55 ο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης: Μια κριτική προσέγγιση των ταινιών που είδαμε III, II, I Μέρος | 4,3 και 2.11.2014 |του Στράτου Κερσανίδη

autoi einai oi kanones

04.11.2014

πηγή: alterthess

55 ο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης: Μια καθημερινή κριτική προσέγγιση με ταινίες του φεστιβάλ που είδαμε (III)

  • Η φωτογραφία είναι από την ταινία «Αυτοί είναι οι κανόνες»

Ταινίες κάθε μέρα: Μια καθημερινή κριτική προσέγγιση με ταινίες του φεστιβάλ που έχουμε δει.

«Ως το κόκκαλο», του Θοδωρή Κουτσαύτη: Η νεαρή δημοσιογράφος, Λορέν, που ζει στο Παρίσι, μαθαίνει πως ο Τομ, ο καλύτερός της φίλος, πέθανε από υπερβολική δόση μορφίνης. Επειδή όμως δεν πιστεύει στην αιτία του θανάτου του, αποφασίζει να το ερευνήσει. Υποψιάζεται πως ο Τομ, ο οποίος εργαζόταν σε μια μεγάλη φαρμακευτική εταιρία, δολοφονήθηκε. Με τη βοήθεια, της Κεϊλί, της Εντίτ και της Εβελίν, η Λορέν ξετυλίγει το κουβάρι του μυστηρίου.

Πρόκειται για μια αστυνομική ταινία, με ενδιαφέρουσα πλοκή. Ο Κουτσαύτης αφήνει το μυστήριο να απλωθεί καθ’ όλη τη διάρκεια της ταινίας, αφήνοντας μικρά κομμάτια φωτός, μέχρι να καταλήξει σε ένα ανατρεπτικό φινάλε. Βέβαια, πίσω από όλη την ιστορία ο σκηνοθέτης ενοχοποιεί τις μεγάλες φαρμακοβιομηχανίες που δε διστάζουν μπροστά στο κέρδος να θέσουν σε κίνδυνο την υγεία των ανθρώπων.

Η σκηνοθεσία είναι νευρώδης και βοηθούντος του μοντάζ δημιουργείται η απαραίτητη ένταση. Όμως η ταινία, παρά τις επί μέρους αρετές της, δεν καταφέρνει να προσφέρει το κάτι επί πλέον και κινείται σε χαμηλές πτήσεις. Μέτρια φωτογραφία και ερμηνείες που δεν πείθουν, αφήνουν την αίσθηση του ανολοκλήρωτου. (ΕΛΛΗΝΙΚΕΣ ΤΑΙΝΙΕΣ)

«’Ιαση-Η ζωή μιας άλλης» (Cure-Das leben einer anderen), της Αντρέα Στάκα (ΕΛΒΕΤΙΑ-ΚΡΟΑΤΙΑ-ΒΟΣΝΙΑ ΕΡΖΕΓΟΒΙΝΗ): Η Έτα και η Λίντα είναι φίλες. Είναι γύρω στα 15 και ζουν στο Ντουμπρόβνικ, ένα χρόνο μετά το τέλος του εμφυλίου πολέμου στη Γιουγκοσλαβία. Η Λίντα ακολουθεί την Έτα σε μια βόλτα στο δάσος, επάνω από την πόλη. Συζητούν για άνδρες και σεξ, η ατμόσφαιρα είοναι φορτισμένη και κάποια στιγμή η Έτα καταλήγει στα βράχια πάνω από τη θάλασσα. Η Λίντα επιστρέφει μόνη στην πόλη. Αρχίζει να παίρνει τη θέση της Έτα, η φίλη της επιστρέφει διαρκώς μπροστά της, της μιλά, την καθοδηγεί. Η νεκρή φίλη της, φέρνει τη Λίντα αντιμέτωπη με τον ίδιο της τον εαυτό.

Ένα κοινωνικό – υπαρξιακό δράμα, με το οποίο η σκηνοθέτιδα βρίσκει την ευκαιρία να εισχωρήσει μέσα στην κεντρική της ηρωίδα. Σε μια προσπάθεια να ξετυλίξει τις εσωτερικές της σκέψεις και τις αγωνίες της, μας παρουσιάζει μια προσωπικότητα που βρίσκεται μετέωρη ανάμεσα στους χωρισμένους γονείς της, ένα πλάσμα που δεν έχει αποφασίσει ακόμη τι θέλει, ένα κορίτσι που ταλαντεύεται μέσα σε λαβύρινθους ερωτικών αναζητήσεων, αντιφάσεων και κρίσης ταυτότητας. Η Λίντα είναι ακόμη ένα θύμα της κατάρρευσης μιας χώρας που ήταν και ξαφνικά έπαψε να υφίσταται αφήνοντας πίσω της, εκτός από χαλάσματα κι ανθρώπινα ερείπια. (ΜΑΤΙΕΣ ΣΤΑ ΒΑΛΚΑΝΙΑ)

«Βασίλισσα Αντιγόνη», του Τηλέμαχου Αλεξίου: Μια νέα γυναίκα ζει με τον άρρωστο πατέρα της και το μικρότερο αδελφό της. Τους φροντίζει και τους δύο ενώ την πνίγουν τα οικονομικά προβλήματα. Όταν βρίσκει την Αντιγόνη του Σοφοκλή στην τσάντα του αδελφού της, ταυτίζεται με την ηρωίδα και ξεκινά ένα οδοιπορικό προς τη λύτρωση.

Πλίνθοι και κέραμοι ατάκτως ερριμμένοι! Ο σκηνοθέτης προσπαθεί να ακολουθήσει τη δομή της αρχαίας τραγωδίας και τελικά αυτό που κάνει δεν είναι ούτε θέατρο, ούτε κινηματογραφημένο θέατρο, ούτε κινηματογράφος. Πολύ κακό για το τίποτα σε μια ταινία που κραυγάζει χωρίς να λέει τίποτε, αποτέλεσμα αυταρέσκειας και μεγαλομανίας στην οποία τα ανεξήγητα είναι πάρα πολλά για να εξηγηθούν, εάν είναι δυνατόν κάτι τέτοιο! (ΕΛΛΗΝΙΚΕΣ ΤΑΙΝΙΕΣ)

«Αυτοί είναι οι κανόνες» (Takva su pravila), του Όγκιεν Σβίλισιτς (ΚΡΟΑΤΙΑ): Ένα ζευγάρι την ήσυχη καθημερινότητά του σε ένα διαμέρισμα στο Ζάγκρεμπ. Ένα πρωί ο γιος τους επιστρέφει το πρωί στο σπίτι χτυπημένος και λέει πως μπλέχτηκε σε έναν καυγά. Η μητέρα του επιμένει και τον πηγαίνουν στο νοσοκομείο για ακτινογραφίες στο κεφάλι αλλά δε διαπιστώνεται τίποτε και επιστρέφει. Την ίδια μέρα πέφτει λιπόθυμος στο μπάνιο, μεταφέρεται στο νοσοκομείο αναίσθητος και ύστερα από μερικές ώρες πεθαίνει. Το ζευγάρι βλέπει όλη του τη ζωή να ανατρέπεται.

Βραδυφλεγές δραματικό φιλμ που πραγματεύεται τον απρόσμενο θάνατο και τη διαχείριση του. Και γίνεται ακόμη πιο δραματικό αφού το θύμα είναι ένα νέο παιδί. Ο Σβίλισιτς προσεγγίζει τους ήρωές του με τακτ και τρυφερότητα, με μία σπαρακτική ηρεμία. Χωρίς εντάσεις, η ταινία διεισδύει στο «εντός» του θεατή, συγκινεί, φέρνει δάκρυα στα μάτια. Είναι εκείνη η αληθινή φύση του δράματος και της απώλειας που δε χρήζει ιδιαίτερων σκηνοθετικών χειρισμών, παρά μόνο το σεβασμό στην ανθρώπινη τραγωδία, δηλαδή στην αδυναμία μας μπροστά στο τέλος. (ΜΑΤΙΕΣ ΣΤΑ ΒΑΛΚΑΝΙΑ)

03.11.2014

Στράτος Κερσανίδης

πηγή: alterthess

oper edei deixai

55 ο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης: Μια καθημερινή κριτική προσέγγιση με ταινίες του φεστιβάλ που είδαμε (II)

Η φωτογραφία είναι από την ταινία, «Όπερ έδει δείξαι»

Ταινίες κάθε μέρα: Μια καθημερινή κριτική προσέγγιση με ταινίες του φεστιβάλ που έχουμε δει.

«Όπερ έδει δείξαι» (Quod erat demonstrandum), του Αντρέι Κρουζνίτσκι (ΡΟΥΜΑΝΙΑ): Η Ελένα είναι μέλος του κόμματος, και ζει με το συνταξιούχο πατέρα της και το γιο της, ενώ ο άντρας της το έχει σκάσει στη Γαλλία. Ο Σορίν είναι φίλος της, διάνοια στα μαθηματικά και προσπαθεί να δημοσιεύσει την εργασία του. Ένας μυστικός αστυνομικός αναλαμβάνει να παρακολουθήσει το Σορίν, καθώς εκείνος προσπαθεί να στείλει την εργασία του για δημοσίευση στο εξωτερικό. Σε αυτό μπλέκεται και η Ελένα, η οποία ούτως ή άλλως είναι στη ¨μαύρη λίστα», εξαιτίας του συζύγου της..

Μια ιστορία καθημερινής τρέλας που εκτυλίσσεται το 1984 στη Ρουμανία του Τσαουσέσκου. Ο σκηνοθέτης, χρησιμοποιώντας ασπρόμαυρη φωτογραφία, θέλοντας να αναπαράγει ακόμη καλύτερα της εποχή, μας δίνει μια ρεαλιστικότατη εικόνα μια εποχή που στη γειτονική χώρα κυριαρχούσε ο παραλογισμός. Η καθημερινότητα των ανθρώπων μέσα σε ένα σκηνικό φόβου και χαφιεδισμού όπου ο καθένας λειτουργούσε για τον εαυτό του. Ο Κρουζνίτσκι χρησιμοποιεί λεπτές αποχρώσεις χιούμορ θέλοντας να ειρωνευτεί την κατάσταση, χωρίς όμως να διακωμωδεί, αντίθετα σκιαγραφεί με λεπτομέρειες μια ολόκληρη εποχή. Η αφήγησή του είναι εξαιρετική και βασίζεται σε ένα πολύ στρωμένο σενάριο, χωρίς υπερβολές, και σε μια σκηνοθεσία ρυθμική που χαϊδεύει τα συναισθήματα. (ΜΑΤΙΕΣ ΣΤΑ ΒΑΛΚΑΝΙΑ)

«Ο αμνός» (Kuzu), του Κουτλούγ Αταμάν (ΤΟΥΡΚΙΑ): Σε ένα χωριό στην Ανατολία –προσφιλείς περιοχές για τους τούρκους σκηνοθέτες- ο 5χρονος Μερτ πρόκειται να κάνει περιτομή. Σύμφωνα με το έθιμο πρέπει η τελετή να συνοδευτεί από αρνάκι στο φούρνο για τους καλεσμένους. Όμως ο Ισμαήλ, πατέρας του Μερτ είναι άνεργος και η μητέρα του, η Μεντινέ, προσπαθεί με κάθε τρόπο να βρει χρήματα για να αγοράσουν το αρνί. Στο μεταξύ, η Νιτζντάν, αδελφή του Μερτ, τον περιπαίζει, λέγοντάς του πως επειδή δεν υπάρχει κρέας, οι γονείς τους θα μαγειρέψουν τον ίδιο! Και ενώ ο Ισμαήλ βρίσκει μια δουλειά, μπλέκει με κακές παρεές και ξοδεύει τα χρήματά του για τα μάτια μιας πόρνης. Όμως η Μεντινέ, δε θέλει να ντροπιαστεί στο χωριό και είναι αποφασισμένη να αγοράσει το κρέας. Τελικά η βοήθεια θα έρθυει από εκεί που δεν το περιμένει.

Μια ταινία για τις παραδόσεις αλλά και την περηφάνια των ανθρώπων οι οποίοι θέλουν να φανούν αντάξιοί τους. Είναι σύνηθες οι τούρκοι κινηματογραφιστές να στρέφονται σε τέτοια θέματα, κι ακόμη περισσότερο να έχουν παιδιά σε πρωταγωνιστικούς ρόλους. Κα ι η αλήθεια είναι πως τα καταφέρνουν περίφημα, όπως συμβαίνει και σε αυτήν την περίπτωση. Ο Αταμάν μας δίνει μια ανάγλυφη εικόνα τη ζωή στο χωριό, τις συνήθειες, την καθημερινότητα των ανθρώπων. Μεστός και συγκροτημένος σκηνοθετεί χωρίς τίποτε να περισσεύει αλλά και χωρίς να κάνει την υπέρβαση. Οι ερμηνείες του Μερτ Ταστάν και της Σιλά Λάρα Τζαντούρκ, στους ρόλους των δύο παιδιών, είναι εκπληκτικές. (ΜΑΤΙΕΣ ΣΤΑ ΒΑΛΚΑΝΙΑ)

«Δίπλα της» (At li layla), του Άσαφ Κορμάν (ΙΣΡΑΗΛ): Η Σέλι ζει με την αδελφή της Γκάμπι, η οποία πάσχει από πνευματική υστέρηση. Τη φροντίζει με τον καλύτερο τρόπο, αλλά αναγκάζεται κάποιες ώρες την ημέρα, να την αφήνει μόνη της επειδή εργάζεται. Τελικά βρίσκει ένα ίδρυμα όπου η Γκάμπι φιλοξενείται τις ώρες που η Σέλι βρίσκεται στη δουλειά της. Η σχέση της με ένα συνάδελφό της, τον Ζόχαρ και η απόφαση να μείνουν μαζί, αρχίζει να δημιουργεί νέα δεδομένα στην καθημερινότητα των δύο αδελφών. Όμως ο Ζόχαρ έχει κάθε διάθεση να βοηθήσει και δείχνει πως νοιάζεται κι αυτός για την Γκάμπι. Όμως ξαφνικά όλα θα αλλάξουν.

Μια πολύ ευχάριστη έκπληξη από το Ισραήλ, μια ταινία που υμνεί την αληθινή αγάπη και τις δυσκολίες της. Ο σκηνοθέτης δημιουργεί ένα φιλμ τόσο αληθινό που είναι σα να ζει μέσα του. Όλα όσα συμβαίνουν είναι απολύτως φυσικά, ρεαλιστικά, τρυφερά και σκληρά μαζί. Οικοδομεί τους χαρακτήρες του προσεκτικά, δεν τους εξιδανικεύει, αλλά τους κρατά μέσα σε αληθινά ανθρώπινα όρια. Και κρατά το καλύτερο στο φινάλε, όπου έρχεται η ανατροπή της κορύφωσης με έναν πολύ πικρό τρόπο. (ΔΙΕΘΝΕΣ ΔΙΑΓΩΝΙΣΤΙΚΟ)

«Dark illusion», του Μάνου Καρυστινού: Ο Άλκης, φωτογράφος στο επάγγελμα, ζει με τη δικηγόρο μητέρα του και τον αλκοολικό πατέρα του. Όταν αναλαμβάνει μια δουλειά, αποφασίζει να νοικιάσει ένα σπίτι και να μείνει μόνος του. Η δουλιεά που έχει αναλάβει μαζί με δυο φίλους και συνεργάτες τους, είναι ένα πρότζεκτ με θέμα τα τροχαία δυστυχήματα. Όμως αρχίζουν να συμβαίνουν διάφορα ανεξήγητα πράγματα, μυστικά αποκαλύπτονται και κανείς δε γνωρίζει που βρίσκονται τα όρια μεταξύ πραγματικότητας και φαντασίας.

Ο Καρυστινός σκηνοθετεί ένα ψυχολογικό θρίλερ με ελάχιστα χρήματα. Είναι μια δουλειά εντελώς «χειροποίητη», θα μπορούσαμε να πούμε, κάτι που είναι εμφανές. Η ταινία θυμίζει αντίστοιχα χολιγουντιανά θρίλερ, αλλά μόνο στο επίπεδο της ιδέας και όχι της παραγωγής. Και το σημειώνω αυτό επειδή η σεναριακή ιδέα είναι πολύ καλή, αλλά όχι και η πραγματοποίησή της. Ο σκηνοθέτης βάζει υψηλά στάνταρ και δεν καταφέρνει να τα πιάσει. Σίγουρα όμως αγαπάει το ρίσκο. Κι αυτό οφείλω να του το αναγνωρίσω. Πιάνει μια ιδέα, μαζεύει τους φίλους του κι αρχίζουν να την πραγματοποιούν. Ε, λοιπόν, γι’ αυτό και μόνο αξίζει χίλια μπράβο. Γιατί το σινεμά πρώτα απ’ όλα χρειάζεται τσαγανό, κι ο Μάνος Καρυστινός το διαθέτει. Έκανε το πρώτο βήμα, εκτέθηκε και τώρα είναι έτοιμος για το επόμενο που θα είναι και πιο ώριμο. (ΕΛΛΗΝΙΚΕΣ ΤΑΙΝΙΕΣ)

winter-sleep

02.11.2014

πηγή: alterthess

55 ο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης: Μια κριτική προσέγγιση των ταινιών που είδαμε

Ταινίες κάθε μέρα: Μια καθημερινή κριτική προσέγγιση με ταινίες του φεστιβάλ που έχουμε δει.

«Λευκός θεός» (Feher isten), του Κόρνελ Μούντρουτσο (ΟΥΓΓΑΡΙΑ): Μια εξαιρετική πολιτική αλληγορία, ήταν η ταινία έναρξης του 55ου Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης. Ένα ανατρεπτικό φιλμ από έναν σκηνοθέτη ο οποίος δε διστάζει να προκαλέσει. Όχι ας αυτοσκοπό αλλά ως αισθητική και θεματολογία. Εισχωρώντας στη φύση του ανθρώπου ανατέμνει τις ανθρώπινες σχέσεις και ρίχνει το κριτικό βλέμμα επάνω στις κοινωνικές σχέσεις και τις σχέσεις του ανθρώπου με την εξουσία.

Όλα ξεκινούν από ένα νόμο ο οποίος φορολογεί βαριά του κατόχους ημίαιμων σκύλων με αποτέλεσμα η πόλη μνα γεμίσει αδέσποτα. Έτσι ο Χάγκεν, ο σκύλος της 13χρονης Λίλι, καταλήγει στο δρόμο και αφού περνά απ’ό πολλά βάσανα πέφτει θύμα του μπόγια και καταλήγει σε κυνοτροφείο. Όταν ο Χάγκεν εξεγείρεται και δραπετεύει με όλα τα κοπρόσκυλα έρχεται η ώρα της εκδίκησης. Πίσω από αυτή τη μη ρεαλιοστική ιστορία, βρ΄λισκεται η άθλια πραγματικότητα εκείνων που ζουν στο περιθώριο και υφίστανται κάθε είδους διακρίσεις. Λόγω φυλής, λόγω χρώματος, λόγω θρησκείας, λόγω σεξουαλικού προσανατολισμού, λόγω φύλου, λόγω οικονομικής κατάστασης κλπ. Και πίσω από όλα αυτά, ο ούγγρος σκηνοθέτης, οραματίζεται μια εξέγερση που θα δώσει ένα τέλος σε έναν κόσμο αδικίας, ανισότητας και διακρίσεων. (ΑΦΙΕΡΩΜΑΤΑ)

«Σίβας» (Sivas), του Καάν Μουιντετζί (ΤΟΥΡΚΙΑ): Σε ένα φτωχό χωριό της Ανατολίας, ο 11χρονος Ασλάν έρχεται αντιμέτωπος με την πρώτη ερωτική απογοήτευση της ζωής του. Θέλει το ρόλο του πρίγκιπα στο έργο «Η Χιονάτη και οι 7 νάνοι» που θα παίξουν οι μαθητές στη σχολική γιορτή, επειδή πριγκίπισσα θα είναι η όμορφη Αϊσέ. Όμως το ρόλο θα πάρει ο Οσμάν και ο Ασλάν απογοητευμένος θα αρχίσει να μην πηγαίνει στο σχολείο. Όταν περιθάλπει έναν τραυματισμένο σκύλο, τον Σίβας, θύμα κυνομαχίας, η ζωή του αλλάζει. Τον φροντίζει και σύντομα ο Σίβας θα αρχίσει να κερδίζει τους αγώνες. Ο πρόεδρος του χωριού που βλέπει κέρδη αποφασίζει να εκμεταλλευτεί το σκυλί και ο Ασλάν μπαίνει στον κόσμο των ενηλίκων ξεχνώντας την Αϊσέ.

Λιτό, μεστό και ανθρωποκεντρικό σινεμά με φόντο τη χειμωνιάτικη Ανατολία. Χωρίς ιδιαίτερη πλοκή ο Μουιντετζί κινηματογραφεί επίμονα την καθημερινότητα σε ένα μικρό τουρκικό χωριό όπως τη βλέπει ο 11χρονος πρωταγωνιστής του. (ΜΑΤΙΕΣ ΣΤΑ ΒΑΛΚΑΝΙΑ)

«Εκτός ελέγχου» (She’s lost control), της Άνια Μάρκατ (ΗΠΑ): Μια νεαρή φοιτήτρια της Ψυχολογίας, κάνει το μεταπτυχιακό της και εργάζεται ως σεξουαλική θεραπεύτρια. Προσπαθεί να δημιουργεί σχέσεις εμπιστοσύνης με τους ασθενείς της διατηρώντας παράλληλα μια αποστασιοποίηση. Ο τελευταίος της ασθενής, είναι ένας νοσοκόμος, ο οποίος «σπάζει» αυτή τη σχέση με αποτέλεσμα να υπερισχύσουν τα αισθήματα ανάμεσά τους. Αυτό όμως τους οδηγεί στα όρια με δραματικές συνέπειες.

Ψυχρή σα λεπίδα ξυραφιού η ταινία, με αναλαμπές αισθημάτων. Μια ματιά στις λεπτές ισορροπίες των ανθρωπίνων σχέσεων και ιδίως σε εκείνες μεταξύ θεραπευτή και ασθενούς. Η Μάρκατ πιάνει το νήμα της αφήγησης και το πηγαίνει με επιτυχία μέχρι εκεί που θέλει, δηλαδή την αποκάλυψη των συναισθηματικών ψευδαισθήσεων και τη προσγείωση στη ψυχρή καθημερινότητα της μεγαλούπολης που, μεχρι ένα βαθμό, γεννά τα προβλήματα των ανθρώπινων σχέσεων. (ΔΙΕΘΝΕΣ ΔΙΑΓΩΝΙΣΤΙΚΟ)

«Η φυλή» (Plemya), του Μίροσλαβ Σλαμποσπίτσκι (ΟΥΚΡΑΝΙΑ): Ένας κωφάλαλος νεαρός φτάνει σε ένα ίδρυμα κωφαλάλων. Εκεί θα έρθει σε επαφή με έναν κόσμο παρακμής και θα αναγκαστεί σχεδόν, να γίνει μέλος μια συμμορίας αγοριών και κοριτσιών που κύριες ασχολίες τους είναι η κλεψιά, το λαθρεμπόριο, και η πορνεία. Όταν ο νεαρός θα ερωτευτεί μια από τις εκπορνευόμενες κοπέλες του ιδρύματος, θα αρχίσει η αντίστροφη μέτρηση.

Μια πολύ σκληρή, σχεδόν κυνική ταινία, η οποία μιλά ανοιχτά για την παρακμή μιας χώρας, εν προκειμένω της Ουκρανίας. Με κινηματογράφηση σχεδόν ντοκιμαντερίστικη, χωρίς καθόλου λόγια και μουσική, παρά μόνον με φυσικούς ήχους, ο Σλαμποσπίτσκι δεν αφήνει περιθώρια για ωραιοποιήσεις ούτε για θετικούς ήρωες. Ωμός αλλά, δυστυχώς, ρεαλιστικός. (ΔΙΕΘΝΕΣ ΔΙΑΓΩΝΙΣΤΙΚΟ)

«Η εκδίκηση του Διόνυσου», του Δημήτρη Κολλάτου: Τι να γράψω για τη νέα ταινία του Κολλάτου, η οποία θέλει να είναι μια εικόνα της Ελλάδας σήμερα; Δυστυχώς ο σκηνοθέτης επιμένει σε μια εθνοπατριωτική προσέγγιση, συνομωσιολογικού (ο αρχιεπίσκοπος Χριστόδουλος δολοφονήθηκε!) και παραληρηματικού τύπου που δεν εξυπηρετεί ούτε την πατρίδα, ούτε την τέχνη. (ΕΛΛΗΝΙΚΕΣ ΤΑΙΝΙΕΣ)

«Το δεύτερο παιχνίδι» (Al doilea joc), του Κορνέλιου Πορουμπόιου (ΡΟΥΜΑΝΙΑ): Ο πατέρας του σκηνοθέτη υπήρξε στο παρελθόν διαιτητής ποδοσφαίρου και αργότερα, πρόεδρος της ομώνυμης ποδοσφαιρικής ομάδας της πόλης Βασλούι. Παρακολουθούμε έναν αγώνα του1988 μεταξύ Δυναμό και Στεάουα, στον οποίο ο πατήρ Πορουμπόιου ήταν διαιτητής, όπου ο γιος ρωτά και ο πατέρας σχολιάζει Το αποτέλεσμα είναι μια ταινία που το οπτικό της υλικό είναι μια τηλεοπτική μετάδοση ποδοσφαιρικού αγώνα και το ηχητικό της η κουβέντα πατέρα και γιου μέσα από την οποία μαθαίνουμε διάφορα για το ρουμάνικο ποδόσφαιρο και τα στημένα πρωταθλήματα της εποχής, για τη σχέση των ομάδων με το καθεστώς, για τον τρόπο τηλεοπτικών μεταδόσεων κλπ. Ενδιαφέρον μέχρι ένα βαθμό αλλά αφόρητα βαρετό εάν κάποιος δεν ενδιαφέρεται για το ποδόσφαιρο. (ΜΑΤΙΕΣ ΣΤΑ ΒΑΛΚΑΝΙΑ)

«Χειμερία νάρκη» (Kis uykusu), του Νουρί Μπιλγκέ Τζεϊλάν (ΤΟΥΡΚΙΑ): Ο Αϊντίν, πρώην ηθοποιός, διευθύνει ένα μικρό ξενοδοχείο στην Καππαδοκία. Ζει μαζί με την αρκετά νεότερη γυναίκα του, Νιχάλ και την πρόσφατα χωρισμένη αδελφή του, Νετζλά.

Ένα αριστούργημα διάρκειας 196 λεπτών με το οποίο ο Τζειλάν ξεπερνά τον εαυτό του. Έχοντας ως κέντρο τον Αϊντίν, βρίσκει την ευκαιρία να εισχωρήσει βαθιά στους χαρακτήρες του. Τα διάφορα γεγονότα της καθημερινότητας γίνονται η αφορμή για να αναδυθούν τα διάφορα προβλήματα σχέσεων που υπάρχουν. Χωρίς να βιάζεται ο μεγάλος τούρκος σκηνοθέτης. Φτιάχνει μεγάλης διάρκειας συζητήσεις ανάμεσα στους ήρωές τους, ξετυλίγοντας με τον τρόπο αυτό, τους χαρακτήρες και τις αντιθέσεις τους. Ζουν όλοι μαζί αλλά τελικά είναι μόνοι, με τις εμμονές, τις φοβίες, τις ανασφάλειες και τις ιδεοληψίες τους. Αλλά πέρα από αυτό, ο Τζεϊλάν με κομψότητα και χωρίς κραυγές, αναδεικνύει τις υφιστάμενες ταξικές διαφορές.

Ακόμη ένα βήμα προς την ωριμότητα για έναν σκηνοθέτη που ακολουθεί μια συνεχή ανοδική πορεία, που δε βολεύεται με κοινοτυπίες αλλά ρισκάρει σκάβοντας βαθειά μέσα στον άνθρωπο και ξεδιπλώνοντας τη ζωή ώστε να δημιουργήσει έναν κόσμο ερωτημάτων και σκοτεινών διαδρομών μέσα από μια επίμονη ψυχολογική προσέγγιση των χαρακτήρων του οι οποίοι δομούνται με πολύ δυνατό υλικό και εξελίσσονται. (ΜΑΤΙΕΣ ΣΤΑ ΒΑΛΚΑΝΙΑ)

«The cut», του Φατίχ Ακίν (ΓΕΡΜΑΝΙΑ): Ο τουρκικής καταγωγής γερμανός σκηνοθέτης επιχειρεί μια ριψοκίνδυνη κατάδυση στο ένοχο παρελθόν της Τουρκίας. Η ιστορία ξεκινά από το Μαρντίν, της Νοτιοανατολικής Τουρκίας, το 1916. Μέσα από την ιστορία του Ναζαρέτ Μανουγκιάν, ενός σιδερά με δύο δίδυμες κόρες, ο Ακίν εξιστορεί τη συστηματική σφαγή που το τουρκικό κράτος αποφεύγει να ονομάσει γενοκτονία και σχεδόν το αποσιωπά ως ιστορικό γεγονός. Ο Ναζαρέτ μαζί με άλλους Αρμένους επιστρατεύεται, εργάζεται κατασκευάζοντας δρόμους σε άθλιες συνθήκες, γλυτώνει από μια ομαδική εκτέλεση, μαθαίνει πως οι δικοί του δολοφονήθηκαν από τις ορδές του οθωμανικού στρατού και των ατάκτων. Με κόπους φτάνει στο Χαλέπι, μαθαίνει πως οι κόρες τους ζουν και τις αναζητά στη Συρία, το Λίβανο, την Κούβα και τις ΗΠΑ.

Ο Φατίχ Ακίν σκηνοθετεί μια κινηματογραφική υπερπαραγωγή η οποία αγγίζει την τελειότητα. Σκληρή και συγκινητική η ταινία ακολουθεί την οδύσσεια ενός ανθρώπου μένοντας πιστή στα ιστορικά γεγονότα. Κατά τη γνώμη μου, αναλώνεται μέσα στους δαίδαλους της υπερπαραγωγής, δίνοντας έμφαση στο ταξίδι αναζήτησης του ήρωά του, και μη εμμένοντας στην Ιστορία κρατώντας μια υπαινικτική προσέγγιση. (ΕΙΔΙΚΕΣ ΠΡΟΒΟΛΕΣ)

Η φωτογραφία είναι από την ταινία «Χειμερία νάρκη», του Νουρί Μπιλγκέ Τζεϊλαν

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.

Blog στο WordPress.com.

ΠΑΝΩ ↑

Αρέσει σε %d bloggers: