«Νέκυια» Θέατρο ΝΟ της Ιαπωνίας – Μιχαήλ Μαρμαρινός στο Αρχαίο Θέατρο Επιδαύρου | 24-25 Ιουλίου 2015

Michail Marmarinos ΝΟH - Nekyia

Ο Μιχαήλ Μαρμαρινός παρουσιάζει στο Αρχαίο Θέατρο Επιδαύρου την παράσταση Νέκυια, βασισμένη στη ραψωδία λ της Οδύσσειας του Ομήρου, για δύο παραστάσεις στις 24 και 25 Ιουλίου 2015.

«Από εδώ και μετά να θυμάσαι πως οι νεκροί δεν έχουν σκιά και δεν ανοιγοκλείνουν τα μάτια». – Πλούταρχος Συνέχεια ανάγνωσης ««Νέκυια» Θέατρο ΝΟ της Ιαπωνίας – Μιχαήλ Μαρμαρινός στο Αρχαίο Θέατρο Επιδαύρου | 24-25 Ιουλίου 2015″

Ο Θάνος Μικρούτσικος στο Μικρό Θέατρο Αρχαίας Επιδαύρου

mikroutsikos24 25 jul

Ο Θάνος Μικρούτσικος θα δώσει δύο συναυλίες στο Μικρό Θέατρο Αρχαίας Επιδαύρου, με τίτλο Η μνήμη όταν επιστρέφει εκδικείται, στο πλαίσιο του Φεστιβάλ Αθηνών και Επιδαύρου 2015.

«Τραγούδια με αίμα. Τραγούδια από πέτρα. Τραγούδια για το όνειρο που πάντα θα κυνηγάμε. Τραγούδια για να ξορκίσουμε τους εφιάλτες, που και τότε και τώρα μας περικυκλώνουν.» Συνέχεια ανάγνωσης «Ο Θάνος Μικρούτσικος στο Μικρό Θέατρο Αρχαίας Επιδαύρου»

Passim από το Théâtre Du Radeau και τον Φρανσουά Τανγκύ στο Φεστιβάλ Αθηνών

Passim ©Brigitte Enguerand 01
Passim ©Brigitte Enguerand

Ο Φρανσουά Τανγκύ και το Théâtre Du Radeau θα παρουσιάσουν στο πλαίσιο του Φεστιβάλ Αθηνών 2015 το έργο Passim, για τρεις παραστάσεις στην Πειραιώς 260. Συνέχεια ανάγνωσης «Passim από το Théâtre Du Radeau και τον Φρανσουά Τανγκύ στο Φεστιβάλ Αθηνών»

Priority, του Αντώνη Φωνιαδάκη στο Φεστιβάλ Αθηνών 2015

Το σλάιντ απαιτεί την χρήση JavaScript.

O Αντώνης Φωνιαδάκης, Έλληνας της διασποράς με σημαντική διεθνή παρουσία, σε πρώτη εμφάνιση στο Φεστιβάλ Αθηνών, ερμηνεύει και χορογραφεί ο ίδιος ένα σόλο .

Ο τίτλος Priority –δηλαδή προτεραιότητα– έχει διπλή σημασία, πραγματική και συμβολική: αναφέρεται σ’ ένα μπαρ της εφηβικής του ηλικίας και σ’ ένα πρώιμο βίωμα, καθοριστικό στην επαφή του με τον χορό και στην αναζήτηση ταυτότητας μέσα από αυτόν. Συνέχεια ανάγνωσης «Priority, του Αντώνη Φωνιαδάκη στο Φεστιβάλ Αθηνών 2015»

Η Δήμητρα Γαλάνη με το Chronos στο Μικρό Θέατρο της Αρχαίας Επιδαύρου

Chronos_1_2015
Chronos ©Στεφανία Χαρσούλα

Η Δήμητρα Γαλάνη παρουσιάζει το Chronos στις 17 και 18 Ιουλίου 2015, στο Μικρό Θέατρο της Αρχαίας Επιδαύρου, στο πλαίσιο του Φεστιβάλ Αθηνών και Επιδαύρου 2015.

Η Δήμητρα Γαλάνη, από τις πιο σημαντικές ερμηνεύτριες στον χώρο του ελληνικού τραγουδιού, δεν επαναπαύεται στις δάφνες της. Πάντα δημιουργική και ανήσυχη, προκαλεί το καινούργιο. Αυτή τη φορά γίνεται, με τη σπουδαία φωνή της, το πέμπτο όργανο σ’ ένα κουαρτέτο ταλαντούχων μουσικών, που καθένας τους κομίζει τις δικές του καταβολές στη δια-χρονική υπόθεση που ονομάζεται ελληνικό τραγούδι.

Chronos_2_2015
Chronos ©Μαρία Αθανασοπούλου

Από την «Ξανθούλα» του Μάντζαρου έως τον Τσιτσάνη και τον Χατζιδάκι, ο Chronos (χρόνος) φέρνει κοντά μας τα «ιερά και τα όσια» της μουσικής μας παράδοσης.

Συμμετέχουν:
Πέτρος Κλαμπάνης κοντραμπάσο
Θωμάς Κωνσταντίνου ούτι, λαούτο, κιθάρα

Σπύρος Μάνεσης πιάνο
Χρήστος Ραφαηλίδης βιμπράφωνο

Φωτό: Μαρία Αθανασοπούλου

Για να δείτε όλο το πρόγραμμα του Φεστιβάλ Επιδαύρου 2015 πατήστε εδώ: Ετοιμαστείτε για Φεστιβάλ Επιδαύρου 2015!

Πληροφορίες
Τοποθεσία: Μικρό Θέατρο Αρχαίας Επιδαύρου

Ημερομηνία: 17-18 Ιουλίου 2015, στις 21:30

Τιμές εισιτηρίων: Ζώνη Α: 25€
Ζώνη Β: 15€
Φοιτητικό, 65+: 10€
Άνεργοι, ΑΜΕΑ: 5€

Πληροφορίες – εισιτήρια: http://www.greekfestival.gr

Αίας του Σοφοκλή, σε σκηνοθεσία Σύλβιας Λιούλιου στο Μικρό Θέατρο Αρχαίας Επιδαύρου | 31 Ιουλίου – 1 Αυγούστου 2015

aias sylvia liouliou
Το Φεστιβάλ Αθηνών & Επιδαύρου 2015 φιλοξενεί στις 31 Ιουλίου και 1 Αυγούστου 2015, την τραγωδία του Σοφοκλή, Αίας, σε σκηνοθεσία Σύλβιας Λιούλιου .

liouliou_aias_2015 (16)

Σηματοδοτεί η αυτοκτονία του Αίαντα το τέλος των αξιών του αρχαϊκού κόσμου; Οριοθετεί η έριδα για την ταφή του μοναχικού ήρωα το πέρασμα από τον «πολιτισμό της ντροπής» στον «πολιτισμό της ενοχής»; Συνέχεια ανάγνωσης «Αίας του Σοφοκλή, σε σκηνοθεσία Σύλβιας Λιούλιου στο Μικρό Θέατρο Αρχαίας Επιδαύρου | 31 Ιουλίου – 1 Αυγούστου 2015»

Schubladen από τις She She Pop στο Φεστιβάλ Αθηνών 2015

Schubladen © Benjamin Krieg

Οι She She Pop, η βερολινέζικη γυναικεία κολεκτίβα που κατέκτησε την Ευρώπη έρχεται επιτέλους στην Ελλάδα και στο Φεστιβάλ Αθηνών 2015, με την παράσταση Schubladen.

«Ποιες ήμασταν; Ποιες είμαστε;» – με ειλικρίνεια, χιούμορ, αυθορμητισμό και νεανική αδιαλλαξία oι She She Pop τολμούν να αναδείξουν κοινωνικά ζητήματα μέσα από δικά τους βιώματα. Συνέχεια ανάγνωσης «Schubladen από τις She She Pop στο Φεστιβάλ Αθηνών 2015»

H τέχνη είναι φωτιά | Συνέντευξη του Ρομέο Καστελούτσι στη Νίκη Ορφανού

ef_44_castellucci

Από το Go Down, Moses, τίτλος παρμένος από ένα νέγρικο σπιρίτσουαλ, απουσιάζει ο Μωυσής. Ακούμε γι’ αυτόν μέσα από την αφήγηση μιας γυναίκας. Η γυναίκα εγκαταλείπει το μωρό της, όπως συμβαίνει και στην ιστορία του Μωυσή. Μας εξηγεί ότι χρειαζόμαστε έναν άλλο Μωυσή, ότι χρειαζόμαστε μια διαφορετική συμφωνία με τον Θεό. Η γυναίκα εγκαταλείπει το μωρό της για να το σώσει  – και για να μας σώσει. Η γυναίκα μιλάει τη γλώσσα του προφήτη.
 

Από τη Νίκη Ορφανού


Η φωνή του Ρομέο Καστελούτσι, από την άλλη άκρη της τηλεφωνικής γραμμής, συνοδεύεται από τον ήχο των βημάτων του, καθώς περπατά βιαστικά στο δρόμο. Έπειτα μπαίνει στο τραμ. Διακρίνω ομιλίες στα ιταλικά, ανακατεμένες με θόρυβο πόλης. Ο Καστελούτσι εξηγεί ότι η αφήγηση της γυναίκας είναι ο σκελετός της παράστασης, που διακόπτεται από άλλες, αφηρημένες σκηνές, από εικόνες. Επιμένω στην ερώτησή μου: γιατί η γυναίκα εγκαταλείπει το μωρό της; Συνέχεια ανάγνωσης «H τέχνη είναι φωτιά | Συνέντευξη του Ρομέο Καστελούτσι στη Νίκη Ορφανού»

Αφιέρωμα στον Romeo Castellucci Προβολές και συνάντηση με το κοινό



Α) Πρόγραμμα Προβολών


28 Ιουνίου – Πειραιώς 260 (Δ)

1. Δεκαετία 1980 / 14:00-15:10 : Περιλαμβάνει αποσπάσματα από τα έργα:

– Santa Sofia. Teatro Khmer
– Oratoria n. 4: Tohû Wâ Bohû. Apparenze pre-mondiali
– Oratoria n. 5: Sono consapevole dell’odio che nutri per me
– La cripta degli adolescenti
– La discesa di Inanna

Η πρώτη ενότητα περιλαμβάνει εξαιρετικά σπάνιο οπτικοακουστικό υλικό, προερχόμενο από παραστάσεις των μέσων της δεκαετίας του 1980.

Συνέχεια ανάγνωσης «Αφιέρωμα στον Romeo Castellucci Προβολές και συνάντηση με το κοινό»

Διασκεδαστικές ιστορίες…Ετεροφυλόφιλων ανδρών Γιάννης Μόσχος – Γιανγκ Τζιν Λι | του Δημήτρη Τσατσούλη

kritiki theatrou tsatsoulis mosxos giank

Δημητρης Τσατσουλης* 

«Διασκεδαστικές Ιστορίες περί Θνητότητας»

Βασισμένο σε διηγήματα του Άντον Τσέχωφ

Σύνθεση κειμένων- Σκηνοθεσία: Γιάννης Μόσχος

Φεστιβάλ Αθηνών – Πειραιώς 260 [Ε]

Αν ο Τσέχωφ έγραφε «κωμωδίες» ή «δραματικά έργα» παραμένει ζητούμενο πρώτιστα των πρακτικών του θεάτρου και στη συνέχεια των μελετητών του. Ο Γιάννης Μόσχος, με τα επιλεγμένα διηγήματα που αποφάσισε να παρουσιάσει σε ενιαία σύνθεση, πέτυχε να φέρει επί σκηνής σοβαρά ζητήματα με παιγνιώδη τρόπο. Και αυτό έκανε την παράστασή του να επανέλθει για δεύτερο καλοκαίρι στο Φεστιβάλ Αθηνών.

Συνέχεια ανάγνωσης «Διασκεδαστικές ιστορίες…Ετεροφυλόφιλων ανδρών Γιάννης Μόσχος – Γιανγκ Τζιν Λι | του Δημήτρη Τσατσούλη»

Τρωάδες, του Ευριπίδη σε σκηνοθεσία Σωτήρη Χατζάκη από το Εθνικό Θέατρο σε περιοδεία

troades se skinothesia sotiri xatzaki

Το Εθνικό Θέατρο παρουσιάζει σε περιοδεία για το καλοκαίρι του 2015 τις Τρωάδες του Ευριπίδη, σε σκηνοθεσία Σωτήρη Χατζάκη.

Στο στρατόπεδο των Αχαιών, στα παράλια της λεηλατημένης Τροίας, οι αιχμάλωτες Τρωαδίτισσες και η βασίλισσά τους, Εκάβη, θρηνούν για τα δεινά τους. Όσες έχουν απομείνει ζωντανές από την ξεκληρισμένη βασιλική οικογένεια θα δοθούν δώρο στους Αχαιούς, ενώ ο εγγονός της Εκάβης, ο μικρός Αστυάνακτας, γκρεμίζεται από τα τείχη, θύμα της σκληρότητας των κατακτητών.

Συνέχεια ανάγνωσης «Τρωάδες, του Ευριπίδη σε σκηνοθεσία Σωτήρη Χατζάκη από το Εθνικό Θέατρο σε περιοδεία»

À Ố Làng Phô – Από το χωριό στους δρόμους της πόλης, στο πλαίσιο του Φεστιβάλ Αθηνών 2015

À Ố Làng Phô ©Nguyen The Duong

Το Φεστιβάλ Αθηνών 2015 υποδέχεται τους Tuan Le, Nguyen Nhat Ly, Nguyen Lan Maurice και Nguyen Tan Loc με την παράσταση À Ố Làng Phô, για τρεις παραστάσεις στην Πειραιώς 260.

Εικόνες μιας ζωντανής τοιχογραφίας υφαίνει επί σκηνής το τσίρκο από το Βιετνάμ, σε ένα ιδιότυπο θέαμα που παντρεύει μουσική , χορό και ακροβατικά, συγγενεύοντας αισθητικά με το νέο γαλλικό τσίρκο. Με θέμα το πέρασμα από την ήρεμη αγροτική ζωή κοντά στη φύση, στο άγχος και τη βία των πόλεων, από τη γλυκύτητα της παραδοσιακής μουσικής, στον παλμό του χιπ-χοπ, είκοσι καλλιτέχνες –ακροβάτες, ζογκλέρ, χορευτές των πολεμικών τεχνών ή του δρόμου και μουσικοί– ενώνουν τις δημιουργικές τους δυνάμεις σε μια συλλογική περιπέτεια, με ποιητική διάθεση.

À Ố Làng Phô ©Nguyen The Duong 01

Συντελεστές:

Σύλληψη: Tuan Le, Nguyen Nhat Ly, Nguyen Lan Maurice, Nguyen Tan Loc
Σκηνοθεσία: Tuan Le
Μουσική διεύθυνση: Nguyen Nhat Ly
Καλλιτεχνική διεύθυνση: Nguyen Lan Maurice
Χορογραφία: Nguyen Tan Loc

Ερμηνεύουν: 17 ακροβάτες και 5 μουσικοί

Παραγωγή: Lune Εntertainment
Εκτέλεση παραγωγής: Scène Νationale de Sénart
Συμπαραγωγή: Cirque-Théâtre d’Elbeuf, Pôle Νational des Arts du Cirque – Haute Normandie, Scène Nationale de Sénart

Διάρκεια: 60′

À Ố Làng Phô ©Nguyen The Duong 02

Πληροφορίες
Τοποθεσία: Πειραιώς 260, Κτίριο Δ, Αθήνα

Ημερομηνία: 30 Ιουνίου – 2 Ιουλίου 2015

Τιμές εισιτηρίων: 20€, 15€ (μειωμένο), 10€ (φοιτητικό), 5€ (άνεργοι, ΑΜΕΑ)

Πληροφορίες: http://www.greekfestival.gr

ΣΤΑΜΑΤΗΣ ΚΡΑΟΥΝΑΚΗΣ + ΛΙΝΑ ΝΙΚΟΛΑΚΟΠΟΥΛΟΥ «AVANTI DARIO» Ωδείο Ηρώδου Αττικού 9 Ιουλίου 2015

avandi dario

Για μία και μοναδική βραδιά

ΣΤΑΜΑΤΗΣ ΚΡΑΟΥΝΑΚΗΣ + ΛΙΝΑ ΝΙΚΟΛΑΚΟΠΟΥΛΟΥ

«AVANTI DARIO»

Ωδείο Ηρώδου Αττικού

9 Ιουλίου 2015

Ο Ντάριο Φο και πριν και μετά το Νόμπελ είχε και έχει μια ολόφρεσκη ματιά και επιθυμία να οργανώνει, με όπλο του τη σάτιρα, την ειρωνεία και τη χρήση του παράδοξου στη θεατρική του γλώσσα, την υγιή αντίδραση του κοινού αισθήματος απέναντι σε ό,τι το καταπιέζει.

Εάν θυμηθούμε τους τίτλους από τα έργα του θα δούμε πόσες φορές μας έχει καθρεφτίσει… «Δεν πληρώνω, δεν πληρώνω», «Κλέψε λιγότερο», «Ο τυχαίος θάνατος ενός αναρχικού», «Η μεγάλη Παντομίμα», κ.λ.π.

Συνέχεια ανάγνωσης «ΣΤΑΜΑΤΗΣ ΚΡΑΟΥΝΑΚΗΣ + ΛΙΝΑ ΝΙΚΟΛΑΚΟΠΟΥΛΟΥ «AVANTI DARIO» Ωδείο Ηρώδου Αττικού 9 Ιουλίου 2015″

Τα τραύματα της μετα-Απαρτχάιντ εποχής Baxter Theatre Centre «Mies Julie» / (βασισμένο στη «Δεσποινίδα Τζούλια» του Αύγουστου Στρίντμπεργκ) / Κείμενο- Σκηνοθεσία : Yaël Farber/ Φεστιβάλ Αθηνών/ -Πειραιώς 260 (Η) | Κριτική Θεάτρου από τον Δημήτρη Τσατσούλη

julie kar

Δημητρης Τσατσουλης* 

Η Yaël Farber δεν είναι ολοσχερώς άγνωστη στη χώρα μας. Το 2008, το θέατρο Δημήτρης Χορν φιλοξένησε, για λίγες παραστάσεις, την πρώτη ίσως παγκόσμια επιτυχία της Νοτιο-αφρικανής συγγραφέα και σκηνοθέτιδας, την πολυσυζητημένη «Molora» («Τέφρα»), έργο του 2003 που αναπραγματεύεται την αισχύλεια «Ορέστεια».

Ως απότοκη της λειτουργίας της «Επιτροπής Αληθείας και Συμφιλίωσης» που ιδρύθηκε το 1995, έναν μόλις χρόνο μετά τις πρώτες ελεύθερες εκλογές στη Νότιο Αφρική που έφεραν στην κυβέρνηση τη μαύρη πλειοψηφία, η παράσταση αμύνεται της διαδικασίας που ακολουθήθηκε από την Επιτροπή όπως και της στόχευσής της, ήτοι της αναίμακτης μετάβασης στη δημοκρατία, δίχως αντεκδικήσεις. Σκοπός η αναπαράσταση των εγκλημάτων των λευκών δημοσίως και η δημόσια συγχώρεση από τα θύματά τους.

baxter_mies_julie 1

Υπό αυτή τη λογική, η λευκή Κλυταιμνήστρα της «Molora», αφού παραδεχτεί-αναπαραστήσει τα βασανιστήρια (καθρέφτη των πραγματικών βασανιστηρίων που είχαν πραγματοποιηθεί στη χώρα) που έκανε στην Ηλέκτρα αλλά και τα εγκλήματά της, δεν θα δολοφονηθεί από τα μαύρα παιδιά της. Ικανοποιείται έτσι και το εκπεφρασμένο αίτημα του τραγικού Χορού ιθαγενών γυναικών της φυλής Xhosa οδηγώντας στη λύση της συγχώρεσης και της συνύπαρξης λευκών και μαύρων στον ίδιο τόπο.

Μήνυμα αισιόδοξο πλαισιωμένο από γηγενή αφρικανικά ταφικά έθιμα, τραγούδια-χορικά στη διάλεκτο των ιθαγενών, μουσική από γηγενή επίσης όργανα, ακόμη και χορός από αυθεντικό σαμάνο. Οικειοποίηση της αρχαιοελληνικής τραγωδίας, μετεγγραφή της σε αφρικανικό περιβάλλον και δομές, αναδιάρθρωσή της με στόχο να υπηρετήσει συγκεκριμένες κοινωνικές ανάγκες και πολιτικούς στόχους σε μια αναδυόμενη μετα-απαρτχάιντ εποχή για τη χώρα.

baxter_mies_julie 2

 

Σύγκρουση φύλων ή φυλών;

Είναι ενδιαφέρον από καθαρά πολιτικο-κοινωνική οπτική το γεγονός ότι η Γιάελ Φάρμπερ χρησιμοποιεί ένα άλλο «κλασικό» κείμενο του δυτικού θεάτρου για να μιλήσει για την κατάσταση στη χώρα της δύο δεκαετίες μετά την αλλαγή καθεστώτος, το τέλος του επαίσχυντου Απαρτχάιντ. Χρησιμοποιεί το αμιγώς συγκρουσιακό μεταξύ των δύο φύλων έργο του Στρίντμπεργκ για να εγγράψει επάνω του τη σημερινή κατάσταση της χώρας της: η σύγκρουση των δύο φύλων αναδιπλασιάζεται από τη φυλετική σύγκρουση μαύρων-λευκών. Καθώς, απ” ότι φαίνεται, οι βαθύτερες δομές, σε μια κοινωνία που αποφάσισε την ειρηνική συνύπαρξη αντί της εξολόθρευσης του «εχθρού», δεν αλλάζουν εύκολα: οι λευκοί παραμένουν κάτοχοι γης και περιουσίας, οι μαύροι, τουλάχιστον στην περιφέρεια της χώρας, αναγκάζονται να προσφέρουν την εργασία τους σε αυτούς παραμένοντας σε σχέση εξάρτησης.

Η εξωσκηνική γιορτή στην οποία συμμετέχει η Νοτιο-αφρικανή Τζούλια είναι εκείνη των μαύρων εργατών του πατέρα της που γιορτάζουν την επέτειο ανατροπής του καθεστώτος. Πλασματική συναδέλφωση αφού οι ίδιοι αυτοί μαύροι διεκδικούν την πατρογονική γη τους από τον πατέρα της: το νεκροταφείο τους βρίσκεται κάτω από τη φάρμα του. Το υπόλειμμα ενός κουτσουρεμένου δένδρου εξακολουθεί να εισβάλλει στην κουζίνα του σπιτιού ενώ οι ρίζες του επικοινωνούν με τους θαμμένους εκεί προγόνους της φυλής. Εκεί όπου η Κριστίν, μεταλλαγμένη, από μνηστή του Ζαν, σε μητέρα, εδώ, του Τζων, έρχεται σε τελετουργική επαφή με το πνεύμα της δικής της νεκρής μητέρας. Δεμένη άρρηκτα με τη γη της, αρνούμενη να την εγκαταλείψει, παραμένοντας έτσι υποτακτική υπηρέτρια. Και ζητώντας το ίδιο να πράξει και ο γιος της.

baxter_mies_julie_2015 3

Όμως, και για την Τζούλια, η ίδια γη είναι πατρογονική, η φάρμα είναι το σπίτι των προγόνων της. Η συμβίωση άρα είναι αναγκαστική. Κατά πόσο όμως μπορεί να οδηγήσει σε μίξη των φυλών; Σε ουσιαστική και ισότιμη συνύπαρξη; Πλήρους αποδοχής του Άλλου;

Σαρκική έλξη – αδύνατη επιμειξία

Η ερωτική συνεύρεση Τζούλιας και Τζων είναι σχεδόν αναπόφευκτη. Δεν διαθέτει όμως τίποτε άλλο από μια ζωώδη σαρκική έλξη, έναν αγώνα επικράτησης του ενός σώματος πάνω στο άλλο. Οι συγκρούσεις τους, ακόμα και τη στιγμή της απόφασης να φύγουν μαζί, λυτρωμένοι και οι δύο από τους αδιέξοδους εδαφικούς-οικογενειακούς δεσμούς, είναι έντονες. Η φυλετική καταγωγή υπερκαθορίζει, η αγάπη και η αμοιβαία εμπιστοσύνη αδύνατη, η υποψία ότι η Τζούλια μπορεί να φέρει μέσα της το παιδί του Τζων θα την οδηγήσει στην άγρια αυτοκτονία. Πρόκειται για την άρνηση του υβριδικού, της μόνης απόδειξης ότι φυλετική και πολιτισμική μίξη μπορούν να επιτευχθούν και να ακυρώσουν τους παραδοσιακά ανυπέρβλητους φραγμούς. Οι ρίζες βαθαίνουν, δεν πλαταίνουν ώστε να διαπεράσουν τη φυλετική διαφορά.

baxter_mies_julie_2015 4

Η Κριστίν, θεματοφύλακας των παραδόσεων της φυλής της, αρνείται κάθε τέτοια μίξη ή εγκατάλειψη του τόπου από τον γιο της: το δίλημμα του Τζων δεν είναι ερωτικής προδοσίας αλλά προδοσίας των προγόνων: η φυλετική καταγωγή του, οι Κάφροι, επανέρχεται διαρκώς στους διαλόγους. Συνιστώντας την ταυτότητα που αδυνατεί να υπερβεί, που τον κρατάει ριζωμένο στον τόπο.

Ας σημειωθεί ότι «Κάφροι» ονομάστηκαν από τους Μουσουλμάνους (καφίρ = άπιστος) οι ομάδες που ανήκουν στη φυλή Ξόσα (Xhosa) -από την οποία καταγόταν και ο Νέλσον Μαντέλα- και ζούσαν στην περιοχή Τρανσκέι ενώ η γλώσσα τους είναι τα Μπαντού. Εξ ου και το πνεύμα της μητέρας της Κριστίν , με την εμβληματική μορφή της Tandiwe «Nofirst» Lungisa, που εμφανίζεται εν μέσω καπνών, τραγουδάει με τους ιδιάζοντες ήχους της φυλής της (που ακούγονταν και από τον Χορό της παράστασης «Molora») παίζοντας και το ιδιόμορφο γηγενές μουσικό όργανο. Οι εμφανίσεις της έσπαγαν το ρεαλιστικό κέλυφος της παράστασης, μπολιάζοντας τον δυτικότροπο ορθολογισμό της με εξω-ορθολογικά-μεταφυσικά στοιχεία αφρικανικής εντοπιότητας. Ανάλογο αποτέλεσμα επέφερε και η «έντεχνη» αλλά αφρικανικής ταυτότητας μουσική που συνοδεύει όλη την παράσταση από τους δύο στα άκρα της σκηνής τοποθετημένους συνθέτες και μουσικούς, τους Daniel & Matthew Pencer.

baxter_mies_julie_2015 6

 

Η παράσταση

Έχω την αίσθηση ότι η σκηνή ασφυκτιούσε από τα πολλά σκηνικά αντικείμενα και χρειαζόταν μεγαλύτερο χώρο για να αναπτυχθεί σωστά (σκηνικά όπως και φωτισμοί του Patrick Curtis). Άπειρα ζευγάρια από μπότες-γαλότσες που περίμεναν να τα γυαλίσει ο Τζων -παρ” όλο που αυτός ασχολήθηκε καθ” όλη τη διάρκεια με ένα μόνον από αυτά-, παλιό πλυντήριο, κουβάδες, καρέκλες, σκαμνιά, τραπέζι και μια υποψία κομμένου δένδρου που αν δεν αναφερόταν ρητά ουδείς θα το καταλάβαινε: πιστεύω ότι μέσα σε ένα τόσο ρεαλιστικό σκηνικό, το καθοριστικότερο συμβολικό αντικείμενο της παράστασης θα έπρεπε να είναι προφανές. Με ξένισε επίσης το γεγονός ότι εν μέσω τόσων ξύλινων, χοντροκομμένων καρεκλών, σκαμνιών και λοιπών επίπλων που δήλωναν την αγροτική κατασκευή-καταγωγή τους, το τραπέζι ήταν σιδερένιο.

Οι φωτισμοί λειτούργησαν για τις ρεαλιστικές σκηνές σε κίτρινες αποχρώσεις ενώ στις φασματικές σε ομιχλώδες γαλάζιο, ακολουθώντας καθιερωμένες συμβάσεις. Τα κοστούμια αντιπαρέταξαν τους νέους με τα σύγχρονα ρούχα και τους γέροντες με στίγματα παραδοσιακής φορεσιάς. Ομολογώ ότι το κοστούμι της Τζούλια δεν ήταν από τα πλέον εμπνευσμένα θεατρικά.

baxter_mies_julie_2015 9

 

Η αρχή της παράστασης υπόσχεται μια έντονη κινησιολογία και λιγότερο συμβατικούς χειρονομιακούς κώδικες. Η συνέχεια προσγειώνει σε κινησιακές αμηχανίες και στερεότυπα. Ακόμη και η ερωτικές πράξεις που θέλουν να προβάλουν την ένταση του σαρκικού σπαραγμού δεν απογειώνονται τη στιγμή που οι ηθοποιοί, τουλάχιστον κινησιολογικά, έδειχναν να διαθέτουν προσόντα ικανά να τους επιτρέψουν «χορογραφημένες» συνευρέσεις. Ακόμη και το γυμνό έδειχνε να θέλει να προκαλεί και ταυτόχρονα να αυτο-λογοκρίνεται.

Στην αρχή, μεταξύ Κριστίν και Τζων ακούστηκε λόγος στην τοπική τους γλώσσα αλλά πάραυτα και ρητά ειπώθηκε ότι πρέπει να μιλούν αγγλικά από τον φόβο των κυρίων τους. Δεν ξέρω αν κάτι τέτοιο ανταποκρίνεται σε μια κοινωνική πραγματικότητα, γεγονός είναι όμως ότι στέρησε την παράσταση από την πολύτιμη πολυγλωσσία της.

Ο ευειδής Bongile Mantsai ήταν ιδιαίτερα πειστικός εξωτερικά στον ρόλο του Τζων καθώς συνδύαζε σωματική ρώμη και εκφραστική τρυφερότητα ενώ η Τζούλια της Hilda Cronjé μάλλον επίπλαστα προκλητική δεν ήταν πάντα ευκρινής στις εναλλαγές συναισθημάτων. Δεν μπορώ να μιλήσω για μεγάλες υποκριτικές στιγμές, της Zoleka Helesi ως Κριστίν συμπεριλαμβανομένης. Αντίθετα, πιστεύω ότι κάποιες δυναμικές που ενυπήρχαν δεν αναπτύχθηκαν όσο έπρεπε.

baxter_mies_julie_2015 8

 

Ωστόσο, το ενδιαφέρον της παράστασης ήταν η επιτυχής διασκευή της, τα ορατά ή υφέρποντα διαπολιτισμικά στοιχεία της και, πρώτιστα, ο κοινωνικός προβληματισμός της πάνω στο ίδιο το ζήτημα της ελευθερίας και της ισότητας σήμερα σε μια χώρα που βγήκε πρόσφατα, μόλις στα τέλη του 20ού αιώνα, από το πλέον απεχθές σύστημα καταπίεσης του ανθρώπου με την ανοχή της διεθνούς «δημοκρατικής» κοινότητας. Ήταν ταυτόχρονα μια επερώτηση πάνω στη δύναμη των μεγάλων εθνικών αφηγήσεων που καθορίζουν τα άτομα και τις αποφάσεις τους και της δυνατότητας ή μη υπέρβασής τους. Μια νέα έκκληση σε ουσιαστική ελευθερία.

* Καθηγητής Σημειωτικής του Θεάτρου και Θεωρίας της Επιτέλεσης στο Τμήμα Θεατρικών Σπουδών του Πανεπιστημίου Πατρών.

Συνέχεια ανάγνωσης «Τα τραύματα της μετα-Απαρτχάιντ εποχής Baxter Theatre Centre «Mies Julie» / (βασισμένο στη «Δεσποινίδα Τζούλια» του Αύγουστου Στρίντμπεργκ) / Κείμενο- Σκηνοθεσία : Yaël Farber/ Φεστιβάλ Αθηνών/ -Πειραιώς 260 (Η) | Κριτική Θεάτρου από τον Δημήτρη Τσατσούλη»

Στο κατάμεστο Ηρώδειο δόθηκε η πρεμιέρα της Τόσκα από την Ε.Λ.Σ., στις 14 Ιουνίου 2015

 

Αθήνα, 15 Ιουνίου 2015

Το σλάιντ απαιτεί την χρήση JavaScript.

 

Θερμό χειροκρότημα για την Τόσκα

Στο κατάμεστο Ηρώδειο δόθηκε η επιτυχημένη πρεμιέρα της όπερας του Τζάκομο Πουτσίνι Τόσκα από την Εθνική Λυρική Σκηνή, στο πλαίσιο του Φεστιβάλ Αθηνών, την Κυριακή 14 Ιουνίου 2015, σε μουσική διεύθυνση Λουκά Καρυτινού και σκηνοθεσία, σκηνικά, κοστούμια του Ούγκο ντε Άνα. Συνέχεια ανάγνωσης «Στο κατάμεστο Ηρώδειο δόθηκε η πρεμιέρα της Τόσκα από την Ε.Λ.Σ., στις 14 Ιουνίου 2015»

Go down, Moses, του Ρομέο Καστελλούτσι στη Στέγη Γραμμάτων και Τεχνών στο πλαίσιο του Φεστιβάλ Αθηνών 2015

Go Down Moses ©Luca Del Pia 01
Go Down Moses ©Luca Del Pia

Η Στέγη Γραμμάτων και Τεχνών φιλοξενεί στο πλαίσιο του Φεστιβάλ Αθηνών 2015 τον Ρομέο Καστελλούτσι και το έργο Go down, Moses, σε παραγωγή του Socìetas Raffaello Sanzio.

Ο Ρομέο Καστελλούτσι έρχεται για τρίτη φορά στο Φεστιβάλ Αθηνών με μια ρηξικέλευθη σκηνική δημιουργία. Στο Go down, Moses θα παρακολουθήσουμε την κατάβαση του ανθρώπου στο σκοτεινό σπήλαιο, την επιστροφή του στη μήτρα, εκεί όπου συλλαμβάνεται η αρχική σκηνογραφία ενός κόσμου στον οποίον είμαστε ταυτόχρονα θεατές και αντικείμενα θέασης. Γυμνός και φοβισμένος, ο άνθρωπος θα ψηλαφήσει τη δίοδο προς έναν κόσμο άγνωστο και απρόβλεπτο. Θα εκτεθεί στο φως και την αδιάκοπη απειλή του βλέμματος, όπως το βρέφος όταν αποχωρίζεται με βιαιότητα το προστατευτικό σκοτάδι της μήτρας. Στην επώδυνή του Έξοδο ποιος θα σταθεί καθοδηγητής του; Ποιος θα τον απελευθερώσει από τα δεσμά των πλαστών εικόνων; Συνέχεια ανάγνωσης «Go down, Moses, του Ρομέο Καστελλούτσι στη Στέγη Γραμμάτων και Τεχνών στο πλαίσιο του Φεστιβάλ Αθηνών 2015»

Πρόσφυγες: Οι άλλοι «Πέρσες» «Είμαστε οι Πέρσες»/ Σύλληψη – Σκηνοθεσία: Γιολάντα Μαρκοπούλου | Κριτική Θεάτρου Δημήτρη Τσατσούλη

Χωρίς τίτλο 1

Δημητρης Τσατσουλης*

PolyplanityProductions – ΣΥΝΕΡΓΕΙΟ

Φεστιβάλ Αθηνών – Πειραιώς 260 [Ε]

3-4 Ιουνίου 2015

Θυμάμαι τη Γιολάντα Μαρκοπούλου, κάποια χρόνια πριν, με το νεότευκτο ακόμη τότε «Συνεργείο» της ως βάση, να συμμετέχει με την παράσταση το «Άλσος των Σεμνών» στην 3η Συνάντηση Νέων Δημιουργών του Πολιτιστικού Κέντρου Δελφών το 2009˙ μια τολμηρή τότε πρωτοβουλία του Κέντρου στους Δελφούς που, παράλληλα με το επίσημο πρόγραμμα, έδινε βήμα σε νέους δημιουργούς να καταθέσουν πειραματικές παραστάσεις εμπνευσμένες από το Αρχαίο Δράμα, πρωτοβουλία που έληξε άδοξα και άδικα εκείνη την τρίτη χρονιά λειτουργίας του.

Η παράσταση της Μαρκοπούλου ήταν όπως όλες όσες συμμετείχαν στο Πρόγραμμα πειραματική, στημένη σε ανοικτό χώρο, στο αλσύλλιο του Πολιτιστικού Κέντρου, εμπνευσμένη από τον «Οιδίποδα επί Κολωνώ» και πραγματευόμενη την έννοια του ασύλου στηριζόμενη σε αληθινές μαρτυρίες που έτεμναν ερωτήματα γύρω από τον πρόσφυγα, τον άπατρι και τις συνθήκες που αντιμετωπίζει σε έναν νέο τόπο.

eimaste_oi_perses 2

 

Φαίνεται πως η τότε ευαισθησία της Γιολάντας Μαρκοπούλου γύρω από τα ζητήματα της προσφυγιάς βρήκε θεσμικό πλαίσιο στον φιλόξενο χώρο του θεάτρου-πολυκέντρου της, το «Συνεργείο» καθώς, στην καρδιά του Μεταξουργείου, δημιούργησε το καλλιτεχνικό εργαστήρι Station Athens της ΜΚΟ ΑΜΑΚΑ προσφέροντας σε νέους μετανάστες και πρόσφυγες τη δυνατότητα να έρθουν σε επαφή με τη θεατρική (και όχι μόνο) δημιουργία σε τακτική βάση αφού το Εργαστήρι λειτουργεί εδώ και μια πενταετία όλο το χρόνο και όχι μόνο με αφορμή την προετοιμασία μιας παράστασης. Προσφέρει έτσι έναν εναλλακτικό όσο και δημιουργικό τρόπο «ενσωμάτωσης» των μεταναστών και προσφύγων της περιοχής, έναν δίαυλο εξωστρέφειας και, γιατί όχι, μια εκπλήρωση, για κάποιους, παλαιών καλλιτεχνικών ονείρων.

Μαρτυρίες προσφύγων και Αισχύλος

Στην παράσταση «Είμαστε οι Πέρσες» δεν θα παρακολουθήσει κάποιος την αισχύλεια τραγωδία. Η δραματουργία (Μαργαρίτα Παπαδοπούλου και Γιολάντα Μαρκοπούλου) στηρίζεται πρώτιστα σε μαρτυρίες προσφύγων ή μεταναστών που αφορούν το ταξίδι της φυγής, την απειλητική για τη ζωή τους κατάσταση που άφησαν στις χώρες τους, τις συνθήκες υποδοχής τους στην Ελλάδα, τον νόστο για την εγκαταλειμμένη πατρίδα και κυρίως για τους δικούς τους που έμειναν πίσω, γυναίκες, μανάδες, αδέρφια, παιδιά που συχνά εξαρτώνται από τα δικά τους εμβάσματα για να επιβιώσουν. Καταστάσεις όχι άγνωστες στους παλαιότερους Έλληνες.

eimaste_oi_perses 3

 

Ταυτόχρονα, μια χαλαρή δραματουργία επιτρέπει μια μάλλον μεταφορική εμβολή αποσπασμάτων των «Περσών» του Αισχύλου στη ροή της παράστασης: δεν αφορά στην ήττα των επίδοξων κατακτητών που ανάγει στην ύβρη των αρχόντων τους ο αρχαίος τραγικός αλλά στις αναντίρρητες κακουχίες των απλών στρατιωτών τους που εγκατέλειψαν τις εστίες τους και τους δικούς τους εξ αιτίας ενός πολέμου που αποφάσισε ο υπερόπτης βασιλιάς τους Ξέρξης. Αφορά, λοιπόν, στα δεινά του πολέμου για τους απλούς στρατιώτες, ανεξάρτητα της πλευράς από την οποία πολεμούν, αφορά στο επίπονο και όλο κακουχίες ταξίδι τους από την Περσία στην Ελλάδα, διασχίζοντας στεριά και θάλασσα, την ακριβώς ίδια οδό που ακολουθούν οι σύγχρονοι πρόσφυγες από τις ίδιες σχεδόν περιοχές της Ασίας. Αφορά, επίσης, την εγκατάλειψη των οικείων τους αλλά και την αγωνία εκείνων που έμειναν πίσω για την τύχη τους στον πόλεμο, τον θρήνο τους για τον θάνατό τους. Τα ίδια ακριβώς συναισθήματα που νιώθουν οι σύγχρονοι πρόσφυγες κυνηγημένοι από πολέμους και καθεστώτα ή οι οικογένειές τους που αγνοούν την τύχη τους μέχρι να λάβουν κάποιο γράμμα ή την πληροφορία του θανάτου τους.

Αντίστροφες πορείες

Ομολογουμένως, κάποια αποσπάσματα της αρχαίας τραγωδίας που ακούγονται στην παράσταση από τους πρόσφυγες που συμμετέχουν σε αυτήν είναι εύστοχα επιλεγμένα, εύγλωττα της διαχρονικότητας των συνεπειών του όποιου ξεριζωμού. Και είναι συγκινητικό να ακούγονται με τα σπαστά ελληνικά και τους τονισμούς αυτών των «άλλων» Περσών: τους τέσσερις Αφγανούς, τον Πακιστανό και τον Μπαγκλαντεσιανό που συνιστούν τον εξαμελή θίασο.

Δεδομένης της προέλευσης των ηθοποιών της παράστασης, δεν μπορεί να αποφύγει κανείς να φέρει στον νου ότι οι περισσότεροι προέρχονται από την παλιά εκείνη περιοχή των επιγόνων του Μεγάλου Αλεξάνδρου που ίδρυσαν, αποσχισμένοι από το Βασίλειο των Σελευκιδών, το Ελληνο-Βακτριανό βασίλειο (Διόδοτος Α”) στα μέσα του 3ου αιώνα π. Χ. και αργότερα το Ινδο-Ελληνικό (που για πολλούς επιβίωσε ως και τον 1ο αιώνα π. Χ.) στις περιοχές ακριβώς των σύγχρονων Αφγανιστάν και Πακιστάν (και συμπεριλαμβανομένης της Σογδιανής σε μέρος του Τατζικιστάν και του Ουζμπεκιστάν) ενώ το Βασίλειο που ίδρυσε νότια ο Δημήτριος Α” (180 π. Χ. περίπου) και φαίνεται να καταλάμβανε, νοτιο-ανατολικά, όλη την κοιλάδα του Ινδού ποταμού υπήρξε μακροβιότερο1. Τα σχετικά πενιχρά ανασκαφικά ευρήματα (ανασκαφές άρχισαν στην περιοχή τη δεκαετία του 1950 αλλά διακόπηκαν βίαια το 1970 με την έναρξη των πολέμων) φέρανε στην επιφάνεια (εκτός από την ελληνιστική πόλη Αι-Χανούμ διάφορα στοιχεία που δείχνουν τη δημιουργία ενός συγκρητικού πολιτισμού. Πολλά νομίσματα2, ως βασικές μέχρι στιγμής μαρτυρίες βασιλέων που βρέθηκαν στην περιοχή, φέρουν διπλή γραφή: ελληνική και γηγενή όπως οι έξι ασημένιες τετράγωνες δραχμές του βασιλιά Αγαθοκλή όπου η ελληνική επιγραφή («Βασιλέως Αγαθοκλέους») συνοδεύεται κατά πάσα πιθανότητα από εικόνα ινδικής θεότητας (αντί του δικού του πορτραίτου) ενώ στην άλλη πλευρά η ίδια επιγραφή είναι γραμμένη στα πρακριτικά (σανσκριτικά) Brahmi3.

eimaste_oi_perses 4

 

Αν η πορεία Ελλήνων προς την Κεντρική Ασία, κάποιους αιώνες μετά τους αισχύλειους «Πέρσες», οδήγησε στην ειρηνική τελικά μίξη δύο πολιτιστικών οντοτήτων, σήμερα, πολλούς αιώνες μετά, η άφιξη των σύγχρονων Αφγανών ή Πακιστανών στην Ελλάδα μοιάζει να αποτελεί μια αντίστροφη πορεία που επιζητεί την ίδια ειρηνική μίξη και διαπολιτισμική συνάντηση. Εξάλλου, τούτοι οι «Πέρσες» κάθε άλλο παρά κατακτητικά έρχονται. Εξ ού και βρήκα ιδιαίτερα σημαντικό να ακούγονται, εν μέσω ελληνικού κειμένου, διάλογοι των ηθοποιών στις μητρικές τους γλώσσες. Ένα άνοιγμα προς τον άλλον, μια υποδοχή της γλωσσικής, έστω, κουλτούρας του, στην ελληνική σκηνή ενός Φεστιβάλ.

«Είχα διαβάσει για την Ελλάδα όταν πήγαινα σχολείο. Είχα μάθει ότι είναι ελεύθερη χώρα κι ότι οι Έλληνες είναι καλοί άνθρωποι» θα πει ένας από τους ηθοποιούς. Πόσοι από εμάς έχουμε διαβάσει στο σχολείο για τη χώρα του, το Μπαγκλαντές, και τους ανθρώπους της; Ίσως αν είχαμε διαβάσει, θα επιδιώκαμε την απτή γνωριμία μαζί τους και δεν θα φτιάχναμε ξενοφοβικές Αμυγδαλέζες.

Τα παραστασιακά στοιχεία

Η δουλειά που κάνει η Μαρκοπούλου με τους πρόσφυγες του Μεταξουργείου δεν αποβλέπει στο να αναδείξει τον υποκριτικό επαγγελματισμό τους παρά δευτερευόντως και στον βαθμό που υπάρχουν τέτοιες ικανότητες ή φιλοδοξίες. Έτσι, η παράσταση, πρώτιστα κατάθεση προσωπικών μαρτυριών, συνιστά ένα θέατρο-ντοκουμέντο με τον αυθορμητισμό και την ειλικρίνεια της προσωπικής έκθεσης που συναντάται στη σύγχρονη περφόρμανς-μαρτυρία του μη επαγγελματία ηθοποιού. Παρ” όλα αυτά δεν μπορεί να αγνοήσει κανείς, σε σχέση με τις επιδόσεις των έξι περφόρμερ, κάποια εξαιρετικά τραγουδιστικά κομμάτια όπως και την κινησιακή επίδοσή τους που δίδαξε η Pauline Huguet.

Ταυτόχρονα, η ενδιαφέρουσα μουσική ή τα ηχητικά του Λάμπρου Πηγούνη πρόσθεταν επαγγελματισμό στην όλη προσπάθεια δημιουργώντας κατάλληλες ατμοσφαιρικές καταστάσεις. Τέλος, θεωρώ εικαστική σύνθεση μεγάλης ομορφιάς το σκηνικό-πλαγιασμένη βάρκα των Αλεξάνδρας Σιάφκου και Αριστοτέλη Καρανάνου καθώς φωτιζόταν περίτεχνα από την Ολυμπία Μυτιληναίου: από τις πιο όμορφες σκηνικές εικόνες που έχω δει τα τελευταία χρόνια καθώς και λειτουργική για τη σκηνική δραματουργία-σκηνοθεσία της Γιολάντας Μαρκοπούλου.

eimaste_oi_perses 6

 

Η μόνη ένσταση που μπορεί να προβάλει κανείς με δεδομένους τους στόχους της παράστασης αλλά και το πλαίσιο από το οποίο εκκινεί είναι ότι ίσως υπήρξε μια προσπάθεια υπερβάλλουσας σκηνικής δραματοποίησης κάποιων αφηγηματικών εικόνων μέσω έντονης και χωρίς πάντα νόημα δράσης.

Κλείνοντας, ωστόσο, θεωρώ σημαντικό το γεγονός ότι η σκηνοθέτις τοποθέτησε τους ηθοποιούς της σε ένα άψογο καλλιτεχνικό-αισθητικό πλαίσιο, μη αρκούμενη σε ένα θέατρο-μαρτυρία μονολόγων συγκινησιακής καθαρά στόχευσης προκειμένου να κερδίσει τον θεατή της. Δημιούργησε έτσι την κατάλληλη συνθήκη στους ηθοποιούς της για να αισθανθούν ότι η κατάθεσή τους γίνεται με αμιγώς θεατρικούς ήτοι καλλιτεχνικούς όρους. Και το ζεστό χειροκρότημα του κοινού στο τέλος πιστεύω, βλέποντας τη χαρά στα πρόσωπά τους, ότι υπήρξε το καλύτερο άσυλο, η πλέον καταστατική παραχώρηση «ιθαγένειας» στον τόπο που ζουν εξ ανάγκης ή από επιλογή.

Στην παράσταση συμμετείχαν οι: Chaljl AliZada, Ramzan Mohammad, Hossain Amiri, Aidim Joyimal, Reza Mohammadi, Reza Muosevi.

* Καθηγητής Σημειωτικής του Θεάτρου και Θεωρίας της Επιτέλεσης στο Τμήμα Θεατρικών Σπουδών του Πανεπιστημίου Πατρών.

1 Βλ. σχετικά: Craig Benjamin(επιμ.), A World with States, Empires and Networks 1200 BCE–900 CE, The Cambridge World History: Volume 4, Cambridge University Press, 2015.

2 Το Αφγανιστάν, σε ανάμνηση του Ελληνο-Βακτριανού Βασιλείου ως κομμάτι του παρελθόντος του, είχε ως πρόσφατα στα χαρτονομίσματά του, τον θυρεό του βασιλιά Ευκρατίδη με τους Διόσκουρους στην πίσω πλευρά και την επιγραφή στα ελληνικά ΒΑΣΙΛΕΩΣ ΜΕΓΑΛΟΥ ΕΥΚΡΑΤΙΔΟΥ. Ο θυρεός έγινε σήμερα επίσημο έμβλημα της Τράπεζας του Αφγανιστάν.

3 Βλ. πρόχειρα: Curtej Jassar, «The Interactions of Greek and non-Greek Populations in Bactria-Sogdiana during the Hellenistic Period», Thesis of Master of Arts, The University of British Columbia, 1997. 

Συνέχεια ανάγνωσης «Πρόσφυγες: Οι άλλοι «Πέρσες» «Είμαστε οι Πέρσες»/ Σύλληψη – Σκηνοθεσία: Γιολάντα Μαρκοπούλου | Κριτική Θεάτρου Δημήτρη Τσατσούλη»

Kiss me, Kate του Κόουλ Πόρτερ | Καμεράτα – Ορχήστρα Των Φίλων Της Μουσικής | Ηρώδειο, Φεστιβάλ Αθηνών και Επιδαύρου 2015

Kiss_Me_Kate

ΜΟΥΣΙΚΗ
ΩΔΕΙΟ ΗΡΩΔΟΥ ΑΤΤΙΚΟΥ
24 ΙΟΥNΙΟΥ

Cole Porter

ΚαμεράταΟρχήστρα των Φίλων της Μουσικής

KISS ME KATE Συνέχεια ανάγνωσης «Kiss me, Kate του Κόουλ Πόρτερ | Καμεράτα – Ορχήστρα Των Φίλων Της Μουσικής | Ηρώδειο, Φεστιβάλ Αθηνών και Επιδαύρου 2015»

Ο Άνταμ Κοέν με τη Συμφωνική Ορχήστρα του Δήμου Αθηναίων στο Ηρώδειο στο πλαίσιο του Φεστιβάλ Αθηνών 2015

Adam Cohen ©Richard Bernardin
Adam Cohen ©Richard Bernardin

Ο Άνταμ Κοέν –γιος του θρυλικού Λέοναρντ Κοέν– ηχογράφησε το τελευταίο του άλμπουμ, We go home (Σεπτέμβριος 2014), στο παλιό αρχοντικό που είχε αγοράσει ο πατέρας του στην Ύδρα τη δεκαετία του ’60. 

Η επιλογή δεν ήταν τυχαία, αφού πρόκειται για μια πολύ προσωπική συλλογή τραγουδιών, που παραπέμπει ευθέως στις αναμνήσεις της παιδικής ηλικίας. «Μέσα σε αυτό το άλμπουμ αποτυπώνονται οι συζητήσεις που έχω κάνει με τον πατέρα μου κι αυτές που θα ήθελα να κάνω με τον γιο μου», έχει πει ο ίδιος σε πρόσφατη συνέντευξή του. 

Η Ύδρα της παιδικής του ηλικίας μοιάζει να είναι η πιο «αγαπημένη» από τις πολλές πατρίδες του και, γι’ αυτό, το ειδυλλιακό νησί θα βρίσκεται στο επίκεντρο κάποιων από τα τραγούδια που θα ακουστούν στη συναυλία του στο Ηρώδειο στις 29 Ιουνίου, στο πλαίσιο του Φεστιβάλ Αθηνών 2015.

Το πρόγραμμα θα περιλαμβάνει κομμάτια και από τα τέσσερα άλμπουμ του Καναδού τραγουδοποιού, αλλά και αρκετές από τις γνωστές και αγαπημένες συνθέσεις του πατέρα του. 

Μουσική κληρονομιά ανεκτίμητης αξίας, προσωπική γραφή, ευαισθησία, ανατρεπτική ματιά και μια ξεχωριστή πορεία στη σύγχρονη τραγουδοποιία. 
Το DNA «μίλησε» και, αναπόφευκτα, ο Άνταμ Κοέν το «άκουσε» και δημιούργησε, με έμπνευση, το δικό του σύμπαν αληθινών τραγουδιών και ουσιαστικής επικοινωνίας μέσα από μουσικές δουλειές και συναυλίες . 

Ετοιμαστείτε λοιπόν για μια νύχτα γεμάτη Κοέν…

Πριν από τρία περίπου χρόνια και ύστερα από τρία άλμπουμ, ο Άνταμ Κοέν αποφάσισε ότι η σχέση του με τη μουσική βιομηχανία έπρεπε να λάβει τέλος. Ωστόσο πείστηκε να της δώσει ακόμη μία, τελευταία, ευκαιρία. Το τέταρτο άλμπουμ του, Like A Man (2011) έγινε και η μεγαλύτερη επιτυχία του. Με ιδιαίτερα προσωπικό ύφος, το άλμπουμ αυτό άνοιγε ουσιαστικό διάλογο με μια από τις μεγαλύτερες μουσικές επιρροές του Άνταμ, τον Λέοναρντ Κοέν. Τον πατέρα του. 

Η εμπορική επιτυχία –ο δίσκος έγινε «χρυσός»– και η αναγνώριση από τους κριτικούς συνοδεύτηκαν από μια εξίσου επιτυχημένη παγκόσμια περιοδεία και από το ενδιαφέρον του κοινού για τη συνέχεια. Το We Go Home, πέμπτο στη σειρά, είναι από κάθε άποψη ένα «σπιτικό» άλμπουμ. Ο Άνταμ ηχογράφησε τα τραγούδια σε χώρους οικείους και αγαπημένους, και, καθώς το συγκρότημά του έπαιζε στην Ευρώπη, ήταν εύκολο να κάνει βάση του την Ύδρα, όπου άλλωστε έχει περάσει μεγάλο μέρος των παιδικών του χρόνων. 

Κάποια από τα θέματα του We Go Home συνεχίζουν το διάλογο που άρχισε το Like A Man. Το ύφος και τα χρώματα της μουσικής είναι πλούσια, και ο ήχος πιο μεστός αυτή τη φορά. «Στο προηγούμενο άλμπουμ», λέει ο Άνταμ Κοέν, «διεκδικούσα τη θέση μου μέσα σε μια παράδοση, έψαχνα εντός της την προσωπική μουφωνή . Στο καινούργιο άλμπουμ η φωνή μου γίνεται πιο δυνατή». 

Η Συμφωνική Ορχήστρα του Δήμου Αθηναίων ιδρύθηκε το 1996 και από τότε διαδραματίζει σημαντικό ρόλο στα καλλιτεχνικά δρώμενα της Ελλάδας. Καθ’ όλη τη διάρκεια της πορείας της έχει καταφέρει να βρίσκεται στην πρώτη γραμμή των μουσικών δραστηριοτήτων τόσο στην Ελλάδα όσο και στο εξωτερικό. Διαθέτει ένα πλούσιο συμφωνικό ρεπερτόριο που εκτείνεται από το μπαρόκ μέχρι τη σύγχρονη δημιουργία, δίνοντας ιδιαίτερη έμφαση στην έντεχνη ελληνική μουσική. Παράλληλα, έχει παρουσιάσει ορισμένες από τις σημαντικότερες όπερες του διεθνούς ρεπερτορίου σε σύμπραξη με καταξιωμένους σολίστ του λυρικού θεάτρου.

Η Συμφωνική Ορχήστρα έχει καθιερώσει μια σειρά από τακτικές δημόσιες εμφανίσεις τόσο στην Ελλάδα όσο και στο εξωτερικό με μεγάλη επιτυχία. Η Τεχνόπολη του Δήμου Αθηναίων, το Ίδρυμα Μιχάλης Κακογιάννης , η Στέγη Γραμμάτων και Τεχνών, η Εθνική Λυρική Σκηνή , το θέατρο Παλλάς, το Μέγαρο Μουσικής Αθηνών, το Μουσείο Μπενάκη , το Βυζαντινό Μουσείο, το Αττικό Άλσος , το Πάρκο Ελευθερίας και ο Εθνικός Κήπος αποτελούν ορισμένους από τους χώρους όπου πραγματοποιούνται οι συναυλίες της ορχήστρας, εμπλουτίζοντας πολιτιστικά την καθημερινότητα των Αθηναίων. 

Οι τρεις μόνιμοι αρχιμουσικοί της ορχήστρας είναι οι: Ελευθέριος Καλκάνης, Μιχάλης Οικονόμου και Ανδρέας Τσελίκας.

Mέρος των εσόδων θα διατεθεί για φιλανθρωπικό σκοπό.

 

Για να δείτε όλο το πρόγραμμα του Φεστιβάλ Αθηνών και Επιδαύρου 2015 πατήστε εδώ: Φεστιβάλ Αθηνών και Επιδαύρου 2015: 60 χρόνια φεστιβάλ – Το πρόγραμμα

 

Συνέχεια ανάγνωσης «Ο Άνταμ Κοέν με τη Συμφωνική Ορχήστρα του Δήμου Αθηναίων στο Ηρώδειο στο πλαίσιο του Φεστιβάλ Αθηνών 2015»

Σταύρος Γασπαράτος Expanded Piano – workshop στο Μέγαρο Μουσικής | Φεστιβάλ Αθηνών και Επιδαύρου 2015 Παράλληλες Εκδηλώσεις

Το σλάιντ απαιτεί την χρήση JavaScript.

Ένα ακουστικό πιάνο καλωδιώνεται με διαφόρων τύπων μικρόφωνα που τοποθετούνται στο σώμα, τις χορδές και το μηχανισμό του οργάνου. Τα μικρόφωνα αυτά συνδέονται με έναν υπολογιστή, ο οποίος δίνει τη δυνατότητα στον καλλιτέχνη να επεξεργαστεί ζωντανά το σήμα όλων αυτών των μικροφώνων αλλα και να ενεργοποιήσει προκατασκευασμένους ήχους μέσω του πιάνου. Στη συνέχεια, ο ήχος μοιράζεται σε μια surround εγκατάσταση με στόχο «να τοποθετήσει το κοινό μέσα στο πιάνο». Διαβάστε για την εκδήλωση

Σταύρος Γασπαράτος Expanded Piano στο Μέγαρο Μουσικής  Συνέχεια ανάγνωσης «Σταύρος Γασπαράτος Expanded Piano – workshop στο Μέγαρο Μουσικής | Φεστιβάλ Αθηνών και Επιδαύρου 2015 Παράλληλες Εκδηλώσεις»

Ο χορός σώζει απ’ τη θλίψη | Συνέντευξη της Μαγκύ Μαρέν στην Νίκη Ορφανού

Ο χορός σώζει απ’ τη θλίψη

Η διάσημη χορογράφος, με περισσότερα από 40 έργα στο ενεργητικό της, επιστρέφει στην Αθήνα με δύο δημιουργίες της: το BiT, ένα κομμάτι για έξι χορευτές, και το Singspiele, ένα σόλο που ερμηνεύει ο Νταβίντ Μαμπούς. Και σ’ αυτά τα έργα η Μαγκύ Μαρέν μελετά το πώς μπορούμε να είμαστε κομμάτι του κόσμου, αλλά ταυτόχρονα να  διατηρήσουμε το εγώ μας – ή αλλιώς, πώς μπορούμε να βρούμε τον δικό μας ρυθμό μέσα στη συνεχή ροή της ζωής. Και το πώς μπορούμε, ίσως, να νικήσουμε τη θλίψη.
 

Από τη Νίκη Ορφανού

ΕΦ#42 - Maguy Marinδιαβάστε το Πλήρες Πρόγραμμα του Φεστιβάλ Αθηνών και Επιδαύρου 2015

ΟΜΑΔΑ ΧΟΡΟΥ ΜΑΓΚΥ ΜΑΡΕΝ BiΤ | 2 – 4 ΙΟΥΝΙΟΥ 2015 | ΠΕΙΡΑΙΩΣ 260 (Δ) |Φεστιβάλ Αθηνών και Επιδαύρου

Με τη Μαγκύ Μαρέν είχα την τύχη να συνομιλήσω αρκετές φορές. Και κάθε φορά, χωρίς εξαίρεση, η ίδια επιλέγει να κλείσει τη συζήτηση με τη φράση του Βάλτερ Μπένγιαμιν: «Να οργανώσουμε την απαισιοδοξία». Η φράση αυτή είναι από το περίφημο δοκίμιο του 1929 του Μπένγιαμιν πάνω στο σουρεαλισμό: «Το να οργανώσουμε την απαισιοδοξία δεν σημαίνει παρά να εξορίσουμε την ηθική μεταφορά από την πολιτική και να ανακαλύψουμε στην πολιτική δράση μια σφαίρα αφιερωμένη εκατό τοις εκατό στις εικόνες». Η θέση του Μπένγιαμιν δεν είναι μακριά από το επικό θέατρο του Μπρεχτ, στενού φίλου άλλωστε του Μπένγιαμιν, που πασχίζει ασταμάτητα να ακυρώσει τη διαφορά ανάμεσα στο χώρο της σκηνής και στο χώρο των θεατών. Τα δύο είναι ένα.  Όπως είναι ένα η ανθρώπινη ζωή και δράση. Η εικόνα, δηλαδή, δεν αντιπροσωπεύει κάτι άλλο, δεν περιγράφει μια δράση πέρα από την ίδια, αλλά είναι δράση η ίδια. Κι έτσι δεν μπορεί να καταναλωθεί ποτέ μέσω της ερμηνείας της.

Για την Μαγκύ Μαρέν, ο χορός είναι διανόηση, είναι φιλοσοφία. Οι χορογραφικές της δημιουργίες εξερευνούν το χώρο, το χρόνο, τις σχέσεις ανάμεσα στους ανθρώπους. Δεν βλέπει τη δουλειά της σαν μια σειρά από μεταφορές για την πραγματική ζωή – όπως και για τον Μπένγιαμιν και τον Μπρεχτ, έτσι και για την ίδια, η τέχνη είναι πραγματική ζωή. Αυτό είναι το μήνυμα που η ίδια πασχίζει να επικοινωνήσει με το κοινό της, ακούραστα, αλλά και νιώθοντας συχνά ότι η μάχη είναι ήδη χαμένη μέσα στη σύγχυση που ονομάζουμε σύγχρονη ζωή, και που απαιτεί κατανάλωση, διασκέδαση, και όσο το δυνατόν λιγότερη σκέψη. Αλλά, η φράση του Μπένγιαμιν έχει γι’ αυτήν και μια άλλη σημασία: ότι η θλίψη είναι αναπόφευκτη, και το μόνο που μπορούμε να κάνουμε είναι να την αντιμετωπίζουμε καθημερινά. Κι αυτό είναι η ελπίδα μας: η διάθεση να συνεχίζουμε.

Στο BiT, που έκανε πρεμιέρα το 2014,  η χορογράφος φέρνει μαζί τη γλώσσα των υπολογιστών, μέσω ηλεκτρονικών ήχων, και αρχετυπικά χορογραφικά συστήματα συνόλου. Τρεις γυναίκες και τρεις άνδρες πάνω στη σκηνή, σ’ έναν ρυθμό που συνεχίζει πάνω από τις δυνάμεις τους. Κάποιες φορές να αγωνίζονται να ακολουθήσουν πιασμένοι χέρι χέρι, ο ένας σωτηρία του άλλου, με την επιθυμία να γίνεται ένστικτο επιβίωσης. Και άλλες φορές να προσπαθούν απεγνωσμένα να αποκοπούν από τη βιαιότητα του ρυθμού, από το χορό που οδηγεί στο θάνατο, την καταστροφή, την απώλεια της μνήμης.

Το δεύτερο κομμάτι, με τον τίτλο Singspiele, είναι μια συνεργασία της Μαγκύ Μαρέν με τον Νταβίντ Μαμπούς, ηθοποιό και σκηνοθέτη θεάτρου, που ξεκίνησε το 2013. Μια φιγούρα με πολλά πρόσωπα, ένας καταιγισμός από μεταμορφώσεις, μια διαρκής ανθρώπινη ροή, άλλοτε αναγνωρίσιμη και άλλοτε φευγαλέα,  κωμική όσο και τραγική. Μια εναλλαγή πορτραίτων, ταυτοτήτων, ομοιοτήτων, συναισθημάτων – ίσως, πάνω απ’ όλα, συναισθημάτων: ελπίδα, επιθυμία, έρωτας, μοναξιά. Η ανθρώπινη κατάσταση, μια σειρά από εικόνες.

Ας αρχίσουμε με το BiT, το πρώτο από τα δύο έργα που θα παρουσιάσετε φέτος στην Αθήνα. Ποια είναι η βασική του ιδέα;

Το BiT είναι ένα έργο για το ρυθμό, αυτή είναι η κεντρική ιδέα πάνω στην οποία ήθελα να δουλέψω. Δεν μ’ ενδιαφέρει τόσο η έννοια του ρυθμού ως ρυθμικότητας, αλλά κάτι λίγο διαφορετικό. Νομίζω ότι μιλάω γι’ αυτό το κάτι που μας κάνει να γνωρίζουμε ανθρώπους τυχαία, χωρίς να το έχουμε σχεδιάσει, χωρίς να το περιμένουμε. Αυτό το κάτι που μας κάνει να παρεκκλίνουμε ως προς τους τρόπους και τις συνήθειές μας. Και  μ’ αυτή μας την παρέκκλιση, βρίσκουμε τον εαυτό μας να προχωρά σε άγνωστα μονοπάτια, δημιουργούμε νέες σχέσεις, ή συνδεόμαστε με διαφορετικούς τρόπους με τους ανθρώπους γύρω μας. 
ΕΦ#42 - BiT

Θα λέγατε ότι ο ρυθμός, υπ’ αυτή την έννοια, εκφράζει τη συνολική σας ματιά πάνω στη ζωή;

Ναι. Είναι το θεμέλιο της καλλιτεχνικής μου έρευνας, στην οποία ενώνεται η πολιτική, η φιλοσοφία και η ηθική.

Αισθάνεστε ότι η ζωή σας αποτελεί μέρος μιας συνεχούς ροής; Έχετε νιώσει ποτέ ότι θα θέλατε να βγείτε απ’ αυτή τη ροή;

Ναι, βέβαια, πολλές φορές. Δεν νομίζω όμως ότι μπορώ να αγνοήσω αυτό που υπάρχει γύρω μου• δεν υπάρχει για κανέναν αυτή η επιλογή. Αυτό που προσπαθώ να κάνω, και ίσως το ίδιο να προσπαθούμε όλοι μας, είναι να κρατηθώ από τον δικό μου χρόνο, τον δικό μου ρυθμό, να μην παρασυρθώ.

Γιατί ονομάσατε αυτή τη δημιουργία BiT;

Το «bit» είναι η απλούστερη μονάδα σ’ ένα σύστημα αρίθμησης που μπορεί να πάρει μόνο δύο τιμές. Το «bit» δηλαδή μπορεί να αντιπροσωπεύει δύο λογικές εναλλακτικές θέσεις, όπως ψευδές ή αληθές. Είναι δηλαδή ένα δυαδικό σύστημα. Για ποιο λόγο διάλεξα αυτόν τον τίτλο; Γιατί νομίζω πως εκφράζει πολύ καλά αυτό που ζούμε: περάσαμε, μέσα σ’ ένα πολύ σύντομο χρονικό διάστημα, από ένα καταπιεστικό και αυταρχικό σύστημα παραδοσιακών αξιών, σ’ ένα ανεκτικό σύστημα μιας ψευδούς ελευθερίας. Και τα δύο λειτουργούν ως συστήματα που απορρέουν από την επιθυμία του καπιταλισμού να ελέγχει τους ανθρώπους μέσα από διαφορετικές διαδρομές.

Υπάρχουν στο έργο στιγμές όπου οι χορευτές κρατιούνται από το χέρι και ο χορός τους θυμίζει σχεδόν συρτάκι… 

Ήθελα να πάω πίσω στην εποχή που ο χορός εξέφραζε μια ιδέα του συλλογικού, του κοινού. Ο χορός είναι η δέσμευση των ανθρώπων να ζουν μαζί, στα καλά και στα άσχημα, για πάντα δεμένοι ο ένας με τον άλλον. Ψάχνω τις στιγμές όπου επιμέρους ρυθμοί δημιουργούνται μέσα στο σύνολο και το αλλάζουν, το μετατρέπουν σε κάτι καινούργιο, σ’ έναν νέο συνδυασμό, σε μια νέα αίσθηση συλλογικού. Όταν όμως το σύνολο δεν επιτρέπει να εκδηλωθούν διαφορετικοί εσωτερικοί ρυθμοί, αλλά απαιτεί την απόλυτη επανάληψη, τον απόλυτο συγχρονισμό, τότε το σύνολο γίνεται ένας στρατός. Από την άλλη πλευρά, όταν οι ρυθμοί αυτοί γίνονται απόλυτα ατομιστικοί, τότε καταλύουν το σύνολο, καταστρέφουν το κοινό.   

Το δεύτερο κομμάτι που θα παρουσιάσετε στο πλαίσιο του Φεστιβάλ, το Singspiele, μιλάει για την συνάντηση με τον Άλλο, έτσι δεν είναι;

Το να συναντάς κάποιον είναι μια πραγματική περιπέτεια. Το πρώτο που βλέπουμε είναι το πρόσωπο, ξεχωριστά από το σώμα. Το πρόσωπο είναι αυτό που αρπάζει τη ματιά μας. Το πρόσωπο του Άλλου εκφράζει πράγματα πέρα από τις όποιες συγκεκριμένες εκφράσεις του. Μας αποκαλύπτει ίχνη ενός άλλου προσώπου, που βρίσκεται πίσω από αυτό που βλέπουμε μπροστά μας. Έχουμε αίσθηση της μοναδικότητας του άλλου, που δεν εκφράζεται με λέξεις. Η συνάντησή μας με τους άλλους ανοίγει έναν αστερισμό αισθήσεων.

ΕΦ#42 - Singspiele

Πώς δουλέψατε με τον Νταβίντ Μαμπούς;

Με πολύ προσπάθεια, βήμα βήμα, διαλέγοντας πρώτα ένα πορτραίτο, κι έπειτα ανιχνεύοντας αυτό το πρόσωπο, κι αυτό που κρύβεται πίσω από το πρόσωπο. Και μετά δουλέψαμε το σώμα, τις χειρονομίες, τις κινήσεις. Ο Νταβίντ ήταν εξαιρετικά ακριβής στον τρόπο που δούλευε, κι έτσι και η παραμικρή χειρονομία χρειαζόταν τεράστια προσοχή. Δουλέψαμε λοιπόν εμμένοντας σε κάθε λεπτομέρεια, χτίζοντας πετραδάκι πετραδάκι αυτή τη σύνθεση… επειδή η μαγεία δεν είναι ποτέ κάτι δεδομένο, θα μπορούσε να χαθεί οποιαδήποτε στιγμή.

Έχετε ποτέ την αίσθηση ότι δουλεύετε πάντα πάνω στο ίδιο έργο; 

Έχω την αίσθηση ότι δουλεύω συνεχώς προς την ίδια κατεύθυνση, ναι. Μ’ ενδιαφέρουν τα ίδια πράγματα. Αλλά ακολουθώ –ή προσπαθώ τουλάχιστον να ακολουθώ– άλλους δρόμους για να ανακαλύψω κάθε φορά κάτι περισσότερο, κάτι που μου ξέφυγε ίσως την προηγούμενη φορά. 

Σκέφτεστε συχνά το παρελθόν;

Φυσικά. Σκέφτομαι το παρελθόν κάθε μέρα, μαζί με το παρόν. Δεν σκέφτομαι μόνο το δικό μου παρελθόν, αλλά το κοινό μας παρελθόν, αυτό που έχουμε μοιραστεί. Και έχω  ταυτοχρόνως την αίσθηση ότι οι περισσότεροι άνθρωποι σήμερα ζουν ένα είδος αμνησίας ως προς την κοινή μας ιστορία.

Θυμάστε τον εαυτό σας ως παιδί; 

Δεν αισθάνομαι ότι έχω μεγαλώσει. Προσπαθώ να προσαρμοστώ στο χρόνο που έχω σήμερα, σ’ αυτό που ζω την κάθε μέρα.

Τι σας προσφέρει ο χορός;

Ο χορός και η τέχνη με σώζουν από τη θλίψη.

Γιατί νιώθετε θλίψη;

Για όλα αυτά που συμβαίνουν στον κόσμο, για όλους τους θανάτους που συμβαίνουν σε όλα τα μέρη του κόσμου, και που είναι δύσκολο να καταλάβουμε το γιατί συμβαίνουν. Οι τραγωδίες είναι μέρος της καθημερινότητάς μας, τη μια στιγμή ακούμε για κάτι αδιανόητο, και την επόμενη μέρα όλα κυλούν όπως πριν, σαν να μην έχει συμβεί ποτέ η τραγωδία, σαν να μην έχει μετακινηθεί τίποτα από τη θέση του. Αυτό με γεμίζει θλίψη.

Πιστεύετε ότι το τραγικό είναι μέρος της ανθρώπινης κατάστασης; Και αν ναι, υπάρχει χώρος για ελπίδα;

Ναι, νομίζω ότι υπάρχει. Όλοι μας πρόκειται να πεθάνουμε. Αλλά κάποιοι από μας θα πεθάνουν στο κρεβάτι τους, πλαισιωμένοι από τους συγγενείς τους, από τα παιδιά τους. Και άλλοι θα πεθάνουν ξαφνικά επειδή κάποιος τους πυροβόλησε, ή από την πείνα και την εξαθλίωση, πριν να έχουν την ευκαιρία να ζήσουν τη ζωή τους.  Η ελπίδα είναι το να γνωρίζουμε τις συνθήκες ζωής μας, και το ότι το τέλος μας είναι δεδομένο. Το να μην ξεχνάμε ότι μια μέρα δεν θα είμαστε εκεί για τα παιδιά μας, και τα παιδιά των παιδιών μας. Τι θα τους αφήσουμε; Τι θα αφήσουμε πίσω μας; Ο Βάλτερ Μπένγιαμιν έλεγε ότι πρέπει να  «οργανώσουμε την απαισιοδοξία». Κι αυτό είναι ήδη μεγάλη χαρά, μεγάλη ελπίδα, μεγάλη ενέργεια για να συνεχίσω να δουλεύω.

http://greekfestival.gr/

Mies Julie από τη Baxter Theatre Center στο Φεστιβάλ Αθηνών 2015

Το σλάιντ απαιτεί την χρήση JavaScript.

Την παράσταση Mies Julie, βασισμένη στη Δεσποινίδα Τζούλια του Α. Στρίντμπεργκ, θα παρουσιάσει η Baxter Theatre Center στο πλαίσιο του Φεστιβάλ Αθηνών, από τις 11 έως τις 13 Ιουνίου 2015.

Το Φεστιβάλ Αθηνών συστήνει έναν ξεχωριστό νοτιοαφρικανικό θίασο με μιαν άκρως ενδιαφέρουσα παράσταση. Το πολύκροτο έργο του Στρίντμπεργκ (1888) φέρνει επί σκηνής, σαν σε τελετουργικό αλληλοσπαραγμό, την αβυσσαλέα αντιπαράθεση ανάμεσα σε δύο κοινωνικές τάξεις, δύο φύλα, δύο ψυχισμούς. Συνέχεια ανάγνωσης «Mies Julie από τη Baxter Theatre Center στο Φεστιβάλ Αθηνών 2015»

Τζάκομο Πουτσίνι Τόσκα Ωδείο Ηρώδου Αττικού από την Εθνική Λυρική Σκηνή στο Φεστιβάλ Αθηνών και Επιδαύρου 2015

ΕΘΝΙΚΗ ΛΥΡΙΚΗ ΣΚΗΝΗ   ( ΩΔΕΙΟ ΗΡΩΔΟΥ ΑΤΤΙΚΟΥ )  26/07/12   ΤΟΣΚΑ      Τζάκομο Πουτσίνι     Φωτογραφία από την παράσταση
ΕΘΝΙΚΗ ΛΥΡΙΚΗ ΣΚΗΝΗ ( ΩΔΕΙΟ ΗΡΩΔΟΥ ΑΤΤΙΚΟΥ ) 26/07/12 ΤΟΣΚΑ Τζάκομο Πουτσίνι Φωτογραφία από την παράσταση

Τζάκομο Πουτσίνι

Τόσκα

Ωδείο Ηρώδου Αττικού

14, 16, 17, 18 Ιουνίου 2015 / ώρα έναρξης 21.00

Στο πλαίσιο του Φεστιβάλ Αθηνών

Μουσική διεύθυνση Λουκάς Καρυτινός

Σκηνοθεσία, σκηνικά, κοστούμια Ούγκο ντε Άνα

Με την Ορχήστρα, τη Χορωδία, την Παιδική Χορωδία και Μονωδούς της ΕΛΣ Συνέχεια ανάγνωσης «Τζάκομο Πουτσίνι Τόσκα Ωδείο Ηρώδου Αττικού από την Εθνική Λυρική Σκηνή στο Φεστιβάλ Αθηνών και Επιδαύρου 2015»

Life in Progress της Συλβί Γκιλλέμ στο Φεστιβάλ Αθηνών 2015

Silvie_guillem (2)
Techne ©Bill Cooper

Η Συλβί Γκιλλέμ έρχεται φέτος στο πλαίσιο του Φεστιβάλ Αθηνών για να παρουσιάσει στο Ηρώδειο, στις 3 και 4 Ιουνίου 2015, την αποχαιρετιστήρια παράσταση της, Life in Progress.

Η Συλβί Γκιλλέμ, ύστερα από 35 χρόνια φωτεινής διαδρομής στη χορευτική σκηνή –αληθινή ενσάρκωση της τελειότητας, υπερβαίνοντας τα σύνορα κλασικού και σύγχρονου χορού– ετοιμάζεται για την τελευταία της υπόκλιση. Μοναδική, μοναχική και απρόβλεπτη, όπως πάντα, έρχεται με την αποχαιρετιστήρια παράστασή της, Life in Progress, να αποδείξει ότι δεν ενδίδει στους φόβους της, ότι δεν αγαπά τη μετριότητα, και γι’ αυτό σταματά να χορεύει την κατάλληλη στιγμή.

Συνέχεια ανάγνωσης «Life in Progress της Συλβί Γκιλλέμ στο Φεστιβάλ Αθηνών 2015»

Είμαστε οι Πέρσες! ΟΜΑΔΑ STATION ATHENS – ΓΙΟΛΑΝΤΑ ΜΑΡΚΟΠΟΥΛΟΥ στο Φεστιβάλ Αθηνών και Επιδαύρου 2015

eimaste-oi-perses-01
Είμαστε οι Πέρσες! ©Ελίνα Γιουνανλή

ΘΕΑΤΡΟ

ΠΕΙΡΑΙΩΣ 260 (Ε)

3 & 4 ΙΟΥΝΙΟΥ 2015

ΟΜΑΔΑ STATION ATHENS – ΓΙΟΛΑΝΤΑ ΜΑΡΚΟΠΟΥΛΟΥ

Είμαστε οι Πέρσες! Συνέχεια ανάγνωσης «Είμαστε οι Πέρσες! ΟΜΑΔΑ STATION ATHENS – ΓΙΟΛΑΝΤΑ ΜΑΡΚΟΠΟΥΛΟΥ στο Φεστιβάλ Αθηνών και Επιδαύρου 2015»

Θάνος Παπακωνσταντίνου Μετατόπιση προς το ερυθρό, του Γιάννη Μαυριτσάκη στο Φεστιβάλ Αθηνών και Επιδαύρου 2015

Το σλάιντ απαιτεί την χρήση JavaScript.

ΘΕΑΤΡΟ
ΠΕΙΡΑΙΩΣ 260 (Δ)

10 & 11 ΙΟΥΝΙΟΥ 2015



Helter Skelter Company
Θανάσης Παπακωνσταντίνου

Μετατόπιση προς το ερυθρό

του Γιάννη Μαυριτσάκη

Η παράσταση του νέου έργου του Γιάννη Μαυριτσάκη, που σκηνοθέτησε με επιτυχία ο πολλά υποσχόμενος Θάνος Παπακωσταντίνου πλαισιωμένος από καταξιωμένους ηθοποιούς, επαναλαμβάνεται μετά τη θερμή περσινή της υποδοχή στο Φεστιβάλ Αθηνών και στην Πειραιώς 260.

Στην αστρονομία η «μετατόπιση προς το ερυθρό» είναι το τεκμήριο της αδιάπτωτης διαστολής του σύμπαντος. Συνέχεια ανάγνωσης «Θάνος Παπακωνσταντίνου Μετατόπιση προς το ερυθρό, του Γιάννη Μαυριτσάκη στο Φεστιβάλ Αθηνών και Επιδαύρου 2015»

Χάρης Φραγκούλης: Ο Άρντεν πρέπει να πεθάνει στο Φεστιβάλ Αθηνών και Επιδαύρου 2015

arden_must_die_03_2015
Ο Άρντεν πρέπει να πεθάνει ©Εύη Φυλακτού

ΘΕΑΤΡΟ
ΘΕΑΤΡΟ ΟΔΟΥ ΚΥΚΛΑΔΩΝ
2 – 6 & 8 – 12 ΙΟΥΝΙΟΥ

Χάρης Φραγκούλης
Ο Άρντεν πρέπει να πεθάνει


Με φόντο την ελισαβετιανή εποχή, το κείμενο αυτό θα μπορούσε να θυμίζει σενάριο του Χίτσκοκ ή του Ταραντίνο. Έργο αγνώστου συγγραφέα (1592), που κατά καιρούς αποδόθηκε στον Σαίξπηρ, στον Μάρλοου ή στον Τόμας Κυντ, μνημονεύεται από τον Αρτώ στο Θέατρο της σκληρότητας.
Βίαιο, μυστηριώδες και άκρως αποκαλυπτικό των ανθρωπίνων παθών, μεταφέρει στο θεατρικό σανίδι το πραγματικό γεγονός της στυγερής δολοφονίας του Τόμας Άρντεν, πρώην δημάρχου του Φέβερσαμ, από την άπιστη σύζυγό του Άλις. Πρόκληση για τους ηθοποιούς οι ανατροπές της δράσης και οι συναισθηματικές μεταπτώσεις των ηρώων, εμπνέουν έναν ξεχωριστό νεανικό θίασο να ζωντανέψει αυτή την ιστορία έρωτα και πλεκτάνης, στο πλαίσιο του Φεστιβάλ Αθηνών.
Συνέχεια ανάγνωσης «Χάρης Φραγκούλης: Ο Άρντεν πρέπει να πεθάνει στο Φεστιβάλ Αθηνών και Επιδαύρου 2015»

Αποχώρηση της Άλκηστις Πρωτοψάλτη από τις «Τρωάδες»

alkistis protopsalti

15.05.2015

Η πρώτη …παρενέργεια της «Διαύγειας» σημειώθηκε χθες στο Εθνικό Θέατρο, με την αποχώρηση της Άλκηστης Πρωτοψάλτη από την καλοκαιρινή παραγωγή Τρωάδες, σε σκηνοθεσία Σωτήρη Χατζάκη. Συνέχεια ανάγνωσης «Αποχώρηση της Άλκηστις Πρωτοψάλτη από τις «Τρωάδες»»

ΟΜΑΔΑ ΧΟΡΟΥ ΜΑΓΚΥ ΜΑΡΕΝ BiΤ | 2 – 4 ΙΟΥΝΙΟΥ 2015 | ΠΕΙΡΑΙΩΣ 260 (Δ) |Φεστιβάλ Αθηνών και Επιδαύρου

MaguyMarin_BiT_1_photo credit Didier Grappe 03

ΧΟΡΟΣ

ΠΕΙΡΑΙΩΣ 260 (Δ)

2 – 4 ΙΟΥΝΙΟΥ 2015

ΟΜΑΔΑ ΧΟΡΟΥ ΜΑΓΚΥ ΜΑΡΕΝ

BiΤ

Με περισσότερα από τριάντα χρόνια χορογραφικής ζωής, η Μαγκύ Μαρέν δεν έπαψε ποτέ να αμφισβητεί το «αισθητικά ορθό», να διερευνά τη δυνατότητα του ανθρώπινου σώματος να αφηγείται τη ζωή, αλλά και να ιντριγκάρει το κοινό, γοητεύοντάς το ή και προκαλώντας του αποστροφή.

Συνέχεια ανάγνωσης «ΟΜΑΔΑ ΧΟΡΟΥ ΜΑΓΚΥ ΜΑΡΕΝ BiΤ | 2 – 4 ΙΟΥΝΙΟΥ 2015 | ΠΕΙΡΑΙΩΣ 260 (Δ) |Φεστιβάλ Αθηνών και Επιδαύρου»

Blog στο WordPress.com.

ΠΑΝΩ ↑