Τα Διάφανα Κρίνα στην Τεχνόπολη 10 & 11 Σεπτεμβρίου 2015: «Και η αγάπη πάλι θα καλεί» | Δείτε ολόκληρες τις συναυλίες | Διαβάστε τι γράφτηκε για αυτές: Τα Διάφανα Κρίνα επέστρεψαν, ο κόσμος είναι λίγο καλύτερος τώρα | Αρχίζω με το σ΄αγαπώ: Σχέδια και Ποιήματα του Θάνου Ανεστόπουλου

«Ο κάθε άνθρωπος μπορεί να ζήσει όση ζωή επιθυμήσει. Είμαστε τα ΔΙΑΦΑΝΑ ΚΡΙΝΑ»

THANOS ANESTOPOULOS ARXIZO ME TO S AGAPO

Αρχίζω με το σ’ αγαπώ

Απουσία
Βουρκωμένη έρημη νύχτα
Πνίγει τις φωνές μέσα μου, τις φωνές απ’ τον πεζόδρομο
Τη βοή απ’ τα καθισμένα παιδιά στο πλακόστρωτο
που σιγά σιγά όσο περνάει η ώρα και πάει να ξημερώσει
εξασθενεί.
Τα στόρια απ’ τα δυο μου παραθύρια
-καπάκια από φέρετρα- κηδεία της νύχτας
Το κλείσιμό τους – αρραβώνας με την μέρα
Το δάκρυ ενός παιδιού πάνω απ’ την κιθάρα του
η τελευταία ανάμνηση.
Το τελευταίο χτύπημα.
Έτσι είναι οι νύχτες μου από ’δω και πέρα.
Μοιρασμένες σε κενοτάφια που δημιούργησε η απουσία.
Βυθισμένες σε πονεμένα σπλάχνα.
Βροχή από αλάτι
Και ένα βουνό από σπασμένα σώματα να βαραίνει
την προσπάθεια για ύπνο λευκό.
Τώρα είμαι ξυπόλητος γυμνός πάνω από τα μαχαίρια
κάτω απ’ τις μυλόπετρες
του μελανιού.
Μόνος με τα χέρια μου γεμάτα με πετράδια
απ’ τα μαλλιά της.
Καθώς με νιώθω ακίνητο
στην μέση του στενού αυτού δωματίου
Η μοναξιά τυλίγει αυτό που άγγιξα με τα μάτια.
Αυτήν την χαίτη, της βουρκωμένης έρημης νύχτας.
Καθώς με βλέπω αΰπνωτο
Σπίτι έρημο
Και πρωινό θολό
Σαν χώρα μοιάζω.

από τις εκδόσεις bibliotheque

Θάνος Ανεστόπουλος 

ΣΕΜΙΝΑΡΙΟ ΣΚΗΝΟΘΕΣΙΑΣ ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟΥ 2016-2017

«120 Χρόνια Κινηματογράφου» σε 12 μαθήματα- Σεμινάριο Ιστορίας, Θεωρίας και Κριτικής Κινηματογράφου|| Έναρξη Οκτώβρης 2016

thanos

Ο κόσμος τρέχει
Πέφτει
Και ξανασηκώνεται
Και τρέχει πάλι.

Αυτός
Τα αγνοεί όλα αυτά.

Αφήνει άγραφες σελίδες παντού μέσα στο δώμα.
Στα πατώματα.
Κάτω απ’ το κρεβάτι.

[…]

ΘΑΝΟΣ ΑΝΕΣΤΟΠΟΥΛΟΣ


Τα «Διάφανα Κρίνα» στην «Τεχνόπολη» (Ολόκληρο το live) (10-9-2015)


Τα «Διάφανα Κρίνα» στην «Τεχνόπολη» (Ολόκληρο το live) (11-9-2015)


Διάφανα Κρίνα – (complete show) @Technopolis, Athens 11/09/2015

THANOS ANESTOPOULOS ARXIZO ME TO S AGAPO 01

ΑΡΧΙΖΩ ΜΕ ΤΟ Σ’ ΑΓΑΠΩ
ΣΧΕΔΙΑ ΚΑΙ ΠΟΙΗΜΑΤΑ
ΑΝΕΣΤΟΠΟΥΛΟΣ ΘΑΝΟΣ

Παρουσίαση

Δεν θέλω τα χέρια μου να χάσω.
Δεν θα χω χέρια να μου χαϊδέψουν το πρόσωπο
Δεν θα χω χέρια να σου χαϊδέψουν το πρόσωπο
Δεν θα χω χέρια να αφήνονται στις αισθήσεις με το νερό
στην επαφή με την φωτιά
ν’ αγγίζουνε φρούτα
ν’ ανάβουν το λιβάνι
να ντύνονται με δαχτυλίδια
να σφίγγουν τις χορδές
να ερωτοτροπούν με τα γέρικα πλήκτρα του πιάνου
να βαστάνε τις λύπες
να τρυπούν τους πόνους
να μετράν τον πυρετό
να ξεμπλέκουν τα μαλλιά σου
να συλλέγουνε φιλιά
να γεμίζουνε πληγές
να θεραπεύουν τις πληγές
να καθαρίζουν τα έπιπλα
να υφαίνουν όνειρα
να πιάνουν τον θερμό αέρα το καλοκαίρι
βγαλμένα έξω απ’ το παράθυρο του αυτοκινήτου
τρέχοντας στην μεγάλη λεωφόρο της ζωής
να ξεκουράζονται στο στήθος σου
να τεντώνονται οι φλέβες τους στον μόχθο
να ανοίγουν δρόμο στο σκοτάδι
να γυρίζουν τις σελίδες στο ατέλειωτο βιβλίο
να δένουν τα κορδόνια σου όταν εσύ δεν μπορείς να σκύψεις
γιατί κρατάς το βάρος της αγάπης μας
να αποκαλύπτουν την βαθιά χαρά
μιας έντιμης ζεστής χειραψίας
να σκουπίζουν την απληστία απ’ τα χείλη
να χειροκροτούν την αρχή του έρωτα
να μπήγουν τα νύχια στην σάρκα, στο τέλος του.

Αντί για τα Χέρια ας χάσω τα Μάτια.
Την ομορφιά την θυμάμαι… θα βλέπω!

(Από την έκδοση)

arxizo me to s agapo small

Περιεχόμενα

Δεν θέλω τα χέρια μου να χάσω
Αφέθηκε στα χέρια μου η λύπη της
Η διάρκεια κάνει την παύση σιωπή
Hey, Nick Cave… άκουσε!!
I LL SAVE THE LAST DANCE FOR ME
Σε κάποιον καθρέφτη
ΚΡΥΩΝΕΙΣ ΨΥΧΗ ΜΟΥ;
ΥΠΟΤΑΓΗ
Τέλος Θερινού Άλαλου Νου
VALOUE COLUMN
ΑΓΡΥΠΝΙΑ
ΓΥΜΝΙΣΜΟΣ
ΑΝΘΡΩΠΟΤΗΤΑ
Απ’ το χαμόγελό σου ξεκίνησαν όλα
ΑΠΟΚΟΠΗ
ΣΥΜΒΑΙΝΩ
Αρπαχτικά
ΑΠ’ ΟΛΟΥΣ ΤΟΥΣ ΠΙΟ ΟΜΟΡΦΟΥΣ ΔΡΟΜΟΥΣ ΠΟΥ ΔΙΕΣΧΙΣΑ
ΑΠΟΥΣΙΑ
Οδός Καλλιδρομίου
Δες πως βάζουν τα κλάματα τα κορίτσια του Απρίλη
Λιγόστεψη
ΔΡΑΣΕ Η ΣΚΑΣΕ ΦΟΥΚΑΡΑ
ΑΝΘΡΩΠΙΝΕΣ ΒΑΛΙΤΣΕΣ
Βιογραφία
Είσαι η πιο ερωτική γυναίκα στον κόσμο
ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ
Ένα πεφταστέρι αυτή η χώρα
ΕΝΗΛΙΚΙΩΣΗ
Συσκότιση
ΑΔΙΑΒΡΟΧΑ
ΕΞΟΣΤΡΑΚΙΣΜΟΣ
ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ
ΖΗΝΩΝΟΣ
ΖΗΤΑΕΙ Η ΖΩΗ

DIAFANA KRINA GKAZI 00

Τα Διάφανα Κρίνα επέστρεψαν, ο κόσμος είναι λίγο καλύτερος τώρα

Η πρώτη από τις δύο συναυλίες για τον Θάνο Ανεστόπουλο συνέβη, τα Διάφανα Κρίνα ξαναμαζεύτηκαν στην ίδια σκηνή, και στην Τεχνόπολη σταμάτησε ο χρόνος. Και ο πόνος.
Ηλίας Αναστασιάδης , Πριν από 19 ημέρες

Σε μια προφητική πρόταση που ως καθόλου προφητική δε γράφτηκε, τελείωνα το ραβασάκι μου για τα Διάφανα Κρίνα με ένα “Να είμαστε καλά να τους ξαναδούμε στη σκηνή”. Από τότε, συνέβησαν πολλά. Μεταξύ αυτών, ο Θάνος Ανεστόπουλος έβαλε στη δημόσια σφαίρα τη μάχη του με τον καρκίνο και τα Διάφανα Κρίνα έσμιξαν για δύο αναπάντεχες συναυλίες στην Τεχνόπολη. Η πρώτη είναι ήδη ιστορία.
Πιστεύω ότι άπαντες συμφωνούμε στο ότι ακόμη κι ένα τραγούδι live από σύσσωμα τα Κρίνα (σ.σ. στη σκηνή ανέβηκε πρώτος-πρώτος το ‘6ο μέλος’ της μπάντας, ο Παναγιώτης Μπερλής που είχε αποχωρήσει απ’ το 2000) θα ήταν αρκετό για να διηγείσαι το συμβάν στα εγγόνια σου. Το πρώτο live των Διάφανων Κρίνων μετά από έξι χρόνια κράτησε 2,5 ώρες.
Ήταν δύσκολο να ξεχωρίσεις τις τελευταίες μέρες αν οι διαστάσεις που πήρε το συγκεκριμένο live στην πόλη είχαν να κάνουν περισσότερο με το να χαρούμε τον Θάνο να διαγράφει την αρρώστια (και) επί σκηνής ή με το να χαρούμε τα Κρίνα και πάλι μαζί. Η κατάλληλη απάντηση είναι ‘και τα δύο το ίδιο’, αλλά επίτρεψέ μου να περίμενα αυτό το live (που μες στον χαμό και το γρήγορο sold-out έγινε διπλό, Πέμπτη-Παρασκευή) με αυτή τη σειρά.
Αν και ήμουν πάντα με τον Ροδοστόγλου.

Οι Last Drive, ό,τι πιο κοντά στην μπάντα που έχω δει περισσότερες φορές live μετά τα Διάφανα Κρίνα, άνοιξαν αυτό το αληθινό φεστιβάλ αγάπης και φιλίας (θα έγραφα ειρήνης και φιλίας, αλλά ένας βλάκας που έριχνε κροτίδες πάνω στην μπάντα χάλασε λίγο το πασιφιστικό μουντ), σε λίγο πιο stoner ήχο απ’ όσο μας έχουν συνηθίσει, αλλά πραγματικά τι σημασία έχει;
Ο Γιάννης Αγγελάκας με την καινούργια του μπάντα ήταν ο πιο χαρούμενος άνθρωπος στην Τεχνόπολη και αυτό βγήκε προς τα έξω και φυσικά του επιστράφηκε από τον κόσμο. Και ο ίδιος, αλλά και οι Last Drive πάντως, ήταν φανερό ότι έκαναν χώρο για την παράσταση των Κρίνων, τελειώνοντας τα live τους αρκετά νωρίτερα από το αναμενόμενο. Αυτό είχε ως αποτέλεσμα να δούμε τα Κρίνα στη σκηνή, χωρίς τον Θάνο αρχικά, κάνα εικοσάλεπτο πριν τις 22.00 που ήταν το προγραμματισμένο.
Στο πλάι της σκηνής, ο Αλκίνοος Ιωαννίδης έβλεπε τη συναυλία με ένα πλαστικό ποτήρι μπύρα και ένα χαμόγελο μέχρι τα αυτιά.
Αυτό το άρθρο δεν έχει καμία διάθεση να παριστάνει το review μιας συναυλίας που -ξαναλέω- ήταν καταδικασμένη να είναι ιστορική πολύ πριν την πρώτη ζωντανή νότα. Περιδιαβαίνοντας την Τεχνόπολη, σταύρωσα με έναν γνωστό πια κριτικό, ο οποίος με έχει ξεράνει πολλάκις με τις βαθυστόχαστες αναλύσεις δίσκων και συναυλιών, και θυμήθηκα ότι είναι καλύτερο να δαγκώσω το μεγάλο φουγάρο στη μέση παρά να παραστήσω τον κριτικό.
Μετά από ένα πιστό, κρινικό ορχηστρικό, ο Θάνος βγήκε στη σκηνή. Ρίγησαν και τα ντουβάρια που χωρίζουν την Τεχνόπολη από την Πειραιώς. Δεν τον έχω ξαναδεί να φοράει οτιδήποτε εκτός από μαύρα, άρα το λευκό πουκάμισο με το οποίο ήρθε για το live έκαναν σπάνια τη στιγμή, ακόμη κι από ενδυματολογικής σκοπιάς.

Η πορεία του Θάνου στο χρόνο, στις συναυλίες και στις ενδότερες αναζητήσεις του σηκώνει κουβέντα που θα κρατήσει μερόνυχτα ολόκληρα. Ελπίζω να καταφέρουμε να τα πούμε από κοντά την επόμενη εβδομάδα και να διαβάσετε πολλά μικρά και μεγάλα για τον Θάνο, δοσμένα από τον ίδιο, με δικά του λόγια. Στα μάτια μου, ο Θάνος μετά τη διάλυση των Κρίνων, την οποία είναι ο μόνος που δεν συνυπέγραψε εκείνο τον κακό Ιούνιο του 2009, δεν μοιάζει σε τίποτα -ούτε καν στην όψη- με τον Θάνο των live των Διάφανων Κρίνων στα 90s και τα 00s.
Ο ‘παλιός’ Θάνος πάντα ήταν και δεν ήταν εκεί, στη σκηνή. Τον έβλεπες να ιδρώνει για κάθε στίχο, να το ζει, να εκπνέει αυτή τη βαρύτονη φωνή χωρίς κανέναν κόπο και ταυτόχρονα τον έβλεπες να μιλάει σε μια αόρατη φιγούρα, στο δαίμονά του, να χάνει καμιά φορά στίχους ή να μπαίνει πριν την ώρα του στο τραγούδι. Δεν τον ένοιαζε. Δεν μας ένοιαζε. Ήταν ο πιο ‘άτακτος’ της παρέας των συνεσταλμένων. Ήταν ο μόνος ‘άτακτος’ αν θες.

Ο Θάνος που γνώρισα μακριά από μικρόφωνα μετά τη διάλυση των Κρίνων, αυτός που έβαλε τέλος στις κακές συνήθειες, αυτός που άλλαξε όψη και άφησε το μέσα του να ανθίσει απερίσπαστο και που τέλειωσε με τους δαίμονες, αυτός που με χαμόγελο μικρού φαν των Κρίνων έλεγε ‘ευχαριστώ’ σε εμένα και τον Δεμέτη ένα βράδυ που παίξαμε μουσική για τα γενέθλιά του στο Closer, ήταν ο Θάνος που ανέβηκε χτες στη σκηνή της Τεχνόπολης.
Ποια αρρώστια; Εγώ δεν είδα καμιά αρρώστια. Αρνούμαι. Ο Θάνος είχε αγάπη που περίσσευε για όλους, μίλησε λίγο για τα αδέρφια του, τον Παντελή, τον Παναγιώτη, τον Κυριάκο, τον Νίκο και τον Τάσο, ζεστάθηκε μετά το ‘Αν το Βρεις’ της αρχής, στο οποίο τον είδα τρακαρισμένο για πρώτη φορά στα χρονικά, και άφησε τη φωνή και την ψυχή να κάνουν αυτό που ξέρουν.
Αν εξαιρέσεις τις σωματικές εκρήξεις που είναι λογικό να εκλείπουν πια από την γκάμα του, τίποτα δεν έμοιαζε να έχει παγώσει για έξι χρόνια. Η μπάντα ήταν τόσο καλοκουρδισμένη που σου ‘δινε την εντύπωση ότι κάθε Σαββατοκύριακο αυτής της εξαετίας, ο Παντελής πιάνει το μπάσο και παίζεις μελωδίες των Κρίνων.

Με εξέπληξε η διάρκεια του live, δεν περίμενα να παίξουν τόση ώρα. Αλλά αυτό ήταν το μόνο που με εξέπληξε. Άντε, ίσως και ο Μπαρδής, πιο εξωστρεφής από ποτέ. Σαν να μην μπορούσε να κρύψει τη χαρά της επανασύνδεσης. Την ώρα που ο προαναφερθείς βλάκας έριχνε δυναμιτάκια στη σκηνή, ο Μπαρδής πλησίασε στην άκρη της σκηνής και σε διονυσιακή εξαλλοσύνη του ζητούσε να πετάξει κι άλλο. Μάλλον δεν είχε άλλο, γιατί είμαι σίγουρος ότι θα συνέχιζε να ρίχνει.
Ο Τσουκαλάς δεν πρόκειται να μεγαλώσει ποτέ, πήρε τη δεξιά πλευρά και τους έπαιζε ‘μόνος μου και όλοι σας’, ο Μπερλής χάιδευε τα πλήκτρα και από μέσα του σίγουρα θα βλαστημούσε για τα χαμένα χρόνια και ο αλάνθαστος Μαχάς, κι αυτός στο χορό των γκριζαρισμένων, άφησε τον Θάνο να πειραματιστεί με τα πιατίνια του προς το τέλος της συναυλίας.
Υπάρχει πολύς κόσμος που είδε τα Κρίνα για πρώτη φορά χθες κι αυτό είναι ένα ωραίο χανζαπλάστ στη γρατζουνιά της ιστορίας. Φαντάσου να πέρασες την εφηβεία απ’ το ’09 ως το ’15 ακούγοντας Κρίνα και μαραζώνοντας που στο τσακ, δεν τους πρόλαβες.

Εκτός απ’ αυτούς, υπάρχει κόσμος που μεγάλωσε μαζί τους και μαράζωνε που δεν θα τους ξαναδεί, υπήρχαν καπνογόνα, σουτιέν που αιωρούνταν, ριφάκια από Beatles, δάκρυα στα μάτια, αλλά κυρίως υπήρχε χαρά. Άφθονη, πιο άφθονη από το τσίπουρο και το κρασί στα μπουκαλάκια που πηγαινοέρχονταν πέρα δώθε.
Το είχα γράψει και την άλλη φορά, το γράφω και τώρα. Όποιος μπέρδεψε τα Κρίνα και την ποίηση των τραγουδιών τους με την κατάθλιψη και τη μαυρίλα, έχει κάνει το μεγαλύτερο λάθος της ζωής του και το αποψινό live είναι η τελευταία(;) ευκαιρία να το διορθώσει.
Κλείνω απορώντας για το πότε και για το πώς θα ξεχάσω τον τρόπο που βγήκε ο Θάνος στη σκηνή. Και τη φωνή του όταν είπε:
Σας ευχαριστώ.
Ζούμε όση ζωή θελήσουμε να ζήσουμε.
Είμαστε τα Διάφανα Κρίνα.

http://www.oneman.gr/

DIAFANA KRINA GKAZI 07

Θα ήθελα να πέθαινα σε μία συναυλία

Σκεφτείτε το λίγο, ποιους είχε χθες για support γκρουπ ο Θάνος Ανεστόπουλος; Τους Last Drive και τον Γιάννη Αγγελάκα. Ταπεινοί αλλά και μάγκες όλοι τους ταυτόχρονα, χωρίς τουπέ και βεντετισμούς.
Οι Last Drive, το μεγαλύτερο αγγλόφωνο συγκρότημά μας να παίζει πρώτο-πρώτο στις 8 το βράδυ όπως οι μπάντες που δεν έχουν βγάλει καν δίσκο. Και μετά ο Αγγελάκας, δεύτερο support, επίσης νωρίς. Αυτό σημαίνει ήθος. Όχι πως δεν το γνωρίζαμε αλλά καλό είναι να επιβεβαιώνονται μερικά πράγματα.
Γεμάτη η Τεχνόπολη φυσικά, ασφυκτικά. Έφτασα γύρω στις 9, πήγα λίγο backstage και είδα τον Θάνο Ανεστόπουλο να μιλάει με κόσμο και να έχει ριγμένο πάνω του ένα μπουφάν. Κι ας έκανε ζέστη. Δεν έδειχνε καταβεβλημένος, δεν θα το έλεγα.
Λοιπόν, η δύναμη της μουσικής είναι απίστευτη. Μας μεταμόρφωσε όλους χθες το βράδυ. Και τον ίδιο τον Θάνο που έμοιαζε αγέρωχος on stage αλλά κι εμάς τους θεατές που ήμασταν από κάτω. Γρήγορα η θλίψη μας έγινε γιορτή. Παρασύρεσαι με τη μουσική, ξεχνιέσαι, δεν υπάρχει καλύτερο αντίδοτο από μία συναυλία.Τελεία και παύλα.
«Βάλτε να πιούμε ζωή»
Εξαιρετικά φυσικά τα Διάφανα Κρίνα, μας θύμισαν λίγο τα παλιά. Ταξιδέψαμε στο παρελθόν. Και η φωνή του Ανεστόπουλου θεϊκή, όπως πάντα. Έπαιξαν δύο ώρες και αν αναρωτιέστε για τις αντοχές του Θάνου, μην αμφιβάλλετε διόλου: ήταν μια χαρά δυνατός. Μέχρι και το τέλος. Να δούμε και απόψε πως θα τα πάει. Για λίγο έπαιξε μαζί του και ο Αλκίνοος Ιωαννίδης, υποκλίθηκε και αυτός φυσικά. Μια βαθιά υπόκλιση από όλους μας.
Αλήθεια, τι κάνεις όταν έχεις καρκίνο; Μπαίνεις σε χημειοθεραπείες ή όχι; Το τερματίζεις όπως ζούσες πάντα ή αλλάζεις; Θα ήθελα πάντως -προσωπικά- να πέθαινα μέσα σε μία συναυλία. Καλύτερο θάνατο δεν θα μπορούσα να σκεφτώ.

Αλλά εδώ μιλάμε για ζωή, για χαμόγελα, για κάθε μέρα, για κάθε νύχτα, για αγκαλιές, για έρωτες, για τους φίλους μας. Ειδικά τους φίλους μας.
Δημήτρης Κανελλόπουλος
http://www.e-tetradio.gr/

DIAFANA KRINA GKAZI 16

Γιώργος Βουδικλάρης
«Ζούμε όση ζωή θελήσουμε να ζήσουμε. Είμαστε τα Διάφανα Κρίνα»
Η συγκίνηση της πρώτης συναυλίας για τον Θάνο Ανεστόπουλο είναι τόσο ακριβή που δεν περιγράφεται με λέξεις.
11.09.2015

Θέλω να αποφύγω κάθε μελοδραματισμό και δακρύβρεχτη περικοκλάδα γράφοντας γι αυτό που ζήσαμε χτες βράδυ: η συγκίνηση αυτή είναι τόσο ακριβή, που οι πολυφορεμένες λέξεις κι οι φθαρμένες από τη χρήση εκφράσεις που συνηθίζονται σε αυτές τις περιπτώσεις θα την ευτέλιζαν αναπόφευκτα.

Η αγάπη ήταν αυτό που οδήγησε τους Last Drive, τον Αλκίνοο Ιωαννίδη και τον Γιάννη Αγγελάκα με την καινούρια του μπάντα επί σκηνής, σε εμφανίσεις αφοπλιστικής ευθύτητας και ντομπροσύνης που θα θυμόμαστε για καιρό, αλλά και τους ανθρώπους που κατέβαλαν τον κόπο που απαιτεί η διοργάνωση αυτής της μεγάλης γιορτής. Η ίδια αγάπη οδήγησε κι όλους εμάς – χιλιάδες κόσμο – να πλημμυρίσουμε την Τεχνόπολη: η αγάπη για τον Θάνο Ανεστόπουλο που επέλεξε να μοιραστεί μαζί μας με επώδυνη ειλικρίνεια τον αγώνα που δίνει για τη ζωή του. Αυτό και μόνο, αποτελεί τόσο βαρυσήμαντη πολιτική δήλωση όσο δεν ακούσαμε – κι ούτε θα ακούσουμε – στα σκοτεινά αυτά χρόνια που περνάμε, όπου τα χτυπήματα που έρχονται από παντού οδηγούν τον καθένα να ιδιωτεύσει προσπαθώντας να σωθεί ο ίδιος, αδιαφορώντας για τους γύρω του, και κάθε απόπειρα ομαδικότητας έχει σχεδόν ποινικοποιηθεί. Κάποτε ένας μεγάλος μουσικός δημοσιογράφος είχε πει πως η ιδανική κοινωνία μοιάζει με το κοινό μιας ροκ συναυλίας. Νομίζω πως χτες βράδυ πήρα μια γεύση από αυτή την ιδανική κοινωνία.

Ο Θάνος Ανεστόπουλος, ξανά μαζί με τα αδέρφια του – όπως απερίφραστα ονόμασε τα άλλα μέλη του συγκροτήματος – έπαιξαν επί δυόμιση ώρες, χαρίζοντάς μας κάτι που ούτε αυτοί, ούτε εμείς πιστεύαμε πως θα ξαναζήσουμε: μια συναυλία από τα Διάφανα Κρίνα που τόσο αγαπήσαμε. Και τους παρακολουθήσαμε με συγκίνηση και λατρεία κι εμείς που τους χαρήκαμε από το ξεκίνημα μέχρι την τελευταία τους εμφάνιση πριν από περίπου επτά χρόνια, αλλά και τα νεώτερα παιδιά, κάποια από τα οποία αποκλείεται να είχαν προλάβει να τους δουν στη σκηνή. Ο χρόνος είχε σταματήσει. Και τι άλλο είναι η Τέχνη, αν όχι μια απόπειρα να αντιμετωπίσουμε τα αιώνια αναπάντητα ερωτήματα, το θάνατο και τη λήθη, όλοι εμείς, τα παιδιά του χρόνου, του Κρόνου δηλαδή – κι όλοι ξέρουμε τη μοίρα που επιφυλάσσει ο Κρόνος στα παιδιά του.

Η ιδανική κοινωνία μοιάζει με το κοινό μιας ροκ συναυλίας.

DIAFANA KRINA GKAZI 09

Ο Θάνος θα νικήσει γιατί το θέλει πολύ. Όσοι έχουν περάσει έστω και για λίγο από το θέατρο, γνωρίζουν την ενέργεια που μεταδίδεται μέσω της θέασης σε αυτόν που βρίσκεται επί σκηνής. Την ενέργεια λοιπόν που τόσοι θεατές τού μεταδίδουν χτες και σήμερα με το πάθος, τον ενθουσιασμό και την αγάπη τους, εκείνος αποκλείεται να την αφήσει να πάει χαμένη. Κι είμαι σίγουρος πως ξέρει πώς να τη διαχειριστεί.

DIAFANA KRINA GKAZI 01

«Ζούμε όση ζωή θελήσουμε να ζήσουμε. Είμαστε τα Διάφανα Κρίνα»: έτσι μας καλωσόρισε ο Θάνος χτες βράδυ. Σε ευχαριστούμε για όσα μας χάρισες και μας χαρίζεις σε τέτοιες μέρες σαν κι αυτές που διανύουμε. Συνέχισε. Το έχουμε όλοι ανάγκη.

http://popaganda.gr/

DIAFANA KRINA GKAZI 06

Παρασκευή, 11 Σεπτεμβρίου 2015
Θάνος Ανεστόπουλος – Διάφανα Κρίνα στο Τεχνόπολις του Γιάννη Αλεξίου

Μια συναυλία για τον Θάνο Ανεστόπουλο – «Και η Αγάπη Πάλι θα Καλεί» -Τεχνόπολις 11/9

«Ο κάθε άνθρωπος μπορεί να ζήσει όση ζωή επιθυμήσει. Είμαστε τα ΔΙΑΦΑΝΑ ΚΡΙΝΑ «

Γράφει ο Γιάννης Αλεξίου

Στις συναυλίες πηγαίνω πάντα την πρώτη μέρα, εκτός κι αν υπάρχει κάποιος ιδιαίτερος λόγος. Όπως, τώρα,στη δεύτερη μέρα γα τον Θάνο Ανεστόπουλο. Ήταν η 8η επέτειος του γάμου μου με την Έφη. Και θέλαμε πολύ να το γιορτάσουμε εκεί, στην Τεχνόπολη μαζί με τον Θάνο Ανεστόπουλο και τα Διάφανα Κρίνα. Μια συναυλία – γορτή. Το συγκρότημα γιόρταζε μπροστά σε παλιούς και νεώτερους φίλους του την συνεύρεσή των μελών του επί σκηνής μετά 8 χρόνια ! Και ο Θάνος Ανεστόπουλος να τα δίνει όλα στη σκηνή επί περίπου τρεις ώρες με το κοινό να τραγουδά ασταμάτητα μαζί του. Από 15χρονα μέχρι 55άρηδες ! Διερωτόμουν όλα αυτά τα πιτσιρίκια που ήξεραν απ’ έξω κι ανακακωτά όλα τα τραγούδια, πριν 8 χρόνια που διαλύθηκαν τα Κρίνα θα ήταν σε βρεφική ηλικία. Άρα ; Αυτό φανερώνει πόσο επιδραστικό συγκρότημα και περσόνα είναι ο Θάνος Ανεστόπουλος και το συγκρότημά του. Τα Διάφανα Κρίνα τα πρωτοσύστησα πριν 7 χρόνια στην Έφη μόλις μου ζήτησε να της βάλω κάτι καλό ν΄ακούσουμε από την ελληνική σκηνή που τόσο αγαπώ. «Άκου αυτό» της αποκρίθηκα κι έβαλα τον τελευταίο δίσκο τους, «Κι Η Αγάπη Πάλι Θα Καλεί» (2008). Την άγγιξαν αμέσως τα Διάφανα Κρίνα.
Τους είχα πρωτοδεί στο 2ο Rockwave Festival στο γήπεδο της Ριζούπολης το 1997, όταν πήγα για ρεπορτάζ για τον «Ήχο» κι αμέσως μου έκαναν εντύπωση και με «κέρδισαν». Είχαν ήδη βγάλει ένα σινγκλ το «Λιώνοντας Μόνος / Κάτω απ’ το ηφαίστεο» (1994) και τον πρώτο δίσκο τους «Έγινε η απώλεια συνήθειά μας» (1996). Ήταν η 2η μέρα σ’ εκείνο το Rockwave με gothic χρώμα και γκρουπ όπως οι Sisters of Mercy, New Model Army, Flowers of Romance και Love In Sadness. Μηχανικά άρχισα να φωτογραφίζω συνέχεια τον Θάνο Ανεστόπουλο και τα Κρίνα. Ωραία μπάντα είπα κι έγραψα. Από τότε τους παρακολουθώ. Τον Ανεστόπουλο τον θυμάμαι αρκετά χρόνια μετά στην πρώτη του σόλο εμφάνιση ένα καταραμένο βράδυ σε μα λογοτεχνική βραδιά στην αίθουσα εκδηλώσεων «Στοά του Βιβλίου» το 2007 που έπαιξε με το τρίγωνο Bob Dylan – Leonard Cohen – Johnny Cash στο μυαλό του, μαζί με δικά του τραγούδια, φανερώνοντας ένα άλλο, εντελώς διαφορετικό εαυτό. Αυτή η συναυλία καταγράφεται έως σήμερα στις τρεις – τέσσερις καλύτερες συναυλίες που έχω δει ποτέ στη ζωή μου, κι έχω δει χιλιάδες ! Έβγαλε τέτοια δυναμική δείχνοντας την νέα πορεία του στην μουσική με τόσο εκφραστικό τρόπο.

Μεγάλη μορφή ο Θάνος. Γράφει μουσική, στίχους ζωγραφίζει υπέροχα, έχει κάνει κι εκθέσεις, τραγουδά – απαγγέλλοντας με ένα δικό του χαρακτηριστικό τρόπο. Γι’ αυτό εξ αρχής τα Διάφανα Κρίνα απέκτησαν ένα δικό του πιστό και φανατικό κοινό που του ακολουθούσε παντού και γέμιζε τους χώρους όπου εμφανίζονταν πολύ πριν το καταφέρουν οι Τρύπες και ο Γιάννης Αγγελάκας, που επίσης θαυμάζω και παρακολουθώ. Ήταν κι εκείνος καλεσμένος του στις δύο αυτές βραδιές στην Τεχνόπολη, αλλά δυστυχώς δεν τον πρόλαβα, ούτε εκείνον ούτε τους Last Drive που άνοιξαν την συναυλία καθότι η μέρα της επετείου μας έκανε να μην τους προλάβουμε. Όμως ήταν κάτι φυσικό για μας καθώς η βραδιά ήταν του Θάνου Ανεστόπουλου και αυτός κυριαρχούσε μέσα μας.
Ο θαυμασμός μου για τον Θάνο, είναι τέτοιος που όταν δούλευα στην εφημερίδα που ήμουν μουσικός συντάκτης επί 17 χρόνια, όταν άλλαξε ο διευθυντής του κυριακάτικου φύλου, η διευθύντρια του καθημερινού για να με συστήσει κατά κάποιον τρόπο διάλεξε να του δείξει την δισέλιδη συνέντευξη που μου είχε δώσει – αντί άλλων πιο «εμπορικών» προσωπικοτήτων από όλο τον καλλιτεχνικό στερέωμα που είχα κάνει – προφανώς να τον προϊδεάσει για τις ροκ καταβολές μου. «Τον ξέρω από το Metropolis, είναι πωλητής, δεν ήξερα ότι τραγουδάει», είπε ξαφνιασμένος ο συντηρητικός νέος διευθυντής. «Είναι πολύ σπουδαίος», του αποκρίθηκα, είναι για μένα ο «Ποιητής της Ροκ, κάτι σαν τον Τζιμ Μόρισον, ας πούμε».
Τώρα στην τρίτη δεκαετία που παρακολουθώ τον Θάνο Ανεστόπουλο, βρέθηκα κοντά του σε μια κατάμεστη Τεχνόπολη αγκαλιά με τη γυναίκα μου σε μια πολύ συγκινητική βραδιά καθώς ο Θάνος αντιμετωπίζει κατάματα τον καρκίνο που τον ταλαιπωρεί εδώ και μερικούς μήνες και τον ξορκίζει από το μικρόφωνο μπροστά στους φίλους του : «Μη φοβάστε τους φόβους τους, ο καρκίνος δεν είναι αρρώστια». Ένα καινούργιο τραγούδι του μας βάζει στον γοητευτικό κόσμο του και δίνει χαρά σε όλους όσους ήμασταν που είμαστε τόσοι πολλοί , ένα κομμάτι της άλλης Ελλάδας, αυτής που δεν υποτάσσεται στο εύπεπτο και κατευθυνόμενο. Είχε την δυναμική αυτή η συναυλία !
«Ζούμε σε μα χώρα που κλωτσά τους πρόσφυγες, τα σκυλιά και τους νεκρούς της…», η συναυλία έχει αρχίσει και ο κόσμος είναι βαθιά μέσα της. Κάποια στιγμή ανεβαίνει στην σκηνή ο Αλκίνοος Ιωαννίδης με ένα μουσικό όργανο από εκείνα των Jajuka και παίζουν το «Θέμεθλο». Στο δεύτερο κομμάτι, που είπαν μαζί, στο «Βάλτε να πιούμε» άναψε από κάτω το πρώτο καπνογόνο της βραδιάς και κάπου εκεί μέσα στον κόσμο σήκωσαν μαύρο πανό με μα άσπρη νεκροκεφαλή που έγραφε από κάτω Μοσχάτο ! «Βαρκάρη δε βιαζόμαστε να φύγουμε…Ζωηηηηηηηηηηηηή» τραγουδούσε με όλη τη δύναμη ο Θάνος και μαζί του ο κόσμος.
«Κλόουν, στις πρώτες εκλογές, στις δεύτερες νεκρός», είπε στο μικρόφωνο και ο πολιτικοποιημένος επίσης τραγουδοποιός περιγράφοντας το σκηνικό μεσούσης της προεκλογικής περιόδου έφτασε την συναυλία στο κορύφωμά της στο κομμάτι «Μπλε Χειμώνας» με τον αυτοσχεδιασμό να δίνει επεκτείνει χρονικά το υπέροχο αυτό τραγούδι και τον Ανεστόπουλο να κάνει μια…βόλτα στην σκηνή παίζοντας πρώτα στα τύμπανα του Τάσου Μαχά κα μετά να παίρνει την ηλεκτρική κιθάρα από τον κιθαρίστα Κυριάκο Τσουκαλά και ο κιθαρίστας να παίρνει τη θέση Παναγιώτη Μπερλή στα πλήκτρα και ο άλλος στυλοβάτης των Κρίνων ο Παντελής Ροδόστογλου – πολύ παραπάνω από μπασίστας του γκρουπ – να γεμίζει τον ψυχεδελικό αυτοσχεδιαστικό ήχο που ξεσήκωσε τον κόσμο, ενώ μπροστά στην σκηνή πολλοί χόρευαν κουνώντας καπνογόνα…Αυτό ήταν και ήταν πολύ δυνατό και καλό !

http://jalexiou67.blogspot.gr/

DIAFANA KRINA GKAZI 14

Ήρθε την ώρα που σπαράσσεται το φως μας

Γράφει ο Μιχάλης Γελασάκης Παρασκευή, 11 Σεπτέμβριος 2015 16:25 

 Υπάρχουν ευτυχώς πράγματα που μπορούν να μας συγκινήσουν βαθιά. Ακόμα. Που σου λένε τα μεγάλα «αντίο» και τα μεγάλα «σ’ αγαπώ». Αλλά και αυτά τα «ευχαριστώ» που τα εννοούν. Ήταν μια συναυλία από το βάθος του Χρόνου, από τη ρίζα του Πόνου. Εκείνου του αδίστακτου περιφερόμενου τύπου που κρύβουμε επιμελώς και μας τον εξαφανίζουν τάχα σε κάθε εικόνα και κάθε αίσθηση του κάθε μέρα. Πράγματα ξένα, τα τελευταία χρόνια, από τις επικοινωνιακές επιταγές που μονογράφουμε καθημερινά παζαρεύοντας μια Αγάπη εκδιδόμενη, η οποία μας (η)δονεί μέχρι την επόμενη εντυπωσιακή πόζα μας. Ο Θάνος (και τα Κρίνα) ήταν εκεί για μένα. Και για σένα. Και για τον φίλο σου που δεν μπόρεσε να έρθει. Ήταν εκεί για τον πιτσιρικά που θα τον ανακαλύψει σε λίγα χρόνια στο youtube, αλλά και για εκείνον που λεηλατήθηκε από κάποιον ανυποψίαστο στίχο του. «Άραγε υπήρξαμε ποτέ στα όνειρά μας;» Μας θύμισε μία εποχή άλλη. Τότε που τα χρόνια ναυαγούσαν στις ξέρες κάποιας ύπαρξης, που ξεχάστηκε σε ένα σκονισμένο όνειρο σκαλίζοντας στους τοίχους ημερολόγια και διαγράφοντας Μέρες Αργίας. Μαθήματα πραγματικής αγάπης. Με Α κεφαλαίο και Σ τελικό. «Βάλτε να πιούμε… Βάλτε να πιούμε… Βάλτε να πιούμε ζωή.» Ήταν μια από αυτές τις συναυλίες που σε παίρνουν αγκαλιά και τραγουδάτε παρέα. Τραγουδάτε τη θλίψη, τον πόνο, την απώλεια, την απουσία, το εμείς… Όλα αυτά δηλαδή που δώσαμε αντιπαροχή για το «Εγώ». Δεν ξέρω αν η απώλεια γίνεται ποτέ συνήθεια. Ούτε αν τον Κλόουν της Τετάρτης η Κυριακή τον βρίσκει νεκρό. Ξέρω ότι θα θυμάμαι το λευκό πουκάμισο ενός φίλου με βαθειά φωνή που ήταν εκεί να μου πει πως: «Ζούμε όση ζωή θέλουμε να ζήσουμε. Είμαστε τα Διάφανα Κρίνα». Αυτά τα Κρίνα που άνθισαν ξανά και έγιναν και πάλι Διάφανα. Ευχαριστούμε! Υ.Γ.: Στη γιορτή συμμετείχαν οι Last Drive, ο Γιάννης Αγγελάκας και ο Αλκίνοος Ιωαννίδης. Main Menu Plataforma Steam ForoGuate φωτογραφίες: Γιάννης Ανθούλης
Πηγή: http://www.musicpaper.gr

Θάνος Ανεστόπουλος παράλληλα με τις δύο σπουδαίες – και γιατί όχι ιστορικές- συναυλίες, όπου επανενώθηκαν τα Διάφανα Κρίνα στην Τεχνόπολη, πριν λίγες μέρες, κυκλοφόρησε και την ποιητική του συλλογή με τίτλο «Αρχίζω με το Σ’ αγαπώ» στην οποία περιλαμβάνονται εκτός από τα ποιήματα και κάποια σχέδια του (εκδόσεις bibliotheque σε 1000 υπογεγραμμένα αντίτυπα). Μέσα σε αυτή περιέχεται και ένα ποίημα αφιερωμένο σε έναν από τους αγαπημένους του καλλιτέχνες. Τον σπουδαίο Nick Cave. Διαβάστε το παρακάτω:

HEY NICK CAVE

Πηγή: http://www.musicpaper.gr

DIAFANA KRINA GKAZI 001

Μέρες μαγείας

Τα Διάφανα Κρίνα άνθισαν ξανά και ο Θάνος Σαρρής γράφει για την πιο συγκινητική συναυλία του τελευταίου καιρού.

Θυμάμαι ακόμα το πρώτο μου live των Διάφανων Κρίνων. Ήταν στις αρχή του Γυμνασίου, όταν για κάποιο λόγο είχα βρεθεί στην Αθήνα και ο… θειοξάδερφος Ανδρέας, που πάντα ψάχνει τα ωραία μουσικά ταξίδια, με πήγε στο ασφυκτικά γεμάτο «Αν». Ψαρωμένος από την πρώτη βόλτα της ζωής μου στα Εξάρχεια, χρειάστηκαν μόλις κάποιες νότες για να τα ξεχάσω όλα. Την προηγούμενη νύχτα δεν είχα κοιμηθεί. Και υπήρξαν στιγμές από τη συναυλία εκείνη που τις θυμάμαι σαν να έγιναν χτες. Το σόλο στην «Κυριακή των Βαΐων», τον κύκλο στις «Μέρες Αργίας», τον Ανεστόπουλο να να παραδίδεται στην έκσταση της μουσικής. Έκτοτε, ακολούθησαν πολλές συναυλίες. «Το θα πάμε Κρίνα;» ήταν από τις πιο στάνταρ ερωτήσεις στα πρώτα φοιτητικά χρόνια. Λίγο πριν την διάλυση εγκατέλειψα, νιώθοντας κορεσμένος, όπως και εκείνοι. Τον τελευταίο τους δίσκο δεν τον άκουσα καν.

Αρκετά χρόνια μετά, ένα μεσημέρι όπως όλα τα άλλα στο γραφείο, ήρθε ως κεραυνός η είδηση για την κωλοαρρώστια που χτύπησε τον frontman του ιστορικού γκρουπ. Άρχισαν αμέσως τα τηλέφωνα. Ήταν σαν να χάναμε κάποιον δικό μας. Κι όμως. Ο Ανεστόπουλος περήφανος, αξιοπρεπής, γεμάτος ζωή, εμφανίστηκε την Παρασκευή και το Σάββατο στη σκηνή της «Τεχνόπολης» για ένα live που ξεχείλιζε από αναμνήσεις και συναισθήματα. Από αγάπη και αλληλεγγύη. Και παλιό, καλό ελληνικό ροκ.

Τα Διάφανα Κρίνα επανενώθηκαν χωρίς «βασιλικό και φύλλα δυόσμου», ανταποκρινόμενα στο κάλεσμα του Ανεστόπουλου, μαζί με χιλιάδες κόσμου από Ελλάδα και εξωτερικό, για μια συναυλία που θα επαλήθευε τον τίτλο του τελευταίους τους δίσκου: «Και η αγάπη πάλι θα καλεί». Γαμώτο, πόσο μετάνιωσα που τον είχα σνομπάρει. Που ήξεραν πιτσιρικάδες τα τελευταία τραγούδια που συνέθεσαν και εγώ δεν τα ήξερα. Τα Κρίνα όμως ήταν εκεί, όπως παλιά. Ακόμα και η διάταξή τους σκηνή θύμισε μια μέρα αργίας από το «Αν» ή το «Γκαγκάριν». Τα ψυχεδελικά κελαηδίσματα από τις κιθάρες, η σκοτεινή ποίηση των στίχων, η βαθιά φωνή του Θάνου. Διαφορετικός, συνειδητοποιημένος, αλλά αληθινός και απόλυτα αφιερωμένος στην αγάπη του κόσμου. «Ζούμε όση ζωή θελήσουμε να ζήσουμε, είμαστε τα Διάφανα Κρίνα», φώναξε, προκαλώντας ρίγη συγκίνησης. Και μετά ξεκίνησαν να μας ταξιδεύουν.

Μετά από τα πρώτα τραγούδια, βγήκε στη σκηνή ο παλιός φίλος τους Αλκίνοος Ιωαννίδης, που στο «Βάλτε να πιούμε» έβγαλε εκπληκτική συνεργασία με τον Ανεστόπουλο και συγκίνησε με τα «ευχαριστώ» του. Τα Κρίνα έμειναν στη σκηνή κάτι λιγότερο από 3 ώρες, μπροστά σε ένα κοινό που παραληρούσε. Σε συνδυασμό με την παρουσία του ανανεωμένου Αγγελάκα και των Last Drive που προηγήθηκαν, το ιστορικό live ξεπέρασε το τετράωρο.

Παλιοί «διάφανοι», νεότεροι, πιτσιρικάδες που έβλεπαν για πρώτη φορά το συγκρότημα που έμαθαν μόνο από MP3. Τα σηκωμένα κινητά σε προσγείωναν στην πραγματικότητα του 2015, αλλά δεν ήταν αρκετά για να χαλάσουν την μαγεία. Ούτε και οι ανεγκέφαλοι που πέταξαν μερικά δυναμιτάκια στην σκηνή. Ο Ανεστόπουλος δεν ήθελε να σταματήσει. Απίστευτη δύναμη ψυχής. Encore με την μπάντα, encore ακουστικό για το «αντίο». Και στη συνέχεια ο κόσμος να αποχωρεί μαγεμένος, σαν να είχε επιστρέψει από ένα πολύωρο ταξίδι με την χρονομηχανή. Και με την βεβαιότητα ότι η απώλεια δεν θα γίνει ποτέ συνήθειά μας…

gazzetta.gr

DIAFANA KRINA GKAZI 002

(ευχαριστήριο)

Την Πέμπτη 10 και την Παρασκευή 11 Σεπτεμβρίου στην Τεχνόπολη, βρεθήκαμε ξανά κι ήμασταν μεταξύ μας.

«Δεν το πιστεύω πως θα τους δούμε ξανά», μου είπε η, θεωρητικά, άγνωστη κοπέλα δίπλα μου. Ήθελα να την αγκαλιάσω. Γνωριζόμασταν οι δυό μας πολύ καλά… Όλοι όσοι ήμασταν εκεί γνωριζόμασταν. Μεταξύ μας…

Η μπάντα εμφανίστηκε. Το μαγικό κουτί, που έμενε θαμμένο 7 χρόνια, άνοιξε κι από μέσα βγήκαν μελωδίες από την εποχή που ακόμα πιστεύαμε στη μαγεία. Θεέ μου τι μουσικοί!

Χειροκροτήματα. Έρχεται ο Ανεστόπουλος. Με άσπρο λουλουδάτο πουκάμισο.

«Σας ευχαριστώ. Ζούμε όση ζωή θέλουμε να ζήσουμε. ΕΙΜΑΣΤΕ ΤΑ ΔΙΑΦΑΝΑ ΚΡΙΝΑ»

Ο Θάνος, ο Παντελής, ο Κυριάκος, ο Τάσος, ο Νίκος, κι ο Παναγιώτης κι ο Κώστας[i] , ο Αλκίνοος, ο Νίκος, ο Γιάννης, κι οι Last Drive, κι ο Καρθαίος, κι ο Blas de Otero κι ο Παύλος, κι η Κατερίνα, κι οι Cure κι οι Tindersticks, κι οι Beatles ακόμα, κι όλοι εμείς από κάτω, εμείς που στα 17 μας φορούσαμε μαύρα και γράφαμε στο βιβλίο του Οιδίποδα τους στίχους από «τα χρόνια μου ναυάγησαν στις ξέρες σου», εμείς που χτυπιόμασταν στο «AN» και στο «Ρόδον», που τρέχαμε στις πλατείες και τα γήπεδα με λεωφορεία, ηλεκτρικό και ταξί -μετρό δεν υπήρχε- για να σας ακούσουμε και να «την ακούσουμε» [ii] , εμείς που μπορεί να μη σας πολυακούγαμε, αλλά οπωσδήποτε σας σεβόμασταν, εμείς που σας ακούγαμε αλλά δεν μπορέσαμε να σας δούμε ποτέ ζωντανά, ακόμα κι εμείς οι πιο πιτσιρικάδες, που σας μάθαμε πριν λίγα χρόνια και πόσο μα πόσο θέλαμε να σας δούμε, εμείς μαζί με εσάς[iii], είμαστε τα Διάφανα Κρίνα[iv].

[i] Τα ονόματα των Rolling Stones παίζει να μην τα θυμάμαι!
[ii] Όντως, μπορώ να πω πως την πρώτη φορά που είδα τα Κρίνα ζωντανά, ένιωσα αυτό που λένε «μαστουρώνω», μόνο και μόνο από αυτό που άκουγα και βίωνα εκείνη τη στιγμή. Άντε να βρεθείς σε τέτοια συναυλία σήμερα…
[iii] Ατυχώς –για τους ίδιους- την πρώτη μέρα είχαν έρθει και κάποιοι που προφανώς νόμιζαν πως επρόκειτο για συναυλία οικονομικής ενίσχυσης κάποιου αγωνιστή κρατούμενου. Παρά το «αριστερό» της κατάστασης, δεν επήλθε διάσπαση. Ήταν γιορτή κι όχι διαδήλωση. Στις αληθινές γιορτές ενυπάρχει κι η διαδήλωση, θα μου πεις. Ίσως γι αυτό μπερδεύτηκαν. Και καλή λευτεριά βεβαίως βεβαίως.
[iv] Παράγραφος όχι τυχαία «ισοκρατική», δηλ. χωρίς τελείες.

Και βάλαμε και ήπιαμε όλοι μαζί και μεθύσαμε και χορέψαμε και τραγουδήσαμε και φωνάξαμε κι ανοίξαμε τα χείλη μέχρι να τα σκίσουμε, να χωρέσει όση περισσότερη ζωή, δημιουργία, αγάπη, από αυτή που πλημμύρισε το Γκάζι αυτά τα δύο βράδια (φυσικά πήγα και τα δύο). Και χειροκροτήσαμε, πολύ. Πόσο μα πόσο χειροκρότημα! Σα να ήταν το ένα χέρι η καρδιά, το άλλο ψυχή. Για σένα Θάνο, που ήθελες να μας αγκαλιάσεις όλους (να μου συγχωράς τον ενικό, αλλά τόσες φορές που κάπνισες τα τσιγάρα που άναβα, το δικαιούμαι – κι ας καπνίζω ακόμα).

Και για όλους εσάς που μαζευτήκατε ξανά και μας ξαναμαζέψατε για να γιορτάσουμε παρέα, να μετρηθούμε, να δούμε ότι είμαστε πολλοί και να συνεχίσουμε με τα πόδια πιο δυνατά στο έδαφος και το κεφάλι πιο ψηλά από τα αστέρια να τραγουδάμε μαύρα τραγούδια. Μαύρα, όχι γιατί είναι για κηδεία (όπως πολλάκις έχουν χαρακτηριστεί από όσους δε θέλησαν να τα ακούσουν), αλλά γιατί πηγάζουν κατευθείαν από το πηγάδι των συναισθημάτων, με όσο πόνο και χαρά έχει εκεί μέσα -και το συναίσθημα είναι τόπος άτοπος, παράτοπος και κοινωνικά αμαυρωμένος . Το μαύρο ποτέ δεν φανερώθηκε πιο λευκό. Η αγάπη νίκησε, η Ζωή νίκησε και με τον ήλιο και με τη βροχή της. Κι αγκαλιαστήκαμε όλοι μαζί. Κάθαρσις!

Καθώς έκλεινε η πρώτη βραδιά με τον «Τελευταίο Σταθμό», σε ένα άκρως κατανυκτικό-«μεθεκτικό» κλίμα, ακούω δυο φίλους δίπλα μου:

– Έκλαψες ρε; (Αδελφούλα;- θα μπορούσε να έχει προσθέσει με βάση το ύφος του, αν και ομολογουμένως ήταν τρυφερή η διάθεσή του)

– Ναι .(παύση) Μεταξύ μας!

Δεν κόβεται στα δύο η ζωή

είναι ήλιος και μαζί βροχή

κι ούτε για μια αιωνιότητα

δεν θ’ άλλαζα μια μέρα απ’ αυτή.

Ευχαριστούμε!
Με βαθιά υπόκλιση και τρανή αγάπη
Η Κανένας
http://www.faqperfection.gr/

DIAFANA KRINA GKAZI 08

«Και η αγάπη πάλι – και πάλι και πάλι – θα καλεί…»

Ακολουθεί προλογική εξομολόγηση:
Ανακάλυψα τα Διάφανα Κρίνα όταν ήμουν 17 χρονών, δηλαδή το 2009. Στο μεταίχμιο της κρίσιμης και μουσικά ιστορικής στιγμής τους, στο κομβικό σημείο όπου ο κοινός δρόμος διακλαδώθηκε σε μοναχικά μονοπάτια, στα όρια της μεγάλης αλλαγής. Τα χρόνια περνούσαν και όσο η αγάπη μου γι’ αυτά μεγάλωνε, εγώ βλαστημούσα την αργοπορία μου κι έθρεφα μέσα μου την ανικανοποίητη αίσθηση του «δεν πρόλαβα». Τα παιχνίδια του χρόνου – ή ο ετεροχρονισμένος μου εαυτός-  δεν επέτρεψαν να δω ποτέ τα «Διάφανα Κρίνα» ως σύνολο και να ζήσω λίγη απ’ τη μαγεία που μου περιέγραφαν στις ιστορίες τους όσοι τους έζησαν. Ωστόσο, όλο αυτό το διάστημα ένιωσα στο πετσί μου κάθε λέξη από τους στίχους τους και κάθε μέταλλο από τις μελωδίες τους, βιώνοντας μυριάδες συναισθήματα και νιώθοντας πως με κάποιον τρόπο, ίσως σε ένα παράλληλο σύμπαν, ήμουν εκεί. Μπροστά. Ακούγοντας Κρίνα αισθάνομαι «εγώ». Τα είχα βαθιά μέσα στην καρδιά μου και ενώ ακολουθούσα πιστά τα μετέπειτα βήματα του Θάνου αλλά και των άλλων μελών, ήλπιζα– όπως και όλοι άλλωστε- σε μια επανασύνδεση. Η μοίρα το έφερε να γίνει με αυτό τον τρόπο μα ήμασταν εκεί , πρωτίστως, για τον αγαπημένο Θάνο και , δευτερευόντως, για το μουσικό γεγονός της επανένωσης. Γιατί τα «Διάφανα Κρίνα» δεν είναι απλώς ένα συγκρότημα, είναι κομμάτι του εαυτού μας, είναι η ψυχή μας η ίδια. Και η αγάπη αυτή ξεπερνά κάθε «ετικέτα» αλλά και κάθε εμπόδιο.

Αυτό που ζήσαμε δεν ξέρω αν περιγράφεται ή αν μπορεί να χωρέσει σε καλογραμμένες προτάσεις και συντακτικούς όρους. Ό,τι αφουγκράστηκα δεν έχει ακόμα τακτοποιηθεί μέσα μου και ούτε ξέρω πόσο καιρό θα μου πάρει. Αν είσαι «κρινάκι» με καταλαβαίνεις, αν όχι μακάρι να το αισθανθείς.Ήχησαν στον αέρα οι πρώτες νότες από το ορχηστρικό «Παράξενα νέα από κάποιο άλλο άστρο» κι αμέσως ένα τέτοιο παράξενο ρίγος μας κυρίευσε. Το παρελθόν, το παρόν, οι προσδοκίες, η νοσταλγία, ξύπνησαν μέσα μας και επίμονα ζητούσαν τη λύτρωση. Κάπου εκεί έγινε και η πρώτη ενθουσιώδης «έκρηξη». Ανάμεσα στους «διάφανους» ήχους εμφανίστηκε ο Θάνος: γαλήνιος στην όψη, όμορφος και χαμογελαστός, αποτιναγμένος από τη χαρακτηριστική μαύρη ενδυμασία που έχουμε συνηθίσει ,μα με την ίδια αλήθεια στα μάτια του. Η τόσο οικεία κι αισθαντική φωνή  του άρχισε να δίνει ερμηνευτική μορφή στο «Αν το βρεις» και εκεί… Εκεί, άνθισαν κήποι ολάκεροι με κρίνα, βούρκωσαν μάτια από συγκίνηση, αναστήθηκαν ψυχές. Η χροιά του δεν έχει χάσει τίποτα από το βάθος, την ευαισθησία και την ταξιδιάρικη δύναμή της. «Μη φοβάστε τους φόβους τους»,  μας είπε, «ο καρκίνος δεν είναι ασθένεια» κι αφεθήκαμε σε ένα σχεδόν εξωπραγματικό οδοιπορικό ανάμεσα σε μνήμες και νερά, σε σκιάχτρα και φωτιές, σε θαύματα που ανασαίνουν, σε απώλειες και συνήθειες. Το μόνο σίγουρο είναι πως η απουσία των Κρίνων δεν έγινε -και ούτε πρόκειται να γίνει -συνήθεια ποτέ.

Πριν αναδυθούν τα Κρίνα στη σκηνή, είχε προηγηθεί η εμφάνιση των Last Drive που με ηλεκτρισμό μας έβαλαν στο όλο κλίμα και του Γιάννη Αγγελάκα με την ανανεωμένη του μπάντα. Έτσι στο σημείο αυτό ανέβηκε στη σκηνή , σεμνός και χαρούμενος, ο Αλκίνοος Ιωαννίδης συμπράττοντας με τον Θάνο στην εκτέλεση του κομματιού «Θέμεθλο» που είναι γραμμένο σε στίχους του αδελφού του, Λίνου Ιωαννίδη. Ευχαρίστησε με έναν ειλικρινή λόγο τα Διάφανα Κρίνα και στη συνέχεια μας χάρισαν μαζί μια από τις πιο δυνατές εκτελέσεις του «Βάλτε να πιούμε»…συμπληρώνοντας και εμείς και ο Θάνος: Βάλτε να πιούμε ζωή, ζωή, ΖΩΗ! «Μα τάχα εμείς παντοτινά τ’ άφταστα θα ζητούμε;» Ναι, θα απαντούσα εγώ και πάντοτε θα τα φτάνουμε. Θα βγάζουμε ασημένια φτερά, θα πετάμε πάνω απ’ τους πόνους, θα τραγουδάμε, θα αγαπάμε, θα παλεύουμε και θα οδηγούμαστε «σε μια γη που ανατέλλει».

Τα «Διάφανα Κρίνα» αναζωογόνησαν την ύπαρξή μας, μας έκαναν να αισθανθούμε ξανά. Όχι μόνο χάρη στους ύμνους τους, αλλά και χάρη στην ενέργειά τους, στο ακατάσβεστο πάθος και την ευχαρίστηση που μπορούσαμε να διακρίνουμε στα μάτια του Θάνου, του Παντελή, του Νίκου, του Κυριάκου, του Τάσου και του Παναγιώτη. Τα χέρια όλων μας ήταν διαρκώς σηκωμένα στον αέρα δίνοντας ρυθμό, εκφράζοντας με συνεχείς και ανεξέλεγκτες κινήσεις ό,τι δεν μπορεί να λεχθεί. Γιατί αυτό συμβαίνει όταν κάτι υπερβαίνει το «είναι» σου.

Τα τραγούδια που μας στιγμάτισαν διαδέχονταν το ένα το άλλο: «Τα χρόνια μου ναυάγησαν στις ξέρες σου», «Ζωή σαν τη δικιά μου», «Κυριακή των Βαΐων», «Με ρωτούν οι χειμώνες» και ανάμεσά τους η αγαπημένη «Μουχλαλούδα» (Η μπαλάντα της φωτιάς) αφιερωμένη στην ποιήτριά μας Κατερίνα Γώγου. Κλόουν που ποτέ δεν πέθαναν και σκύλοι απ’ την κόλαση, μέρες αργίας και απομεινάρια ευτυχίας , παρέλαυναν στη «γιορτή» μας και μπρος στην εικόνα τους οι καρδιές σκίρτησαν σαν άλλοτε.

«Κρινάκια» παλιά που παραληρούσαν καταϊδρωμένα στις συναυλίες τους και «κρινάκια» καινούρια που αναδόμησαν εκ των υστέρων τις εικόνες αυτές στο μυαλό τους μέσα από τα τραγούδια. Η συναυλία αυτή , μεταξύ των πολλών σημασιών και διαστάσεων που είχε, ήταν και μια γέφυρα μεταξύ ενός τότε και ενός τώρα. Ένα αγκάλιασμα παρελθόντος-παρόντος που φανέρωσε την αδιάλειπτη δυναμική των Κρίνων και την άσβηστη αγάπη όλων μας. Μα κυρίως ήταν μια συναυλία για τον αγαπημένο μας Θάνο, κι αυτή ήταν η πιο σπουδαία όψη της.
«Μονάχα έχουν περάσει χίλια χρόνια…» Τα 6 χρόνια που πέρασαν μπορεί να φάνηκαν αιώνες, μα έμοιασαν ευθύς με δευτερόλεπτα όταν τα Κρίνα έσμιξαν ξανά. «Η αγάπη δεν έχει τέλη!» φώναξε ο Θάνος και ο «Μπλε χειμώνας» αποτέλεσε τη μεγάλη σε διάρκεια, δυναμική και άκρως εκφραστική αποφώνησή του. Είχα την τύχη να την αφουγκραστώ από ψηλά στους ώμους ενός «ομοϊδεάτη». Πραγματικά υπήρχε διάχυτη η αίσθηση – και στο κοινό αλλά και στη σκηνή- πως είμαστε όλοι μια οικογένεια. Μοιραζόμαστε τους ίδιους φόβους, παλεύουμε με τους ίδιους δαίμονες και απολαμβάνουμε την ίδια χαρά. Μετά την αποχώρηση του Θάνου και τη γεμάτη αγάπη υπενθύμισή τους πως «τα Διάφανα Κρίνα πάντα ήσασταν εσείς!» , τα υπόλοιπα μέλη έκλεισαν τη συναυλία με το ίδιο χαρακτηριστικό ορχηστρικό που είχαν ξεκινήσει. Το τέλος μας βρήκε σαστισμένους, συγκινημένους και σχεδόν αχόρταγους.

Τα ΚΡΙΝΑ μας δεν μαράθηκαν ποτέ. Όσο «η αγάπη καλεί» και όσο τα κρατάμε ζωντανά μέσα μας και στους στίχους που σιγοψιθυρίζουμε, θα ανθίζουν πάντα και παντού. Σε κάθε βάλτου την καταχνιά και σε κάθε κήπου την ομορφιά. Υπάρχει ελπίδα.

Κοίτα γύρω σου Θάνο…κοίτα πόση αγάπη σε περιβάλλει.
Πάντα δίπλα σου,
καλή δύναμη.

Διάφανα Κρίνα και οι φίλοι τους για τον Θάνο – Τεχνόπολη, 11 / 09 / 2015

by Ο Ελευθεριακός / Sep 13, 2015

«Κι η αγάπη πάλι θα καλεί»

Ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή. Ο κόσμος ήταν πολύς (κι όσο περνούσε η ώρα αυξανόταν) και ετερόκλητος: Πάνκηδες, γκοθάδες, μέταλλα, Indie, γονείς με μωρά, με γιους και κόρες στην εφηβεία φορώντας μπλουζάκια «Διάφανα Κρίνα», ζευγάρια που φιλιούνταν ανέμελα, έφηβοι και νεολαίοι που δεν είχαν προλάβει να δουν τα Κρίνα στις εποχές της δόξας τους κι είχαν σπεύσει να το κάνουν εκείνη την ημέρα στο Γκάζι. Όλοι ήταν εκεί για να ξαναδούν ή για να δουν για πρώτη φορά ένα συγκρότημα, που σχεδόν πέρασε στα όρια του μύθου για πολλούς λόγους. Η ατμόσφαιρα, αν και φαινόταν τυπικά συναυλιακή, ήταν ταυτόχρονα φανερά ηλεκτρισμένη λόγω της αιτίας που ξαναβρέθηκαν τα Κρίνα επάνω στη σκηνή. Οι λόγοι αυτής της διήμερης συναυλιακής επανασύνδεσης είναι γνωστοί.

Ευχάριστη έκπληξη ήταν τα δύο τραπεζάκια της ομάδας «Αντισώματα» (ψάξτε τη, έχει να πει και να κάνει πράγματα με τη βοήθεια όλων μας) κι ακόμα πιό ευχάριστη ότι, πίσω από τους πάγκους της βρίσκονταν και εξυπηρετούσαν ο Frank από τους Panx Romana, ο Σταύρος από τους Deus X Machina και ο Alex k. από τους Last Drive. Τα «Αντισώματα» χωρίς να έχουν οργανική σχέση με την εκδήλωση βρίσκονταν εκεί, στηρίζοντάς την διακριτικά.

Ας πάμε τώρα στο καθαρά συναυλιακό κομμάτι της βραδιάς. Στις 20:00 ακριβώς βγήκαν στη σκηνή οι Last Drive, γνώριμοι και ιδιαίτερα αγαπητοί, μια μπάντα, που όσες φορές κι αν τη δεις, δεν τη χορταίνεις, αφού αποτελεί έναν από τους ακρογωνιαίους λίθους της εγχώριας rock ‘n roll σκηνής κι όχι άδικα. Με συνέπεια και συνέχεια, μέσα στη φαινομενική ασυνέχεια των από δίσκο σε δίσκο επιτυχημένων μουσικών πειραματισμών τους, πάντα βρίσκουν τον τρόπο να μάς κάνουν ενδομυικές ενέσεις ατόφιου rock ‘n roll ήχου και attitude με κομμάτια δυναμίτες.

Μεταξύ άλλων, παρήλασαν τα «A Glass of broken dreams», «Blue City Shores» και το νέο τους, μη δισκογραφημένο, κορυφαίο, «Always the Sun». Έκπληξη, το κλείσιμο του set, όπου το «Human Fly» των Cramps βρήκε το μάστορά του με τον Σταύρο των Deus X Machina στα φωνητικά, ο οποίος, όπως πάντα, είτε τραγουδάει στο «Αν» είτε στο Ο.Α.Κ.Α. (τους εύχομαι να παίξουν κι εκεί οι Deus) αποπνέει την ίδια ειλικρίνεια, το ίδιο συναίσθημα, το ίδιο πορωτικό και κινησιολογικό ταπεραμέντο. Οι Drive για μια ακόμη φορά… έσπειραν.

Περίπου ένα δεκάλεπτο από τη λήξη του set των Drive ανέβηκε στη σκηνή ο Γιάννης Αγγελάκας με τη μπάντα του, ένα σχήμα που πάντα σε εκπλήσσει ευχάριστα, κουβαλώντας μαζί του ενορχηστρωτικές εκρήξεις.

Ο ίδιος δήλωσε: «Δεν είμαστε προετοιμασμένοι καλά, όμως ήρθαμε να παίξουμε για τον φίλο μας τον Θάνο». Όταν τέλειωσαν, αναρωτιόμουν «πως δηλαδή θα έπαιζαν αν είχαν προετοιμαστεί καλά…;» Πολύ καλές ενορχηστρώσεις, ιδιαίτεροι μουσικοί κάθε φορά στην διαρκώς ανανεούμενη μπάντα, κι ο Αγγελάκας, αρκετές στιγμές, σε ρόλο μαέστρου μιας διονυσιακής γιορτής, που δημιουργείται από την αεικίνητη σκηνική παρουσία του ίδιου, την εκάστοτε μπάντα, αλλά πάντα σε συνδυασμό με τα τραγούδια του, που όσο σκοτεινά κι αν φαίνονται καταρχήν, διαθέτουν μια διάθεση κεκρυμμένης και παρατεταμένης ευτυχίας.

Οι στίχοι του Αγγελάκα μπορούν να σου μιλήσουν για τα σκοτεινότερα σημεία της ψυχής κι εσύ να χαίρεσαι και να χειροκροτάς σαν να έχεις κερδίσει τον πρώτο αριθμό του λαχείου. Αυτό δε το λες και λίγο. Όσα χρόνια κι αν περάσουν, αυτός ο άνθρωπος παραμένει ίδιος. Ξεσηκώνει, μειδιά, χειροκροτάει, δίνει τόνο στους μουσικούς κι όταν τραγουδάει, είδικά ρεφρέν, όπως εκείνο του «Αιρετικό», νιώθεις σαν να μην έχει περάσει μια μέρα από τις Τρύπες, αλλά η αλήθεια είναι ότι έχουν περάσει πάρα πολλές και πολύ δημιουργικές.

Μετά από λίγη ώρα ανέβηκαν στη σκηνή τα Διάφανα Κρίνα, τα οποία έπαιξαν σχεδόν για δυόμιση ώρες με ένα δςκάλεπτο διάλειμμα λίγο πριν το τέλος.

Εδώ θέλω να κάνω μια μικρή εισαγωγή. Δεν θέλω να πω ψέματα. Ποτέ δεν ήμουν οπαδός των Διάφανων Κρίνων. Δεν ήμουν δηλαδή από αυτούς, που «κυνηγούσαν» τις συναυλίες τους, αγόραζαν τους δίσκους τους την πρώτη εβδομάδα που κυκλοφορούσαν, τους άκουγαν με κολλητούς/ες ή μόνοι τους πίνοντας διάφορες ουσίες και σπάζοντας την καρδιά τους σε χίλια κομμάτια. Αντιλαμβάνομαι τους λόγους για όσους το έκαναν, εγώ όμως δεν ήμουν ποτέ ένας από αυτούς.Τους παρακολουθούσα από ασφαλή απόσταση, ίσως γιατί την ίδια εποχή είχα ήδη βρει τους σκοτεινούς μου post punk, gothic και ρομαντικούς ήρωες κι ένιωθα ότι δεν χρειαζόταν άλλο σκοτάδι η ψυχή μου. Είχε ήδη πολύ για να δεχθεί άλλον έναν φορέα του.

Από την άλλη όμως, είχα πάντα σεβασμό σε αυτό το μουσικό σχήμα, γιατί, εκτός των πολύ ιδιαίτερων μουσικών ικανοτήτων των μελών του, ήταν από αυτά, που μαζί με άλλα, σε εποχές πλαστής ευμάρειας και άκρατης «δηθενιάς» έδωσε προβάδισμα στον ιδιαίτερο ποιητικό λόγο, στα συναισθήματα Απώλειας και Αγάπης, πρωτεύοντα ρόλο στο παιχνίδι Θάνατου-Ζωής. Πάντα τους σεβόμουν για τη στιχουργία του Ανεστόπουλου και του Ροδόστογλου και για την ιδιαίτερη φωνή του πρώτου (η οποία πολλές φορές με ξένιζε κι ακόμα και σήμερα με ξενίζει, χωρίς να έχω καταλάβει ακριβώς τους λόγους), αλλά και για τις μουσικές και ενορχηστρωτικές ικανότητες της σύνολης μπάντας. Εκτός από χθές (11-9-2015) τους είχα ξεναδεί κάποια στιγμή στο Ρόδον μέσα στη δεκαετία του ’90.

Άρχισαν το σετ με κομμάτια από τους πιο προσφάτους δίσκους τους ενώ πολλοί από το κοινό ζητούσαν να παίξουν τα παλιά τους. Δεμένοι σαν να μην είχε περάσει ούτε μια μέρα από τότε που είχαν να παίξουν ξανά μαζί, με τον Θάνο Ανεστόπουλο να μην έχει χάσει σε καμία περίπτωση την ερμηνευτική και φωνητική του δεινότητα, τα Διάφανα Κρίνα άρχισαν να πυροβολούν κατά ριπάς, με τον κόσμο να χειροκροτά, να συγκινείται, να καταλαβαίνει ότι κάτι ιδιαίτερο συνέβαινε εκείνες τις στιγμές κι εκείνος ήταν αδιάψευστος μάρτυράς του. Στο τραγούδι «Θέμεθλο», σε στίχους του Λίνου Ιωαννίδη (αδερφού του Αλκίνοου Ιωαννίδη) εμφανίστηκε και ο Αλκίνοος, τον οποίο καλωσόρισε ο Θάνος Ανεστόπουλος ως αδερφό των Κρίνων. Το επόμενο ήταν το συγκλονιστικό «Βάλτε να πιούμε», το οποίο ο Θάνος Ανεστόπουλος ερμήνευσε μαζί με τον Αλκίνοο Ιωαννίδη… «φωνάζοντας» στο ρεφρέν «Βάλτε να πιούμε…ζωή». Ο Αλκίνοος Ιωαννίδης ευχαρίστησε τα Κρίνα για ό,τι προσέφεραν, προτρέποντάς μας να τους φιλήσουμε τα χέρια για ό,τι ήταν και είναι, για ό,τι μάς έχουν αφήσει ως μουσική και στιχουργική κληρονομιά.

Έπαιξαν μεταξύ άλλων τα ‘Σε μια γη που ανατέλλει», «Τα χρόνια μου ναυάγησαν στις ξέρες»,» Ένα σκιάχτρο που άρπαξε φωτιά» (με σχόλιο του Ανεστόπουλου για τους πρόσφυγες και το πώς τους διώχνει αυτή η χώρα), το συγκλονιστικό «Κλόουν την Τετάρτη την Κυριακή νεκρός», «Η αγάπη είναι ένας σκύλος από την κόλαση» και πολλά άλλα, των οποίων ουκ έστιν αριθμός. Κάπου ανάμεσα στον καταιγισμό αυτό ο Ανεστόπουλος έδωσε το σύνθημα από το μικρόφωνο: «Μη φοβάσαι τους φόβους τους, ο καρκίνος δεν είναι ασθένεια», αφιερώνοντας κι ένα από τα τραγούδια τους στον γιό του.

Τελευταίο τραγούδι ήταν το «Μπλέ χειμώνας».

Κάπως έτσι λοιπόν άρχισε κι έκλεισε αυτή η γλυκόπικρη γιορτή, που έφερε ξανά επάνω στη σκηνή τα Διάφανα Κρίνα και ένωσε τους φίλους τους επάνω και κάτω από αυτήν μαζί τους μέσω της Τέχνης τους. Η ερμηνεία του Ανεστόπουλου ήταν πολύ καλή, αν και ο ίδιος φάνηκε κάποιες φορές να κουράζεται (καθόταν και ξανασηκωνόταν συχνά). Εντούτοις τραγούδησε παλλικαρίσια και ανταπεξήλθε με ερμηνευτική, σωματική και θυμική δύναμη αντάξια της δύναμης με την οποία αντιμετωπίζει και στέκεται μπροστά στο σώμα του, που αυτή τη στιγμή τον πολεμά.

Αν ποτέ θα μου επέτρεπε ο Θάνος Ανεστόπουλος να του αφιέρωνα στίχους από κάποιο τραγούδι, δε θα ήταν από κάποιο δικό του ή των Διάφανων Κρίνων, αλλά ένα δίστιχο του φίλου του Γιάννη Αγγελάκα:

«Το ξες πως είναι κερδισμένος τελικά

όποιος χαμογελάει μπροστά στην καρμανιόλα.»

Ο Ελευθεριακός

Photos: Μιχάλης Κουρής

http://postwave.gr/

Δήμητρα Μακρυγιάννη (στο facebook στον τοίχο του Θάνου Ανεστόπουλου)
Καλησπέρα σε όλους. Ελπίζω να είστε καλά.

Στις 10 & 11 Σεπτεμβρίου είχαμε την ευκαιρία να απολαύσουμε μία συναυλία αφιερωμένη στον Θάνο Ανεστόπουλο. Μία συναυλία με πολλές αναφορές που ανάμεσά τους όμως, αφορούσε και το σθένος αντιμετώπισης μίας κατάστασης υγείας.
Ο γνωστός τραγουδιστής με μεταστατικό Ca ακολουθώντας μία διατροφή πλήρως φυτική ως ένα βασικό μέτρο φροντίδας του, ερμήνευσε ένα διήμερο συναυλιακό χρόνο τουλάχιστον έξι ωρών στη σκηνή του Τεχνόπολης.
Είναι σημαντικό καταρχήν να ξεκαθαρίσουμε προκειμένου να αποφευχθούν παρεξηγήσεις ότι η φυτοφαγία δεν αποτελεί πανάκια. Όμως, μπορεί να είναι μία πλήρης διατροφή και να προσφέρει προστασία και ενίσχυση του οργανισμού.
Έπειτα, αξίζει να τονίσουμε -ίσως- την αρχική πηγή που αντλείται η δύναμη του κάθε ατόμου, το ψυχικό σθένος. Το ψυχικό σθένος που με ένα «α-» στερητικό στην αρχή της λέξης μετατρέπεται σε α-σθένεια. Αυτές τις δύο βραδιές ο Θάνος Ανεστόπουλος μας παρέδωσε μαθήματα με τη στάση του πάνω στη σκηνή, αφαιρώντας το στερητικό «α-» από την ασθένεια.
Θέλω επίσης να σας αναφέρω σχετικά με το catering της συναυλίας. Πιθανόν να έχουμε στο νου μας το catering των περισσότερων συναυλιών να είναι πλούσιο σε αλκοόλ, ζαχαρούχα αναψυκτικά, αλμυρά σνακ όπως πατατάκια κλπ. Σε αυτή τη συναυλία ήταν αποκλειστικά φυτικό, υπήρχαν χυμοί, όπως ρόδι, αλόη, νερό καρύδας και από φαγητά ψητά φαλάφελ και πολύσπορα ψωμάκια με λαχανικά και φυτικό τυρί.
Τέλος, δύσκολα θα φύγει από τα αυτιά μας η φράση του Θάνου Ανεστόπουλου
«Ζούμε όπως και όση ζωή θελήσουμε να ζήσουμε». Άραγε πόσο πραγματικά το πιστεύουμε μέσα μας αυτό όταν το διαβάζουμε για τη ζωή μας και κατά πόσο το κάνουμε πράξη στην κάθε μας μέρα;

Εύχομαι ένα όμορφο βράδυ σε όλους!

Γιώργος Γκανέλης (στο facebook στον τοίχο του Θάνου Ανεστόπουλου)
Ο ΚΑΡΚΙΝΟΣ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΑΣΘΕΝΕΙΑ

Κάποιοι από τους παρευρισκόμενους στις δύο ιστορικές συναυλίες επανένωσης των »Διάφανων Κρίνων» έσπευσαν να υποστηρίξουν ότι ίσως ήταν η τελευταία τους εμφάνιση, αγνοώντας τη φράση του Θάνου ότι »ο καρκίνος δεν είναι ασθένεια». Για τους μη μυημένους αυτό θεωρήθηκε παράλογο και τερατώδες και σαν μια ύστατη προσπάθεια του καλλιτέχνη να ξορκίσει το »κακό». Η αλήθεια όμως είναι εντελώς διαφορετική. Ο καρκίνος πράγματι δεν είναι ασθένεια αλλά σύμπτωμα ενός καταπονημένου οργανισμού. Ο καρκίνος δεν εμφανίζεται για να μας εξοντώσει. Η «επάρατη νόσος» είναι η ύστατη, απεγνωσμένη προσπάθεια του οργανισμού να σώσει τη ζωή μας, είναι το προειδοποιητικό καμπανάκι ότι τα κύτταρά μας ασφυκτιούν και ότι χρειάζεται αλλαγή στις διατροφικές μας συνήθειες και επαναπροσδιορισμό της ψυχολογίας μας. Αυτό σημαίνει πρωτίστως αποφυγή ζωικών προϊόντων και παραγώγων που αποδεδειγμένα ευθύνονται για καρκινογένεση και την υιοθέτηση μιας διατροφής που βασίζεται στην κατανάλωση ωμών φρούτων, λαχανικών και χυμών. Οι συµβατικές αντικαρκινικές αγωγές (ακτινοβολίες, χημειοθεραπείες) εξοντώνουν περισσότερους ανθρώπους από όσους θεραπεύουν. Άλλωστε η ρήση του Ιπποκράτη »φύσις νόσων ιατρός» προτρέπει τους ασθενείς να στηριχθούν στη φύση για την αυτοΐαση τους. Άτομα με καρκίνο που ακολούθησαν μια 100% vegan διατροφή ξεπέρασαν οριστικά το πρόβλημα και επανήλθαν σε μία φυσιολογική ζωή ποιοτικά ανώτερη από την προηγούμενη.

Ο Θάνος είναι vegan, με ισχυρή θέληση για ζωή και απαλλαγμένος από την ψυχολογία του παρελθόντος. Γι’ αυτό ας αναθεωρήσουν την άποψή τους όσοι έσπευσαν χθες να αποχαιρετήσουν τα »Διάφανα Κρίνα».

Διάλεξα την Φυτοφαγία σαν τρόπο ζωής και όχι μόνο σαν τρόπο διατροφής.Παρόλη την επιμονή των γιατρών να ακολουθήσω την παμφαγία στην διάρκεια της θεραπείας μου,η φυτοφαγία μου έφερε και συνεχίζει να φέρνει θεαματικά αποτελέσματα στην ίαση του σώματος και οι εξετάσεις μου συνέχεια διαψεύδουν το αίτημα για παμφαγία.Με την βοήθεια μιας σπουδαίας διατροφολόγου ειδική στην φυτική διατροφή που με έβαλε στον δρόμο της αλλαγής, μπόρεσα να εισαχθώ στο όμορφο σύμπαν της Φυτοφαγίας. Ζούμε όση Ζωή εμείς θελήσουμε να ζήσουμε μέσα από τις ανάλογες αποφάσεις και επιλογές που θα κάνουμε και για να το υποστηρίξουμε αυτό χρειάζεται να εφοδιαστούμε με καλύτερη διάθεση για υγεία και αυταγάπη.
-Θάνος Ανεστόπουλος-
(Σας προτείνω ανεπιφύλακτα να κάνετε μια προσπάθεια αλλαγής!!)
Διατροφολόγος κ. Δήμητρα Μακρυγιάννη
Καλλιδρομίου 6 & Ιπποκράτους (πλησίον μετρό Πανεπιστήμιο),
11472 Αθήνα (2ος όροφος)
Τηλ: 210 3618136 Κιν: 6974956066 makriyianni.dimitra@gmail.com
http://www.dimitramakrigianni.com/%CE%B5%CF%80%CE%B9%CE…/

DIAFANA KRINA GKAZI 02

Live review: Διάφανα Κρίνα/ Γιάννης Αγγελάκας/ Last Drive 10 & 11/9/2015 @ Τεχνόπολη Δήμου Αθηναίων
Written by Soundgaze team

Κι Η Αγάπη Πάλι Θα Καλεί ονομαζόταν το τελευταίο άλμπουμ που κυκλοφόρησαν τα Διάφανα Κρίνα το 2008, τον ίδιο τίτλο έφεραν και οι δύο συναυλίες που διοργανώθηκαν για τον Θάνο Ανεστόπουλο στην Τεχνόπολη. Το κάλεσμα της αγάπης ήταν ικανό να μαζέψει αρκετές χιλιάδες κόσμου στο Γκάζι προκειμένου να δουν τα επανενωμένα Κρίνα. Στην ουσία μιλάμε για μια γιορτή αγάπης και ζωής με κεντρικό πρόσωπο τον Ανεστόπουλο. Και επειδή κάθε γιορτή κουβαλάει και μια κρυμμένη μελαγχολία, δεν θα μπορούσε να λείψει ούτε αυτή τη φορά, αφού σηματοδοτούσε ένα τέλος εποχής. Τέλος εποχής τόσο για τα Διάφανα Κρίνα όσο και για την περίφημη σκηνή του αποκαλούμενου «ελληνόφωνου ροκ» (αν και περιοριστικός σαν όρος) της δεκαετίας τους ’90. Κακά τα ψέματα, τα Διάφανα Κρίνα ήταν το τελευταίο μεγάλο γκρουπ της γενιάς εκείνης και το οριστικό τους τέλος βάζει την ταφόπλακα σε μια σπουδαία σκηνή (χωρίς να προβλέπεται κάποια συνέχεια καθώς οι καινούριες μπάντες σνομπάρουν την ελληνική γλώσσα).

Ακριβώς στις 8:00 το βράδυ, τηρώντας απαρέγκλιτα το πρόγραμμα, ανέβηκαν στη σκηνή οι Last Drive ως το σχήμα που θα άνοιγε την εκδήλωση. Η αλήθεια είναι ότι τους έχουμε συνηθίσει να βγαίνουν τελευταίοι, πολύ αργότερα, ωστόσο εδώ λόγω της περίστασης τα πράγματα άλλαξαν. Άλλωστε ο λόγος της παρουσίας τους ήταν η έκφραση αλληλεγγύης προς τον Ανεστόπουλο, όπως είπε και ο Αλέξης Καλοφωλιάς μόλις ανέβηκε στη σκηνή. Το ξεκίνημα περιελάμβανε το αγαπημένο Glass of Broken Dream από το reunion album Heavy Liquid του 2009, το οποίο αδικήθηκε από τον «μπουκωμένο» ήχο, οποίος ευτυχώς βελτιώθηκε στην πορεία. Νωρίς ακούστηκε και το ακυκλοφόρητο Always The Sun (καμία σχέση με το κομμάτι των Stranglers…), μια πραγματικά εντυπωσιακή σύνθεση (το είχαμε πρωτοακούσει στην συναυλία τους το Μάιο στο Gagarin), ίσως το πιο βαρύ κομμάτι που έχουν γράψει. Ανυπομονούμε να το ακούσουμε πλέον δισκογραφημένο. Δεν έλειψαν φυσικά και οι ύμνοι όπως τα Devil May Care, Have Mercy, I Love Cindy και Baby, It’s Real. Η συναυλία της Παρασκευής δεν είχε ουσιαστικές διαφορές, πέρα από τον δραστικά βελτιωμένο ήχο και τη διασκευή στο Human Fly των Cramps με τη συμμετοχή του Σταύρου των Deus Ex Machina (ομολογούμε πως, όταν κλήθηκε ο Σταύρος στην σκηνή, εκφράσαμε φωναχτά την ελπίδα να ακουστεί το Execute, όπως σε εκείνο το επετειακό διήμερο του 2013 στο Gagarin). 45 λεπτά είναι λίγα μιας και έχουμε συνηθίσει τις 2,5 ώρες που παίζουν συνήθως αλλά είπαμε ότι ο σκοπός της εμφάνισης τους ήταν διαφορετικός. Σε κάθε περίπτωση το να βλέπεις ζωντανά την κορυφαία εγχώρια rock & roll μπάντα, έστω και για 45 λεπτά είναι από μόνο του αρκετό.

Μετά από λίγα μόλις λεπτά ανέβηκε στη σκηνή ο Γιάννης Αγγελάκας με το νέο του γκρουπ. Αυτή ήταν η πρώτη εμφάνιση του με το καινούριο του σχήμα και η περιέργεια ήταν μεγάλη για το τι θα δούμε και θα ακούσουμε. Πάνω στη σκηνή τον συνόδευαν τύμπανα, ακουστική κιθάρα και ηλεκτρική κιθάρα (κανονική ροκ μπάντα δηλαδή) συν μια τρομπέτα που έδινε ένα βαλκανικό χρώμα στα κομμάτια (θα υπάρχει επίσης σαξόφωνο στα live του). Συνθέσεις όπως το Αιρετικό, το Σαράβαλο, ο Χαμένος τα παίρνει όλα και Σιγά μην κλάψω ακούστηκαν πολύ δυναμικά, με έντονο ηλεκτρισμό. 30 λεπτά έμεινε στη σκηνή ο Αγγελάκας (δεν είχαν προλάβει να προβάρουν μαζί περισσότερα κομμάτια) αλλά 30 λεπτά με όλους του θεατές στο πόδι! Η αλήθεια είναι ότι αυτό που μας ακούσαμε μας άρεσε (για να μην πω ενθουσίασε) και το στοίχημα πλέον είναι πως θα ακούγεται το νέο υλικό που θα ηχογραφήσει, με αυτό το βαλκανικό ροκ (αν και αδόκιμος όρος) ύφος. Όπως φαίνεται ο Αγγελάκας παρά το λευκό των μαλλιών του δυσκολεύεται να σκοτώσει τον rocker που κουβαλάει μέσα του, η ενέργεια εξάλλου που εξωτερικεύει αντιστοιχεί περισσότερο σε νεαρό, συνεπώς δεν έχει κανένα λόγο να πατήσει φρένο.

Δυστυχώς η απώλεια των Διάφανων Κρίνων ως σχήμα από την ελληνική μουσική είχε γίνει συνήθεια. Ήταν λοιπόν δεδομένο πως οι συναυλίες – δύο το αριθμό μετά την εξάντληση των εισιτηρίων της πρώτης ανακοινωθείσας – της (προσωρινής) επανένωσης των Διάφανων Κρίνων θα περιείχαν μεγάλες δόσεις συγκίνησης. Τελικά προέκυψε έτσι ακριβώς και ακόμη παραπάνω, ειδικά την πρώτη μέρα. Λίγο πιο νωρίς από την αρχικά προγραμματισμένη ώρα, τα Διάφανα Κρίνα – με σύνθεση χωρίς φωνητικά αρχικά άρα χωρίς Ανεστόπουλο – οπότε θα τους καλούμε Goodbye Blue Sky, όπως το ακόμη αδισκογράφητο instrumental project που σχημάτισαν μετά τη διάλυση των Κρίνων – εκτέλεσαν την post-rock ελεγεία à la God Is An Astronaut Παράξενα Νέα Από Ένα Άλλο Άστρο, βάζοντάς το κοινό στην κατάλληλη διάθεση. Μετά από 6-7 λεπτά ο διοπτροφόρος Ανεστόπουλος ανεβαίνει στην σκηνή, φανερά καταπονημένος αλλά και εμφανέστατα ευδιάθετος, όπως φανέρωνε το χαμόγελο του. Αποθέωση, χαρά, συγκίνηση, κλάματα: συναισθήματα αναμεμιγμένα από την ένταση της στιγμής, μίας στιγμής σπουδαίας για όσους ακολουθούσαν κάποτε τα Κρίνα και για όσους δεν ευτύχησαν να δουν ποτέ μία συναυλία τους ή να νιώσουν σε πραγματικό χρόνο την δισκογραφία τους. Ευχαριστεί το κοινό με ταπεινότητα, γνωρίζει πως αυτή η γιορτή αγάπης έχει στηθεί για εκείνον. “Ζούμε όση ζωή θελήσουμε να ζήσουμε”, μάθημα δύναμης και ζωής με το καλημέρα. Και τέσσερις λέξεις που είχαν να ακουστούν τουλάχιστον 6 χρόνια: “Είμαστε τα Διάφανα Κρίνα”. Αποθέωση, χαρά, συγκίνηση, κλάματα. Το ξαναέγραψα;

Δεν χωράει αντικειμενικότητα για συναυλίες-γεγονότα όπως αυτές που ζήσαμε το διήμερο 10 και 11 Σεπτεμβρίου του 2015. Αν δεν υπήρχε η δυσάρεστη αφορμή της ανακάλυψης της επάρατου νόσου στο σώμα του Ανεστόπουλου, οι συναυλίες με τα Διάφανα Κρίνα σε πλήρη σύνθεση είχαν ομολογηθεί δημόσια ως ευχή και διακαής πόθος μονάχα από τον ίδιο και πιθανότατα δεν θα γίνονταν ποτέ. Έστω και υπό αυτές τις συνθήκες και ελλείψει νέων κομματιών, τα τραγούδια που ακούστηκαν βρίσκονταν εντυπωμένα στη μνήμη των παρευρισκομένων και θύμιζαν κάτι διαφορετικό στον κάθε έναν: έναν έρωτα εκπληρωμένο, έναν παλιό έρωτα τελειωμένο, στιγμές περισυλλογής και εσωτερικής αναζήτησης, νύχτες αβάσταχτες που μοναδική δεκτή συντροφιά ήταν το αλκοόλ και το τσιγάρο, ζαλισμένες βραδιές γεμάτες από το κραταιό, τότε, ελληνικό ροκ σε ένα μικρό μπαρ, συναυλίες των Κρίνων σε κατάμεστους και ιδρωμένους χώρους όπως το Ρόδον και το Αν. Αυτές τις ιστορίες, και κυρίως τους υπεύθυνους για την ηχητική επένδυσή τους, ήρθε να τιμήσει και να θυμηθεί 12 χιλιάδες κόσμος συνολικά στο διήμερο αυτό.

Αν μου έδιναν μόνο μία μέρα για να παραβρεθώ, αυτή θα ήταν σίγουρα η Πέμπτη, η πρώτη συναυλία. Τότε που τα έντονα συναισθήματα της πρώτης φοράς κυριαρχούν της εκτελεστικής αρτιότητας των κομματιών (και πράγματι “λάθη” έγιναν αρκετά την πρώτη ημέρα, αλλά κανείς δεν φάνηκε να τα προσμετράει στα αρνητικά του live και ορθώς, καθώς δεν ήταν αυτό το θέμα μας). Τότε που τα μέλη της μπάντας κοιτάζονταν μεταξύ τους με χαμόγελα και οπτικά παιχνιδίσματα, περισσότερο για να πιστέψουν και οι ίδιοι πως βρίσκονται ξανά όλοι μαζί στην ίδια σκηνή παίζοντας αυτά τα τραγούδια και όχι τόσο για να “βρεθούν” μουσικά. Μέχρι και γνωστά ριφφάκια από Beatles και Rolling Stones παρεμβάλλονταν σε άσχετα σημεία – δείγμα ότι αν μη τι άλλο τα Κρίνα διασκέδαζαν δεόντως αυτήν την συνύπαρξη. Μετά το Σε Μια Γη Που Ανατέλλει, ο Ανεστόπουλος αντάλλαξε έναν αυθόρμητο εγκάρδιο χαιρετισμό με όλα τα υπόλοιπα μέλη. Η συμμετοχή του Αλκίνοου Ιωαννίδη απέδειξε πως, λόγω της ταιριαστής στεντόρειας φωνής και της ιδιαίτερης χροιάς, θα μπορούσε να τραγουδήσει κι άλλα τραγούδια των Κρίνων αν του ζητούταν κάτι τέτοιο. Βρέθηκε μόνο για δύο τραγούδια στην σκηνή (Θέμεθλο, σε ποίηση του αδερφού του, Λίνου Ιωαννίδη, αλλά κυρίως το αγαπημένο Βάλτε Να Πιούμε σε συγκλονιστική εκτέλεση με το κοινό να συνδράμει στο ρεφρέν), αλλά ήταν ουσιαστικότατος και συγκινητικός στο λόγο του απευθυνόμενος στο συγκρότημα που “σε μία εποχή σκοτεινή έστησαν μία γιορτή αγάπης”. Ποιος αλήθεια θα φανταζόταν πως, πράγματι, η μουσική των Κρίνων θα ωχριούσε σε σκοτάδι σε σχέση με την σύγχρονη εποχή…

Πρέπει να γραφτεί πως, από πλευράς δομής υλικού, ροής και αλληλουχίας κομματιών, η συναυλία άγγιξε το άψογο. Ξεκινώντας πιο ήρεμα και χαμηλότονα, συνέχισε ανεβάζοντας στροφές και κατέληξε σε ένα πάρτυ (όσο πάρτυ μπορεί να γίνει με τους κατά κανόνα σκοτεινούς και ενίοτε θρηνητικούς στίχους των Διάφανων Κρίνων) Στην πραγματικότητα τα τραγούδια που ακούστηκαν δεν έχουν σημασία. Η συναυλία έγινε για τη στήριξη του Θάνου στον δύσβατο, κακά τα ψέματα, δρόμο προς την αξιοπρεπή διαβίωση. Η “ασθένεια” ετυμολογείται ως “έλλειψη σθένους” – και “ο καρκίνος δεν είναι ασθένεια”, όπως είπε ο ίδιος ο Θάνος την δεύτερη μέρα. Παρά την φυσιολογική σωματική εξάντληση που ένιωσε μετά από δύο δυομισάωρες sold-out συναυλίες, ο Θάνος θα πρέπει να αισθάνεται πολύ δυνατός από την στήριξη των φίλων του, των πραγματικών του φίλων και αυτών που τον γνώρισαν κυρίως (ή μονάχα) μέσω των ερμηνειών του, ως ιδανικό εκφραστή των στίχων του Ροδοστόγλου (κατά κύριο λόγο) και φυσικά των δικών του.

Η διαφορά των αντιδράσεων του κοινού από την πρώτη στη δεύτερη ημέρα ήταν σχεδόν χαοτική. Θα επιλέγαμε την ατμόσφαιρα της Πέμπτης σαφώς, ως πολύ πιο δυναμική και ζεστή. Θα κρατήσουμε με βαριά καρδιά τα “απαραίτητα” καπνογόνα – τα θέματα ασφαλείας προφανώς δεν εμπίπτουν στην ατζέντα των πιο θερμόαιμων και γηπεδοφάγων οπαδών, αλλά ότι δημιουργούν ατμόσφαιρα, δημιουργούν – όμως θα πρέπει να μαζέψουμε τις κροτίδες από τις τσέπες κάποιων που ο χαρακτηρισμός “ανεγκέφαλοι” θα τους τιμούσε, ώστε να μην τις πετάνε στην σκηνή και να σκάνε μπροστά και δίπλα στην αγαπημένη τους μπάντα. Ακόμη και όταν ο ίδιος ο Ανεστόπουλος παρακάλεσε να μην επαναληφθεί γιατί τα ένιωθε στα κόκκαλά του, δεν άργησαν ούτε δύο λεπτά να αγνοήσουν την παράκληση αυτή σε μία απροκάλυπτη επίδειξη ασέβειας.

“Είμαστε τα Διάφανα Κρίνα” σκόρπισε την συγκίνηση στην αρχή της πρώτης μέρας, “εσείς είσαστε τα Διάφανα Κρίνα” απευθύνθηκε στο κοινό στο τέλος της δεύτερης. Το οριστικό κλείσιμο μετά τον Μπλε Χειμώνα και την υπόκλιση των Κρίνων στο κοινό τους ήταν επίσης διαφορετικό στην κάθε μέρα. Την Πέμπτη ο Ανεστόπουλος είχε δυνάμεις ακόμη και ανέβηκε στην σκηνή με την κιθάρα του και τον Νίκο Γιούσεφ (έπαιζε με τον Ανεστόπουλο, αλλά και με τα Υπόγεια Ρεύματα) στο μουσικό πριόνι. Ο Τελευταίος Σταθμός ήταν ο συγκλονιστικός επίλογος ενός ιστορικού live και ο διαρκής λυγμός του Ανεστόπουλου – ένας λυγμός ίσως πιο αληθινός από ποτέ – ανάγκασε την Τεχνόπολη να μειώσει την οχλαγωγία για λίγα λεπτά. Την Παρασκευή οι αντοχές του Θάνου περιορίστηκαν, έτσι ως encore είχαμε “μόνο” μία κάπως ελεύθερη παραλλαγή του Παράξενα Νέα Από Ένα Άλλο Άστρο από τα υπόλοιπα Κρίνα.

Δεν θεωρώ τις δικές μου λέξεις άξιες να κλείσουν αυτό το κείμενο. Το ρόλο της κατακλείδας θα πρέπει να παίξουν λίγες απλές προτάσεις του Ανεστόπουλου που, αν και ειπώθηκαν στη μέση της συναυλίας της Πέμπτης (θα καταλάβετε άμεσα σε ποιο κομμάτι), θα μπορούσαν να εξυπηρετήσουν και ως γενική ιδέα της βραδιάς, ως συμπέρασμα, ως μήνυμα, ως βασικός οδηγός για όσους παραβρέθηκαν σε αυτήν την εκδήλωση αγάπης (cheesy έκφραση, αλλά τι να κάνουμε που έτσι ήταν;):

Βάλτε να πιούμε ζωή

Βάλτε να πιούμε έρωτα

Βάλτε να πιούμε δημιουργία

Βάλτε να πιούμε αξιοπρέπεια

DIAFANA KRINA GKAZI 15

Τρίτη, 15 Σεπτέμβριος 2015
«Και η αγάπη πάλι θα καλεί»: ΔΙΑΦΑΝΑ ΚΡΙΝΑ / Γ. ΑΓΓΕΛΑΚΑΣ / LAST DRIVE (10/9/2015) @ Τεχνόπολις

ΠΕΜΠΤΗ 10 ΣΕΠΤΕΜΒΡΗ @ Τεχνόπολις, Γκάζι
«Και η αγάπη πάλι θα καλεί»: Μια συναυλία για τον Θάνο Ανεστόπουλο. ΔΙΑΦΑΝΑ ΚΡΙΝΑ / Γ. ΑΓΓΕΛΑΚΑΣ / LAST DRIVE, συμμετοχή: Αλκίνοος Ιωαννίδης

Δεν ξέρω αν υπάρχουν λόγια να περιγράψουν κάποια συναισθήματα. Κι αν υπάρχουν κάποια, αρκετά για να τα προσεγγίσουν, σίγουρα δεν μπορούν να αγγίξουν την καρδιά, το μυαλό και την ψυχή όσο εκείνη η πρωτόλεια αίσθηση που σε κάνει να αιωρείσαι από το έδαφος και από τον εαυτό σου τον ίδιο. Τα Διάφανα Κρίνα είναι το μοναδικό ελληνικό συγκρότημα που μπορεί να προκαλέσει στο κοινό του τέτοια, μαζικά, έντονα συναισθήματα. Γι’ αυτό και δεν είναι ένα live review αυτές εδώ οι γραμμές, αλλά μια εξομολόγηση.

Είμαι από τους τυχερούς που πρόλαβαν τα Κρίνα στην περίοδο της ανθοφορίας τους. Τους είδα στο Ρόδον, στο Gagarin, στο Κύτταρο, σε μικρότερα μαγαζιά και στο Λυκαβηττό, μία μέρα μετά την επίθεση στους δίδυμους πύργους, με τα αξέχαστα σχόλια του Θάνου για το συμβάν. Η διάλυσή τους έφερε ένα κενό. Οι συναυλίες τους ήταν κάτι σαν καθαρτήριο. Από τις εμπειρίες εκείνες που αλάφραιναν την ψυχή και ξεπερνούσαν τα όρια της «ροκ συναυλίας-πάμε να χτυπηθούμε – ως παιδιά κι εμείς». Ναι είδα και τον Θάνο σε μικρά μαγαζιά στη solo πορεία του αργότερα, τον είδα και στο Rockwave με τα Υπόγεια Ρεύματα να μας λέει «ραντεβού το χειμώνα με τα Διάφανα Κρίνα», αλλά αυτός ο χειμώνας άργησε από τότε.

Πέρασαν 7 χρόνια και το κενό δεν καλύφθηκε. Μεγάλωσε από φαινομενικά άσχετους παράγοντες αλλά αυτό λίγη σημασία έχει επί του παρόντος. Η ανακοίνωση της επανένωσής τους, έστω για ένα βράδυ (τελικά δύο) βρήκε την καρδιά να χτυπάει ελαφρώς πιο γρήγορα. Σχεδόν φαινόταν απίστευτο. «Και η αγάπη πάλι θα καλεί»…φυσικά! Πως θα γινόταν αλλιώς!

Ήρθε το βράδυ εκείνο και έφτασα στο Γκάζι μουδιασμένος, χωρίς να περιμένω τίποτα στην ουσία. Δεν άφηνα το μυαλό μου να συνειδητοποιήσει. Ήθελα να είμαι εκεί στις πρώτες σειρές, όπως κάθε φορά. Βρεθήκαμε οι ίδιοι άνθρωποι. Είπαμε μεταξύ μας «όταν ξεκινήσει φύγαμε μπροστά». Last Drive και Γιάννης Αγγελάκας (με την νέα του μπάντα –δεν είναι του παρόντος όμως) ζέσταναν κι άλλο τη βραδιά. Και τότε, όταν οι παλιές, γνώριμες, απόκοσμες φiγούρες πήραν τις θέσεις τους στη σκηνή, το σύμπαν στροβιλίστηκε σε μια παράξενη χρονοδίνη και το Floyd-ικό «Παράξενα νέα από κάποιο άλλο άστρο» μας άρπαξε από το χέρι και μας κράτησε εκεί, όσο μέσα μας πάλευε το συναίσθημα να κρατηθεί στο σώμα και να μη βρει την έξοδο που καλά ξέρει, προς τα μάτια. Θα ορκιζόσουν πως δεν είχε περάσει μέρα από την τελευταία φορά στο Κύτταρο κι όμως …εκείνη η βραδιά ήταν μονάχα χίλια χρόνια και 80 κόσμους μακριά.

Διάφανα Κρίνα

Ανέβηκε και ο Θάνος. Δεν ξέρω αλλά μου φάνηκε πιο γαλήνιος από ποτέ. «Ζούμε όση ζωή θελήσουμε να ζήσουμε. Είμαστε τα Διάφανα Κρίνα» σε αποθέωση. Οι πρώτες νότες του «Αν το βρεις» δεν άφησαν περιθώρια αντίδρασης. Ήταν εκεί μπροστά μας όλοι. Όχι δεν προσπαθήσαμε καν να φτάσουμε στις πρώτες σειρές τελικά. Μείναμε εκεί. Προσωπικά, ένιωσα σαν γυάλινο δοχείο, άδειο, που εισέπνεε κάθε τραγούδι και γέμιζε με χρώματα το σώμα του. Το set-list λίγη σημασία έχει, κυρίως για όσους έχουν μάθει να παραδίνονται στις συνθέσεις των Κρίνων. Βέβαια υπήρχε εκεί και μια ολόκληρη γενιά που τους έβλεπε πρώτη φορά και τους αποζημίωσαν και αυτούς και με το παραπάνω. Στα συγκλονιστικά της βραδιάς, η παρουσία του Αλκίνοου Ιωαννίδη στα «Βάλτε να πιούμε» («Βάλτε να πιούμε ζωή») και «Θέμεθλο», αλλά και το φινάλε με τον Θάνο στην κιθάρα και τον Νίκο Γιούσεφ στο μουσικό πριόνι να κλείνουν τη βραδιά με τον «Τελευταίο σταθμό». Θα φανώ απαιτηττικός ή αχάριστος, αν πω ότι ελπίζω σε μια χειμερινή εμφάνιση σε κλειστό χώρο? Θέλουμε όλοι να το (ξανά)ζήσουμε.

Ηλίας «ΔΑΙΜΩΝ» Παπάζογλου
Φωτογραφίες: Χρήστος Λεμονής

http://www.hardmusic.gr/

Επιμέλεια Αφιερώματος: Γιάννης Καραμπίτσος

δύο κουβέντες για ένα από τα σημαντικότερα γεγονότα του καιρού μας:

αγάπησα από την αρχή τα διάφανα κρίνα, τα αγαπώ έως σήμερα. το σύνολο του έργου τους χωρίς κανένα ενδοιασμό . ανήκουν σε αυτά  (το σινεμά, τα βιβλία, η γνώση)  που ποτέ δεν βαρέθηκα. Γνώρισα το Θάνο μετά τη διάλυσή τους , του πήραμε συνέντευξη μαζί με την Νίκη Πρασσά με αφορμή την έκθεση ζωγραφικής που έκανε στον Ιανό.

Έκτοτε κάλυψα πολλές από τις συναυλίες του Θάνου. Βρεθήκαμε κάποιες φορές και μιλήσαμε. Δεν προλάβαμε να γίνουμε φίλοι, αληθινοί τουλάχιστον. η φιλία άλλωστε θέλει χρόνο και κόπο. επίσης θυσία. Πρόσφατα παρουσιάσαμε στο Camera Stylo το βιβλίο «Η Τυραννία της Στιγμής» για την αναγκαιότητα της αργοπορίας στην εποχή της πληροφορίας. για την αναγκαιότητα της ύπαρξης της ουσίας και του βάθους, κόντρα στην αποσπασματικότητα και την επιφανειακότητα. Έχουν γίνει σημαντικά βήματα στον τομέα αυτό και σε επίπεδο περιοδικού και σε ατομικό επίπεδο. Παρόλα αυτά σε σημαντικά θέματα , σαν να πήγαμε πίσω. Όταν ήρθε η ασθένεια του Θάνου, δεν βρήκα κανένα ουσιαστικό τρόπο να συνδράμω, να επικοινωνήσω μαζί του αληθινά, ανθρώπινα. από αναβλητικότητα; από αμηχανία; γιατί εντέλει η σχέση δεν πρόλαβε να γίνει αληθινή; Όπως και να έχει στην περίπτωση του Θάνου έκανα ακριβώς αυτό που υποτίθεται έχω αρχίσει να πολεμώ. Φάνηκα επιφανειακός και αποσπασματικός. Υπέκυψα στην αρρώστια της ταχύτητας στην εποχή της πληροφορίας. Δεν πρόσφερα τον χρόνο, τον κόπο τη θυσία. Έτσι δεν πήγα στις συναυλίες του Θάνου στην Τεχνόπολη. γιατί εκείνες τις μέρες είχα επαγγελματική υποχρέωση την ίδια ώρα, αν και έλεγα στον εαυτό μου ότι ήθελα πολύ να πάω. θα μπορούσα παρόλα αυτά να πάω μόλις τελείωσα τις δουλειές μου αφού οι συναυλίες διήρκεσαν κοντά 3 ώρες η καθεμία. Προσπάθησα να έρθω σε επαφή με τον Θάνο και την παραγωγή την ίδια μέρα της πρώτης συναυλίας (τελευταία στιγμή). Με τον Θάνο δεν τα κατάφερα να μιλήσω, με την παραγωγή ήρθαμε σε επαφή αλλά δεν προέκυψε κάποια δυνατότητα να καλύψουμε οπτικοκουστικά την εκδήλωση. Σκέφθηκα ότι θα δω τις συναυλίες στο διαδίκτυο, ότι θα πάρω μια δυνατή γεύση από ότι συνέβη. Σίγουρα δεν είναι το ίδιο. Μακάρι να υπάρξει και άλλη ευκαιρία. σίγουρα όμως μπορεί να υπάρξει μια δεύτερη ευκαιρία στην επαφή μας με το Θάνο. «Και η αγάπη πάλι θα καλεί» . αν βέβαια το θέλει και ο Θάνος. Σαν πρώτη κίνηση μιας αληθινής επαφής, αλλά και επειδή είχα ανάγκη να βιώσω (έστω μέσω υλικών του διαδικτύου) τις σημαντικές στιγμές προσπάθησα να ανασυστήσω, εκείνες τις βραδιές μαγείας, ανθρωπιάς και συγκίνησης. με φωτογραφίες, με βίντεο (που άλλοι τράβηξαν αυτή τη φορά και τους ευχαριστώ) με κριτικές εντυπώσεις όσων παραβρέθηκαν στις 2 ιστορικές αληθινά αυτές συναυλίες. Συγνώμη Θάνο που δεν παραβρέθηκα, δεν υπάρχει δικαιολογία. Συγνώμη που δεν στάθηκα στο ύψος των περιστάσεων και που στον πήχη που τοποθέτησες τόσο ψηλά αγάπης, αξιοπρέπειας , ειλικρίνειας, ανθρώπινης επαφής, θάρρους και γενναιότητας πέρασα από κάτω. Ζητώ όμως μια δεύτερη ευκαιρία! Να είσαι παντοτινά καλά! οι πιο όμορφες στιγμές για μένα ήταν το συγκρότημα αγκαλιαμένο και τα φιλιά του Θάνου με τον Παντελή. Η Ζωή επιβεβαίωσε όλα όσα έγραψαν και τραγούδησαν τα διάφανα κρίνα. Η Ζωή ξεπέρασε την Τέχνη. Τέχνη και Ζωή= Αγάπη. Όλα για ένα σκοπό γίνονται και αυτός ο σκοπός είναι η Αγάπη!  (Γιάννης Καραμπίτσος)

Βάλτε να πιούμε | Διάφανα Κρίνα / Αλκίνοος Ιωαννίδης ( Τεχνόπολις 2015 ) 

Κλόουν την τετάρτη την Κυριακή νεκρός | Διάφανα Κρίνα ( Τεχνόπολις 2015 ) 

Έγινε η απώλεια συνήθειά μας | Διάφανα Κρίνα ( Τεχνόπολις 2015 ) 

Αν το βρεις | Διάφανα Κρίνα ( Τεχνόπολις 2015 ) 

Μπλε χειμώνας | Διάφανα Κρίνα ( Τεχνόπολις 2015 )

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s