας. Από την άλλη πλευρά, βέβαια, η Αριστερά σε όλη την Ευρώπη μοιάζει παραλυμένη, ατροφική. Η Αριστερά δεν φαίνεται ικανή να αρθρώσει λόγο απέναντι σε αυτή τη διαδικασία. Μου φέρνει ίλιγγο αυτό το γεγονός, ότι η Αριστερά απέτυχε. Και στη Γερμανία, όπως λέει χαρακτηριστικά ο σκηνογράφος μου, ακόμα και στο θέατρο η συντηρητική επαναφορά είναι ένα μεγάλο blogbuster. Είμαι μάρτυρας τρομακτικών φαινομένων. Συνέχεια ανάγνωσης «Ντίμιτερ Γκότσεφ: Οι Πέρσες είμαστε εμείς. Συνέντευξη στη Νίκη Ορφανού (εφημερίδα του Φεστιβάλ Αθηνών). “Πέρσες” σε σκηνοθεσία Ντίμιτερ Γκότσεφ (Dimiter Gotscheff). ΕΘΝΙΚΟ ΘΕΑΤΡΟ, ΑΡΧΑΙΟ ΘΕΑΤΡΟ ΕΠΙΔΑΥΡΟΥ: 31 Ιουλίου, 1 Αυγούστου. ΦΕΣΤΙΒΑΛ ΕΠΙΔΑΥΡΟΥ 2009.»

ΣΤΕΦΑΝΙΑ ΓΟΥΛΙΩΤΗ: «Είμαι υπερεκτιμημένη»! Συνέντευξη στην Νάντια Δρακούλα (εφημερίδα Φεστιβάλ Αθηνών). “Πέρσες” σε σκηνοθεσία Ντίμιτερ Γκότσεφ (Dimiter Gotscheff). ΕΘΝΙΚΟ ΘΕΑΤΡΟ, ΑΡΧΑΙΟ ΘΕΑΤΡΟ ΕΠΙΔΑΥΡΟΥ: 31 Ιουλίου, 1 Αυγούστου. ΦΕΣΤΙΒΑΛ ΕΠΙΔΑΥΡΟΥ 2009.


ΣΤΕΦΑΝΙΑ ΓΟΥΛΙΩΤΗ: «Είμαι υπερεκτιμημένη»!

Από τη Νάντια Δρακούλα Φωτογραφία: Βίκυ Γεωργοπούλου

Το Στεφανία είναι από τα ονόματα που σου μένουν στη μνήμη και εύκολα το αποτυπώνεις στο συγκεκριμένο πρόσωπο. Μαχητική και παθιασμένη, η Στεφανία Γουλιώτη, η βραβευμένη ηθοποιός και εκπρόσωπος της νέας δυναμικής φουρνιάς του ελληνικού θεάτρου, επανέρχεται στα γνώριμά της εδάφη της Επιδαύρου με τους Πέρσες του Αισχύλου. Και μετά;

Στεφανία Γουλιώτη, Αλεξία Καλτσίκη, Κόρα Καρβούνη, Σύρμω Κεκέ, Ρηνιώ Κυριαζή, Εύη Σαουλίδου, Έλενα Τοπαλίδου. Όλες γυναίκες, όλες ωραίες, όλες αυτό που λέμε πολλά υποσχόμενες. Γιατί λοιπόν αυτή η διάκριση, γιατί δηλαδή από τα επτά πρόσωπα του Χορού στους Πέρσες του Αισχύλου που σκηνοθετεί για το Εθνικό Θέατρο (και την Επίδαυρο) ο Ντίμιτερ Γκότσεφ, αποφασίσαμε να εστιάσουμε στο πρόσωπο της Στεφανίας Γουλιώτη;
Ο υποκειμενισμός είναι προφανής. Αλλά η βασική μας ώθηση για το συγκεκριμένο πρόσωπο δεν ήταν απλώς η φιλολογία που συνόδευσε την παρουσία της σαν Ηλέκτρας στην ομώνυμη τραγωδία του Σοφοκλή, όπως τη σκηνοθέτησε πριν δυο χρόνια ο Πέτερ Στάιν. Επιλέξαμε να μιλήσουμε με τη Στεφανία Γουλιώτη όταν διαβάσαμε σε μια συνέντευξή της ότι σκοπεύει να φύγει από την Ελλάδα, να συνεχίσει σπουδές, να κτίσει μια ολοκληρωμένη συγκρότηση πάνω στη σωματικότητα, για την οποία επαινέθηκε τόσο πριν από δύο χρόνια.

Το κίνητρό της, που προϋποθέτει ρίσκο, ήταν ιδιαίτερα ενδιαφέρον. Αν προκύπτει κάτι από τη συνομιλία μας μαζί της είναι η επιβεβαίωση ότι η νεαρή ηθοποιός διψά να αποκτήσει την υποδομή πάνω στην οποία θα κτίσει όλο και πιο ολοκληρωμένους ρόλους.

Από τα τελευταία χρόνια που σε είχαμε συνηθίσει σε μεγάλους πρωταγωνιστικούς ρόλους φέτος θα συμμετάσχεις στους Πέρσες στον Χορό. Πώς αντιλαμβάνεσαι την αλλαγή;
Αυτό το χρειάζεται κάθε άνθρωπος σε αυτή τη ζωή. Χρειάζεσαι δηλαδή να παίρνεις κάποιους χρόνους για τον εαυτό σου και χρόνους για να δεις τα πράγματα απ’ έξω. Από την Ηλέκτρα στους Βατράχους ήταν πολύ σύντομο το χρονικό διάστημα∙ με αυτές τις ταχύτητες θα κάνεις τα ίδια λάθη, θα πέσεις στις ίδιες ευκολίες, θα χρησιμοποιήσεις τα ίδια όπλα, ενώ αυτή η αποστασιοποίηση σου δίνει τον χρόνο να εξελιχθείς, σαν παρατηρητής… Σε αυτό τον Χορό σημασία έχει ότι είμαι δίπλα σε ανθρώπους από τους οποίους κάτι έχω να πάρω, ο καθένας τους είναι μια πολύ ιδιαίτερη και σημαντική ύπαρξη.

Έχεις συνεργαστεί με αρκετούς σκηνοθέτες. Ξεχωρίζεις κάποιους;

Όχι. Στην πλειονότητά τους είχα να κάνω με επαγγελματίες. Προσωπικά, βεβαίως, με ενδιαφέρουν οι σκηνοθέτες παιδαγωγοί, αλλά αυτοί είναι σπάνιοι. Οι ξένοι σκηνοθέτες με τους οποίους συνεργάστηκα με βοήθησαν πάντως, γιατί έμαθα μαζί τους τη σημασία της απλότητας, ότι συχνά στην απλότητα κρύβεται η ουσία. Το ίδιο έχω διαπιστώσει ότι επιδιώκει και ο Γιάννης Χουβαρδάς.
Σε έχει δυσκολέψει κάποιος ξένος ιδιαίτερα;
Με έχει δυσκολέψει Έλληνας, αλλά του χρωστάω πολλά γιατί ήταν σημαντικός δάσκαλος.
Κάποτε δήλωσες ότι είσαι κατά της τηλεόρασης, αργότερα όμως έκανες τηλεοπτική δουλειά.

Είναι μια μικρή παρεξήγηση. Δεν μίλησα για το μέσο, αλλά για τις συνθήκες. Είπα δηλαδή ότι ενώ το θέατρο απαιτεί από τους ηθοποιούς προσήλωση και χρόνο, η τηλεόραση είναι κάτι άλλο. Πολύ βιαστικό. Από την άλλη πλευρά, η τηλεόραση καλύπτει οικονομικά προβλήματα για τον ηθοποιό – και μπροστά στην επιβίωση… Για μένα, ωστόσο, η τηλεοπτική εμπειρία ήταν μια πολύ καλή άσκηση. Είχα τρομερό άγχος μπροστά στον φακό της μηχανής, διότι μέχρι τότε είχα συνηθίσει να βλέπω ανθρώπους μπροστά μου. Εμπειρίες…
Πώς είναι η σχέση σου με τα σπουδαία κλασικά έργα; Σε βαραίνουν κάποιες φορές;
Όχι. Το βάρος είναι δική μας επινόηση. Ας πούμε, θεωρούμε ότι ο αρχαίος χώρος βαραίνει πάνω μας, ενώ στην ουσία ο κάθε χώρος είναι ένα ανθρώπινο δημιούργημα. Στην περίπτωση του αρχαίου θεάτρου μάλιστα ο χώρος έχει δημιουργηθεί από ανθρώπους για να βοηθήσει την επαφή του ανθρώπου με τον Θεό του. Ο σύγχρονος άνθρωπος λοιπόν αρκεί να αφεθεί εκεί και να ακούσει. Σε αυτή την προσέγγιση μας προτρέπει τώρα και ο σκηνοθέτης μας στους Πέρσες, ο Ντίμιτερ Γκότσεφ.
Αυτά ισχύουν και για τον χώρο της Επιδαύρου;

Οι «Πέρσες» σε σκηνοθεσία Ντίμιτερ Γκότσεφ (Dimiter Gotscheff) στην Επίδαυρο. ΕΘΝΙΚΟ ΘΕΑΤΡΟ, ΑΡΧΑΙΟ ΘΕΑΤΡΟ ΕΠΙΔΑΥΡΟΥ: 31 Ιουλίου, 1 Αυγούστου. ΦΕΣΤΙΒΑΛ ΕΠΙΔΑΥΡΟΥ 2009. Πρόγραμμα Καλοκαιρινής περιοδείας.

Φωτογραφίες: Τάκης Διαμαντόπουλος

Πέρσες- Κριτική Παρουσίαση. Εθνικό Θέατρο σε σκηνοθεσία Ντίμιτερ Γκότσεφ. Αρχαίο θέατρο Επιδαύρου, 31/7/2009.

Αν δεν μας διακατέχει (ως κοινότητα) σφοδρή και ειλικρινής επιθυμία να πάμε στην Επίδαυρο, γιατί επιμένουμε τόσο να έρθει η Επίδαυρος σε εμάς; του Γιάννη Καραμπίτσου

Εθνικό Θέατρο – Dimiter Gotscheff

Αισχύλου, Πέρσες

Αρχαίο Θέατρο Επιδαύρου / 31 Ιουλίου & 1 Αυγούστου 2009, 21:00

«Ααί, κακών δη πέλαγος έρρωγεν μέγα Πέρσαις»…

Μια οκταετία μετά τη ναυμαχία της Σαλαμίνας (480 π.Χ.), ο Αισχύλος (πολεμιστής και ο ίδιος) ζωντανεύει τη συντριβή της περσικής αρμάδας –την ύβρη των ισχυρών και τις συνέπειές της– και εξαίρει τη δημοκρατική Αθήνα, μέσα από το θρήνο των ηττημένων.
Το Εθνικό Θέατρο καλεί έναν από τους σημαντικότερους σκηνοθέτες της γερμανικής σκηνής, τον βουλγαρικής καταγωγής Ντιμίτερ Γκότσεφ –οι θεατές του Φεστιβάλ Αθηνών θα θυμούνται τον Ιβάνοφ του– να σκηνοθετήσει τους Πέρσες με εκλεκτούς Έλληνες ηθοποιούς.


Μετάφραση: Ελένη Βαροπούλου
Σκηνοθεσία: Dimiter Gotscheff
Σκηνικά – Κοστούμια: Mark Lammert
Φωτισμοί: Λευτέρης Παυλόπουλος
Φωνητική διδασκαλία: Ρηνιώ Κυριαζή
Δραματουργική συνεργασία: Έλενα Καρακούλη
Βοηθός σκηνοθέτη: Ανέστης Αζάς
Βοηθός Σκηνοθέτη Β: Ασπασία-Μαρία Αλεξίου
Βοηθός Σκηνογράφου – Ενδυματολόγου: Μαριαλένα Λαπατά

Διανομή:

Άτοσσα: Αμαλία Μουτούση
Δαρείος: Μηνάς Χατζησάββας
Ξέρξης: Νίκος Καραθάνος
Ένα άλλο πρόσωπο: Λένα Κιτσοπούλου
Αγγελιοφόρος: Βασίλης Ανδρέου, Γιώργος Γάλλος, Λαέρτης Βασιλείου, Δημήτρης Ήμελλος, Νίκος Κουρής, Δημήτρης Παπανικολάου, Πρόδρομος Τσινικόρης

Χορός: Στεφανία Γουλιώτη, Αλεξία Καλτσίκη, Κόρα Καρβούνη, Σύρμω Κεκέ, Ρηνιώ Κυριαζή, Εύη Σαουλίδου, Έλενα Τοπαλίδου Συνέχεια ανάγνωσης «Οι «Πέρσες» σε σκηνοθεσία Ντίμιτερ Γκότσεφ (Dimiter Gotscheff) στην Επίδαυρο. ΕΘΝΙΚΟ ΘΕΑΤΡΟ, ΑΡΧΑΙΟ ΘΕΑΤΡΟ ΕΠΙΔΑΥΡΟΥ: 31 Ιουλίου, 1 Αυγούστου. ΦΕΣΤΙΒΑΛ ΕΠΙΔΑΥΡΟΥ 2009. Πρόγραμμα Καλοκαιρινής περιοδείας.»

Ακυρώνονται και οι δύο παραστάσεις του Αμός Γκιτάι στην Επίδαυρο.

Ακυρώνεται ακόμη και η μοναδική παράσταση του «Πολέμου των υιών του φωτός κατά των υιών του σκότους» του Αμος Γκιτάι, που θα “ανέβαινε” στο αρχαίο θέατρο της Επιδαύρου το Σάββατο.

Τα προβλήματα υγείας που αντιμετωπίζει η διάσημη Γαλλίδα ηθοποιός Ζαν Μορό οδήγησαν στην ακύρωση των παραστάσεων του Αμος Γκιτάι Ο πόλεμος των υιών του φωτός κατά των υιών του σκότους, που επρόκειτο να φιλοξενήσει η Επίδαυρος το διήμερο 24-25 Ιουλίου.


Από το Ελληνικό Φεστιβάλ αρχικά ανακοινώθηκε πως η παράσταση θα ανέβαινε μόνο το Σάββατο, 25 Ιουλίου. Τελικά ακυρώθηκαν και οι δύο παραστάσεις.

Η Ζαν Μορό ήταν η βασική αφηγήτρια και η «φωνή» του συγγραφέα του «Πολέμου» Φλάβιου Ιώσηπου.

Οι συμπαραγωγοί της παράστασης αναμένεται να αποφασίσουν τις επόμενες ημέρες για το εάν θα οριστούν νέες ημερομηνίες.

Η ακύρωση της παράσταση αποτελεί μεγάλο οικονομικό πλήγμα για το Φεστιβάλ καθώς για δύο ημέρες το αρχαίο θέατρο θα μείνει άδειο.


Όσοι έχουν αγοράσει εισιτήρια, μπορούν να απευθυνθούν στα εκδοτήρια του Φεστιβάλ,

Πανεπιστημίου 39 (εντός στοάς Πεσμαζόγλου), τηλέφωνο 210 32 22 720.

Εκδοτήρια Φεστιβάλ
Πανεπιστημίου 39
Ώρες λειτουργίας
Δευτ-Παρ: 8:30-16:00
Σαβ: 09:00-14:30

ΚΡΙΤΙΚΗ ΘΕΑΤΡΟΥ Φεστιβαλικές παραστάσεις: «Κατερίνη» των «Blitz», «Κωλοδουλειά», «Το αόρατο τσίρκο», «Μπόρις Γκοντούνοφ» από τους «La Fura dels Baus», «Μεφίστο για πάντα», «Σεμινάριο βλακείας», «Κοκτέιλ πάρτι», «Θεία κωμωδία», «Οι αρουραίοι» από το«Ντόιτσες Τεάτερ», «Μηχανή Άμλετ» από το«Ντόιτσες Τεάτερ» από την ΘΥΜΕΛΗ.

ΚΡΙΤΙΚΗ ΘΕΑΤΡΟΥ

Φεστιβαλικές παραστάσεις

«Κατερίνη» των «Blitz»

το θέατρο δε θεάται μόνον ο ηθοποιός. Θεάται και ο θεατής. Κάθε έργο, ο κάθε άνθρωπος – ο δημιουργός, ο ερμηνευτής και ο θεατής – το «βλέπει» διαφορετικά. Μέσα από το δικό του βλέμμα, τα βιώματα, τα συναισθήματα, τη γνώση, την εμπειρία, ιδεολογία, σκέψη, αντίληψη, κρίση για τη ζωή, την κοινωνία κι όλα τα ανθρώπινα. Σε κάθε έργο δημιουργείται μια αμφίδρομη σχέση μεταξύ δημιουργού – δημιουργήματος και αποδέκτη. Στην ολοζώντανη παραγώμενη κάθε στιγμή, θεατρική τέχνη, αυτή η σχέση επιδρά καθοριστικά, αενάως. Ο πρόλογος αυτός σχετίζεται απολύτως με το ενδιαφέρον, ερευνητικού χαρακτήρα πείραμα της ομάδας «Blitz», στο πλαίσιο του Φεστιβάλ Αθηνών, με τίτλο «Κατερίνη», που ουσιαστικά ανέδειξε την αλληλοεπίδραση και αλληλοθέαση ηθοποιών – θεατών κάθε παράστασης. Το πείραμα της ομάδας δε συνιστά μια «παράσταση» με την κλασική έννοια. Σκορπισμένο σε όλο το κτίριο που στεγάζει το «Bios» (ταράτσες και δωμάτια), με σύντομα, ποικίλης θεματολογίας, υπόκρυφης μελαγχολίας, λιτής παραστατικότητας κειμενικά και σκηνικά επεισόδια, με λίγους και διαφορετικούς θεατές για κάθε επεισόδιο, το πείραμα επιχείρησε να διερευνήσει το «βλέμμα», τα συναισθήματα, τη σκέψη, την αντίληψη και έκφραση κάθε σημερινού Ελληνα «θεατή» για εικόνες, γεγονότα, πρόσωπα, ποικίλα ανθρώπινα δράματα στη σύγχρονη ελληνική πραγματικότητα, αλλά και να τον κάνει συνεργό – τροφοδότη των κειμενικών και παραστασιακών επεισοδίων, με αυτοαποκάλυψη βιωμάτων, συναισθημάτων, ευχάριστων ή δυσάρεστων αναμνήσεών του. Συνέχεια ανάγνωσης «ΚΡΙΤΙΚΗ ΘΕΑΤΡΟΥ Φεστιβαλικές παραστάσεις: «Κατερίνη» των «Blitz», «Κωλοδουλειά», «Το αόρατο τσίρκο», «Μπόρις Γκοντούνοφ» από τους «La Fura dels Baus», «Μεφίστο για πάντα», «Σεμινάριο βλακείας», «Κοκτέιλ πάρτι», «Θεία κωμωδία», «Οι αρουραίοι» από το«Ντόιτσες Τεάτερ», «Μηχανή Άμλετ» από το«Ντόιτσες Τεάτερ» από την ΘΥΜΕΛΗ.»

ΑΚΥΡΩΣΗ ΤΗΣ ΠΑΡΑΣΤΑΣΗΣ ΤΟΥ ΑΜΟΣ ΓΚΙΤΑΙ 24/07 – AMOS GITAI PERFORMAN. ΦΕΣΤΙΒΑΛ ΕΠΙΔΑΥΡΟΥ 2009.

Εικόνα της παράστασης

Η παράσταση «Ο πόλεμος των υιών του φωτός κατά των υιών του σκότους» του Αμός Γκιτάι την Παρασκεύη 24 Ιουλίου ακυρώνεται για τεχνικούς λόγους. Οι κάτοχοι εισιτηρίων παρακαλούνται να καλέσουν στο 210 3222720 ή να στείλουν e-mail στο tickets@greekfestival.gr για τις λεπτομέρειες της επιστροφής εισιτηρίων ή της αλλαγής τους για την 25η Ιουλίου.

 © Christoph Raynaud de Lage
© Christoph Raynaud de Lage

Συνέχεια ανάγνωσης «ΑΚΥΡΩΣΗ ΤΗΣ ΠΑΡΑΣΤΑΣΗΣ ΤΟΥ ΑΜΟΣ ΓΚΙΤΑΙ 24/07 – AMOS GITAI PERFORMAN. ΦΕΣΤΙΒΑΛ ΕΠΙΔΑΥΡΟΥ 2009.»

Ά γ γ ε λ ο ς Φ ρ α ν τ ζ ή ς: Θα τολμήσετε να μπείτε στο δάσος όταν ο κακός λύκος είναι εκεί; Συνέντευξη στην Κατερίνα Οικονομάκου (Εφημερίδα του Φεστιβάλ Αθηνών).

image Φωτογραφία: Βασίλης Μαθιουδάκης

image

image

Ο ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟΣ ΕΞΩ

O Άγγελος Φραντζής είναι καθαρόαιμος κινηματογραφιστής. Mε το Polaroid του 2000 πειραματίστηκε με εκδοχές της ελληνικής ποπ κουλτούρας, Mε το Όνειρο του σκύλου, του 2005, αντιμετώπισε αρχέγονες φοβίες όπως καταγράφονται στα όνειρα ενός ανθρώπου που έχει μάθει να σκέπτεται με τη γλώσσα της εικόνας. Mε την καινούργια του δουλειά, Mέσα στο δάσος, μπαίνει όλο και πιο βαθιά στον πειραματισμό, που ενδεχομένως να μη σημαίνει απλώς έξοδο του κινηματογράφου προς συγγενείς τέχνες αλλά και έξοδο του ίδιου του καλλιτέχνη προς τις προκλήσεις της ζωής, της κοινωνίας… Mήπως και προς τις προκλήσεις του ρεαλισμού; Aπέναντι, τρεις σκηνές από τη νέα ταινία του.

image

Μια ερωτική ιστορία ανάμεσα σε δυο αγόρια κι ένα κορίτσι. Δεν ξέρουμε πώς λέγονται, ποιοι είναι και από πού έρχονται. Δεν έχει σημασία, λέει ο Άγγελος Φραντζής, σκηνοθέτης της κινηματογραφικής εγκατάστασης Μέσα στο δάσος. Γιατί αυτές οι σχεδόν αρχετυπικές φιγούρες θα δοκιμάσουν να μας παρασύρουν σε ένα επικίνδυνο ταξίδι στα όρια της ανθρώπινης επιθυμίας. Είναι μια περφόρμανς που ξεκίνησε ως κινηματογραφική ταινία ή, μάλλον, ξεκίνησε με αφορμή μια κινηματογραφική ταινία. Αλλά στην πραγματικότητα είχε ξεκινήσει νωρίτερα, από την επιθυμία του σκηνοθέτη να εξερευνήσει τη φύση της επιθυμίας.

image

Ακούγεται μπερδεμένο; Δεν είναι. Στον πυρήνα του έργου, τόσο του κινηματογραφικού όσο και της περφόρμανς που θα δούμε στην Πειραιώς, είναι μια ερωτική ιστορία ανάμεσα σε τρία πρόσωπα. Στην πρώτη περίπτωση ο σκηνοθέτης τα τοποθέτησε μέσα στο δάσος, σαν αγρίμια σχεδόν και τα άφησε να αναμετρηθούν με τη φύση, με το εξωτερικό και το εσωτερικό τους τοπίο – ανέγγιχτα και τα δύο από τον πολιτισμό. Στην περίπτωση της περφόρμανς, η δράση μεταφέρεται σε κλειστό χώρο. Αλλά το θέμα είναι πάντα το ίδιο, η σεξουαλικότητα, ο ερωτισμός, η ρευστότητα και οι κάποτε απρόσμενες μορφές της επιθυμίας. Το υλικό πάνω στο οποίο βασίζεται το δρώμενο που θα δούμε στην Πειραιώς προέρχεται από τις ογδόντα ώρες γυρισμάτων που έκαναν ο Φραντζής και οι συνεργάτες του για τις ανάγκες της νέας ταινίας που ετοιμάζει ο 38χρονος σκηνοθέτης. Ωστόσο, επειδή ο όρος «κινηματογραφική εγκατάσταση» που χρησιμοποιείται για να περιγράψει αυτό που θα δούμε μοιάζει να επιχειρεί να ορίσει ένα υβρίδιο, ζητάμε από τον Φραντζή να μας καθοδηγήσει «μέσα από το δάσος», ξεκινώντας με μικρά, προσεκτικά βήματα από το φαίνεσθαι.

image

ΑΠΟ ΤΗΝ ΟΘΟΝΗ ΣΤΗ ΣΚΗΝΗ ΚΑΙ ΠΑΛΙ ΠΙΣΩ ΣΤΗΝ ΟΘΟΝΗ

Θα με βοηθήσεις να καταλάβω τι εννοείς λέγοντας ότι αυτό που θα δούμε είναι μια κινηματογραφική εγκατάσταση;

Ας πούμε ότι είναι ένα δρώμενο που συνδυάζει πολλά μέσα, ξεκινώντας όμως από τον κινηματογράφο. Δηλαδή ένα κομμάτι είναι η κινηματογραφική προβολή, την οποία παρακολουθούμε σε ένα τρίπτυχο από οθόνες. Για την ανάγκη αυτής της προβολής κάναμε από την αρχή μοντάζ σε όλο το υλικό που είχαμε τραβήξει για τις ανάγκες της ταινίας. Όλη η ταινία είναι γυρισμένη στη φύση, σε μέρη όπου το τοπίο έχει έναν παράξενο, λίγο υπερβατικό χαρακτήρα – φαντάσου το σαν ένα μυστηριώδες δάσος σε παιδικό παραμύθι. Τώρα, εκτός από τις τρεις οθόνες βρίσκονται ζωντανά στη σκηνή η Κάτια Γκουλιώνη, ο Ιάκωβος Καμχής και ο Nέιθαν Πίσοορτ, οι ηθοποιοί που παίζουν και στο έργο. Και αντίθετα από την ταινία, το σκηνικό της παράστασης είναι όλο ένα εσωτερικό σπιτιού. Και παρακολουθούμε μια παράλληλη δράση – από τη μια ό,τι συμβαίνει στις οθόνες, μέσα στο δάσος, στην απεραντοσύνη της φύσης, και ταυτόχρονα όσα εκτυλίσσονται σε ένα σπίτι, σε κλειστό χώρο, με τους ίδιους ανθρώπους. Πάνω στη σκηνή υπάρχουν ζωντανά οι μουσικοί, έτσι ώστε το κινηματογραφικό υλικό να είναι βουβό και όλος ο ήχος να φτιάχνεται ζωντανά στο σαλόνι του σπιτιού. Και υπάρχει κι ένα τρίτο μέρος, δηλαδή η παράσταση δεν τελειώνει όταν τελειώνει η σκηνική δράση μέσα στο θέατρο, αλλά οι θεατές βγαίνουν έξω και χρησιμοποιείται και όλος ο εξωτερικός χώρος, του μπαρ, που δεν θέλω να αποκαλύψω τι θα είναι εκεί. Η ιδιαιτερότητα αυτού του πράγματος είναι ότι συνήθως κάνεις ένα βίντεο για την παράσταση – εδώ έχει χτιστεί μια παράσταση με βάση μια ταινία. Εγώ λέω ότι είναι μια κινηματογραφική περφόρμανς.

image

Γιατί θέλησες να κάνεις μια κινηματογραφική περφόρμανς με το ίδιο υλικό που χρησιμοποιείς στην ταινία;

Από την αρχή με ενδιέφερε να δουλέψω το κινηματογραφικό υλικό που είχα στα χέρια μου με τρεις τρόπους. Ο ένας τρόπος είναι μια ταινία ως ταινία. Μιλάμε για μια πολύ ιδιαίτερη διαδικασία κινηματογράφησης και δουλειάς που είχε ξεκινήσει πολύ πριν αρχίσουμε τα γυρίσματα. Τι σημαίνει αυτό; Συνέχεια ανάγνωσης «Ά γ γ ε λ ο ς Φ ρ α ν τ ζ ή ς: Θα τολμήσετε να μπείτε στο δάσος όταν ο κακός λύκος είναι εκεί; Συνέντευξη στην Κατερίνα Οικονομάκου (Εφημερίδα του Φεστιβάλ Αθηνών).»

Άγγελος Φραντζής, “Μέσα στο δάσος”, Πειραιώς 260, Χώρος Δ / 14 & 15 Ιουλίου 2009, 21:00. ΦΕΣΤΙΒΑΛ ΑΘΗΝΩΝ 2009.

image
Άγγελος Φραντζής, Μέσα στο δάσος
Πειραιώς 260, Χώρος Δ / 14 & 15 Ιουλίου 2009, 21:00
Το Μέσα στο δάσος είναι ένα υπαρξιακό παραμύθι. Δυο αγόρια και ένα κορίτσι σε ένα τοπίο άγνωστο. Χωρίς αποσκευές. Ολομόναχοι. Ο ταλαντούχος νέος σκηνοθέτης Άγγελος Φραντζής τοποθετεί τους ήρωές του στη φύση, σ’ ένα ταξίδι ενδοσκόπησης όπου όλα είναι ικανά να συμβούν, μακριά από ρόλους, φύλα, ταυτότητες. Πρόκειται για μια κινηματογραφική εγκατάσταση, μια συνολική εμπειρία θέασης που συνδυάζει το φιλμ με τη ζωντανή περφόρμανς και τη μουσική. Μια κινηματογραφική ταινία σαν βιωματική εμπειρία, που κάνει πρεμιέρα στην Πειραιώς 260.
image PHOTOS© Angelos Frantzis
Σενάριο: Άγγελος Φραντζής, με την συνεργασία των Κάτια Γκουλιώνη, Ιάκωβο Καμχή, Nathan Pissoort
Παραγωγός: Πάνος Παπαχατζής
Σκηνοθεσία – Δ/νση Φωτογραφίας: Άγγελος Φραντζής
Σκηνικά: Ηλίας Λόης
Φωτισμοί: Αλέκος Αναστασίου
Κοστούμια: Χριστίνα Χατζαρίδου
Ήχος: Νίκος Τριανταφύλλου
Μοντάζ: Νίκος Βαβούρης
Μουσική: Texturizer Συνέχεια ανάγνωσης «Άγγελος Φραντζής, “Μέσα στο δάσος”, Πειραιώς 260, Χώρος Δ / 14 & 15 Ιουλίου 2009, 21:00. ΦΕΣΤΙΒΑΛ ΑΘΗΝΩΝ 2009.»

Καζιμίρ και Καρολίνα, NTGent και Veenfabriek-Johan Simons Ödön von Horváth, Ωδείο Ηρώδου Αττικού / 13 Ιουλίου 2009, 21:00. ΦΕΣΤΙΒΑΛ ΑΘΗΝΩΝ 2009.

 © Phile Deprez

PHOTOS© Phile Deprez

NTGent και Veenfabriek-Johan Simons

Ödön von Horváth, Καζιμίρ και Καρολίνα

Ωδείο Ηρώδου Αττικού / 13 Ιουλίου 2009, 21:00

«Μια μπαλάντα του άνεργου οδηγού Καζιμίρ και της αρραβωνιαστικιάς του… μια μπαλάντα πλημμυρισμένη από σιωπηλή θλίψη που απαλύνεται, ωστόσο, από μια πινελιά χιούμορ ή, έστω, από την κοινότοπη επίγνωση ότι «όλοι θα πεθάνουμε μια μέρα”»: έτσι περιγράφει ο Χόρβατ το Καζιμίρ και Καρολίνα που γράφει το 1932, μεσούσης της πολιτικοοικονομικής κρίσης.

Ο Γιόχαν Σίμονς και o Πώλ Κουκ –συνδιευθυντές παλαιότερα του περίφημου σχήματος Hollandia– αναδεικνύουν με τη μορφή ενός λαμπρού μουσικού θεάτρου το λαϊκό ερωτικό δράμα του «ποιητή» Χόρβατ και τις οικουμενικές διαστάσεις της αιχμηρής κοινωνικής κριτικής του.

 © Phile Deprez

Κείμενο: Ödön von Horváth
Σκηνοθεσία: Johan Simons, Paul Koek
Translation in Dutch: Paul Slangen
Translation in French: Anne Rogghe and Jean-Philippe Bottin
Γλωσσική Διδασκαλία: Anne Rogghe
Μουσική:Veenfabriek

 © Phile Deprez

Ερμηνεύουν:

Reinout Bussemaker, Els Dottermans, Frank Focketyn, Elsa May Averill, Wim Opbrouck, Judith Pol, Yonina Spijker, Inke Trekker, Louis van Beek, Kristof Van Boven, Oscar Van Rompay

Συνέχεια ανάγνωσης «Καζιμίρ και Καρολίνα, NTGent και Veenfabriek-Johan Simons Ödön von Horváth, Ωδείο Ηρώδου Αττικού / 13 Ιουλίου 2009, 21:00. ΦΕΣΤΙΒΑΛ ΑΘΗΝΩΝ 2009.»

Κριτική παρουσίαση “Φαίδρας” Ρακίνα στην Επίδαυρο 10, 11 Ιουλίου 2009. Άρεσε η παράσταση του Εθνικού Θεάτρου της Μεγάλης Βρετανίας σε σκηνοθεσία Νίκολας Χάιτνερ. “Περί Πνευματικών Δικαιωμάτων και άλλων καταστροφών”

image

του Γιάννη Καραμπίτσου

Παρακολουθείστε ένα βίντεο από την παράσταση που δίνει μια γεύση της ατμόσφαιράς της, χωρίς να περιλαμβάνει περιεχόμενο της (εκτός από την αποθέωση του τέλους), αφού κάτι τέτοιο δεν είναι επιτρεπτό.

Δεν είμαστε σε θέση δυστυχώς να πάρουμε θέση στο ζήτημα για το πόσο πιστή είναι η απόδοση του κειμένου του Βρετανού ποιητή Τεντ Χιουζ στο πρωτότυπο κείμενο του Ρακίνα και κατ΄ επέκταση στο ζήτημα αν η εκδοχή του είναι πιο συντηρητική από εκείνου.

image

Έτσι θα τοποθετηθούμε μόνο στα δεδομένα από την παράσταση που έχουμε στην διάθεσή μας. Το περιοδικό μας δεν πιστεύει ούτε στις “αντικειμενικές” και αλάνθαστες κριτικές, ούτε στις δεδικασμένες. Οι κριτικές μπορούν να συμπληρωθούν, μεταβληθούν ή και ακυρωθούν στο πέρασμα του χρόνου χάρη στην συμβολή “ανώνυμων” ή “επώνυμων” “αναγνωστών” μας, “ειδικών” ή λιγότερο “ειδικών”, μελετητών ή “ψαγμένων” θεατών των παραστάσεων του ποιοτικού θεάτρου. Aν κάποιος “αναγνώστης” έχει μελετήσει το παραπάνω ζήτημα ή το μελετήσει μελλοντικά μπορεί να μας αποστείλει με την μορφή άρθρου την άποψή του για να “τροποποιήσουμε” και εμπλουτίσουμε αν κριθεί απαραίτητο την κριτική μας. Προς το παρόν ας αρκεστούμε στα λόγια του σκηνοθέτη της παράστασης Νίκολας Χάιτνερ.

image

“Η απόδοση του Tεντ Χιουζ σε ελεύθερο στίχο έχει μια σωματική σχεδόν δύναμη, που χαρακτηρίζει ολόκληρο το ποιητικό του έργο αλλά και την αγγλική γλώσσα. Ο Χιουζ φτιάχνει δικούς του στίχους χρησιμοποιώντας το υλικό που περιέχεται στους στίχους του Ρακίνα∙ κατά μίαν έννοια γράφει ένα δικό του κείμενο: το μετατρέπει σε ένα έργο «γυμνό», το κάνει ίσως πιο ελληνικό απ’ ό,τι μπορεί να είναι στα γαλλικά. Η απόδοση του Χιουζ απελευθερώνει τον ηθοποιό, που διαφορετικά είναι υποχρεωμένος να περιορίσει όλο αυτό το άγριο πάθος μέσα στον κομψό ζουρλομανδύα του αλεξανδρινού στίχου”.

Στο προκείμενο τώρα, δηλώνουμε απερίφραστα τα εξής: Η παράσταση άρεσε στο κοινό της Επιδαύρου τουλάχιστον το Σάββατο που την είδαμε, δημιούργησε ένα αίσθημα ευφορίας, ενώ αρκετοί θεατές σύγκριναν την παράσταση και την εντύπωση που τους έκανε με την περσινή Μήδεια ζήτημα που δεν είναι τόσο απλό και χρήζει βαθύτερης εξερεύνησης για αυτό δεν θα το πιάσουμε τώρα.

Το ίδιο άρεσε και σε μας.

image

Συνέχεια ανάγνωσης «Κριτική παρουσίαση “Φαίδρας” Ρακίνα στην Επίδαυρο 10, 11 Ιουλίου 2009. Άρεσε η παράσταση του Εθνικού Θεάτρου της Μεγάλης Βρετανίας σε σκηνοθεσία Νίκολας Χάιτνερ. “Περί Πνευματικών Δικαιωμάτων και άλλων καταστροφών”»

Συνέντευξη του Λεωνίδα Αντωνόπουλου στον Γιάννη Καραμπίτσο για την ενότητα του Φεστιβάλ Αθηνών “Ήχοι του Κόσμου” την οποία επιμελείται για τέταρτη συνεχή χρονιά (Βίντεο). 8/7/2009, το Σχολείον. Παραγωγή @rtD/CameraStylo Online

image

Γνωστός σε όλους ο Λεωνίδας Αντωνόπουλος για την πολυσύνθετη δράση  του γύρω από την ποιοτική μουσική και για την παραγωγή της  πολύ σημαντικής εκπομπής της ΝΕΤ “ΟΙ ΜΟΥΣΙΚΟΙ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ” κομμάτι και συνέχεια  της οποίας είναι μία από τις πιο ενδιαφέρουσες ενότητες του Φεστιβάλ Αθηνών (και έχει πολλές) “Ήχοι του Κόσμου”. Ζητήσαμε από τον Λεωνίδα να μας πει λίγα λόγια για τους φετινούς προσκαλεσμένους στην ενότητα αλλά και για την γενικότερη φιλοσοφία και εξέλιξη της.

Γιατί… Μουσικοί του Κόσμου;

«Οι Μουσικοί του Κόσμου», είναι μια σειρά ντοκιμαντέρ όχι μόνο ψυχαγωγικού αλλά και ερευνητικού χαρακτήρα. Επιλέξαμε ως πεδίο μελέτης την τάση που έχει εκδηλωθεί στη σύγχρονη μουσική πραγματικότητα, και η οποία εμπνέεται και στηρίζεται σε μουσικά είδη και καλλιτέχνες που βρίσκονται έξω από τα χωρικά ύδατα της ποπ μουσικής βιομηχανίας. Συνέχεια ανάγνωσης «Συνέντευξη του Λεωνίδα Αντωνόπουλου στον Γιάννη Καραμπίτσο για την ενότητα του Φεστιβάλ Αθηνών “Ήχοι του Κόσμου” την οποία επιμελείται για τέταρτη συνεχή χρονιά (Βίντεο). 8/7/2009, το Σχολείον. Παραγωγή @rtD/CameraStylo Online»

Νίκολας Χάιτνερ: Η Έλεν Μίρεν με οδήγησε στη Φαίδρα. Συνέντευξη στην Ιφιγένεια Ταξοπούλου (εφημερίδα του Φεστιβάλ Αθηνών)

Συνέντευξη στην Ιφιγένεια Ταξοπούλου

Ομολογεί ότι στον Ρακίνα τον οδήγησε η Έλεν Μίρεν. Περιγράφει τη μέθοδο μέσω της οποίας προσέγγισε το θέμα του, τον έρωτα που σκοτώνει. Αλλά κυρίως περιγράφει την πραγματικότητα του βρετανικού θεάτρου και πώς ο ίδιος, από τη στιγμή που βρέθηκε να διευθύνει την πρώτη κρατική σκηνή στο Λονδίνο, έκανε τα πάντα ώστε το θέατρο να πιάσει το σφυγμό της κοινωνίας. Τα κατάφερε; Αν οι αριθμοί λένε κάποια αλήθεια, το ότι κάθε χρόνο το Εθνικό Θέατρο της Βρετανίας κόβει πάνω από ένα εκατομμύριο εισιτήρια μάλλον αποτελεί πειστική απάντηση. ————————————

Ο Νίκολας Χάιτνερ απολαμβάνει το κύρος του επιτυχημένου. 53 χρόνων σήμερα, όλοι του αναγνωρίζουν το ρόλο του αναμορφωτή του Εθνικού Θεάτρου της Βρετανίας, στο οποίο είναι καλλιτεχνικός διευθυντής από το 2003. Από τότε ως σήμερα έφερε, με μερικές απλές κινήσεις, ακόμα περισσότερο κόσμο σε μια τέχνη που ούτως ή άλλως έχει φανατικούς θαυμαστές στο Λονδίνο. Ποιες κινήσεις; Μερικές είναι αναμενόμενες, όπως π.χ. σπουδαία έργα με μεγάλους ηθοποιούς στον κεντρικό ρόλο. Ορισμένες άλλες προϋποθέτουν διακινδύνευση. Είναι ριψοκίνδυνο, λ.χ., να ανοίγεις σε νέα έργα και σε νέους σκηνοθέτες ακόμα και τις μεγάλες σκηνές ενός εθνικού θεάτρου. Εξίσου ριψοκίνδυνο είναι, εκμεταλλευόμενος τις νέες τεχνολογίες, να καθιερώνεις ημέρα που η παράστασή σου θα μεταδοθεί απευθείας, χάρη στην ψηφιακή τεχνολογία, στο κοινό μιας πληθώρας κινηματογραφικών αιθουσών. Ριψοκίνδυνη θεώρησαν μερικοί σνομπ και τη θεαματική μείωση των τιμών των εισιτηρίων, ωστόσο και αυτή η κίνηση είχε επιτυχία, αφού έτσι όλες οι παραστάσεις του Εθνικού Θεάτρου της Βρετανίας έχουν πληρότητα της τάξεως του 90%.

image

Έχρισε Φαίδρα την οσκαρική Έλεν Μίρεν, επέλεξε μια μετάφραση ελεύθερη από την τυραννία του μέτρου, που φέρει την υπογραφή του μεγάλου βρετανού ποιητή Τεντ Χιουζ, και βάδισε στην παράδοση του βρετανικού θεάτρου, που δίνει πάντα έμφαση στο κείμενο και τη σκηνική απόδοσή του παρά στις αποδομητικές εικονογραφήσεις της ευρωπαϊκής contemporary σκηνής. Τα κατάφερε;

Αν διακινδυνεύει το άνοιγμα του θεάτρου σε ένα καινούργιο μεγάλο κοινό, ο Χάιτνερ δεν κάνει το ίδιο με τις παραστάσεις που ο ίδιος σκηνοθετεί. Τουλάχιστον δεν έκανε το ίδιο με τη Φαίδρα του Ρακίνα. Έχρισε Φαίδρα την οσκαρική Έλεν Μίρεν, επέλεξε μια μετάφραση ελεύθερη από την τυραννία του μέτρου, που φέρει την υπογραφή του μεγάλου βρετανού ποιητή Τεντ Χιουζ, και βάδισε στην παράδοση του βρετανικού θεάτρου, που δίνει πάντα έμφαση στο κείμενο και τη σκηνική απόδοσή του παρά στις αποδομητικές εικονογραφήσεις της ευρωπαϊκής contemporary σκηνής. Τα κατάφερε;

Οι βρετανικές κριτικές στην πλειονότητά τους ήταν ενθουσιώδεις. Ο ίδιος παρ’ όλα αυτά δεν τις επικαλείται. Γνωρίζει ότι το θέατρο είναι μια ανοιχτή σχέση: τα δρώμενα επί σκηνής και το κοινό. Γνωρίζει ότι η παρουσία του στην Επίδαυρο είναι διττή πρόκληση. Παίζει σε ένα κοινό περισσότερο «καχύποπτο», πιο ανυπόμονο για καινοτομίες από το βρετανικό. Επιπλέον, ανεβάζει σε ένα ανοιχτό θέατρο μια παράσταση σχεδιασμένη για κλειστό χώρο.

Στη συνέντευξη που μας παραχώρησε εξηγεί πώς απαντά στις προκλήσεις, δηλώνει έτοιμος για την Επίδαυρο, ελπίζει ότι οι προσαρμογές για τον χώρο θα αποβούν λειτουργικές, και εκθέτει με σαφήνεια και τόλμη τη σχέση του βρετανικού θεάτρου με την πολιτεία, τους πολίτες, τις αισθητικές, τους σταρ, τους καλλιτέχνες, τα χρήματα, την κοινωνία και τη ζωή. Απολαύστε έναν καλλιτέχνη που μιλάει με σαφήνεια για πράγματα που όταν τα ξέρεις βαθιά είναι απολύτως σαφή. Σχεδόν προφανή.

Τι σας οδήγησε στη Φαίδρα; Τα έργα του Ρακίνα δεν παρουσιάζονται συχνά στις βρετανικές σκηνές.

Η Έλεν Μίρεν με οδήγησε στη Φαίδρα, όταν μου είπε κάποια στιγμή ότι θα ήθελε να παίξει τον συγκεκριμένο ρόλο στο Εθνικό Θέατρο – έχει άλλωστε την ιδιότητα του συνεργαζόμενου καλλιτέχνη εδώ. Άρχισα λοιπόν να διαβάζω όλες τις διαθέσιμες αγγλικές μεταφράσεις του έργου και στην πορεία διαπίστωσα ότι θα με ενδιέφερε να το σκηνοθετήσω. Στην Αγγλία, είναι αλήθεια, δεν έχουμε ασχοληθεί ιδιαίτερα με τον Ρακίνα – είναι η τρίτη μόλις φορά που ανεβαίνει έργο του στο Εθνικό Θέατρο. Αυτό λειτούργησε ως πρόκληση: ήθελα να καταλάβω το γιατί. Συνέχεια ανάγνωσης «Νίκολας Χάιτνερ: Η Έλεν Μίρεν με οδήγησε στη Φαίδρα. Συνέντευξη στην Ιφιγένεια Ταξοπούλου (εφημερίδα του Φεστιβάλ Αθηνών)»

“Φαίδρα” Ρακίνα σε εκδοχή του Ted Hughes, Εθνικό Θέατρο Μεγάλης Βρετανίας – Nicholas Hytner , Αρχαίο Θέατρο Επιδαύρου / 10 & 11 Ιουλίου 2009, 21:00. ΦΕΣΤΙΒΑΛ ΕΠΙΔΑΥΡΟΥ 2009.

 Dominic Cooper and Helen Mirren © Catherine Ashmore

Εθνικό Θέατρο Μεγάλης Βρετανίας – Nicholas Hytner

Ρακίνα, Φαίδρα
σε εκδοχή του Ted Hughes

Αρχαίο Θέατρο Επιδαύρου / 10 & 11 Ιουλίου 2009, 21:00

Δημοσιεύματα

 Helen Mirren © Catherine Ashmore

Φλεγόμενη από το ανεξέλεγκτο πάθος για τον νεαρό θετό της γιο η Φαίδρα, με την εντύπωση ότι ο Θησέας, ο χαμένος σύζυγός της, είναι νεκρός, ομολογεί τους πιο μύχιους πόθους της και εισέρχεται έτσι σ’ έναν σκοτεινό εφιάλτη. Όταν ο Θησέας επιστρέφει, σώος και αβλαβής, η Φαίδρα από φόβο μήπως εκτεθεί κατηγορεί τον θετό της γιο ότι τη βίασε. Η έκβαση δεν θα μπορούσε παρά να είναι ολέθρια.

 Helen Mirren © Catherine Ashmore

Κοίταξέ με – βλέπεις μια γυναίκα σε παραφορά. Είμαι ερωτευμένη.


Η Έλεν Μίρρεν ερμηνεύει τον ομώνυμο ρόλο σ’ αυτό το τραγικό έργο του Ζαν Ρασίν, ενώ τη μετάφραση σε ρωμαλέο ελεύθερο στίχο υπογράφει ο μεγάλος Άγγλος ποιητής Τεντ Χιούζ. Συνέχεια ανάγνωσης «“Φαίδρα” Ρακίνα σε εκδοχή του Ted Hughes, Εθνικό Θέατρο Μεγάλης Βρετανίας – Nicholas Hytner , Αρχαίο Θέατρο Επιδαύρου / 10 & 11 Ιουλίου 2009, 21:00. ΦΕΣΤΙΒΑΛ ΕΠΙΔΑΥΡΟΥ 2009.»

Συναυλία με τον Τoumani Diabaté, Το Σχολείον, Χώρος Α / 9 Ιουλίου 2009, 21:00, Ήχοι του Κόσμου. ΦΕΣΤΙΒΑΛ ΑΘΗΝΩΝ 2009.

 Toumani Diabate © Dave Peabody

Toumani Diabate © Dave Peabody

Συναυλία με τον Τoumani Diabaté

Το Σχολείον, Χώρος Α / 9 Ιουλίου 2009, 21:00

Ήχοι του Κόσμου

Η μουσική του μεγαλύτερου σολίστ της παραδοσιακής αφρικανικής άρπας «κόρα», από το Μάλι, αποτελεί τεράστια έκπληξη. Τι θα πει «έκπληξη»; Θα πει να ανακαλύπτεις στη μουσική παράδοση μιας από τις φτωχότερες χώρες του πλανήτη έναν αμύθητο πλούτο ήχων και μουσικών αναφορών: μπλουζ, τζαζ, ροκ, σόουλ, δυτικοαφρικανικές παραδόσεις… Όταν όμως ο Τουμάνι Ντιαμπατέ αρχίζει να γλιστρά τα δάχτυλά του στις χορδές της άρπας και οι μουσικοί να συνοδεύουν τις μελωδικές του ιστορίες δεν υπάρχει πλέον έκπληξη. Μετουσιώνεται σε αυθεντική εμπειρία.

Ερμηνεύουν:

Toumani Diabaté, κόρα
Fode Kouyaté, κρουστά
Fodé Lassana Diabaté, μπαλαφόν
Kasse Mady Diabaté, φωνητικά
Fanta Mady Kouyaté, κιθάρα
Mohamed Koyta, μπάσο
Ganda Toumkara, νγκόνι

Τεχνικός ήχου: Johannes Bellinck

 Toumani © Christina Jaspars

Toumani © Christina Jaspars

Διάρκεια
Διάρκεια: 1:20′
Διάλειμμα: Όχι
Εισιτήρια
€25,
€20 (Μειωμένο),
€10 (Φοιτητικό κ.α.)
Κρατήσεις Εισιτηρίων
Online Κράτηση Εισιτηρίου
Πρόσβαση
Πειραιώς 52
Περισσότερα…
Δείτε χάρτη

Συναυλία με τον Ivo Papasov Το Σχολείον, Χώρος Α / 8 Ιουλίου 2009, 21:00. Ήχοι του Κόσμου. ΦΕΣΤΙΒΑΛ ΑΘΗΝΩΝ 2009.

 Ivo Papasov © Vera Petkova

Ivo Papasov © Vera Petkova

Συναυλία με τον Ivo Papasov

Το Σχολείον, Χώρος Α / 8 Ιουλίου 2009, 21:00

Ήχοι του Κόσμου

Μουσική χωρίς ανάσα από τον καλύτερο κλαρινετίστα των Βαλκανίων. Σε τούτη τη γειτονιά της Γης όπου η μουσική μας προτιμάμε να κατάγεται από τον Διόνυσο, δεξιοτέχνες σαν τον Ίβο Παπάζοφ δραπετεύουν από κατηγορίες και είδη. Οι σκοποί και οι μελωδίες των Βαλκανίων, από την Ελλάδα ως την Ουγγαρία και από την Τουρκία ως την… Αυστρία είναι το υλικό για το μεγαλύτερο πανηγύρι ήχων που χωράει σε ένα μικρό ξύλινο όργανο: το κλαρίνο. Η πιο συναρπαστική και ευρηματική μουσική που βγήκε ποτέ από τη Βουλγαρία.

 Ivo Papasov © Vera Petkova

Ivo Papasov © Vera Petkova

Ερμηνεύουν:

Ivo Papasov, κλαρίνο
Maria Karafizieva, φωνητικά
Ali Salif, ντραμς
Vasil Denev, πλήκτρα, γκαντούλκα
Nesho Neshev, ακορντεόν
Matio Dobrev, καβάλ

Διάρκεια
Διάρκεια: 1:45′ Συνέχεια ανάγνωσης «Συναυλία με τον Ivo Papasov Το Σχολείον, Χώρος Α / 8 Ιουλίου 2009, 21:00. Ήχοι του Κόσμου. ΦΕΣΤΙΒΑΛ ΑΘΗΝΩΝ 2009.»

Anna Halprin – Anne Collod and guests parades & changes, replays Πειραιώς 260, Χώρος Η / 7 – 9 Ιουλίου 2009, 21:00. ΦΕΣΤΙΒΑΛ ΑΘΗΝΩΝ 2009.

PHOTO: BERTRAND PREVOST

Anna Halprin – Anne Collod and guests

parades & changes, replays

Πειραιώς 260, Χώρος Η / 7 – 9 Ιουλίου 2009, 21:00

Το έργο της Αμερικανίδας πρωτοπόρου του μεταμοντέρνου χορού Άννας Χάλπριν, 89 χρόνων σήμερα αλλά άγνωστης στο ελληνικό κοινό, θα έχουμε τη δυνατότητα να ανακαλύψουμε μέσα από την αναδημιουργία του Parades & changes από την Αν Κολλό, μέλος του Κουαρτέτου Albrecht Knust, με «συνενόχους» στις ερμηνείες γνωστούς χορογράφους, όπως ο Αλαίν Μπυφάρ και η Ντι Ντι Ντόρβιλιερ. Πρόκειται για ένα έργο τόσο σύγχρονο –κι ας πρωτοπαίχτηκε το 1965– που μάς μεταφέρει στις απαρχές της περφόρμανς και στα ερευνητικά εργαστήρια της Καλιφόρνιας, όταν η εισαγωγή καθημερινών κινήσεων στο λεξιλόγιο του χορού ήταν πράξη επαναστατική.

Σύλληψη – Καλλιτεχνική διεύθυνση: Anne Collod
σε διάλογο με την Anna Halprin & τον Morton Subotnick
Μουσική: Morton Subotnick σε συνεργασία με τον Sébastien Roux
Κοστούμια: Misa Ishibashi
Σκηνικά: Anne Collod – Mikko Hynninen
Σκηνικά αντικείμενα: Misa Ishibashi, Alain Gallissian
Χειρισμός φώτων: Philippe Bouttier.
Καλλιτεχνική συνεργάτης: Cécile Proust
Τεχνική διεύθυνση: Nicolas Barrot

Ερμηνεύουν:
Boaz K. Barkan, Nuno Bizarro, Alain Buffard, Anne Collod, DD Dorvillier, Fabrice Ramalingom Συνέχεια ανάγνωσης «Anna Halprin – Anne Collod and guests parades & changes, replays Πειραιώς 260, Χώρος Η / 7 – 9 Ιουλίου 2009, 21:00. ΦΕΣΤΙΒΑΛ ΑΘΗΝΩΝ 2009.»

Συναυλία με τους Word of Mouth & τις Σανάδες Το Σχολείον, Χώρος Α / 7 Ιουλίου 2009, 21:00 Ήχοι του κόσμου. ΦΕΣΤΙΒΑΛ ΑΘΗΝΩΝ 2009.

 Word of Mouth © Κostas Gerampinis

Word of Mouth © Κostas Gerampinis

Συναυλία με τους Word of Mouth & τις Σανάδες

Το Σχολείον, Χώρος Α / 7 Ιουλίου 2009, 21:00

Ήχοι του κόσμου
Word of mouth:

Αποστόλης Παντούλας, Bitman
Βασίλης Παπούλιας, El Pap Chico

Σανάδες:

Μάτα Κούρτη, Μαρία Κώτη, Μαρία Μελαχροινού, Σπυριδούλα Μπάκα, Σοφία Σαρρή, Μαρία Σταύρακα, Μαριαστέλλα Τζανουδάκη

Εννέα στόματα ορθάνοιχτα! Τρέφονται με ήχους και παράγουν ό,τι μια ορχήστρα συν μερικά drum machine, scratches και μία γυναικεία χορωδία, όλα μαζί· χωρίς ούτε ένα μουσικό όργανο. Το human beatbox ντουέτο των Word of Mouth συναντά τις επτά γυναικείες φωνές των Σανάδων σε μια φρενήρη διαδρομή με διασκευές τραγουδιών από όλο τον κόσμο. Ένα μουσικό σύμπαν που συστέλλεται και διαστέλλεται συμπυκνώνοντας την πολυφωνική παράδοση, τους σύγχρονους πειραματισμούς και τη χιπ χοπ κουλτούρα με ένα και μόνο όργανο: την ανθρώπινη φωνή.


 Word of Mouth © Κostas Gerampinis

Word of Mouth © Κostas Gerampinis

Συνέχεια ανάγνωσης «Συναυλία με τους Word of Mouth & τις Σανάδες Το Σχολείον, Χώρος Α / 7 Ιουλίου 2009, 21:00 Ήχοι του κόσμου. ΦΕΣΤΙΒΑΛ ΑΘΗΝΩΝ 2009.»

Μπαλέτα του Θεάτρου Μαριίνσκι Η Λίμνη των Κύκνων. Ωδείο Ηρώδου Αττικού / 6 & 7 Ιουλίου 2009, 21:00. ΦΕΣΤΙΒΑΛ ΑΘΗΝΩΝ 2009.

 Swan Lake © V.Baranovsky

Swan Lake © V.Baranovsky

Φανταστικό μπαλέτο σε τρεις πράξεις

Διπλή απόλαυση στο Ηρώδειο χάρη στην άφιξη των Μπαλέτων του Θεάτρου Μαριίνσκυ με το πιο εμβληματικό έργο του κλασικού ρεπερτορίου, τη Λίμνη των κύκνων, να ερμηνεύεται από τη ρωσική σχολή μπαλέτου που είναι συνώνυμη με την ίδια την ιστορία του κλασικού χορού.
Το παραμύθι με τον πρίγκιπα Ζήγκφριντ και τον Λευκό και Μαύρο Κύκνο (Οντέτ / Οντίλ) συνεχίζει να εμπνέει, στοίχημα στη ζωή κάθε μπαλαρίνας για τις δεξιοτεχνικές ικανότητες και το λυρισμό που απαιτεί.
Το λιμπρέτο άλλωστε, με το διφορούμενο ανάμεσα στο όνειρο και την πραγματικότητα, καθαρή απεικόνιση του συμβολισμού στα τέλη του 19ου αιώνα, προσφέρεται ιδεωδώς για κάτι τέτοιο.

 Swan Lake © N.Razina

Swan Lake © V.Baranovsky

Μουσική: Πιοτρ Ίλιτς Τσαϊκόφσκι (1840 – 1893)
Λιμπρέτο: Βλαντιμίρ Μπεκιτσόφ, Βασίλι Γκέλτσερ
Xορογραφία (Αναβίωση, 1895): Μαριύς Πετιπά, Λεβ Ιβάνοφ
Αναθεωρημένη χορογραφία – Σκηνική διεύθυνση: Κονσταντίν Σεργκέγιεφ
Σκηνικά: Ίγκορ Ιβάνοφ
Κοστούμια: Γκαλίνα Σολόβιεβα

Συμμετέχει η Κρατική Ορχήστρα Αθηνών
Μουσική διεύθυνση: Πάβελ Μπουμπέλνικοφ

Διανομή:

Οντέτ: Γιουλιάνα Λοπάτκινα (6/7), Αναστασία Κολέγοβα (7/7)
Πρίγκιπας: Ντανιήλ Κόρσουντεφ, (6/7) Ίγκορ Κολμπ
Βασίλισσα: Αναστασία Βασίλετς
Δάσκαλος: Ρομάν Σκρίπκιν Συνέχεια ανάγνωσης «Μπαλέτα του Θεάτρου Μαριίνσκι Η Λίμνη των Κύκνων. Ωδείο Ηρώδου Αττικού / 6 & 7 Ιουλίου 2009, 21:00. ΦΕΣΤΙΒΑΛ ΑΘΗΝΩΝ 2009.»

Συναυλία με την Lura Το Σχολείον, Χώρος Α / 6 Ιουλίου 2009, 21:00. Ήχοι του κόσμου. ΦΕΣΤΙΒΑΛ ΑΘΗΝΩΝ 2009.

image

Ήχοι του κόσμου

Ερμηνεύουν:

Lura, φωνή, κρουστά
Osvaldo Dias «Vaiss», κιθάρα
Edevaldo Figueiredo «Russo», μπάσο
Carlos Paris Morais «Kau», ντραμς
Antonio Santos Vieira «Toy», πιάνο, διεύθυνση ορχήστρας
Guillaume Singer, βιολί

image Lura © Rita Carmo, 2009 Lusafrica

Η αεικίνητη Λούρα είναι η αισθησιακή έκφραση της μουσικής του Πράσινου Ακρωτηρίου. Φωνή και κίνηση ενωμένες. Μελωδίες που έρχονται από την αφρικάνικη θάλασσα: γλυκές, μελαγχολικές, ταξιδιάρικες. Ρυθμοί που γεννήθηκαν στην αφρικάνικη ύπαιθρο: αρχέγονοι, ερωτικοί, ατίθασοι. Τραγούδια που μιλούν για το παρόν της Αφρικής και προσδοκούν ένα μέλλον το οποίο αργεί να έρθει, φορτωμένο καθώς είναι με παραδόσεις και έθιμα. Η Λούρα από τη Λισαβόνα, γέννημα θρέμμα της καμποβερντιανής διασποράς, είναι η πιο σύγχρονη και η πιο αγαπημένη φωνή του Πράσινου Ακρωτηρίου, μετά την Τσεζάρια Έβορα.

image Lura © Rita Carmo, 2009 Lusafrica


Συνέχεια ανάγνωσης «Συναυλία με την Lura Το Σχολείον, Χώρος Α / 6 Ιουλίου 2009, 21:00. Ήχοι του κόσμου. ΦΕΣΤΙΒΑΛ ΑΘΗΝΩΝ 2009.»

«Ριζενμπούτσμπαχ, μια μόνιμη αποικία» των Κριστόφ Μαρτάλερ και Άννα Βίμπροκ. Η Μεγάλη Τέχνη είναι εδώ και μπορεί να ταρακουνάει και σοκάρει με έργα όπως το “Όργιο της Ανεκτικότητας” του Γιαν Φαμπρ με παρόμοιο θέμα που είδαμε πρόσφατα στο Παλάς και να συγκινεί και απογειώνει με έργα όπως το δυσκολοπρόφερτο «Ριζενμπούτσμπαχ» του Ελβετού θεατρικού σκηνοθέτη και μουσικού Κριστόφ Μαρτάλερ.

image

Riesenbutzbach © Dorothea Wimmer

του Γιάννη Καραμπίτσου

Στο «Ρίζενμπούτσμπαχ, μια μόνιμη αποικία» «έναν μουσικό θεατρικό στοχασμό», όπως λέει ο ίδιος «για τις τελευταίες ημέρες της κατανάλωσης ο Μαρτάλερ, σε συνεργασία με την Άννα Βίμπροκ και την  Στέφανι Καρπ δραματουργό της παράστασης υλοποιεί μια παράσταση 2 ωρών και 20 λεπτών σε ένα συμβολικό, ψυχρό, κλειστοφοβικό και με τεράστιο ύψος σκηνικό,  γεγονός που μετατρέπει την προσπάθεια να διαβάσεις τους υπέρτιτλους αφόρητα, εκνευριστική. Και εκεί που αρχίζεις να ανησυχείς για το πως θα περάσουν αυτές οι δυόμισι περίπου ώρες χωρίς διάλειμμα  χωρίς καλά –καλά να το καταλάβεις βρίσκεσαι να παρακολουθείς “αρπαγμένος” μια παράσταση που συνδυάζει θέατρο, χορογραφία, μουσική πάνω από όλα και όπερα και καταστάσεις που μεταβαίνουν συνεχώς από ένα πικρό και μελαγχολικό σε ένα έντονα ειρωνικό και καυστικό κωμικό στοιχείο,  μην ανησυχώντας καθόλου πλέον για τους υπέρτιτλους αφού τα κείμενα της παράστασης αποδεικνύονται πολύ λίγα. Συνέχεια ανάγνωσης ««Ριζενμπούτσμπαχ, μια μόνιμη αποικία» των Κριστόφ Μαρτάλερ και Άννα Βίμπροκ. Η Μεγάλη Τέχνη είναι εδώ και μπορεί να ταρακουνάει και σοκάρει με έργα όπως το “Όργιο της Ανεκτικότητας” του Γιαν Φαμπρ με παρόμοιο θέμα που είδαμε πρόσφατα στο Παλάς και να συγκινεί και απογειώνει με έργα όπως το δυσκολοπρόφερτο «Ριζενμπούτσμπαχ» του Ελβετού θεατρικού σκηνοθέτη και μουσικού Κριστόφ Μαρτάλερ.»

Νεφέλες Αριστοφάνη, Θεατρικός Οργανισμός Κύπρου, Αρχαίο Θέατρο Επιδαύρου / 3 & 4 Ιουλίου 2009, 21:00. ΦΕΣΤΙΒΑΛ ΕΠΙΔΑΥΡΟΥ 2009.

Θεατρικός Οργανισμός Κύπρου

Αριστοφάνη, Νεφέλες

image

Αρχαίο Θέατρο Επιδαύρου / 3 & 4 Ιουλίου 2009, 21:00

“Ω Σώκρατες, Ω Σωκρατίδιον”…

Ο Στρεψιάδης, ένας αγρότης καταχρεωμένος εξαιτίας του άσωτου γιου του, απευθύνεται στον Σωκράτη για να τον μυήσει στη ρητορική ώστε να παρουσιάζει το άδικο ως δίκαιο και έτσι να γλιτώσει από δανειστές και δικαστές.

Οι Νεφέλες (423), απαστράπτουσα κωμωδία επικεντρωμένη στην άδικη και ανελέητη σάτιρα του Σωκράτη, παρουσιάζουν τον φιλόσοφο ως επικεφαλής των σοφιστών και δάσκαλο της ρητορικής.

Μετάφραση: Κ. Χ. Μύρης
Σκηνοθετική Επιμέλεια: Βαρνάβας Κυριαζής
Σκηνοθετική Ομάδα: Γιώργος Μουαΐμης, Λέα Μαλένη, Ανδρέας Τσουρής, Νεοκλής Νεοκλέους
Μουσική: Σταμάτης Κραουνάκης
Σκηνικά: Χάρης Καυκαρίδης
Κοστούμια: Λάκης Γενεθλής
Χορογραφία: Ισίδωρος Σιδέρης
Μουσική Διδασκαλία : Σταμάτης Κραουνάκης, Γιώργος Χριστοδουλίδης, Ελεονώρα Ρούσσου Συνέχεια ανάγνωσης «Νεφέλες Αριστοφάνη, Θεατρικός Οργανισμός Κύπρου, Αρχαίο Θέατρο Επιδαύρου / 3 & 4 Ιουλίου 2009, 21:00. ΦΕΣΤΙΒΑΛ ΕΠΙΔΑΥΡΟΥ 2009.»

Δημιουργήστε ένα δωρεάν ιστότοπο ή ιστολόγιο στο WordPress.com.

ΠΑΝΩ ↑