Η Σωτηρία της Ψυχής (2016) του Σουμπασίς Μπουτιανί | αναλυτική παρουσίαση, trailer, η γνώμη των κριτικών

Η One from the Heart παρουσιάζει το ντεμπούτο του Σουμπασίς Μπουτιανί (Shubhashish Bhutiani), Η Σωτηρία της Ψυχής.

i_sotiria_tis_psuxis poster

Η ταινία από την Ινδία έκανε την πρεμιέρα της στο Φεστιβάλ Βενετίας στο πρόγραμμα για νέους σκηνοθέτες από όλο τον κόσμο Biennale College και κέρδισε το Βραβείο Unesco για την ανθρωπιστική ματιά του. Στη συνέχεια η ταινία ταξίδεψε στα Φεστιβάλ του Μπουσάν, του Ντουμπάι, του Γκέτεμποργκ, του Μονάχου, του Σαν Φρανσίσκο και του Σίδνεϊ, ανάμεσα σε άλλα, ενώ έχει διανεμηθεί με επιτυχία σε όλο τον κόσμο. Εκπροσωπώντας το νέο κύμα κινηματογραφιστών από την Νοτιοανατολική Ασία, ο εικοσιεξάχρονος Μπουτιανί εξερευνά οικουμενικά θέματα όπως το πέρασμα του χρόνου, η θνητότητα και το νόημα της ζωής αλλά και τις παραδόσεις της Ινδικής κουλτούρας μέσα από μια πανανθρώπινη συγκινητική ιστορία ελπίδας διαποτισμένη με μοναδικό χιούμορ και με τα αξέχαστα τοπία της ιερής πόλης του Βαρανάσι να προσφέρουν ένα αλησμόνητο σκηνικό.

Ο Ρατζίβ αναγκάζεται να παρατήσει τα πάντα ώστε να εκπληρώσει την τελευταία και παράξενη επιθυμία του πατέρα του να ταξιδέψει στο Βαρανάσι για να σώσει την ψυχή του. Το ταξίδι που ακολουθεί αναγκάζει τους δύο άντρες να επανασυνδεθούν ο ένας με τον άλλον και με τον κόσμο γύρω τους σε αυτή την συγκινητική και γενναιόδωρη κομεντί που αρκετοί κριτικοί έσπευσαν να συγκρίνουν με το Ταξίδι στο Τόκιο του Όζου.

Ο Αντίλ Χουσέιν (Adil Hussain) στο ρόλο του γιου μας είναι γνωστός για έναν από τους βασικούς ρόλους στην ταινία του Ανγκ Λι Η Ζωή του Πι, ενώ ο Λαλίτ Μπελ (Lalit Behl) στο ρόλο του πατέρα πρωταγωνιστούσε στην ταινία Η Πεταλούδα (Titli) που είχε προβληθεί στο τμήμα Un Certain Regard του Φεστιβάλ Καννών. Τέλος, αξίζει να θυμίσουμε ότι στο ρόλο της μητέρας συναντάμε την Τζιταντζαλί Κουλκαρνί (Geetangali Kulkarni), πρωταγωνίστρια του αριστουργηματικού Δικαστηρίου που η One from the Heart είχε διανείμει με επιτυχία πριν από μερικά χρόνια.

Σημείωμα του σκηνοθέτη

«Ένα σημαντικό θέμα για μένα ήταν εξαρχής η απελευθέρωση. Υπάρχει η πνευματική απελευθέρωση του πατέρα, η πιο υλική απελευθέρωση του γιου, αιχμάλωτου της δουλειάς του και της τεχνολογίας, καθώς και η απελευθέρωση της εγγονής από την παράδοση, επιλέγοντας να παντρευτεί από έρωτα και να εργαστεί.

Η συμφιλίωση είναι επίσης ένα κεντρικό θέμα. Στο τέλος της ζωής μας έχουμε την τάση να σκεφτόμαστε όλα τα λάθη που κάναμε. Στην Ινδία, και ακόμα πιο έντονα στο Βαρανάσι, είναι σημαντικό να λυτρωθούμε από αυτές τις σκέψεις και να συμφιλιωθούμε με τον εαυτό μας και αυτό ακριβώς επιτρέπει αυτή η περιπέτεια στον πατέρα και στο γιο του.

Η ταινία εκφράζει ταυτόχρονα και τη διαμάχη ανάμεσα στον μοντέρνο κόσμο και τις παραδόσεις. Η Ινδία δεν έχει βρει ακόμα την αρμονία μεταξύ του σεβασμού των αρχαίων παραδόσεων που εκπροσωπούνται στην ταινία από τον πατέρα και την ιερή πόλη και τον πιο μοντέρνο διασυνδεδεμένο και καπιταλιστικό κόσμο που εκπροσωπούν ο γιος και η εγγονή.

Η Σωτηρία της Ψυχής αγγίζει όλες τις γενιές και είναι στην ουσία της μια ταινία για τη ζωή, την οικογένεια και την αγάπη σε όλες της τις διαστάσεις».

Συντελεστές

Σκηνοθεσία: Σουμπασίς Μπουτιανί

Με τους: Αντίλ Χουσαΐν, Λαλίτ Μπελ, Τζιταντζαλί Κουλκαρνί

i_sotiria_tis_psuxis i gnomi ton kritikon

Κριτική

Η Σωτηρία της Ψυχής

Από Χρήστο Μήτση – 05/07/2018

Χειροποίητο και τρυφερό δράμα πάνω στο πέρασμα του χρόνου, το νόημα της ζωής και την ανθρώπινη επικοινωνία, μέσα από το συγκινητικό πρίσμα των ινδικών πολιτισμικών παραδόσεων.

Η πρώτη ταινία του 26χρονου Σουμπασίς Μπουτιανί, η οποία έκανε πρεμιέρα στο προπέρσινο Φεστιβάλ Βενετίας, είναι, όπως λέει κι ο ίδιος, η κινηματογραφική ιστορία ενός ταξιδιού πολλαπλής απελευθέρωσης και αφορά τη διαφορετική σχέση τριών γενεών με τη σύγχρονη, πολυδιάστατη ινδική πραγματικότητα. Δέσμιός της σε πνευματικό επίπεδο, ο ηλικιωμένος Ντάγια πείθεται από ένα όνειρό του πως έχει φτάσει πολύ κοντά στο τέλος τα ζωής του. Αναγκάζει λοιπόν το γιο του Ρατζίβ, εργασιομανή πατέρα μιας κοπέλας η οποία ζητά να ξεφύγει από τα πατροπαράδοτα ήθη και να μην παντρευτεί αυτόν που της προορίζουν οι γονείς της, να τον συνοδεύσει ως την ιερή πόλη του Βαρανάσι, όπου και σκοπεύει να «αναπαυτεί» για πάντα.

Πάνω στο πλέον δοκιμασμένο μοτίβο των road, αλλά και των buddy movies, όπου δυο αντίθετοι χαρακτήρες αντιπαρατίθενται διαρκώς κατά τη διάρκεια της ακούσιας συμβίωσής τους, μα τελικά συμφιλιώνονται ανταλλάσσοντας πολύτιμα μαθήματα ζωής, η «Σωτηρία της Ψυχής» ακτινογραφεί τις ανατολικές πολιτισμικές παραδόσεις με λεπτό χιούμορ και βαθύ σεβασμό. Χαράσσει στους ήρωές της ένα σεναριακό μονοπάτι το οποίο όλοι γνωρίζουμε πού θα οδηγήσει τελικά, η περιδιάβασή του, όμως, συνδυάζει συγκινητικά εξωτισμό και ανθρωπιά, συγκίνηση και συμφιλιωτικά μηνύματα.

Με ήπιους δραματικά τόνους, εναρμονισμένους στη βιοσοφία του ινδουιστικού περιβάλλοντος, ο Μπουτιανί παρακολουθεί το πώς η εμμονή του Ντάγια βγάζει στην ατάραχη επιφάνεια τον τρικυμιώδη εσωτερικά κόσμο τριών διαφορετικών «αιχμαλώτων». Ενός ηλικιωμένου στα θρησκευτικά δόγματα, ενός μεσήλικα στον ανταγωνιστικό ματεριαλισμό και μιας νεαρής γυναίκας στα κοινωνικά στερεότυπα. Οι μεταξύ τους διαφωνίες, μας ψιθυρίζει η «Σωτηρία της Ψυχής», δεν είναι στην πραγματικότητα παρά αντίδραση στους περιορισμούς τους οποίους νιώθει ο καθένας από την καθημερινότητα στην οποία ετάχθη. Έτσι, η πολλαπλή απελευθέρωση έρχεται στο τέλος σαν μικρό, πολύτιμο δώρο ενός χειροποίητου και τρυφερού δράματος πάνω στο πέρασμα του χρόνου, το νόημα της ζωής και την ανθρώπινη επικοινωνία.

Ινδία. 2016. Διάρκεια: 102΄. Διανομή: ONE FROM THE HEART.

http://www.athinorama.gr/

Κριτική: Η Σωτηρία της Ψυχής – Hotel Salvation (2016) [7/10] Αλέξανδρος Κυριαζής

Έχει περάσει πάνω από μισός αιώνας από τότε που οι Ινδικές παραγωγές γεμίζαν με θεατές τις αίθουσες και της Ελλάδας.

Έκτοτε άλλαξαν πολλά, και εδώ αλλά και εκεί, με τη κινηματογραφική παραγωγή στην Ινδία να εξελίσσεται τα τελευταία 30ετία στη πιο πλούσια παγκοσμίως, το γνωστό σε όλους Bollywood.

Στη συνείδηση των περισσοτέρων μας όμως, αυτός ο τίτλος έχει συνυφανθεί με πάμπλουτες αλλά κιτς μουσικοχορευτικές μελό παραγωγές ή εξωφρενικές περιπέτειες δράσης.

Παρότι φυσικά υπάρχουν και αυτές, υπάρχουν και ταινίες όπως το Hotel Salvation που αξίζει να ανακαλύψουμε…

Ο 77χρονος Daya βλέπει ένα περίεργο όνειρο που τον κάνει να πιστέψει ότι πλησιάζει το τέλος του.

Πιστός Ινδουιστής, εκφράζει την επιθυμία να πεθάνει στην ιερή πόλη Βαρανάσι, στις όχθες του ποταμού Γάγγη.

Ο γιος του, Rajiv, ένας μεσήλικας επιχειρηματίας, παρότι δεν έχει ιδιαίτερα καλές σχέσεις με τον πατέρα του, αποφασίζει να τον συνοδέψει.

Εκεί βρίσκουν καταφύγιο σε ένα “ξενοδοχείο”, ένα μισοερηπωμένο κτήριο στο οποίο ένας ιερέας υποδέχεται, με το αζημίωτο φυσικά, τους ηλικιωμένους που φτάνουν στη πόλη για να πετύχουν τη σωτηρία της ψυχής τους.

Κατ’ αρχάς, επειδή οι περισσότεροι, όπως κι εγώ πρέπει να ομολογήσω, μπορεί να φοβηθείτε από την Ινδική καταγωγή του, θέλω να ξεκαθαρίσω ότι το Hotel Salvation είναι μια παραγωγή απολύτως συμβατή με το δυτικό κοινό και δε χρειάζεται καμία εξοικείωση μιας και το ύφος της είναι κλασσικό indie (no pun intended).

Το φιλμ, έχοντας ως επίκεντρο το αληθινό έθιμο αυτών των “ξενοδοχείων” στο Βαρανάσι, μας διηγείται μια γλυκόπικρη ιστορία για τη σχέση ενός πατέρα με το γιο αλλά και τη σχέση τους με το θάνατο.

Ο δημιουργός Shubhashish Bhutiani επιτυγχάνει μια αξιοζήλευτη ατμόσφαιρά, χρησιμοποιώντας το μαύρο θέμα του θανάτου μονάχα ως καταλύτη της πλοκής, με αποτέλεσμα το ύφος της ταινίας να μη γίνεται ποτέ ιδιαίτερα βαρύ ή μελοδραματικό, και το χιούμορ, άλλες φορές πικρό και άλλες γλυκό, να έχει θέση παντού, σατιρίζοντας με μεγάλη επιτυχία ακόμα και τη θρησκεία.

Ο γιος είναι ένας άνδρας του σήμερα, που ζει με το κινητό τηλέφωνο ως προέκταση του χεριού του για να μη χάσει κάποιον πελάτη.

Η σχέση του με τη σύζυγο δεν είναι και η καλύτερη, ενώ τώρα ετοιμάζεται να παντρέψει και τη κόρη.

Από την άλλη ο πατέρας, πρώην δάσκαλος και ποιητής, βρισκόμενος στα τελευταία της ζωής του, είναι σε έναν άλλο δικό του κόσμο, βλέπει τα πράγματα διαφορετικά, τον ενδιαφέρει περισσότερο η ψυχή του και δε φοβάται το τέλος.

Οι σχέσεις τους δεν ήταν ποτέ καλές, στοιχείο που δυστυχώς δεν αναπτύσσεται όσο ολοκληρωμένα θα θέλαμε, όμως αυτή τη περίοδο που βρίσκονται απομονωμένοι στο ξενοδοχείο θα τους δώσει την ευκαιρία να μιλήσουν έξω από τα δόντια, χωρίς καν να χρειάζεται να συμφωνούν ή να λύσουν τις διαφορές τους.

Η πρόκληση συναισθημάτων από το Hotel Salvation είναι προσεκτικά φειδωλή, προσφέροντας περισσότερο τροφή για σκέψη, χωρίς όμως να λείπουν και οι σκηνές που χωρίς να χρειάζεται να ανοίξουν το στόμα τους, οι χαρακτήρες μας ανοίγουν τη καρδιά τους, κάτι που επιτυγχάνεται χάρη στην εξαιρετική σκηνοθεσία του Bhutiani αλλά και τις ερμηνείες των Adil Hussain (Life of Pi) και του θεατρικού Lalit Behl.

Μια πανανθρώπινη γλυκόπικρη τρυφερή δραμεντί, το Hotel Salvation έχει να πει πολλά, τόσο θεματικά όσο και καλλιτεχνικά και το καταφέρνει χάρη στο άπλετο ταλέντο των συντελεστών του.

Με μοναδικό ατόπημα την ελλειμματική ανάπτυξη των χαρακτήρων, η οποία δεν αφαιρεί ουσιαστικά πόντους αλλά ενώ είχε την ευκαιρία, αποτυγχάνει να τους προσθέσει, είχαμε την ευκαιρία να παρακολουθήσουμε ένα εξαιρετικό φιλμ, στολίδι για τους θερινούς κινηματογράφους που το επέλεξαν αντί μιας ακόμα γαλλικής κομεντί.

Στους κινηματογράφους από 5 Ιουλίου.

http://www.filmboy.gr/

*** Η σωτηρία της ψυχής Από Νίνο Φένεκ Μικελιδη 5.7.2018

Hotel Salvation. Ινδία, 2016. Σκηνοθεσία: Σουμπασίς Μπουτιάνι. Σενάριο: Σουμπασίς Μπουτιάνι, Ασάντ Χουσάιν. Ηθοποιοί: Αντίλ Χουσάιν, Λαλίτ Μπεχλ, Γκιταντζάλι Κουλκάρνι. 102

Ταξίδι αυτογνωσίας αλλά και απελευθέρωσης, διανθισμένο με χιούμορ, είναι η πρώτη αυτή ταινία του 26χρονου Ινδού σκηνοθέτη Σουμπασίς Μπουτιάνι, που είχε εντυπωσιάσει όταν προβλήθηκε πριν από δυο χρόνια στο φεστιβάλ της Βενετίας. Ένα συγκινητικό ταξίδι που αναλαμβάνουν δυο πρόσωπα διαφορετικών ηλικιών, από τη μια, ο ηλικιωμένος Ντάγια, που, παρόλο αρκετά υγιής, πιστεύει πως έχει φτάσει στο τέλος της ζωής του («είμαι έτοιμος να πεθάνω» θα πει μια μέρα όταν ξυπνάει) και θέλει να ταξιδέψει ως την ιερή πόλη Βαρανάσι, όπου σκοπεύει να «αναπαυτεί», και από την άλλη, ο γιος του Ρατζίβ, που αναλαμβάνει να τον συνοδεύσει ως το ξενοδοχείο «Salvation» – ένα ξενοδοχείο όπου αν, μετά από 15 μέρες δεν πεθάνεις, όπως τους πληροφορεί ο ιδιοκτήτης, καλά θα κάνεις να πας πίσω στο σπίτι του.

Ο σκηνοθέτης διανθίζει το ταξίδι με όμορφες, δοσμένες με ζεστασιά, λεπτό χιούμορ και με προσοχή στις επί μέρους λεπτομέρειες, σκηνές, είτε ανάμεσα στα μέλη της οικογένειας, είτε που φέρνουν στο προσκήνιο τη σύγκρουση ανάμεσα σε διαφορετικές γενιές (στο δίδυμο πατέρας-γιος θα προστεθεί και μια νεότερη γυναίκα, η κόρη του Ρατζίβ), σκηνές που δημιουργούν την οικειότητα και την επαφή εκείνη που δημιουργεί ανάμεσα στους δυο άντρες ο κλειστός, φιλικός χώρος του ξενοδοχείου, καταφέρνοντας τελικά να τους ενώσει.

https://www.enetpress.gr/

ΚΡΙΤΙΚΗ : Παύλος Γκουγιάννος [3/5]

Άποψη: Ο Shubhashish Bhutiani είναι ένας νεαρός Ινδός σκηνοθέτης, που με την πρώτη του ταινία δείχνει ότι αξίζει την προσοχή μας, δημιουργώντας προσδοκίες για το μέλλον. Η «Σωτηρία της Ψυχής» είναι το σκηνοθετικό του ντεμπούτο, που προβλήθηκε στο Φεστιβάλ της Βενετίας του 2016, κερδίζοντας το βραβείο καλύτερης ταινίας στην κατηγορία Biennale College Cinema Awards, για νέους σκηνοθέτες. Η ταινία κινείται κάπου ανάμεσα στο σινεμά της ποιητικής απλότητας και του κοινωνικού σχολίου του Abbas Kiarostami, στην ινδική θεοσοφία και κοινωνικό προβληματισμό για την σύγχρονη Ινδία του μεγαλύτερου Ινδού σκηνοθέτη Satyajit Ray και το «Tokyo Story» του Yasujiro Ozu, ως προς την διεισδυτική ματιά στις διαφορές των γενεών. Ταυτόχρονα όμως καταφέρνει να μην μοιάζει απόλυτα με τίποτα από όλα αυτά και εκεί έγκειται η μεγαλύτερη επιτυχία της ταινίας.

Μία ταινία που συνδυάζει την ινδική φιλοσοφία και θρησκευτικότητα, με τον μυστικισμό και την πίστη στην μεταθανάτιο ζωή και την μετενσάρκωση που διαπερνά τις ασιατικές θρησκείες, με τον ρεαλιστικό τρόπο αποτύπωσης της σημερινής Ινδίας, μακριά από κάτι εξωτικό και τουριστικό. Η ίδια ταινία αν είχε γίνει από ευρωπαίο ή αμερικανό σκηνοθέτη, θα μπορούσε να είχε γίνει μία κομεντί ψευτοαυτογνωσίας ή όπως στο «The Best Exotic Marigold Hotel» θα υπήρχε το μετααποικιοκρατικό βλέμμα του δυτικού, που δεν έχει χάσει την οριενταλιστική οπτική του 19ου αιώνα μιας φαντασιακής Ανατολής. Γι’ αυτό και ο θεατής πρέπει έστω και λίγο να εγκαταλείψει τον τρόπο που βλέπουμε τον κόσμο δυτικά των Ουραλίων.

Ο Ινδός σκηνοθέτης αντιμετωπίζει με αφοπλιστική ειλικρίνεια αυτό που συμβαίνει στην χώρα του και τον πολιτισμό του. Το πώς δηλαδή η πλατωνικής σύλληψης υπόσταση της ψυχής, ως κάτι που είναι εγκλωβισμένο στο σώμα και περιμένει το θάνατο ως λύτρωση, υπάρχει στην ινδική κουλτούρα, σε συνδυασμό με τον ανατολίτικο ανιμισμό. Δεν θα πρέπει λοιπόν μέσα σε αυτά τα πλαίσια να μας παραξενεύει που ο ηλικιωμένος άνδρας πηγαίνει στο ξενοδοχείο Σωτηρία στις όχθες του Γάγγη προκειμένου να βρει την σωτηρία του, δια του θανάτου, διότι αν για εμας αυτό φαντάζει ένα σουρεαλιστικό σενάριο, για τον σκηνοθέτη αποτελεί μία δική του ανάγνωση των αντιλήψεων που υπάρχουν στην Ινδία. Αυτές τις αντιλήψεις προσπαθεί να συγκεράσει, από την μία του παρελθόντος μέσα από τον πατέρα, που ζει ακόμα σε μία άλλη, πιο παραδοσιακή Ινδία, που στην εποχή του μόλις είχε γίνει ανεξάρτητο κράτος και επιζητούσε την κοινωνικοπολιτική αλλά και πνευματική αυτονομία, και από την άλλη του γιου που ζει στην σύγχρονη και περισσότερο δυτικότροπη, Ινδία. Αυτές οι αντικρουόμενες απόψεις των γενεών το φέρνουν σε εκλεκτική συγγένεια με το αριστούργημα του Ozu. Στους πρωταγωνιστικούς ρόλους συναντάμε τον Adil Hussain ως γιο (ο πατέρας του Πι, στην «Ζωή του Πι») και ο Lalit Behl ως πατέρας, που είναι τουλάχιστον εξαιρετικοί. Ως ηχητικό background θα μπορούσαμε να ακούμε το «Η σωτηρία της ψυχής είναι πολύ μεγάλο πράγμα, σαν ταξιδάκι αναψυχής…» που συμπυκνώνει το νόημα της ταινίας. Ένα ινδικό διαμαντάκι, που ομορφαίνει την ψυχή μας βλέποντάς το, και νιώθεις ότι μόλις τελειώσει θα έρθει και η σωτηρία της δικής σου ψυχής.

Προβάλλεται:

Παναθήναια Θερινός / Πέμ.-Τετ.: 23.00

Αελλώ Cinemax-Cyta / Αίθουσα 2 Πέμ.-Τετ.: 19.50

Διάνα / Πέμ.: 21.10, Σάβ., Κυρ. 19.20/ 21.10

Αλεξάνδρα Θερινός / Πέμ.-Δευτ., Τετ.: 20.50

Διονύσια Θερινός / Πέμ.-Τετ.: 21.00

Όασις Θερινός / Πέμ.-Τετ.: 21.00/ 23.00

http://www.moveitmag.gr

Η Σωτηρία της Ψυχής , 2016 Τατιάνα Καποδίστρια [3/5]

5 Ιουλίου 2018

Γλυκόπικρη, υποδόρια αστεία πραγματεία πάνω στον θάνατο, την οικογένεια, και τις ινδουιστικές παραδόσεις σε αυτό το έξυπνο, στιβαρά σκηνοθετημένο, και άριστα παιγμένο ντεμπούτο του νεαρού ινδού σκηνοθέτη.

Η πρώτη μεγάλου μήκους ταινία του 25χρονου Μπουτιάνι πατάει γερά στις ανεξίκακες, ζεν παραδόσεις της πανάρχαιας χώρας του αλλά, σκρολάρει επιδέξια και την οθόνη του κινητού, ας πούμε… Ο εργασιόπληκτος λογιστής, Ρατζίβ (Χουσαΐν, θαυμάσιος) ζει στην πόλη με την γυναίκα του, Λάιλα (Κουλκάρνι), την 20-φεύγα, υπερχαμογελαστή κόρη τους, Σουνίτα (Γκος, καλή), και τον 77χρονο πατέρα του, Ντάγια (Μπελ, απολαυστικός). Με αφορμή ένα «προφητικό» του όνειρο, ο Ντάγια ανακοινώνει στους υπόλοιπους ότι έχει έρθει η ώρα του, συνεπώς πρέπει να πάει στο Βαρανάσι, την ιερότατη πόλη στις όχθες του Γάγγη, για να πεθάνει κατά πώς πρέπει. Δυσανασχετώντας πατόκορφα η δουλειά δεν περιμένει, γαρ–, ο γιος συνοδεύει τον πατέρα στο Βαρανάσι. Εκεί, καταλύουν σε παμπάλαιο πανδοχείο (του πρωτότυπου τίτλου) με θέα τον Γάγγη, ένα από τα πολλά (υπαρκτά) καταλύματα που προσφέρουν στέγη, τροφή και… προετοιμασία στους μελλοθάνατους. Κι όπως υπογραμμίζει ο απολαυστικά καυστικός ιδιοκτήτης (Ραστόγκι) του ξενοδοχείου, η διαμονή επιτρέπεται μόνο για 15 μέρες. Αν στο μεταξύ δεν προκύψει το μοιραίον, ο μελλοθάνατος πρέπει να φύγει (κι αν επιστρέψει, θα’ ναι με άλλο ονοματεπώνυμο…).

Η πορεία του πατέρα προς τον θάνατο (που δεν αποδεικνύεται τόσο… Εγγλέζος στο ραντεβού του), σε συνδυασμό με τους παράδοξους ένοικους του ξενοδοχείου ανάμεσά τους, μια βετεράνα γλυκύτατη χήρα (Ν. Μπελ) που γίνεται επιστήθια φίλη του Ντάγια–, αλλά και η όλη ατμόσφαιρα της ιερής πόλης θα σηματοδοτήσουν και την πορεία του Ρατζίβ προς αναθεώρηση των προτεραιοτήτων του. Ξέρω, ακούγονται κάπως γλυκερά και διδακτικά, αλλά καμία σχέση! Ο Μπουτιάνι καταφέρνει κάτι αξιέπαινο: αγκαζέ με ένα διακριτικό, σχεδόν σουρεαλιστικό χιούμορ, και με απλόχερους βοηθούς την υπέροχη φωτογραφία (Μάικλ ΜακΣουίνι, Νταβίντ Ουβιλέ) και την «ινδικίζουσα» συμφωνική μουσική (Τατζάρ Τζουνάιντ), ο σκηνοθέτης στήνει τον ιδανικό ορισμό του καλώς νοούμενου φολκλόρ. Ένας υποδόριος ύμνος στη νοοτροπία, τα χούγια, τα χωρατά, τα αγγίγματα, τα χρώματα, και τις μυρωδιές της Ινδίας σε μια ιστορία που «μιλάει» όλες τις γλώσσες του κόσμου.

http://tospirto.net/

Η Σωτηρία της Ψυχής Hotel Salvation ΕΤΟΣ ΠΑΡΑΓΩΓΗΣ: 2016

Ένας ηλικιωμένος αποφασίζει ξαφνικά να εγκαταλείψει το σπίτι του και να ταξιδέψει μαζί με τον γιο του στο μυθικό Βαρανάσι προκειμένου να αφήσει στην ιερή αυτή πόλη την τελευταία του πνοή.

ΤΑΣΟΣ ΜΕΛΕΜΕΝΙΔΗΣ 5.7.2018 [3/5]

Στα χρόνια που η Δύση μετέτρεψε το έθιμο των Ινδών για «αποχώρηση» από τα εγκόσμια σε μια feelgood ρομαντζάδα στο Best Exotic Marigold Hotel, υπάρχει μια πραγματικά μυστικιστική και υπερβατική εμπειρία μέσα στη χώρα. Οι ινδουιστές ταξιδεύουν στα νερά του Γάγγη και στην ιερή πόλη του Βαρανάσι για να αναπαυθούν εν ειρήνη κυριολεκτικά και το Hotel Salvation μετατρέπει την εμπειρία αυτή σε ένα γλυκόπικρο φιλμ για όσα κερδίζουμε και χάνουμε με την παρουσία μας εδώ και κυρίως για το πώς ένα τέτοιο ταξίδι μπορεί να αποτελέσει πηγή έμπνευσης για όσους παραμένουν εν ζωή. Όντως, η ταινία που περιγράφει το τελευταίο ταξίδι πατέρα και γιου, αν και εκκινεί από τις πράξεις του πρώτου, είναι κυρίως αφιερωμένη στον δεύτερο, στο μεγάλο άλμα που θα κάνει για πρώτη φορά στη ζωή του, ξεπερνώντας ανίκητους ως τότε γήινους εφιάλτες. Πηγή: www.lifo.gr

Η Σωτηρία της Ψυχής

Ένας πατέρας καλεί τον γιο του να τον ακολουθήσει στις όχθες του ιερού Γάγγη, όπου στεγάζεται ένα παράξενο ξενοδοχείο για ηλικιωμένους που πιστεύουν πως ήρθε η ώρα τους. Τρυφερή, ηθογραφική σπουδή πάνω στο χθες και το σήμερα των γενεών στην Ινδία καθώς και στην επανεύρεση της θρησκευτικά και πολιτισμικά σημαντικής για τον Ινδουϊσμό στάσης απέναντι στον θάνατο.

Από τον Ηλία Δημόπουλο [3/5]

Ξεπερνώντας τις ασυγκράτητες κριτικές υμνωδίες, που συχνά συνοδεύουν φεστιβαλικές παραγωγές, κάνοντάς τες έτσι ένα συνώνυμο μιας κράσης ταινιών απαγορευτικών για ένα μεγαλύτερο κοινό (οπότε και συνηθέστατα αποτυγχάνουν πλήρως να βρουν ένα δυνητικά ενδιαφερόμενο κοινό αίθουσας), το «Hotel Salvation» είναι μια στωϊκή, περιεκτική, κάποτε αστεία και εν τέλει συγκινητική ταινία. Προβλήματα υπάρχουν φυσικά, ένα πιο σφιχτό μοντάζ δεν θα άλλαζε τον τόνο αλλά θα βοηθούσε τον ρυθμό, ενώ και η κλιμάκωση έρχεται με ινδουϊστική αφαιρετικότητα που ίσως ξενίσει αυτούς που περιμένουν μια πιο μελοδραματική προσέγγιση. Αυτή δεν θα έρθει ποτέ, η λιτότητα του μόλις 25χρονου Μπουτιανί και των επιρροών του είναι αρμόζουσα και δεδομένη.

Μιλώντας για επιρροές, μπορεί ο νεορεαλισμός του ομοεθνή γίγαντα Σατγιαζίτ Ρέι να είναι μακριά, ξεκινάς όμως από νωρίς με Μπέργκμαν («Άγριες Φράουλες»), φεύγεις γρήγορα για στυλιστικές επιρροές από Πέϊν («Νεμπράσκα») και Λιντς («Straight Story») και σχετίζεσαι περίπου ασταμάτητα με όλη την ουσία της φιλμογραφίας του Όζου. Αυτά είναι φυσικά καλά πράγματα, η συζήτηση του μοτίβου των σχέσεων των γενεών και της «δυσφορίας» των νεότερων, υπηρετείται επιμελώς έτσι και το έργο βρίσκει το δικό του σημείο τομής δυτικών επιρροών και ινδικού ύφους.

Η «Σωτηρία της Ψυχής» είναι ένα ελπιδοφόρο ντεμπούτο που μαρτυρά αγάπη για τον άνθρωπο και τα αμετάκλητα του βίου του. Τέτοια τιμή οφείλει να τιμάται.

Ο πρωτοεμφανιζόμενος στο μεγάλο μήκος Μπουτιανί, καδράρει πολύ προσεκτικά, περιορίζει συμβολικά τον εσωτερικό χώρο (η ζωή) προσέχοντας πάντα στα εξωτερικά του (ο θάνατος) τον ανοιχτό ορίζοντα και το άφθονο φως, σέβεται τον πολιτισμό της πατρίδας του και την εσωτερική συνοχή μιας ιστορίας που αναζητά τη Moksha (τη Σωτηρία, τη Λύτρωση στον Ινδουϊσμό) και θέλει να βρει το σημείο της δήλωσης πως ο νεοφερμένος Δυτικός πολιτισμός στην Ινδία (μια πολύ αστεία και συμβολική σκηνή με μια προβληματική διαδικτυακή σύνδεση υπάρχει εδώ) πρέπει να αποφλοιωθεί στρώμα-στρώμα για να ξαναβρεθεί το σημείο της έγνοιας, της απουσίας, της αγάπης και της ατρόμητης στάσης απέναντι στον θάνατο.

Είναι κρίμα που αυτά τα έργα δεν αφορούν περισσότερους γιατί στην πραγματικότητα τους αφορούν όλους αν ο Μπουτιανί ξέφευγε λίγο από την χρειαζούμενη (;) για λόγους διανομής, νόρμα της φεστιβαλικότητας, θα μπορούσε να κάνει το έργο του λίγο προσηνέστερο σε μεγαλύτερο κοινό. Κι έτσι όμως, η «Σωτηρία της Ψυχής» είναι ένα ελπιδοφόρο ντεμπούτο που μαρτυρά αγάπη για τον άνθρωπο και τα αμετάκλητα του βίου του. Τέτοια τιμή οφείλει να τιμάται.

http://www.cinemagazine.gr/

Η ΣΩΤΗΡΙΑ ΤΗΣ ΨΥΧΗΣ (2017)

του Παναγιώτη Παναγόπουλου [3/5]

Ένας ηλικιωμένος άνδρας αισθάνεται ότι πλησιάζει κοντά στο τέλος και αποφασίζει να πάει στο Βαρανάσι, μια ιερή πόλη, όπου και θα περιμένει να πεθάνει. Αναγκαστικά, τον συνοδεύει ο γιος του, ο οποίος θα αρχίσει να απολαμβάνει το ταξίδι και το δέσιμο με τον πατέρα του.

Οι παραδόσεις και η σύγκρουσή τους με τη σύγχρονη εποχή, μαζί και οι οικογενειακές σχέσεις, είναι το βασικό θέμα της ταινίας με την οποία κάνει το ντεμπούτο του ο Σουμπασίς Μπουτιανί. Με ένα αποτέλεσμα που αποκαλύπτει έναν πιο ώριμο κινηματογραφιστή από αυτό που θα περίμενε κανείς για πρώτη αφηγηματική δημιουργία 26χρονου. Τόσο στην κινηματογράφηση, όσο και στην αντιμετώπιση του θέματος.

Ο εβδομηντάρης Ντάγια βλέπει διαρκώς το ίδιο όνειρο και αισθάνεται ότι σύντομα θα έρθει η ώρα του να φύγει από τη ζωή. Δεν πανικοβάλλεται που θα πεθάνει, αλλά θέλει να το κάνει σωστά. Τι σημαίνει αυτό; Να πεθάνει στο Βαρανάσι, την ιερή πόλη δίπλα στον Γάγγη, όπου όποιος αφήσει την ψυχή του απαλλάσσεται από περιττές μετενσαρκώσεις και ηρεμεί για πάντα. Γι’ αυτό και φροντίζει όλες του τις δουλειές, αφιερώνει ένα ιερό μοσχαράκι και είναι έτοιμος να «φύγει».

Ο γιος του, Ρατζίβ, δεν είναι και πολύ χαρούμενος με αυτή την απόφαση. Έχει πολλά πράγματα που τον απασχολούν. Τα τρέχοντα της καθημερινότητας, τη δουλειά του, τον γάμο που σχεδιάζει για την κόρη του, στον οποίο εκείνη αντιδρά. Όλα του προκαλούν ένα σφίξιμο. Και θα πρέπει να αφήσει τα πάντα πίσω του, για να συνοδεύσει τον πατέρα του στον προθάλαμο του θανάτου. Παρ’ όλα αυτά, και με μια μόνιμη γκριμάτσα δυσαρέσκειας και ανησυχίας στο πρόσωπο, ο Ρατζίβ θα πάει στο Βαρανάσι και μαζί θα εγκατασταθούν σε ένα ξενοδοχείο που εξυπηρετεί κυρίως εκείνους που φτάνουν στην πόλη για να πεθάνουν εκεί. Είναι μια ιδιόμορφη κοινότητα, όπου οι σχέσεις είναι σύντομης διάρκειας. Κάθε τόσο κάποιος πεθαίνει και οι υπόλοιποι τον συνοδεύουν στο σημείο όπου θα αποτεφρωθεί. Αν τα «καταφέρει» μέσα σε δύο εβδομάδες, έχει καλώς. Αυτό είναι το διάστημα που επιτρέπεται να μείνει κάποιος στο ξενοδοχείο. Διαφορετικά, ξαναγράφεται στους καταλόγους με άλλο όνομα.

Όταν οι ένοικοι δεν περιμένουν να πεθάνουν, αναπτύσσουν μερικές φιλίες της τελευταίας στιγμής, σε δωμάτια στα οποία κυκλοφορούν άνετα και ανενόχλητα τα ποντίκια. Έτσι και ο Ντάγια θα γνωρίσει μια κυρία, τη Βίμλα, που έχει μείνει στο ξενοδοχείο λίγο παραπάνω από το αναμενόμενο. Την ίδια στιγμή, ο Ρατζίβ έχει να αντιμετωπίσει εξ αποστάσεως διάφορα θέματα, με κυριότερο εκείνο της άρνησης της κόρης του στον συμφωνημένο γάμο της και την απόφασή της να δουλέψει ώστε να ζήσει ως μια ανεξάρτητη γυναίκα.

Οι παραδόσεις, οι οικογενειακές συγκρούσεις, η απελευθέρωση από τις όποιες δεσμεύσεις και η συμφιλίωση είναι τα θέματα που γυρίζουν γύρω από την ιστορία της «Σωτηρίας της Ψυχής», ευτυχώς όχι με διδακτικό τρόπο, αλλά με μια ανθρώπινη ροή και με κάποιο χιούμορ που ελαφραίνει τη βαριά θεματολογία. Στο τέλος, και οι δύο βασικοί ήρωες θα τακτοποιήσουν τους μεταξύ τους λογαριασμούς και θα γνωρίσουν την απελευθέρωση. Για τον Ντάγια θα είναι μια ήρεμη πορεία προς τον θάνατο. Για τον Ρατζίβ, το αίσθημα ότι τα έχει βρει με τον πατέρα του. Για τα υπόλοιπα, δεν χρειάζεται να προσπαθήσει παραπάνω…

ΕΙΝΑΙ ΓΙΑ ΜΕΝΑ;

Σαφώς και δεν πρόκειται για σινεμά «διασκέδασης», ούτε καν για παραγωγή Bollywood, αν φαντάστηκες κάτι τέτοιο με το ινδικό θέμα. «Η Σωτηρία της Ψυχής» είναι ένα ανθρώπινο δράμα, που είναι και συγκινητικό και ευχάριστο (με έναν τρόπο). Αν σου αρέσουν τα ethnic κοινωνικά της κατηγορίας του «art-house», μάλλον θα την ευχαριστηθείς.

http://freecinema.gr/

ΚΡΙΤΙΚΗ 2.7.2018

Ρόμπυ Εκσιέλ [3/5]

Γνωστικά και ψύχραιμα δουλεμένο χρονικό συμφιλίωσης που τιμήθηκε με το Βραβείο Ενρίκο Φουλκινιόνι στη Βενετία, διάκριση που απονέμει επιτροπή της Unesco στην ταινία που εκπροσωπεί καλύτερα την ειρήνη και τα ανθρώπινα δικαιώματα.

Πόσο αέρινη μπορεί να είναι μια ταινία που προαναγγέλλει εξαρχής έναν θάνατο; Αν είναι συμβιβασμένη με αυτήν ακριβώς την ιδέα του τέλους, τότε μέχρι και γέλιο βγάζει, χωρίς δεύτερες σκέψεις ή ενοχές.

Και είναι πράγματι ενίοτε αστεία η ιστορία του 77χρονου Ντάγια και του μεσήλικα γιου του, Ρατζίβ, που ταξιδεύουν μαζί στο Βαρανάσι, στις όχθες του Γάγγη, για να εκπληρωθεί η επιθυμία του πρώτου. Ο οποίος μετά από απανωτά όνειρα με τη μακαρίτισσα μητέρα του, που τον καλεί κάπου στο επέκεινα, πείθεται πως πλησιάζει το τέλος του και αποφασίζει να πάει στους ιερούς τόπους για να σώσει την ψυχή του. Φυσικά, ο αγχωμένος γιος δε θα τον αφήσει μόνο, κι ας πνίγεται στη δουλειά. Ούτε όμως είναι έτοιμος να δεχθεί αδιαμαρτύρητα τα σκουριασμένα ήθη και τις προκαταλήψεις.

Είναι αυτή η σύγκρουση του καινούργιου με το παλιό, και των ορμητικών ρυθμών της ενήλικης ζωής με τα ήρεμα βήματα της υπερήλικης προς τη δύση της, σε συνδυασμό με την παράξενη καθημερινότητα των ενοίκων στον ξενώνα του πρωτότυπου τίτλου, που δίνει τον τόνο στην πρώτη μεγάλου μήκους δουλειά του Ινδού Σουμπασίς Μπουτιανί, την ανεπτυγμένη ως σχέδιο στη Biennale College Cinema μετά τη βράβευση της μικρού μήκους ταινίας του «Kush» στους Ορίζοντες του Φεστιβάλ Βενετίας του 2013. Εκπλήξεις μπορεί να μην επιφυλάσσει το προδιαγραμμένο «ταξίδι», υπάρχει όμως μια λεπτότητα στο χιούμορ και τις συγκινήσεις που αντιστέκεται περήφανα στο βαρύ και πένθιμο στα χαρτιά θέμα.

Η «ανάσταση» του Ντάγια μετά από μια αιφνίδια αδιαθεσία, η σοφία του… γραφειοκράτη ξενοδόχου, η γαλήνη της χήρας που μένει επί 18 χρόνια στο ξενοδοχείο έχοντας παραβιάσει το όριο παραμονής των… 15 ημερών, το διαγενεακό χάσμα που μεταφέρεται ως μοτίβο στη φαμίλια του Ρατζίβ διά των σχέσεων έντασης με τη δική του κόρη, ή το φαγητό ως κοινός τόπος συνάντησης των αντιθέτων, χαρτογραφούν μια ιστορία συμφιλίωσης με τους άλλους και το «Άλλο» υμνητική της ζωής σε οποιαδήποτε διάστασή της, και συνεπώς μεταδιδόμενης ανάτασης, την οποία δε χρειάζεται να είσαι ινδουιστής για να νιώσεις.

http://flix.gr/

Η σωτηρία της ψυχής ΚΡΙΤΙΚΗ ΓΙΑΝΝΗ ΖΟΥΜΠΟΥΛΑΚΗ

Ταινία δρόμου πλημμυρισμένη από γαλήνη, όμορφα τοπία και συγκινητικές στιγμές ανάμεσα σε δύο εντελώς διαφορετικούς άντρες, έναν ηλικιωμένο (Λαλίτ Μπελ) και τον γιό του (Αντίλ Χουσείν), η «Σωτηρία της ψυχής» («Hotel Salvation», Ινδία, 2017) δικαίως κέρδισε το βραβείο Unesco «για την ανθρωπιστική ματιά της» στο πρόγραμμα Biennale College για νέους σκηνοθέτες από όλο τον κόσμο. Ο 26χρονος σκηνοθέτης Σουμπασίς Μπουτιανί έχει πολύ ξεκάθαρη εικόνα του τι θέλει να πει αλλά και του πώς να το πει: η απλότητα των ομορφιών της ζωής τις οποίες τις περισσότερες φορές δεν έχουμε χρόνο να δούμε (αν και βρίσκονται μπροστά μας), απέναντι στην παράνοια της καθημερινότητας, την ανάγκη για όλο και περισσότερα πράγματα, τα οποία, βέβαια, στην τελική δεν σημαίνουν απολύτως τίποτε. Το πρόβλημα είναι ότι για να το καταλάβει αυτό κανείς, να το νιώσει μέσα του, θα πρέπει να φτάσει στην ηλικία του ηλικιωμένου πατέρα και αυτό που η ταινία λέει, ότι ακόμα και ο τεχνοκράτης γιός μπορεί να αλλάξει μέσα από μια εμπειρία ανάλογη με αυτή της ταινίας, είναι αν όχι αδύνατο, τουλάχιστον πάρα πολύ δύσκολο να υλοποιηθεί στ’ αλήθεια. Όμως στο σινεμά είναι ωραίο να το βλέπει κανείς να γίνεται.

Βαθμολογία: 2 ½

http://www.tovima.gr/

Η Σωτηρία της Ψυχής (Hotel Salvation)

ΑΓΓΕΛΙΚΗ ΣΤΕΛΛΑΚΗ 5 Ιουλίου 2018 [2/5]

Ο πατέρας του Ρατζίβ είναι πεπεισμένος ότι θα πεθάνει. Τελευταία του επιθυμία είναι να ταξιδέψει στο Βαρανάσι για να σώσει την ψυχή του. Ο Ρατζίβ θα εγκαταλείψει τα πάντα προκειμένου να ταξιδέψει με τον πατέρα του, αλλά φτάνοντας στο Βαρανάσι διαπιστώνει ότι ο θάνατος του πατέρα του δεν είναι τόσο… επικείμενος όσο θεωρούσε.

Το ντεμπούτο του Σουμπασίς Μπουτιάνι αποτελεί φόρο τιμής στον χρόνο που περνάει και στις ανθρώπινες σχέσεις που φθείρονται. Η σύγκρουση παλιάς γενιάς και νεότερης, παραδόσεων και σύγχρονου τρόπου ζωής βρίσκεται στο επίκεντρο της ταινίας, μιας ταινίας που επιχειρεί να βρει τη χρυσή τομή ανάμεσα στις δύο αυτές πλευρές της ινδικής κουλτούρας.

Η ταινία φέρνει στο νου το Ταξίδι στο Τόκιο του Όζου, αλλά και πιο πρόσφατες ταινίες -όπως Ο Δρόμος για το Λα Παζ του Αργεντίνου Φρανσίσκο Γκαρόνε. Και παρ’ όλο που ασχολείται με ένα θέμα που έχουμε δει πολλές φορές στο σινεμά, αποτελεί μια τρυφερή ματιά στα ήθη και την καθημερινότητα των Ινδών, φωτογραφημένη με τρόπο υπνωτιστικό.

Οι αργοί ρυθμοί της ταινίας γίνονται σε ορισμένες στιγμές κουραστικοί, αλλά η ταινία συνολικά αποτελεί μια μελαγχολική ματιά στη ζωή που αφήνουμε πίσω μας, στο πως την χτίζουμε και στη σχέση μας με τους άλλους.

http://cinepivates.gr/

 

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για την εξάλειψη των ανεπιθύμητων σχολίων. Μάθετε πως επεξεργάζονται τα δεδομένα των σχολίων σας.

Δημιουργήστε ένα δωρεάν ιστότοπο ή ιστολόγιο στο WordPress.com.

ΠΑΝΩ ↑

Αρέσει σε %d bloggers: